biegunka
Biegunka (diarrhoea) to stan charakteryzujący się zwiększoną częstotliwością wypróżnień (powyżej 3 razy na dobę) oraz zmianą konsystencji stolca na luźną lub płynną. W zależności od czasu trwania, biegunkę klasyfikuje się jako ostrą (trwającą do 14 dni) lub przewlekłą (powyżej 4 tygodni).
Ostre biegunki mają najczęściej etiologię infekcyjną, wywołaną przez wirusy (rotawirusy, norowirusy), bakterie (Salmonella, Shigella, enterotoksyczna E. coli) lub pasożyty. Przewlekłe biegunki mogą być związane z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit, zespołem jelita drażliwego, zespołami złego wchłaniania, nowotworami czy nietolerancjami pokarmowymi.
Diagnostyka biegunki obejmuje badanie fizykalne, badania laboratoryjne, badanie kału (w tym posiewy mikrobiologiczne), badania endoskopowe i obrazowe. W terapii kluczowe znaczenie ma nawodnienie i wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, a w zależności od przyczyny – leczenie przyczynowe (antybiotykoterapia, leki przeciwpasożytnicze, modyfikacja diety, leki przeciwzapalne).
Powikłaniami nieleczonej biegunki mogą być odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe, niewydolność nerek, wstrząs hipowolemiczny, a w niektórych przypadkach (np. infekcje C. difficile) – toksyczne rozdęcie okrężnicy. U niemowląt i osób starszych biegunka może stanowić poważne zagrożenie życia, wymagające pilnej interwencji medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Nalewka z kwiatostanu głogu – Przedawkowanie
Nalewka z kwiatostanu głogu (Crataegi inflorescentiae tinctura) jest stosowana jako składnik aktywny w preparatach leczniczych, takich jak TINCTURA CRATAEGI Herbapol (macerat 1:5 w etanolu 60% v/v, zawartość etanolu 53-58% obj.) oraz Venoforton (10% nalewki, etanol 60% v/v). Dostępne dane kliniczne nie wskazują na znane przypadki przedawkowania nalewki jako pojedynczego składnika, jednak w przypadku preparatu Venoforton, zawierającego nalewkę jako jeden z pięciu składników aktywnych, brak jest specyficznych badań dotyczących toksyczności. Przy znacznym przedawkowaniu obserwuje się objawy typowe dla zatrucia alkoholowego, wynikające z wysokiej zawartości etanolu (55-70% v/v), takie jak zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, wymioty), zaburzenia neurologiczne (ataksja, zaburzenia koordynacji ruchowej) oraz osłabienie mięśniowe. Nie są znane dokładne dawki progowe wywołujące te objawy.
ataksja, biegunka, czynność nerek, kwiatostan głogu, leczenie objawowe, luźne stolce, macerat etanolowy, monitorowanie stanu pacjenta, nalewka z kwiatostanu głogu, niezborność ruchów, odruch wymiotny, osłabienie mięśniowe, osłabienie napięcia mięśniowego, układ moczowy, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia gastrointestinalne, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zatrucie alkoholowe - Leksykon substancji czynnych
Cetylopirydyniowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Chlorek cetylopirydyniowy, stosowany jako środek antyseptyczny w preparatach do leczenia stanów zapalnych i infekcji jamy ustnej oraz gardła (np. Septolete ultra), powinien być stosowany maksymalnie przez 7 dni. W przypadku braku poprawy lub nasilenia objawów po 3 dniach terapii konieczna jest konsultacja lekarska. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do podrażnień błony śluzowej, co wymaga przerwania leczenia. Preparaty te nie powinny być stosowane bezpośrednio przed lub po myciu zębów ze względu na interakcje z anionowymi składnikami past do zębów, które mogą osłabiać działanie antyseptyczne chlorku cetylopirydyniowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z astmą oskrzelową ze względu na ryzyko skurczu oskrzeli.
astma oskrzelowa, benzoesan sodu, biegunka, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek benzydaminy, choroba układu sercowo-naczyniowego, dieta niskosodowa, działanie antyseptyczne, etanol, hydroksystearynian makrogologlicerolu, infekcja jamy ustnej, izomalt, kationowy związek powierzchniowo czynny, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na salicylany, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, podrażnienie błony śluzowej, podrażnienie dróg oddechowych, podrażnienie miejscowe, reakcja alergiczna, Septolete ultra, skurcz oskrzeli, stan zapalny, uszkodzenie błony śluzowej, zaburzenie żołądkowe, związek anionowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lekoklar 125 mg/5 ml
Stosowanie klarytromycyny w okresie ciąży nie jest jednoznacznie bezpieczne; badania na zwierzętach oraz obserwacje kliniczne wskazują na potencjalne ryzyko poronienia oraz niejednoznaczne dane dotyczące wad wrodzonych. W związku z tym, klarytromycyna nie jest zalecana w ciąży, chyba że po indywidualnej ocenie korzyści i ryzyka, uwzględniającej ciężkość infekcji i dostępność alternatywnych terapii. W przypadku laktacji, klarytromycyna przenika do mleka matki w ilości około 1,7% dawki dostosowanej do masy ciała matki, co może prowadzić do działań niepożądanych u niemowląt, takich jak biegunka, zakażenia grzybicze błon śluzowych oraz reakcje alergiczne. Konieczne jest monitorowanie dziecka i ewentualne przerwanie karmienia piersią w przypadku wystąpienia objawów niepożądanych.
antybiotyk, antybiotyk makrolidowy, badanie epidemiologiczne, biegunka, flora bakteryjna, karmienie piersią, klarytromycyna, laktacja, Lekoklar, mikrobiota jelitowa, mleko kobiece, model zwierzęcy, płodność, poronienie, reakcja alergiczna, wada wrodzona, zakażenie grzybicze błon śluzowych, zarodek i płód - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acyclovir Biofarm 200 mg
Acyklowir Biofarm w dawce 200 mg, stosowany doustnie, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Do często obserwowanych działań należą bóle głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, zmęczenie oraz przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny i aktywności enzymów wątrobowych. Bardzo rzadko mogą wystąpić poważne zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne (pobudzenie, dezorientacja, omamy), ciężkie objawy neurologiczne (drżenia, niezborność ruchowa, drgawki, encefalopatia) oraz ostre uszkodzenie nerek, które wymaga natychmiastowej interwencji. W przypadku zaburzeń nerek kluczowe jest utrzymanie odpowiedniego nawodnienia pacjenta, co zwykle pozwala na szybkie ustąpienie objawów po modyfikacji leczenia.
acyklowir, ataksja, azotemię, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nerki, dezorientacja, drgawka, drżenie, duszność, encefalopatia, enzym wątrobowy, fotowrażliwość, hiperbilirubinemia, hipotensja, kreatynina, lek przeciwwirusowy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, morfologia krwi, niedokrwistość, nudność, objaw psychotyczny, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostra niewydolność nerek, pobudzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, śpiączka, substancja czynna, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie skóry, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zawrót głowy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Mięta – Przedawkowanie
Mięta pieprzowa (Mentha piperitae) jest składnikiem aktywnym w preparacie Pectobonisol, gdzie występuje w postaci nalewki z liści mięty (Menthae piperitae folii tinctura) w proporcji 1:20, ekstrahowanej w 90% etanolu, stanowiącym 10% składu produktu. Preparat zawiera 40-50% (V/V) etanolu, co oznacza, że pojedyncza dawka 2,5 ml dostarcza do 1 g alkoholu. Przedawkowanie może prowadzić do objawów typowych dla nadużycia alkoholu, takich jak zaburzenia koordynacji ruchowej, zmiany świadomości i zachowania, a także dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, podrażnienia błony śluzowej żołądka, ból brzucha i biegunka. Interakcje między miętą a innymi składnikami preparatu, takimi jak sok z ziela babki lancetowatej, nalewki z kwiatostanu lipy, korzenia lukrecji oraz wyciągu z ziela tymianku, mogą modyfikować obraz kliniczny przedawkowania.
babka lancetowata, biegunka, ból brzucha, dolegliwości przewodu pokarmowego, dyskomfort trawienny, etanol, intoksykacja alkoholowa, leczenie objawowe, mięta pieprzowa, nadużycie alkoholu, nalewka z korzenia lukrecji, nalewka z kwiatostanu lipy, nalewka z liści mięty, nudności, obraz kliniczny przedawkowania, podrażnienie błony śluzowej, przewód pokarmowy, wyciąg z ziela tymianku, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Linorion 5 mg
Lenalidomid, substancja czynna leku Linorion, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od wskazania klinicznego, dawki oraz terapii skojarzonych. Do najcięższych powikłań należą żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ciężka neutropenia stopnia 3-4 z gorączką neutropeniczną, zapalenie płuc (9,8% u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim), niewydolność nerek (6,3%) oraz trombocytopenia ciężkiego stopnia. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (≥10%, do 83,3%), trombocytopenia (do 72,3% po ASCT), niedokrwistość (do 70,7%), leukopenia i limfopenia, a także infekcje (zapalenie płuc, zakażenia górnych dróg oddechowych, zakażenia neutropeniczne) oraz zaburzenia przewodu pokarmowego (biegunka 38,5-54,5%, zaparcie 40,5-56,1%, nudności, wymioty). Działania niepożądane ze strony skóry (wysypka 18,1-31,7%, suchość skóry, świąd 25,4%) oraz układu nerwowego (parestezje, neuropatia obwodowa do 71,8% w skojarzeniu z bortezomibem) również występują często.
astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból mięśniowo-szkieletowy, chłoniak grudkowy, duszność, gorączka, gorączka neutropeniczna, kurcz mięśnia, lenalidomid, leukopenia, limfopenia, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropenia ciężka, niedokrwistość, nieprawidłowy wynik badania czynnościowego wątroby, niewydolność nerek, nudności, obrzęk obwodowy, odwodnienie, pancytopenia, parestezja, posocznica, suchość skóry, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wstrząs septyczny, wymioty, wysypka, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie przewodu pokarmowego, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zakażenie układu moczowego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flegamina Classic 8 mg
Bromoheksyna chlorowodorek, substancja czynna leku Flegamina Classic (8 mg), może wywoływać działania niepożądane obejmujące głównie układ pokarmowy, skórę oraz układ nerwowy. Najczęściej obserwuje się dolegliwości takie jak ból w górnej części brzucha, nudności, wymioty i biegunkę (częstość niezbyt często, tj. ≥1/1000 do <1/100), a także reakcje alergiczne, w tym wysypkę i pokrzywkę (rzadko, tj. ≥1/10 000 do <1/1000). Występują również ciężkie reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka i ostra uogólniona krostkowica, których częstość jest nieznana. Ponadto mogą pojawić się objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, senność) oraz obniżenie ciśnienia krwi, również o nieznanej częstości. U pacjentów podatnych na skurcz oskrzeli, szczególnie przy podaniu inhalacyjnym, może dojść do zwężenia dróg oddechowych prowadzącego do duszności i świszczącego oddechu.
aminotransferazy, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bromoheksyna chlorowodorek, ciśnienie tętnicze, duszność, enzymy wątrobowe, Flegamina Classic, nadmierne pocenie, niestrawność, nudności, obniżenie ciśnienia krwi, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona krostkowica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, świąd, świszczący oddech, toksyczna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Calcium Hasco (o smaku malinowym) 115,6 mg Ca2+/5 ml
Przedawkowanie preparatu Calcium Hasco, zawierającego 115,6 mg jonów wapniowych na 5 ml syropu (2,31 g jonów wapniowych w 100 ml), prowadzi głównie do zaburzeń żołądkowo-jelitowych, takich jak nudności, wymioty, bóle brzucha i biegunka. Hiperkalcemia jest rzadkim powikłaniem, występującym przede wszystkim u pacjentów jednocześnie leczonych dużymi dawkami witaminy D. Preparat zawiera wapnia glukonolaktobionian bezwodny (29,4 g/100 ml) oraz wapnia laktobionian dwuwodny (6,4 g/100 ml), co należy uwzględnić w ocenie ryzyka toksyczności.
benzoesan sodu, biegunka, fosforany doustne, glikol propylenowy, hiperkalcemia, jony wapniowe, objawy żołądkowo-jelitowe, obniżenie stężenia wapnia, podwyższone stężenie wapnia, preparat wapniowy, preparaty wapniowe, sacharoza, wapnia glukonolaktobionian bezwodny, wapnia laktobionian dwuwodny, witamina D, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polprazol Max 20 mg
Polprazol Max, zawierający 20 mg omeprazolu w formie kapsułek dojelitowych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane (1-10%) obejmują bóle głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunkę, wzdęcia oraz nudności i wymioty. W zakresie hematologicznym rzadko obserwuje się leukopenię i trombocytopenię, a bardzo rzadko agranulocytozę i pancytopenię, co może skutkować zwiększoną podatnością na infekcje i zaburzeniami krzepnięcia. Reakcje nadwrażliwości, takie jak gorączka, obrzęk naczynioruchowy i anafilaksja, występują rzadko i wymagają natychmiastowej interwencji. Zaburzenia metaboliczne obejmują rzadką hiponatremię oraz hipomagnezemię o nieznanej częstości, szczególnie istotną przy długotrwałym stosowaniu. Wśród objawów neurologicznych dominują bóle głowy (często), a także zawroty głowy, parestezje i senność (niezbyt często). Rzadko występują zaburzenia smaku i niewyraźne widzenie, a skurcz oskrzeli stanowi poważne, choć rzadkie powikłanie.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, encefalopatia, fotowrażliwość, ginekomastia, hipomagnezemia, hiponatremia, kandydoza przewodu pokarmowego, kapsułka dojelitowa, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadmierna potliwość, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omamy, omeprazol, osłabienie siły mięśniowej, pancytopenia, parestezja, pobudzenie, pokrzywka, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, toczeń rumieniowaty skórny podostry, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wypadanie włosów, wzdęcie, zaburzenie smaku, zapalenie cewkowo-śródmiąższowe nerek, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Proaxon 1000 mg/10 ml
Proaxon w dawce 1000 mg/10 ml (cytykolina w postaci soli sodowej) charakteryzuje się bardzo rzadkim występowaniem działań niepożądanych (<1/10 000). Zgłaszane reakcje obejmują zaburzenia psychiczne (omamy), neurologiczne (bóle i zawroty głowy), naczyniowe (nadciśnienie i niedociśnienie tętnicze), oddechowe (duszność), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), skórne (zaczerwienienie twarzy, pokrzywka, wysypka, plamica) oraz ogólne (dreszcze, obrzęk). Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność substancji pomocniczych, takich jak sorbitol (200 mg/ml), metylu i propylu parahydroksybenzoesan (odpowiednio 1,6 mg/ml i 0,4 mg/ml), czerwień koszenilowa (0,005 mg/ml) oraz sód (80,83 mg/saszetkę), które mogą wywoływać dodatkowe reakcje alergiczne lub dolegliwości żołądkowo-jelitowe, zwłaszcza u pacjentów z nietolerancją fruktozy lub na diecie niskosodowej.
biegunka, ból głowy, choroba układu sercowo-naczyniowego, cytykolia, czerwień koszenilowa, dieta niskosodowa, dreszcze, duszność, działanie niepożądane, fachowy personel medyczny, metylu parahydroksybenzoesan, monitorowanie terapii, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja fruktozy, nudność, obrzęk, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, plamica, pokrzywka, postępowanie przeciwalergiczne, profil bezpieczeństwa, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, sorbitol, stosunek korzyści do ryzyka, wymioty, wysypka, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie twarzy, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ivineb 5 mg
Lek Ivineb (nebiwolol) w dawce 5 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego oraz przewlekłej niewydolności serca, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, różniący się w zależności od wskazania. W nadciśnieniu tętniczym najczęściej obserwuje się bradykardię, zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie oraz objawy ze strony układu pokarmowego i skóry. W badaniu klinicznym u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (n=1067) działania niepożądane związane z leczeniem wystąpiły u 42,1% leczonych nebiwololem, w porównaniu do 31,5% w grupie placebo (n=1061). Najczęstsze objawy to bradykardia (~11%) i zawroty głowy (~11%), a także nasilenie niewydolności serca (5,8%), ortostatyczne niedociśnienie tętnicze (2,1%), blok przedsionkowo-komorowy I stopnia (1,4%) oraz obrzęki kończyn dolnych (1,0%). Ze względu na mechanizm działania na receptory beta-adrenergiczne, konieczne jest monitorowanie rytmu serca i przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami rytmu i niewydolnością serca.
astma, badanie EKG, beta-adrenolityk, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ból głowy, bradykardia, chromanie przestankowe, duszność, impotencja, koszmar senny, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, niewydolność serca, nudność, objaw Raynauda, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, omdlenie, ortostatyczne niedociśnienie tętnicze, parestezja, przewlekła niewydolność serca, receptor beta-adrenergiczny, selektywny beta-adrenolityk, skurcz oskrzeli, świąd, tabletka 5 mg, wymioty, wysypka rumieniowa, wzdęcie, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawrót głowy, zespół oczno-śluzówkowo-skórny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Cefazolin TZF 1 g
Cefazolina, jako antybiotyk β-laktamowy, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, ze względu na brak wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo. Decyzja terapeutyczna powinna opierać się na dokładnej analizie stosunku korzyści do ryzyka, z uwzględnieniem potencjalnych zagrożeń dla organogenezy płodu. W przypadku ciężkich infekcji zagrażających zdrowiu matki, korzyści z leczenia mogą przeważać nad ryzykiem. Dodatkowo, preparat zawiera 50,6 mg sodu na gram substancji czynnej, co jest istotne u pacjentek z nadciśnieniem lub innymi schorzeniami wymagającymi ograniczenia podaży sodu.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bactroban
Bactroban krem zawierający 20 mg/g mupirocyny wymaga ostrożnego stosowania ze względu na możliwość wystąpienia rzadkich reakcji uczuleniowych oraz ciężkich miejscowych podrażnień. W przypadku ich pojawienia się należy natychmiast przerwać terapię, usunąć preparat ze skóry i zastosować alternatywne leczenie. Przedłużanie terapii ponad zalecany czas zwiększa ryzyko rozwoju oporności bakteryjnej na mupirocynę, co jest istotne z punktu widzenia racjonalnej antybiotykoterapii. Ponadto, mimo że ryzyko jest mniejsze przy stosowaniu miejscowym, należy monitorować pacjentów pod kątem objawów rzekomobłoniastego zapalenia jelit, zwłaszcza jeśli wystąpi biegunka podczas lub po terapii. W przypadku silnej, przedłużającej się biegunki lub bólu brzucha leczenie należy przerwać i skierować pacjenta na dalszą diagnostykę.
alkohol benzylowy, alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, antybiotykoterapia, biegunka, ból jamy brzusznej, kontaktowe zapalenie skóry, mupirocyna, podrażnienie miejscowe, racjonalna antybiotykoterapia, reakcja alergiczna, reakcja uczuleniowa, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, szczep bakteryjny oporny - Leksykon substancji czynnych
Kwas askorbowy – Działania niepożądane
Kwas askorbinowy (witamina C) jest powszechnie stosowany w dawkach terapeutycznych, jednak dawki przekraczające 1 g/dobę mogą wywoływać działania niepożądane, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, bóle i skurcze żołądka oraz niestrawność. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek wiąże się z ryzykiem zaburzeń układu moczowego, w tym kamicy nerkowej (szczawianowej, moczanowej, cystynowej), hiperoksalurią oraz kolką nerkową. U pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD) istnieje ryzyko hemolizy i niedokrwistości hemolitycznej, szczególnie przy dawkach >3 g/dobę u dzieci i >15 g/dobę u dorosłych. Rzadziej obserwuje się reakcje skórne (wysypka, zaczerwienienie, świąd), bóle głowy, zawroty, a także objawy ze strony układu oddechowego, takie jak duszność i skurcz oskrzeli.
biegunka, ból głowy, chlorofenamina, fenylefryna, G6PD, hemoliza, hemoliza erytrocytów, hiperoksaluria, kamica moczanowa, kamica nerkowa, kamica szczawianowa, kolka nerkowa, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas szczawiowy, martwica brodawek nerkowych, nadwrażliwość skórna, nefropatia cewkowo-śródmiąższowa, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, nudności i wymioty, ostra niewydolność nerek, paracetamol, przewlekła hemoliza, równowaga wodno-elektrolitowa, skurcz oskrzeli, szczawian wapnia, witamina C, wysypka skórna, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Valimar 750 mg
Valimar, zawierający chlorowodorek metforminy w dawce 750 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje profil działań niepożądanych zbliżony do metforminy o natychmiastowym uwalnianiu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha oraz utratę apetytu, występujące bardzo często (≥1/10) i zwykle ustępujące samoistnie. Zaleca się stopniowe zwiększanie dawki oraz przyjmowanie leku podczas posiłku w celu poprawy tolerancji. Często (≥1/100 do <1/10) zgłaszane są zaburzenia smaku, które mogą wpływać na komfort pacjenta. Bardzo rzadko (<1/10 000) występuje kwasica mleczanowa – poważne powikłanie metaboliczne wymagające natychmiastowej interwencji, a także zmniejszone wchłanianie witaminy B12, co może prowadzić do niedokrwistości megaloblastycznej.
