Właściwości farmakokinetyczne
Lamisil 125 mg

Terbinafina, dostępna w dawkach 125 mg i 250 mg (Lamisil), charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (>70%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax 1,3 µg/ml po 1,5 godziny od podania dawki 250 mg). Bezwzględna biodostępność wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (99%) i lipofilowość, co umożliwia jego akumulację w warstwie rogowej naskórka, mieszka włosowego, włosach oraz obszarach skóry bogatych w gruczoły łojowe, a także w płytce paznokciowej. W stanie stacjonarnym, osiąganym po około 28 dniach terapii, Cmax wzrasta o 25%, a AUC 2,3-krotnie, co wskazuje na kumulację leku. Metabolizm terbinafiny odbywa się głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP2C9, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C19, a powstające metabolity są farmakologicznie nieaktywne i wydalane głównie z moczem.

Właściwości farmakokinetyczne leku Lamisil

Terbinafina, jako substancja czynna produktu leczniczego Lamisil (dostępnego w dawkach 125 mg i 250 mg), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jej skuteczność w leczeniu zakażeń grzybiczych. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów ADME (absorpcji, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji) dla terbinafiny.70%).”>1

Wchłanianie

Terbinafina wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym, z poziomem wchłaniania przekraczającym 70% podanej dawki. Po przyjęciu pojedynczej doustnej dawki 250 mg, maksymalne stężenie leku w osoczu osiąga wartość 1,3 µg/ml w ciągu zaledwie 1,5 godziny od momentu podania.70%). Po podaniu pojedynczej doustnej dawki 250 mg terbinafiny, maksymalne stężenie w osoczu 1,3 µg/ml występuje w ciągu 1,5 godzin po podaniu produktu.”>2

W warunkach stanu stacjonarnego, który jest osiągany w około 70% po 28 dniach stosowania leku, obserwuje się istotne zmiany parametrów farmakokinetycznych w porównaniu do podania jednorazowego. Maksymalne stężenie terbinafiny w osoczu jest wówczas średnio o 25% większe, a pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC) zwiększa się 2,3-krotnie.3

Należy podkreślić, że bezwzględna biodostępność terbinafiny wynosi około 50%, co jest związane z efektem pierwszego przejścia przez wątrobę.4

Dystrybucja

Terbinafina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, sięgającym 99%, co wpływa na jej dystrybucję w organizmie. Ze względu na swoje właściwości lipofilne, lek szybko przenika przez skórę i kumuluje się w warstwie rogowej naskórka.5

Dystrybucja terbinafiny obejmuje również wydzielanie z łojem, co prowadzi do osiągania wysokich stężeń leku w strukturach skórnych takich jak mieszki włosowe, włosy oraz obszary skóry o wzmożonej aktywności gruczołów łojowych.6

Badania kliniczne dostarczyły dowodów na odkładanie się terbinafiny w płytce paznokciowej już w pierwszych tygodniach leczenia, co ma istotne znaczenie w terapii grzybic paznokci.7

Metabolizm

Terbinafina podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu z udziałem co najmniej siedmiu izoenzymów cytochromu P450. W procesie biotransformacji szczególną rolę odgrywają następujące izoenzymy:8

  • CYP2C9
  • CYP1A2
  • CYP3A4
  • CYP2C8
  • CYP2C19

W wyniku biotransformacji terbinafiny powstają metabolity pozbawione aktywności przeciwgrzybiczej, co oznacza, że działanie terapeutyczne wynika wyłącznie z obecności macierzystej cząsteczki leku.9

Eliminacja

Metabolity terbinafiny są wydalane głównie przez nerki z moczem. Na podstawie analizy zwiększenia AUC w osoczu oszacowano, że okres półtrwania leku w stanie stacjonarnym wynosi około 30 godzin.10

Rozszerzone badania farmakokinetyczne z zastosowaniem wielokrotnych dawek wykazały trójfazowy model eliminacji terbinafiny, z terminalnym okresem półtrwania wynoszącym około 16,5 dnia. Ten długi okres półtrwania w fazie terminalna może wynikać z powolnego uwalniania leku z tkanek o wysokiej zawartości lipidów, takich jak skóra i tkanka tłuszczowa.11

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Wpływ wieku

Badania farmakokinetyczne nie wykazały zależnych od wieku zmian w stężeniu terbinafiny w osoczu w stanie stacjonarnym. Oznacza to, że u pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna rutynowa modyfikacja dawkowania wyłącznie na podstawie wieku.12

Wpływ zaburzeń funkcji nerek i wątroby

Badania farmakokinetyczne po podaniu pojedynczej dawki Lamisilu wykazały istotne zmiany w metabolizmie leku u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek lub wątroby. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) oraz u osób z wcześniej występującymi chorobami wątroby, klirens terbinafiny może być zmniejszony nawet o 50%. Ta znacząca redukcja klirensu leku może prowadzić do zwiększonej ekspozycji systemowej i wymaga dostosowania dawkowania lub szczególnej ostrożności podczas terapii.<sup data-drug="Lamisil" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Badania farmakokinetyczne po podaniu pojedynczej dawki produktu Lamisil wykazały, że klirens tego leku może być zmniejszony do ok. 50% u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 13

Parametry farmakokinetyczne terbinafiny – zestawienie

Parametr farmakokinetyczny Wartość
Wchłanianie po podaniu doustnym >70%
Czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) 1,5 godziny
Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 250 mg 1,3 µg/ml
Wiązanie z białkami osocza 99%
Bezwzględna biodostępność około 50%
Główne izoenzymy CYP uczestniczące w metabolizmie CYP2C9, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C8, CYP2C19
Okres półtrwania w stanie stacjonarnym około 30 godzin
Terminalny okres półtrwania około 16,5 dnia
Główna droga eliminacji metabolitów Wydalanie z moczem
Czas do osiągnięcia 70% stanu stacjonarnego 28 dni
Zmiana klirensu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek/wątroby Zmniejszenie o około 50%
  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl