biodostępność
Biodostępność to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej dawki leku dociera do krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci. Wyraża się ją jako odsetek (%) i stanowi kluczowy wskaźnik skuteczności terapeutycznej substancji leczniczej.
Biodostępność bezwzględna porównuje ilość leku dostępnego po podaniu pozanaczyniowym (np. doustnym) do ilości dostępnej po podaniu dożylnym (przyjmowanym jako 100%). Biodostępność względna natomiast porównuje biodostępność różnych form lub preparatów tej samej substancji leczniczej.
Na biodostępność wpływają liczne czynniki, w tym właściwości fizykochemiczne substancji (rozpuszczalność, lipofilność, stabilność), parametry fizjologiczne pacjenta (pH przewodu pokarmowego, aktywność enzymów, transporterów błonowych), a także interakcje z pokarmem czy innymi lekami. Niska biodostępność może wynikać z efektu pierwszego przejścia przez wątrobę lub niskiej absorpcji z przewodu pokarmowego.
Znajomość biodostępności ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej przy ustalaniu dawkowania leków oraz projektowaniu nowych postaci farmaceutycznych, które mogą poprawić ten parametr poprzez zastosowanie odpowiednich systemów dostarczania leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Daruph
Produkt leczniczy Daruph charakteryzuje się wyższą biodostępnością dazatynibu w porównaniu do innych preparatów zawierających tę substancję czynną, co wyklucza ich zamienność. Dazatynib jest substratem i inhibitorem CYP3A4, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami (np. ketokonazol, erytromycyna) i induktorami (np. deksametazon, ryfampicyna) tego enzymu, ze względu na ryzyko odpowiednio zwiększenia lub zmniejszenia ekspozycji na lek. Wchłanianie dazatynibu jest zależne od kwaśnego pH żołądka, a stosowanie leków zobojętniających lub inhibitorów pompy protonowej wymaga odpowiedniego odstępu czasowego (2 godziny). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność, mimo że dawka początkowa pozostaje bez zmian. Monitorowanie morfologii krwi jest kluczowe ze względu na ryzyko niedokrwistości, neutropenii i małopłytkowości, szczególnie u pacjentów z CML w fazie zaawansowanej lub Ph+ ALL.
biodostępność, chłonkotok, cytochrom P450, gastrektomia, ginekomastia, hipokalemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, mikroangiopatia zakrzepowa, niedobór laktazy, niedokrwistość złośliwa, nietolerancja galaktozy, osteopenia, ostra białaczka limfoblastyczna, pH żołądka, przewlekła białaczka szpikowa, reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby, retencja płynów, substrat CYP3A4, tętnicze nadciśnienie płucne, wagotomia, wydłużenie odstępu QT, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku, zahamowanie wzrostu, zakażenie Helicobacter pylori, zanikowe zapalenie żołądka, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Maxon forte 50 mg
Lek Maxon Forte zawiera 50 mg syldenafilu w postaci cytrynianu, podawanego w formie białych, okrągłych tabletek powlekanych z wytłoczeniem „50”. Każda tabletka zawiera również 3,26 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Formuła leku obejmuje substancje pomocnicze zarówno w rdzeniu (celuloza mikrokrystaliczna, hydroksypropyloceluloza, kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna), jak i w otoczce (hypromeloza 15cP, laktoza jednowodna, tytanu dwutlenek E171, makrogol 4000, sodu cytrynian dwuwodny), które zapewniają stabilność, odpowiednią biodostępność oraz właściwości fizyczne preparatu.
biodostępność, celuloza mikrokrystaliczna, cytrynian sodu, cytrynian syldenafilu, dwutlenek tytanu, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, makrogol, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, plastyfikator, regulator pH, środek poślizgowy, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja rozsadzająca, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, syldenafil, tabletka powlekana - Leksykon leków
Przedawkowanie – Flucofast 100 mg
Przedawkowanie flukonazolu, szczególnie preparatu Flucofast dostępnego w dawkach 50 mg, 100 mg oraz 150 mg, manifestuje się głównie objawami neuropsychiatrycznymi, takimi jak omamy (wzrokowe, słuchowe, dotykowe), zachowania paranoidalne oraz zaburzenia świadomości, od niepełnej orientacji po splątanie. Ze względu na wysoką biodostępność leku po podaniu doustnym, przedawkowanie może szybko prowadzić do wzrostu stężenia flukonazolu w osoczu, co wymaga szybkiego rozpoznania i interwencji. Szczególną uwagę należy zwrócić na współistniejące choroby, zwłaszcza niewydolność nerek, oraz potencjalne interakcje lekowe, które mogą nasilać toksyczność i utrudniać eliminację leku.