badanie czynności wątroby, biegunka, ból brzucha, chlorowodorek metforminy, dolegliwości przewodu pokarmowego, działanie niepożądane, kwasica mleczanowa, metformina, niedokrwistość megaloblastyczna, nudności, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja skórna, rumień, świąd skóry, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, utrata apetytu, wchłanianie witaminy B12, wymioty, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie smaku, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lutinus 100 mg
Produkt leczniczy Lutinus, zawierający 100 mg progesteronu w formie tabletek dopochwowych, jest stosowany wyłącznie w pierwszym trymestrze ciąży w ramach technik wspomaganego rozrodu (ART). W badaniu klinicznym wskaźnik anomalii płodowych po 10-tygodniowej ekspozycji na dawkę 100 mg TID wyniósł 4,5%, a częstość samoistnych poronień i ciąż pozamacicznych wynosiła odpowiednio 5,4% i 1%. Występujące anomalie obejmowały m.in. przetokę przełykową, rozszczep podniebienia, wodogłowie oraz inne wady rozwojowe, jednak ich częstość była porównywalna z populacją ogólną. Progesteron przenika do mleka matki, dlatego Lutinus jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią, a pacjentki powinny być poinformowane o konieczności wyboru między kontynuacją leczenia a karmieniem. Ponadto, lek może powodować senność i zawroty głowy, co wymaga ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
anomalia płodowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ciąża pozamaciczna, grzybica pochwy, holoprozencefalia, krwawienie z pochwy, niedomykalność zastawki, nieprawidłowość narządów płciowych, nudności, pierwszy trymestr ciąży, pokrzywka, polidaktylia, progesteron, reakcja nadwrażliwości, rozdęcie brzucha, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, samoistne poronienie, skurcz macicy, spodziectwo, świąd narządów płciowych, technika wspomaganego rozrodu, upławy, wada wrodzona, wodogłowie, wymioty, wysypka, zaburzenia sromu i pochwy, zaparcie, zapłodnienie pozaustrojowe, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zalanzo 15 mg
Stosowanie lanzoprazolu (substancja czynna preparatu Zalanzo) wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do istotnych klinicznie należą zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, eozynofilia, leukopenia (częstość niezbyt częsta: >1/1000 do <1/100), niedokrwistość (rzadko: >1/10 000 do <1/1000), a w bardzo rzadkich przypadkach agranulocytoza i pancytopenia (<1/10 000), które wymagają natychmiastowej interwencji. Często obserwuje się bóle i zawroty głowy (>1/100 do <1/10), a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, biegunka, bóle brzucha, zaparcia, wymioty, wzdęcia, suchość w jamie ustnej oraz łagodne polipy dna żołądka. Rzadko występują poważniejsze powikłania, w tym zapalenie wątroby i żółtaczka, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczno-rozpływna martwica naskórka. Z nieznaną częstością mogą pojawić się hipomagnezemia, hiponatremia, ginekomastia, mlekotok oraz cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek z ryzykiem niewydolności.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, drżenie mięśniowe, enzymy wątrobowe, eozynofilia, ginekomastia, gorączka, hipercholesterolemia, hipomagnezemia, hiponatremia, impotencja, jadłowstręt, kandydoza przełyku, lanzoprazol, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica naskórka, mlekotok, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omamy wzrokowe, osutka, pancytopenia, parestezje, plamica, pokrzywka, polip żołądka, rumień wielopostaciowy, splątanie, świąd, toczeń rumieniowaty, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyny, wymioty, wzdęcia, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie nerek, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azoneurax 75 mg
Lek Azoneurax (trazodon chlorowodorek) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (75 mg i 150 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Kluczowe jest monitorowanie ryzyka myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza na początku terapii oraz po jej zakończeniu. Do poważnych powikłań neurologicznych należą zespół serotoninowy, drgawki oraz złośliwy zespół neuroleptyczny, które stanowią stany zagrożenia życia. W zakresie kardiologicznym trazodon może indukować niemiarowości serca, w tym torsade de pointes, tachykardię komorową oraz wydłużenie odstępu QT w EKG, co jest szczególnie istotne u pacjentów z istniejącymi chorobami serca. Ponadto, rzadko obserwuje się zaburzenia czynności wątroby, takie jak żółtaczka, uszkodzenia hepatocytów oraz wewnątrzwątrobowy zastój żółci, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Hiponatremia związana z zespołem nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) również stanowi istotne zagrożenie, zwłaszcza u osób starszych, co wymaga regularnej kontroli elektrolitów i bilansu płynów.
agranulocytoza, biegunka, bradykardia, drgawki, dystonia, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, lek przeciwdepresyjny, leukopenia, morfologia krwi, myśli samobójcze, niedokrwistość, niemiarowość serca, nieprawidłowa czynność wątroby, nudności, omdlenie, parestezje, porażenna niedrożność jelita, priapizm, reakcja alergiczna, senność, suchość jamy ustnej, tachykardia komorowa, torsade de pointes, trazodon, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wewnątrzwątrobowy zastój żółci, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia krwi, zaparcie, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Laktuloza – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Laktuloza jest stosowana głównie w leczeniu zaparć oraz encefalopatii wątrobowej, jednak wymaga starannego doboru dawki i monitorowania pacjentów, zwłaszcza tych z cukrzycą, ze względu na obecność węglowodanów (np. 15 ml syropu Lactulose-MIP zawiera do 2,4 g węglowodanów, co odpowiada 0,2 jednostki chlebowej). Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie perforacji przewodu pokarmowego i niedrożności, a w przypadku braku efektu terapeutycznego po kilku dniach należy rozważyć modyfikację dawkowania lub zastosowanie dodatkowych leków. Długotrwałe stosowanie, zwłaszcza powyżej 6 miesięcy, wymaga monitorowania elektrolitów (sód, potas, chlorki), gdyż niewłaściwe dawkowanie może prowadzić do biegunek i zaburzeń równowagi elektrolitowej. U pacjentów z zespołem Roemhelda oraz u dzieci stosowanie laktulozy wymaga szczególnej ostrożności i nadzoru lekarskiego.
biegunka, cukrzyca, działanie niepożądane, elektrolity, encefalopatia wątrobowa, fruktozemia, fruktozuria, galaktozemia, glikol propylenowy, hipoglikemia, kontrola sodu, laktuloza, lek przeczyszczający, niedrożność przewodu pokarmowego, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, nudności, objawy brzuszne, odwodnienie, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, wypróżnianie, zaburzenia elektrolitowe, zespół Roemhelda, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zespół żołądkowo-sercowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nicorama Mint 2 mg
Preparat Nicorama Mint, dostępny w formie gumy do żucia leczniczej z dawkami nikotyny 2 mg i 4 mg, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla nikotyny, z większością objawów pojawiających się w ciągu pierwszych 3-4 tygodni terapii. Do najczęstszych działań należą bóle głowy (>10%), nudności (>10%), kaszel (>10%), czkawka (>10%) oraz podrażnienie gardła (>10%). Często obserwuje się także zaburzenia smaku i parestezje (1-10%), reakcje nadwrażliwości immunologicznej (1-10%) oraz objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak wymioty, ból brzucha, wzdęcia, biegunka, suchość w ustach i zapalenie jamy ustnej (1-10%). Rzadziej występują palpitacje, tachykardia i migotanie przedsionków (od 0,01% do 1%), a także reakcje alergiczne, w tym anafilaksja o nieznanej częstości. Objawy odstawienia nikotyny, takie jak dysforia, bezsenność, zwiększone łaknienie, zawroty głowy, kaszel i zaparcia, mogą również towarzyszyć terapii.
astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból szczęki, bradykardia, duszność, dysfagia, dysfonia, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, działanie nikotyny, głód nikotynowy, guma do żucia lecznicza, krwawienie dziąseł, łzawienie, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, niedoczulica jamy ustnej, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, odruch wymiotny, owrzodzenie aftowe, palpitacja, parestezja, parestezja jamy ustnej, podrażnienie jamy ustnej, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, skurcz oskrzeli, ślinotok, suchość w ustach, świąd, sztywność mięśni szczęki, tachykardia, wymioty, wzdęcie, zaburzenie smaku, zaczerwienienie twarzy, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie nosa i gardła, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Revival 10 mg
Lek Revival zawierający olmesartan medoksomil w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg wykazuje profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii przeciwnadciśnieniowej. Najczęściej zgłaszane działania to bóle głowy (7,7%), objawy grypopodobne (4,0%) oraz zawroty głowy (3,7%), z zawrotami głowy pochodzenia ośrodkowego jako jedynym działaniem jednoznacznie związanym z lekiem (2,5% vs 0,9% placebo). Często obserwuje się hipertriglicerydemię (2,0% vs 1,1% placebo) oraz podwyższoną aktywność fosfokinazy kreatynowej (1,3% vs 0,7% placebo). Działania niepożądane obejmują m.in. małopłytkowość, hiperurykemię, hiperkaliemię, zapalenie oskrzeli, nieżyt żołądka i jelit, enteropatię typu celiakii (bardzo rzadko), autoimmunologiczne zapalenie wątroby, obrzęk naczynioruchowy, rabdomiolizę oraz ostre i przewlekłe niewydolności nerek. U pacjentów pediatrycznych zaobserwowano częstsze krwawienia z nosa oraz zwiększoną częstość zawrotów i bólów głowy przy wysokich dawkach. U osób powyżej 65 roku życia wzrasta ryzyko niedociśnienia.
alergiczne zapalenie skóry, antagonista receptora angiotensyny II, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, dławica piersiowa, enteropatia typu celiakii, fosfokinaza kreatynowa, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, krwawienie z nosa, krwiomocz, kurcze mięśni, lek przeciwnadciśnieniowy, letarg, małopłytkowość, niedociśnienie, niestrawność, niewydolność nerek, nieżyt błony śluzowej nosa, nieżyt żołądka i jelit, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, osutka, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, świąd, zakażenie dróg moczowych, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie stawów, zapalenie wątroby autoimmunologiczne, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nimefort 100 mg
Stosowanie nimesulidu w dawce 100 mg wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, które obejmują głównie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka (często), nudności i wymioty (często), bóle brzucha (często), wrzody żołądka i dwunastnicy (niezbyt często), krwawienia z przewodu pokarmowego (rzadko) oraz bardzo rzadko perforację przewodu pokarmowego. U pacjentów w podeszłym wieku istnieje szczególne ryzyko powikłań w postaci krwawień i perforacji. Ponadto, nimesulid może powodować działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak nadciśnienie tętnicze i obrzęki (niezbyt często), a także rzadkie zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, w tym zawał mięśnia sercowego i udar mózgu. Wśród działań niepożądanych skóry odnotowano świąd i wysypkę (niezbyt często), pokrzywkę (rzadko) oraz bardzo rzadkie, ale ciężkie reakcje pęcherzowe, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, hematemesis, hepatotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, nimesulid, NLPZ, obrzęk, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaostrzenie astmy, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie żołądka, zaparcia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – HELICID 40 mg
Przedawkowanie omeprazolu, stosowanego w preparacie HELICID 40 mg, może prowadzić do objawów takich jak nudności, wymioty, zawroty głowy, bóle brzucha, biegunka oraz bóle głowy, które są często obserwowane i mają charakter przemijający. W pojedynczych przypadkach odnotowano także apatię, depresję i splątanie. Dawki doustne w przedawkowaniu sięgały nawet 2400 mg, co stanowi 120-krotność zalecanej dawki klinicznej, jednak nie zaobserwowano poważnych następstw klinicznych. Omeprazol wykazuje kinetykę pierwszego rzędu, a zwiększenie dawki nie wpływa na szybkość eliminacji leku.
apatia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból jamy brzusznej, dawka terapeutyczna, depresja, dezorientacja, interwencja terapeutyczna, kinetyka pierwszego rzędu, leczenie objawowe, luźne stolce, nasilenie bólu, nudności, obniżenie nastroju, omeprazol, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie omeprazolu, splątanie, wymioty, zaburzenia świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bisocard 1,25 mg
Bisoprolol, substancja czynna leku Bisocard, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania dotyczą układu sercowo-naczyniowego, w tym bardzo częsta bradykardia (poniżej 60 uderzeń/min), częste nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie tętnicze oraz uczucie ziębnięcia kończyn. Rzadziej występują zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i niedociśnienie ortostatyczne. Ze strony układu nerwowego często pojawiają się zawroty głowy i ból głowy, a rzadziej omdlenia. Bisoprolol może także powodować zaburzenia psychiczne, takie jak zaburzenia snu, depresja, koszmary senne i omamy, choć ich częstość jest niezbyt częsta lub rzadka. W układzie oddechowym niezbyt często obserwuje się skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z astmą lub POChP, oraz rzadko alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astenia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, biegunka, bisoprolol fumaran, ból głowy, bradykardia, depresja, drętwienie kończyn, hipertriglicerydemia, koszmary senne, kurcze mięśni, łuszczyca, łysienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, osłabienie mięśni, POChP, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, wymioty, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenia potencji, zaburzenia słuchu, zaburzenia snu, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Erlis 5 mg
Profil bezpieczeństwa tadalafilu 5 mg (Erlis) został oceniony na podstawie danych z badań klinicznych obejmujących 8022 pacjentów leczonych tadalafilem oraz 4422 pacjentów otrzymujących placebo. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy, niestrawność, ból pleców i ból mięśni, z tendencją wzrostową częstości występowania wraz ze wzrostem dawki. Większość działań niepożądanych miała charakter przemijający i była łagodna lub umiarkowana. Szczególnie ból głowy pojawiał się najczęściej w pierwszych 10-30 dniach terapii stosowanej raz na dobę. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: często (≥1/100 do <1/10) – reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy; niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) – bóle głowy, zawroty głowy, udar, omdlenia, TIA, migrena, drgawki, przemijająca amnezja; rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) – ubytki pola widzenia, obrzęk powiek, przekrwienie spojówek, NAION, okluzja naczyń siatkówki; częstość nieznana – centralna surowicza chorioretinopatia. W badaniach klinicznych odnotowano nieznacznie wyższą częstość bradykardii zatokowej w grupie leczonej tadalafilem raz na dobę, jednak bez istotnych klinicznie konsekwencji.
biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, bradykardia zatokowa, centralna surowicza chorioretinopatia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, laktoza jednowodna, migrena, napad drgawkowy, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niestrawność, nietolerancja laktozy, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk powiek, okluzja naczyń siatkówki, przekrwienie spojówek, przemijająca amnezja, przemijający napad niedokrwienny, reakcja nadwrażliwości, tadalafil, ubytek pola widzenia, udar mózgu, zaburzenie erekcji, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Benzydamina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Benzydamina, niesteroidowy lek przeciwzapalny stosowany miejscowo w jamie ustnej i gardle, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nadwrażliwością na salicylany lub inne NLPZ, a także u osób z astmą oskrzelową lub chorobami alergicznymi w wywiadzie, ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości i skurczu oskrzeli. Długotrwałe stosowanie benzydaminy nie jest zalecane ze względu na możliwość miejscowego podrażnienia, negatywny wpływ na florę bakteryjną jamy ustnej oraz ryzyko reakcji alergicznych. W przypadku braku poprawy po 3 dniach terapii, nasilenia objawów lub pojawienia się gorączki, konieczna jest konsultacja lekarska. Maksymalny czas stosowania nie powinien przekraczać 7 dni.
astma oskrzelowa, benzydamina, biegunka, choroba alergiczna, choroba alkoholowa, choroba wątroby, czerwień koszenilowa, drętwienie jamy ustnej, dziedziczna nietolerancja fruktozy, fenyloalanina, fenyloketonuria, flora bakteryjna jamy ustnej, kwas acetylosalicylowy, kwas salicylowy, nadwrażliwość na salicylany, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, olej rycynowy, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie jamy ustnej i gardła, padaczka, parahydroksybenzoesan metylu, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, stan zapalny jamy ustnej, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Milukante 10 mg
Montelukast, substancja czynna leku Milukante w dawce 10 mg (tabletki powlekane), został oceniony pod kątem bezpieczeństwa w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (≥15 lat) oraz 1750 dzieci w wieku 6-14 lat z astmą oskrzelową i sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych i młodzieży oraz ból brzucha u dzieci. Długoterminowe stosowanie montelukastu (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie zmieniało profilu bezpieczeństwa. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano według standardowych kategorii: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000).
anafilaksja, astma oskrzelowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, eozynofilia płucna, gorączka, hipoestezja, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, kurcz mięśnia, montelukast, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, wymioty, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątrobowokomórkowe, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zawrót głowy, zespół Churga-Straussa, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leukeran 2 mg
Chlorambucyl, substancja czynna leku Leukeran, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą układu krwiotwórczego. Mielosupresja manifestuje się leukopenią, neutropenią, małopłytkowością, pancytopenią oraz niedokrwistością, zwykle odwracalną po wczesnym odstawieniu leku. W rzadkich przypadkach może dojść do nieodwracalnej niewydolności szpiku kostnego. Długotrwała terapia chlorambucylem wiąże się z ryzykiem rozwoju wtórnych nowotworów hematologicznych, zwłaszcza ostrej białaczki i zespołu mielodysplastycznego. Ponadto, często obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka oraz owrzodzenia jamy ustnej. Rzadziej występują reakcje skórne, w tym wysypka, która może przejść w zespół Stevensa-Johnsona lub martwicę toksyczno-rozpływną naskórka.
azoospermia, białaczka, biegunka, brak miesiączki, chlorambucyl, hepatotoksyczność, jałowe zapalenie pęcherza moczowego, lek cytostatyczny, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mielosupresja, napad padaczkowy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, nudności, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie jamy ustnej, pancytopenia, przewlekła białaczka limfatyczna, śródmiąższowe włóknienie płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, wtórny nowotwór hematologiczny, wymioty, zaburzenie motoryczne, zespół mielodysplastyczny, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dilizolen 2 mg/ml
Linezolid, substancja czynna preparatu Dilizolen (2 mg/ml, roztwór do infuzji), wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych z udziałem ponad 6000 dorosłych pacjentów stosujących lek do 28 dni. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka 8,9%, nudności 6,9%, wymioty 4,3%) oraz neurologiczne (ból głowy 4,2%). Około 3% pacjentów przerywa terapię z powodu działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na hematologiczne powikłania, takie jak niedokrwistość, której częstość wzrasta wraz z czasem terapii: 2,5% u pacjentów leczonych ≤28 dni oraz 12,3% u leczonych >28 dni, z ciężką niedokrwistością wymagającą transfuzji krwi u 9% i 15% odpowiednio. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, jednak wymagana jest ostrożność przy dłuższym stosowaniu ze względu na ryzyko hematologiczne.
anafilaksja, biegunka, ból głowy, czerwona krwinka, dyskomfort, działanie hematologiczne, działanie niepożądane, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, krwawienie, leukopenia, linezolid, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość ciężka, niedokrwistość syderoblastyczna, nudności, obrzęk gardła, pancytopenia, płytka krwi, powikłanie hematologiczne, przetoczenie krwi, reakcja alergiczna, spadek ciśnienia, substancja czynna, świąd, syderoblast pierścieniowaty, transfuzja krwi, trombocytopenia, utrata przytomności, wybroczynę, wymioty, wysypka, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie szpiku kostnego, zakażenie grzybicze, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Dąb szypułkowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kora dębu (Quercus robur L., Q. petraea, Q. pubescens) wykazuje właściwości ściągające, co znajduje zastosowanie w leczeniu łagodnych biegunek, stanów zapalnych skóry oraz błon śluzowych jamy ustnej i gardła, a także w terapii choroby hemoroidalnej. Zalecane dawkowanie obejmuje przygotowanie świeżo odwaru z kory dębu: w przypadku biegunek stosuje się 3 g (1 płaska łyżka stołowa) kory zalanej 250 ml zimnej wody, gotowanej przez 5 minut i odstawionej na 15 minut, podawanej doustnie 3 razy dziennie przez maksymalnie 3 dni. W stanach zapalnych skóry i błon śluzowych oraz w chorobie hemoroidalnej stosuje się 5 g (2 płaskie łyżki stołowe) kory na 250 ml lub 1 litr zimnej wody, odpowiednio do formy aplikacji (płukanki, kąpiele, okłady), z częstotliwością kilkukrotną dziennie i maksymalnym czasem terapii 7 dni.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Bosentan Sandoz GmbH 125 mg
Bozentan jest stosowany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (TNP) i wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych z udziałem 2486 pacjentów leczonych dawkami 100-2000 mg/dobę oraz 1838 pacjentów otrzymujących placebo, ze średnim czasem terapii 45 tygodni. Najczęstsze działania niepożądane obejmują obrzęk/zatrzymanie płynów (13,2% vs 10,9%), bóle głowy (11,5% vs 9,8%), nieprawidłowe wyniki czynności wątroby (10,9%) oraz niedokrwistość/zmniejszenie stężenia hemoglobiny (9,9%). Leczenie wiąże się z zależnym od dawki wzrostem aktywności aminotransferaz wątrobowych, obserwowanym u 11,2% pacjentów z podwyższeniem do ≥3-krotnej górnej granicy normy (GGN) i u 3,6% do ≥8 x GGN, co wymaga regularnego monitorowania czynności wątroby, zwłaszcza w pierwszych 26 tygodniach terapii. Zmniejszenie stężenia hemoglobiny poniżej 10 g/dl wystąpiło u 8% pacjentów leczonych bozentanem, w porównaniu do 3,9% w grupie placebo.