biodostępność, flukonazol, halucynacje wzrokowe, hemodializa, interakcje lekowe, leczenie objawowe, niewydolność nerek, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, stężenie leku w osoczu, toksyczność leku, urojenia prześladowcze, wymuszona diureza, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leukeran 2 mg
Chlorambucyl, substancja czynna preparatu Leukeran, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (70-100%) oraz szybkim wchłanianiem, z obecnością w osoczu już po 15-30 minutach. Maksymalne stężenie (Cmax) chlorambucylu wynosi średnio 492 ± 160 ng/ml i osiągane jest w czasie 0,25-2 godzin. Wchłanianie leku jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu, który wydłuża czas do osiągnięcia Cmax o ponad 100%, zmniejsza jego wartość o ponad 50% oraz obniża AUC0-∞ o około 27%, co wskazuje na konieczność przyjmowania chlorambucylu na pusty żołądek. Objętość dystrybucji chlorambucylu wynosi 0,14-0,24 L/kg, a lek wykazuje wysokie (98%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, oraz tworzy kowalencyjne wiązania z erytrocytami.
bierna dyfuzja, biodostępność, chlorambucyl, działanie alkilujące, faza eliminacji, glutation, iperyt kwasu fenylooctowego, krwinka czerwona, monodichloroetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, powinowactwo do białek, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie kowalencyjne, zmienność międzyosobnicza, β-oksydacja - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ibufen mini Junior 100 mg
Ibufen mini Junior 100 mg to preparat w postaci miękkich kapsułek zawierających 100 mg ibuprofenu, należącego do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Substancje pomocnicze, takie jak makrogol 600, potasu wodorotlenek oraz woda oczyszczona, wpływają na właściwości fizykochemiczne i biodostępność leku. Kapsułki zawierają również sorbitol (19,6 mg) i maltitol ciekły (10,2 mg), które mogą mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów. Osłonka kapsułki składa się z żelatyny, sorbitolu ciekłego i maltitolu ciekłego, co zapewnia elastyczność i stabilność produktu. Postać leku – jasnożółte kapsułki miękkie wypełnione lepkim płynem – ułatwia podawanie i precyzyjne dawkowanie, co jest istotne w pediatrii.
biodostępność, dawkowanie, ibuprofen, interakcja lekowa, kapsułka miękka, makrogol, maltitol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, osłonka kapsułki, postać farmaceutyczna, sorbitol, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja pomocnicza o znanym działaniu, warunki przechowywania, wodorotlenek potasu, żelatyna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Octaplex 1000 j.m.
Octaplex to dożylny preparat zawierający kompleks czynników krzepnięcia: II, VII, IX, X oraz białka C i S, dostępny w dawkach 500 j.m. (20 ml) i 1000 j.m. (40 ml). Po rekonstytucji stężenia czynników wynoszą odpowiednio: czynnik II – 280–760 j.m./ml i 560–1520 j.m./ml, czynnik VII – 180–480 j.m./ml i 360–960 j.m./ml, czynnik IX – 500 j.m./ml i 1000 j.m./ml, czynnik X – 360–600 j.m./ml i 720–1200 j.m./ml. Okresy półtrwania poszczególnych czynników są zróżnicowane: czynnik II – 48-60 godzin, czynnik VII – 1,5-6 godzin, czynnik IX – 20-24 godziny, czynnik X – 24-48 godzin. Preparat charakteryzuje się wysoką swoistą aktywnością ≥ 0,6 j.m./mg białka (aktywność czynnika IX), a zawartość białka całkowitego wynosi 260–820 mg (fiolka 500 j.m.) i 520–1640 mg (fiolka 1000 j.m.). Substancje pomocnicze to sód (75–125 mg/fiolka 500 j.m., 150–250 mg/fiolka 1000 j.m.) oraz heparyna (100–250 j.m./fiolka 500 j.m., 200–500 j.m./fiolka 1000 j.m.).
aktywność swoista, antykoagulant doustny, białko C, biodostępność, czynnik krzepnięcia II, czynnik krzepnięcia IX, czynnik krzepnięcia VII, czynnik krzepnięcia X, czynniki krzepnięcia, czynniki krzepnięcia krwi, droga dożylna, heparyna, infuzja, kinetyka eliminacji, krwotok, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, roztwór do infuzji, terapia długoterminowa, zespół protrombiny ludzkiej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Nexpram 10 mg
Produkt leczniczy Nexpram zawiera escytalopram w postaci szczawianu, dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych. Tabletki 10 mg zawierają 47,5 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletki 20 mg – 95 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne w kontekście pacjentów z nietolerancją laktozy. Formulacja zawiera również substancje pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, kopowidon, skrobia kukurydziana, kroskarmeloza sodowa, talk, krzemionka koloidalna bezwodna oraz magnezu stearynian, które zapewniają odpowiednią trwałość, biodostępność oraz komfort stosowania leku. Tabletki mają charakterystyczny wygląd i oznaczenia umożliwiające identyfikację dawki, a obecność linii podziału pozwala na precyzyjne dostosowanie dawki do potrzeb pacjenta.
biodostępność, blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dawka leku, dwutlenek tytanu, escytalopram, formulacja farmaceutyczna, hypromeloza, kopowidon, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, linia podziału, makrogol, stearynian magnezu, szczawian, tabletka powlekana, wielkość opakowania - Leksykon leków
Skład i postać leku – BILARGENA 20 mg
Produkt leczniczy BILARGENA zawiera bilastynę w dawce 20 mg w każdej tabletce, występującą w formie bilastyny jednowodnej, co zapewnia stabilność i odpowiednią biodostępność substancji czynnej. Tabletki są okrągłe, białe o średnicy 7 mm, zawierają substancje pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon (typ A), magnezu stearynian oraz krzemionka koloidalna bezwodna, które wspierają właściwości farmaceutyczne i proces uwalniania leku. Produkt dostępny jest w opakowaniach zawierających od 10 do 100 tabletek, co odpowiada całkowitej dawce bilastyny od 200 mg do 2000 mg, umożliwiając dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
bilastyna, bilastyna jednowodna, biodostępność, celuloza mikrokrystaliczna, folia aluminiowa, interakcja lekowa, krospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna, masa tabletkowa, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, utylizacja leków, uwalnianie substancji czynnej, właściwości poślizgowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Minovivax 2% 20 mg/ml
Minoksydyl w postaci 2% roztworu do stosowania miejscowego charakteryzuje się niską biodostępnością ogólnoustrojową na poziomie 1-2%, co znacząco różni się od podania doustnego (90-100%). Po aplikacji miejscowej obserwuje się średnie AUC wynoszące 7,54 ng × h/ml oraz Cmax na poziomie 1,25 ng/ml, przy Tmax około 5,79 godziny. W porównaniu, podanie doustne 2,5 mg skutkuje AUC 35 ng × h/ml i Cmax 18,5 ng/ml. Okres półtrwania minoksydylu po aplikacji miejscowej jest wydłużony do 22 godzin, podczas gdy po podaniu doustnym wynosi 1,49 godziny, co wynika z różnic w kinetyce wchłaniania. Minoksydyl wiąże się odwracalnie z białkami osocza w 37-39%, jednak ze względu na niskie wchłanianie miejscowe, to wiązanie nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Lek jest eliminowany głównie przez nerki (97%), a klirens nerkowy wynosi około 261 ml/min dla substancji czynnej i 290 ml/min dla metabolitów glukuronidowych.
aplikacja miejscowa, AUC, biodostępność, Cmax, farmakokinetyka minoksydylu, glukuronidacja, glukuronidy, klirens nerkowy, minoksydyl, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry hemodynamiczne, podanie doustne, podanie dożylne, roztwór minoksydylu, Tmax, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AKVIR FORTE o smaku truskawkowym 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna syropu AKVIR FORTE (500 mg/5 ml), charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, przekraczającą 90%. Składnik ten jest kompleksowym związkiem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego (PAcBA) w stosunku molarnym 1:3, które wykazują odrębne właściwości farmakokinetyczne. Maksymalne stężenia w osoczu dla DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) i PAcBA wynoszą odpowiednio 3,7 μg/ml (po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml (po 1 godzinie). Okres półtrwania eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP i 50 minut dla PAcBA, co wskazuje na szybką eliminację. Metabolity główne to N-tlenek DIP oraz o-acyloglukuronid PAcBA, a inozyna ulega metabolizmowi do kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny. Wydalanie z moczem jest wysokie: ≥76% dla DIP i metabolitów oraz ≥90% dla PAcBA i metabolitów, co potwierdza efektywną eliminację i szeroką dystrybucję leku w organizmie, zwłaszcza w narządach o wysokim ukrwieniu i aktywności metabolicznej.