aminotransferazy wątrobowe, anafilaksja, biegunka, bilirubina, ból głowy, bozentan, choroba refluksowa przełyku, hepatotoksyczność, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, nagłe zaczerwienienie skóry, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, nieostre widzenie, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność wątroby, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk uogólniony, omdlenie, przekrwienie błony śluzowej nosa, przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych, przetrwałe nadciśnienie płucne, reakcja nadwrażliwości, rumień, świąd, tętnicze nadciśnienie płucne, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie nosa i gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cytisinicline Pro-Pharma 1,5 mg
Cytyzyniklina wykazuje dobrą tolerancję w terapii, z odsetkiem przerwań leczenia z powodu działań niepożądanych na poziomie 6-15,5%, porównywalnym do placebo. Działania niepożądane mają najczęściej nasilenie łagodne do umiarkowanego i dotyczą głównie układu pokarmowego, nerwowego oraz sercowo-naczyniowego. Najczęściej obserwowane objawy to suchość w jamie ustnej, biegunka, nudności, zmiany smaku, zgaga, zaparcia, bóle brzucha, zawroty głowy, rozdrażnienie, lęk, zaburzenia snu, bóle głowy, przyspieszenie akcji serca oraz nadciśnienie tętnicze. Objawy te pojawiają się głównie na początku terapii i ustępują z jej kontynuacją. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego oraz zaburzeniami psychicznymi, u których konieczne jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych i stanu psychicznego.
arytmia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, cukrzyca, duszność, działanie niepożądane, nadciśnienie tętnicze, nudność, odwodnienie, parametry hemodynamiczne, podwyższone aminotransferazy, reakcja nadwrażliwości, suchość jamy ustnej, tachykardia, układ pokarmowy, wymioty, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia psychiczne, zaburzenia snu, zaburzenia układu nerwowego, zaparcie, zaprzestanie palenia tytoniu, zgaga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Livazo 2 mg
Pitawastatyna, dostępna w postaci tabletek powlekanych (Livazo), jest statyną stosowaną w leczeniu dyslipidemii. W badaniach klinicznych mniej niż 4% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, z najczęstszym objawem w postaci bólów mięśni. Podwyższone stężenie kinazy keratynowej przekraczające 3-krotnie górną granicę normy (GGN) wystąpiło u 1,8% pacjentów, a wartości ≥10-krotne z towarzyszącymi skurczami mięśni rzadko (0,04% przy dawce 4 mg). Działania niepożądane obejmują m.in. zaburzenia neurologiczne (często bóle głowy, niezbyt często zawroty głowy, zaburzenia smaku, senność), pokarmowe (często zaparcia, biegunki, nudności), wątrobowe (niezbyt często podwyższone aminotransferazy, rzadko żółtaczkę cholestatyczną) oraz mięśniowo-szkieletowe (często bóle mięśni i stawów, rzadko miopatię i rabdomiolizę). W populacji pediatrycznej działania niepożądane są podobne do dorosłych, z częstością przerwania leczenia poniżej 3%.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból języka, ból mięśni, ból stawu, cukrzyca, częstomocz, dysfunkcja wątroby, dyslipidemia, ginekomastia, hipoestezja, immunozależna miopatia martwicza, jadłowstręt, kinaza keratynowa, miastenia, miastenia oczna, miopatia, nieprawidłowa czynność wątroby, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pitawastatyna, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, rabdomioliza, rumień, skurcz mięśnia, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, suchość w ustach, szum w uszach, wymioty, zaburzenie ostrości widzenia, zaburzenie smaku, zaparcie, zawrót głowy, zespół toczniopodobny, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levosol 60 mg
Na podstawie wieloletnich danych klinicznych dotyczących leku Levosol (lewodropropizyna) stwierdzono bardzo niską częstość działań niepożądanych, szacowaną na mniej niż 1:500 000 pacjentów. Wszystkie zgłaszane działania niepożądane klasyfikowane są jako bardzo rzadkie (<1/10 000) i najczęściej mają łagodny przebieg, ustępując po przerwaniu terapii. Do najczęściej obserwowanych należą reakcje skórne (pokrzywka, rumień, świąd), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), reakcje alergiczne, a także objawy ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, drżenia) i sercowo-naczyniowego (kołatanie serca, tachykardia). Pojedyncze przypadki ciężkich powikłań obejmują m.in. epidermolizę ze skutkiem śmiertelnym, śpiączkę hipoglikemiczną u pacjentki stosującej jednocześnie doustne leki hipoglikemizujące oraz bigeminię przedsionkową.
aftowe zapalenie jamy ustnej, anafilaksja, astenia, biegunka, bigeminia przedsionkowa, ból brzucha, ból żołądka, cholestatyczne zapalenie wątroby, ciężka reakcja skórna, dane farmakoepidemiologiczne, depersonalizacja, drażliwość, drgawki kloniczno-toniczne, drżenie, duszność, działanie niepożądane, epidermoliza, kaszel, kołatanie serca, lek hipoglikemizujący, lewodropropizyna, napad typu petit mal, nudność, obniżenie ciśnienia tętniczego, obniżenie napięcia mięśni, obrzęk błony śluzowej, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk powiek, omdlenie, osłabienie kończyn dolnych, osutka, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja skórna, rozszerzenie źrenic, rumień, senność, śpiączka hipoglikemiczna, świąd, tachykardia, uogólniony obrzęk, utrata zdolności widzenia, wymioty, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu serca, zapalenie języka, zawrót głowy, złe samopoczucie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vigalex Forte 2000 IU
Lek Vigalex Forte zawiera 50 mikrogramów (2000 IU) cholekalcyferolu i może wywoływać działania niepożądane o częstości nieznanej, obejmujące głównie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (zaparcia, wzdęcia, nudności, bóle brzucha, biegunka) oraz reakcje nadwrażliwości skórnej (świąd, wysypka, pokrzywka). Najpoważniejsze powikłania dotyczą zaburzeń gospodarki wapniowej, takich jak hiperkalcemia i hiperkalciuria, które mogą prowadzić do kamicy nerkowej, zaburzeń rytmu serca, a w skrajnych przypadkach nawet do zgonów. Ryzyko tych powikłań wzrasta przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek witaminy D3.