acetamidobenzoesan hydroksypropylodimetyloamoniowy, acyloglukuronid, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, degradacja puryn, dimetylamino-propanol, inozyna, inozyna pranobeks, ksantyna i hipoksantyna, kwas acetamidobenzoesowy, kwas moczowy, małpa Rhesus, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenie-czas, przewód pokarmowy, stan równowagi, substancja znakowana radioaktywnie, ukrwienie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flucofast 100 mg
Flukonazol, substancja czynna leku Flucofast, wykazuje wysoką biodostępność (~90%) zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 h). Charakteryzuje się liniową farmakokinetyką, z okresem półtrwania około 30 godzin u dorosłych, co umożliwia stosowanie pojedynczych dawek dobowych lub tygodniowych. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (11-12%) i szeroką penetrację do płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 80% stężenia osoczowego) oraz tkanek skóry i paznokci, gdzie kumuluje się przez długi czas (np. 73 μg/g w warstwie rogowej po 12 dniach stosowania dawki 50 mg/dobę). Flukonazol jest wydalany głównie przez nerki (80% w postaci niezmienionej), a jego klirens koreluje z klirensem kreatyniny, co wymaga modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (GFR <20 ml/min, okres półtrwania wydłużony do 98 godzin). Lek jest silnym inhibitorem CYP2C9, CYP3A4 i CYP2C19, co należy uwzględnić przy planowaniu terapii ze względu na potencjalne interakcje lekowe.
biodostępność, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, flukonazol, hemodializa, inhibitor cytochromu P450, interakcja lekowa, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, klirens leku, lek moczopędny, maksymalne stężenie leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja leku, płyn mózgowo-rdzeniowy, podawanie wielokrotne, pole pod krzywą, warstwa rogowa naskórka, zaburzenie czynności nerek, zależność liniowa, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Skład i postać leku – Feroplex 40 mg Fe3+/15 ml
Feroplex to doustny roztwór zawierający 40 mg jonów żelaza (III) w postaci 800 mg żelaza proteinianobursztynianu na 15 ml. Ta forma żelaza charakteryzuje się wysoką biodostępnością i zmniejszonym ryzykiem działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Preparat zawiera substancje pomocnicze o potencjalnym znaczeniu klinicznym, takie jak sorbitol (1400 mg/15 ml), glikol propylenowy (61,1 mg/15 ml), metylu i propylu parahydroksybenzoesany sodowy (odpowiednio 45 mg i 15 mg/15 ml) oraz sód (46,7 mg/15 ml), które mogą wpływać na tolerancję leku u pacjentów z nietolerancją fruktozy, zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, alergiami oraz u osób na diecie niskosodowej. Produkt jest dostępny w fiolkach polietylenowych po 15 ml, pakowanych po 20 sztuk, i przeznaczony do podawania doustnego. Feroplex wykazuje niezgodność farmaceutyczną z mocnymi zasadami, kwasami oraz substancjami o właściwościach redukujących, dlatego nie zaleca się mieszania go z innymi lekami bezpośrednio przed podaniem. Preparat należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C, z okresem ważności 2 lat od daty produkcji. Po otwarciu fiolki roztwór zachowuje stabilność przez 4 dni pod warunkiem odpowiedniego przechowywania. Niewykorzystane resztki leku powinny być usuwane zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi utylizacji produktów leczniczych.
biodostępność, dieta niskosodowa, glikol propylenowy, jon żelaza, nietolerancja fruktozy, niezgodność farmaceutyczna, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, preparat żelaza, reakcja alergiczna, roztwór doustny, sacharyna sodowa, sorbitol, substancja pomocnicza, wodorotlenek sodu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żelaza proteinianosuksynian - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ketokonazol 200 mg
Ketokonazol (KETOKONAZOL POLFARMEX, 200 mg, tabletki) jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym w leczeniu różnych zakażeń grzybiczych. Dawkowanie u dorosłych wynosi standardowo 200 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 400 mg w przypadku braku odpowiedzi terapeutycznej. W leczeniu grzybicy pochwy stosuje się 400 mg raz dziennie, a w profilaktyce u pacjentów z obniżoną odpornością 200 mg na dobę. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy ciała: 100 mg raz na dobę dla dzieci ważących 15-30 kg oraz dawkowanie jak u dorosłych dla dzieci powyżej 30 kg. Profilaktycznie u dzieci stosuje się 4-8 mg/kg masy ciała na dobę. Lek należy podawać doustnie podczas posiłku, co zwiększa biodostępność i zmniejsza ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
biodostępność, Candida, dermatofit, działanie niepożądane, eradykacja patogenu, grzybica jamy ustnej, grzybica pochwy, grzybica skóry, histoplazmoza, kandydoza układowa, ketokonazol, kokcydioidomikoza, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczy, łupież pstry, nietolerancja laktozy, parakokcydioidomikoza, układ pokarmowy, zakażenie grzybicze, zakażenie paznokci, zakażenie skóry, zakażenie skóry owłosionej, zakażenie układowe, zmniejszona odporność - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z prawoślazu – Właściwości farmakokinetyczne
Wyciąg z korzenia prawoślazu (Althaea officinalis L., radix) stosowany w syropie Bronchostop Duo na kaszel jest obecny w dawce 830 mg wyciągu płynnego (1:12-14) na 15 ml syropu (odpowiadającego 16,7 g). Charakterystyka Produktu Leczniczego nie zawiera szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących tego wyciągu, co jest zgodne z wymogami Dyrektywy 2001/83/WE (art. 16c(1)(a)(iii)) dotyczącymi tradycyjnych produktów leczniczych roślinnych. Brak jest informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie i wydalaniu substancji czynnych z wyciągu prawoślazu, co wynika z regulacji nie wymagających przeprowadzania badań farmakokinetycznych dla tego typu preparatów.
bezpieczeństwo farmakoterapii, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, farmakokinetyka, glikol propylenowy, korzeń prawoślazu, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, postać farmaceutyczna, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, syrop leczniczy, syrop na kaszel, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, wyciąg z korzenia prawoślazu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Allopurinol Aurovitas 100 mg
Allopurynol charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem z górnego odcinka przewodu pokarmowego, z biodostępnością wynoszącą 67-90%. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga około 1,5 godziny po podaniu doustnym, jednak jego okres półtrwania jest krótki i wynosi 1-2 godziny. Lek wiąże się minimalnie z białkami osocza, a jego pozorna objętość dystrybucji to około 1,6 l/kg, co wskazuje na intensywny wychwyt przez tkanki, zwłaszcza w wątrobie i błonie śluzowej jelit. Eliminacja allopurynolu odbywa się głównie przez metabolizm do oksypurynolu, z wydalaniem mniej niż 10% leku w postaci niezmienionej z moczem oraz około 20% z kałem w ciągu 48-72 godzin.
allopurynol, biodostępność, błona śluzowa jelit, długotrwała terapia, dysfagia, kanaliki nerkowe, klirens kreatyniny, klirens leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, podanie doustne, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, wchłanianie zwrotne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Gerdin 40 mg 40 mg
Gerdin 40 mg, zawierający pantoprazol sodowy półtorawodny, jest wskazany u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12 roku życia w leczeniu refluksowego zapalenia przełyku, choroby wrzodowej żołądka i/lub dwunastnicy, eradykacji Helicobacter pylori w terapii skojarzonej z antybiotykami oraz w zespole Zollingera-Ellisona i innych stanach hipersekrecji kwasu solnego. Tabletki dojelitowe o dawce 40 mg pantoprazolu zapewniają uwalnianie substancji czynnej w jelicie cienkim, co chroni lek przed degradacją w kwaśnym środowisku żołądka i gwarantuje odpowiednią biodostępność. Dawkowanie powinno być dostosowane do wieku pacjenta, nasilenia objawów oraz specyfiki schorzenia, z uwzględnieniem konieczności stosowania terapii skojarzonej w przypadku eradykacji H. pylori oraz długoterminowego leczenia w zespole Zollingera-Ellisona.
biodostępność, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, eradykacja Helicobacter pylori, hipersekrecja kwasu solnego, hipersekrecja kwasu żołądkowego, kwas żołądkowy, leczenie eradykacyjne, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, pantoprazol, refluksowe zapalenie przełyku, tabletka dojelitowa, terapia skojarzona, wrzód dwunastnicy, zapalenie błony śluzowej przełyku, zarzucanie treści żołądkowej, zespół Zollingera-Ellisona