biegunka, ból brzucha, cholekalcyferol, choroba nerek, działania niepożądane leku, działania niepożądane produktów leczniczych, farmakoterapia, hiperkalcemia, hiperkalciuria, homeostaza wapniowa, kamica nerkowa, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, nudności, perystaltyka jelit, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, stężenie wapnia w surowicy, świąd skóry, wysypka, wzdęcie, zaburzenia gospodarki wapniowej, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia rytmu serca, zaparcie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Anastrozol Bluefish 1 mg
Anastrozol Bluefish, inhibitor aromatazy stosowany u kobiet po menopauzie z rakiem piersi, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniu III fazy ATAC na 9366 pacjentkach. Najczęstsze działania niepożądane obejmują bóle i sztywność stawów (35,6%), uderzenia gorąca (35,7%), nudności (12,7%), depresję (≥10%), oraz osłabienie (18,6%). Zaburzenia metaboliczne to anoreksja i hipercholesterolemia, a hiperkalcemia występuje niezbyt często. W zakresie układu nerwowego dominują bóle głowy, senność, zespół cieśni nadgarstka i parestezje. Wątroba reaguje podwyższeniem aktywności fosfatazy zasadowej, AlAT i AspAT, a skóra wysypką i reakcjami alergicznymi. Istotne jest zwiększone ryzyko osteoporozy (10,5%) i złamań kości (10,2%), w tym złamań kręgów, szyjki kości udowej lub nadgarstka (4,3%).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anastrozol, anoreksja, biegunka, ból głowy, depresja, dławica piersiowa, dysfagia, fosfataza zasadowa, gammaglutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperkalcemia, hormon przytarczycy, inhibitor aromatazy, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, palec trzaskający, parestezje, plamica Henocha-Schönleina, pokrzywka, rak endometrium, rak piersi, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, suchość pochwy, tamoksyfen, uderzenia gorąca, zaburzenia czucia, zaćma, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół cieśni nadgarstka, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Nicorette Invisipatch 10 mg/16 h
Przedawkowanie nikotyny podczas stosowania systemów transdermalnych Nicorette Invisipatch stanowi istotne ryzyko, zwłaszcza u pacjentów z niską tolerancją na nikotynę lub stosujących jednocześnie inne źródła nikotyny. Toksyczność nikotyny jest zależna od drogi podania oraz indywidualnej wrażliwości, przy czym osoby palące wykazują wyższą tolerancję. Najmniejsza śmiertelna dawka doustna u dzieci wynosi 40-60 mg, a u dorosłych 0,8-1,0 mg/kg masy ciała. Objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, ból głowy, zawroty głowy, nadmierne pocenie się, niedociśnienie, niemiarowe tętno, trudności w oddychaniu oraz uogólnione drgawki, przy czym nasilenie objawów koreluje z dawką nikotyny.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, dawka śmiertelna, dawka toksyczna, doustna dawka nikotyny, drgawki uogólnione, leczenie objawowe, monitoring parametrów życiowych, nadmierne pocenie się, nadmierne ślinienie, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niemiarowe tętno, nikotyna, nudności i wymioty, objawy przedawkowania, ostre zatrucie, system transdermalny, terapia nikotynowa, toksyczność nikotyny, toksyczność ostra i przewlekła, tolerancja na nikotynę, trudności w oddychaniu, wchłanianie nikotyny, węgiel aktywowany, zaburzenia słuchu, zapaść krążeniowa, zatrucie nikotyną, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Devikap 10 000 IU
Lek Devikap zawiera 250 mikrogramów cholekalcyferolu (10 000 IU witaminy D3) w postaci miękkich kapsułek i może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości występowania. Reakcje nadwrażliwości ze strony układu immunologicznego, takie jak obrzęk naczynioruchowy i obrzęk krtani, mają nieznaną częstość i mogą zagrażać życiu przez ryzyko obturacji dróg oddechowych, wymagając natychmiastowego przerwania leczenia i interwencji medycznej. Niezbyt często obserwuje się hiperkalcemię i hiperkalciurię (≥1/1 000 do <1/100 pacjentów), które manifestują się podwyższonym stężeniem wapnia w surowicy oraz zwiększonym wydalaniem wapnia z moczem, co może prowadzić do objawów takich jak zmęczenie, osłabienie mięśni, zaburzenia rytmu serca i kamica nerkowa. Występują także dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (zaparcia, wzdęcia, nudności, ból brzucha, biegunka) o częstości nieznanej oraz rzadkie reakcje skórne (świąd, wysypka, pokrzywka) w zakresie ≥1/10 000 do <1/1 000 pacjentów. Pojedyncze przypadki zgonów, najczęściej związane z przedawkowaniem i zaburzeniami elektrolitowymi, podkreślają konieczność ścisłego przestrzegania dawkowania i monitorowania parametrów biochemicznych.
biegunka, ból brzucha, cholekalcyferol, Devikap, działanie niepożądane, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kamica nerkowa, niedrożność dróg oddechowych, nudność, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obturacja dróg oddechowych, parametr laboratoryjny, pokrzywka, przedawkowanie, reakcja nadwrażliwości, świąd, witamina D3, wysypka, wzdęcie, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wapniowej, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej, zaburzenie rytmu serca, zaparcie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ceftriaxon AptaPharma 1 g
Ceftriakson, antybiotyk cefalosporynowy III generacji podawany parenteralnie, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii. Najczęściej obserwuje się eozynofilię, leukopenię, małopłytkowość, biegunkę, wysypkę oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridium difficile, powstawanie strątów soli wapniowej ceftriaksonu w pęcherzyku żółciowym (częstość do 30% u dzieci), a także ryzyko wytrącania się ceftriaksonu w drogach moczowych, zwłaszcza przy dawkach ≥80 mg/kg mc./dobę i współistniejących czynnikach ryzyka, co może prowadzić do ostrej niewydolności nerek.
agranulocytoza, biegunka, biegunka poantybiotykowa, cefalosporyna III generacji, ceftriakson, cholestatyczne zapalenie wątroby, cukromocz, drgawki, encefalopatia, enzymy wątrobowe, eozynofilia, granulocytopenia, grzybica narządów płciowych, kernicterus, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, osutka krostkowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skąpomocz, skurcz oskrzeli, strąty w nerkach, strąty w pęcherzyku żółciowym, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy układowe, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka jąder podkorowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Asamax 250 250 mg
Przedawkowanie mesalazyny, substancji czynnej w lekach Asamax 250 mg i Asamax 500 mg, jest rzadkością w praktyce klinicznej, a dostępne dane dotyczą głównie prób samobójczych z dużymi dawkami. Analiza kliniczna nie wykazała istotnej toksyczności dla wątroby i nerek, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa, gdyż wiele leków wykazuje hepato- lub nefrotoksyczność przy przekroczeniu dawek terapeutycznych. Brak specyficznej odtrutki wymusza leczenie objawowe i wspomagające, ukierunkowane na stabilizację parametrów życiowych oraz łagodzenie objawów, takich jak nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka, bóle i zawroty głowy oraz potencjalne zmiany w funkcji nerek i wątroby.
Asamax, badania laboratoryjne, biegunka, ból brzucha, ból głowy, działanie toksyczne, funkcja nerek, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, leczenie objawowe, mesalazyna, nawodnienie, nefrotoksyczność, nudności, parametry nerkowe, parametry życiowe, próba samobójcza, wymioty, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia układu pokarmowego, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy