właściwości farmakokinetyczne
Właściwości farmakokinetyczne opisują procesy, jakim podlega lek w organizmie po podaniu. Obejmują one cztery główne etapy: wchłanianie (absorpcję), dystrybucję, metabolizm (biotransformację) oraz wydalanie substancji leczniczej. Parametry farmakokinetyczne pozwalają określić, jak szybko i w jakim stopniu lek dociera do miejsca działania oraz jak długo pozostaje aktywny w organizmie.
Absorpcja określa szybkość i stopień wchłaniania leku z miejsca podania do krążenia ogólnego. Dystrybucja dotyczy rozprowadzania substancji leczniczej w organizmie, w tym jej przenikania przez bariery biologiczne i wiązania z białkami osocza. Metabolizm, zachodzący głównie w wątrobie, przekształca lek w metabolity o różnej aktywności biologicznej, natomiast wydalanie eliminuje substancję leczniczą i jej metabolity z organizmu, głównie przez nerki i wątrobę.
Kluczowe parametry farmakokinetyczne to: biodostępność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, klirens oraz pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC). Znajomość tych właściwości jest niezbędna do ustalenia optymalnego dawkowania, przewidywania potencjalnych interakcji między lekami oraz dostosowania terapii u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Preparat złożony Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, różniące się od podawania składników osobno. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja odbywa się głównie z kałem (83% dawki) z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 20% dawki). Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, maksymalne stężenie osiąga po około 2 godzinach, a jego eliminacja zachodzi głównie przez nerki (>95% dawki) z okresem półtrwania 6-15 godzin. Wspólne podawanie powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak nie wpływa to negatywnie na efekt terapeutyczny preparatu, który wykazuje silniejsze działanie hipotensyjne niż składniki podawane osobno.
bierna filtracja, biodostępność bezwzględna, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, eliminacja walsartanu, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka walsartanu, hydrochlorotiazyd, kinetyka wielowykładnicza, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, narażenie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne w surowicy, walsartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Wirus kleszczowego zapalenia mózgu – Właściwości farmakokinetyczne
Właściwości farmakokinetyczne, takie jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i wydalanie, nie mają zastosowania w przypadku szczepionek zawierających inaktywowany wirus kleszczowego zapalenia mózgu (TBE), takich jak Encepur Adults, Encepur K, FSME-IMMUN 0,25 ml Junior oraz FSME-IMMUN 0,5 ml. Mechanizm działania tych szczepionek opiera się na stymulacji układu immunologicznego do produkcji swoistych przeciwciał, a nie na bezpośrednim działaniu farmakologicznym substancji czynnej. W składzie poszczególnych preparatów znajdują się różne dawki inaktywowanego wirusa (od 0,75 μg do 2,4 μg) oraz różne ilości adiuwantu w postaci uwodnionego wodorotlenku glinu (od 0,15 mg do 0,4 mg Al³⁺), namnażanego na fibroblastach kurzych lub zarodków kurzych (CEF).
adiuwant, fibroblasty kurze, fibroblasty zarodków kurzych, inaktywowany wirus kleszczowego zapalenia mózgu, kleszczowe zapalenie mózgu, komórki CEF, komórki dendrytyczne, komórki prezentujące antygen, limfocyt B, limfocyt T pomocniczy, makrofag, odpowiedź immunologiczna, proces farmakokinetyczny, stymulacja układu odpornościowego, swoiste przeciwciała, szczep K23, szczep Neudörfl, układ odpornościowy, właściwości farmakokinetyczne, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadaxin 20 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Tadaxin, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Bezwzględna dostępność biologiczna nie została precyzyjnie określona, jednak farmakokinetyka nie jest istotnie modyfikowana przez posiłki ani porę podania. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~63 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (94%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a główny metabolit – glukuronian metylokatecholu – ma aktywność farmakologiczną co najmniej 13 000 razy niższą niż tadalafil. Klirens u zdrowych osób wynosi 2,5 l/h, a okres półtrwania to około 17,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę.
ADME, AUC, białka osoczowe, cukrzyca, cytochrom P450, dostępność biologiczna, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, tadalafil, Tadaxin, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z kałem, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Clatra 6 mg/ml
Bilastyna w postaci kropli do oczu Clatra (6 mg/ml) charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co znacząco ogranicza ryzyko toksyczności reprodukcyjnej. Dane przedkliniczne wykazały toksyczny wpływ jedynie przy ekspozycji doustnej przekraczającej 1000-krotnie stężenie osiągane po aplikacji ocznej u ludzi. W związku z tym, stosowanie Clatra w okresie ciąży jest dopuszczalne, a ryzyko negatywnego wpływu na rozwijający się płód jest minimalne. Podobnie, brak danych o przenikaniu bilastyny do mleka kobiecego oraz znikoma ekspozycja ogólnoustrojowa po podaniu ocznym pozwalają na bezpieczne stosowanie leku u kobiet karmiących piersią, bez przewidywanego wpływu na noworodki i niemowlęta.
aplikacja oczna, badania przedkliniczne, bilastyna w kroplach do oczu, ekspozycja ogólnoustrojowa, karmienie piersią, krople do oczu Clatra, płodność, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka kobiecego, toksyczność reprodukcyjna, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne, wpływ na noworodki, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Koszyczek rumianku – Właściwości farmakokinetyczne
Koszyczek rumianku (Matricaria recutita L., flos) stanowi 18,7 części z 93,5 g wyciągu płynnego złożonego w 100 g produktu leczniczego Salviasept, który jest koncentratem do sporządzania roztworu do płukania gardła. Wyciąg ten, o stosunku ekstrakcji 1:3,3, pozyskiwany jest przy użyciu 70% etanolu (V/V). Produkt zawiera również inne składniki roślinne, takie jak liść szałwii, ziele krwawnika, mięty pieprzowej, tymianku oraz owoc kopru gorzkiego. Ze względu na formę farmaceutyczną – roztwór do płukania gardła – zastosowanie jest miejscowe, co może ograniczać systemowe wchłanianie substancji czynnych.
aplikacja miejscowa, charakterystyka produktu leczniczego, etanol 70%, farmakokinetyka, forma farmaceutyczna, koncentrat do sporządzania roztworu, koszyczek rumianku, liść szałwii, owoc kopru, płukanie gardła, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, Salviasept, substancja roślinna, wchłanianie systemowe, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg płynny złożony, ziele krwawnika, ziele mięty pieprzowej, ziele tymianku, związek czynny - Leksykon leków
Interakcje leku – Imupret –
Preparat Imupret, zawierający siedem substancji roślinnych, w tym korę dębu bogatą w garbniki, wykazuje ograniczoną liczbę udokumentowanych interakcji farmakologicznych. Garbniki mogą tworzyć nierozpuszczalne kompleksy z alkaloidami (np. atropina, skopolamina, morfina) oraz innymi lekami o charakterze zasadowym, co prowadzi do zmniejszenia lub zahamowania ich wchłaniania. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego minimum 2 godzin między podaniem Imupretu a lekami zawierającymi alkaloidy lub o odczynie zasadowym, aby zminimalizować ryzyko obniżenia biodostępności. Ponadto garbniki mogą wiązać jony żelaza, potencjalnie obniżając jego wchłanianie, co również wymaga zachowania odstępu czasowego przy jednoczesnym stosowaniu preparatów żelaza. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi i przeciwpłytkowymi są teoretyczne i niepotwierdzone klinicznie, jednak zaleca się ostrożność u pacjentów leczonych tymi lekami.
alkaloid, atropina, działania niepożądane przewodu pokarmowego, flawonoidy, garbniki, glukoza ciekła, glukoza jednowodna, interakcja farmakodynamiczna, kora dębu, korzeń prawoślazu, kwiat rumianku, laktoza jednowodna, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, liście orzecha włoskiego, morfina, nierozpuszczalny kompleks, nietolerancja cukrów, preparat żelaza, preparat ziołowy, sacharoza, skopolamina, substancja pomocnicza, substancja zasadowa, wąski indeks terapeutyczny, właściwości farmakokinetyczne, ziele krwawnika pospolitego, ziele mniszka lekarskiego, ziele skrzypu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vitaminum B12 WZF 100 mcg/ml
Produkt leczniczy Vitaminum B12 WZF zawierający cyjanokobalaminę w stężeniu 100 µg/ml charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu pozajelitowym, zwłaszcza domięśniowym, gdzie maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1 godziny. Po absorpcji cyjanokobalamina wiąże się z białkami osocza, a następnie jest transportowana do tkanek docelowych za pośrednictwem transkobalaminy I i II. Wątroba pełni rolę głównego rezerwuaru witaminy B12, co umożliwia kumulację i długotrwałe działanie terapeutyczne preparatu.
białka osocza, biodostępność, cyjanokobalamina, homeostaza, krążenie wątrobowo-jelitowe, kumulacja wątrobowa, podanie domięśniowe, podanie podskórne, podanie pozajelitowe, stężenie w osoczu, transkobalamina I, transkobalamina II, witamina B12, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Skład i postać leku – Neurontin 800 800 mg
Produkt leczniczy Neurontin zawiera gabapentynę w dawkach 600 mg oraz 800 mg w formie tabletek powlekanych, które zawierają substancje pomocnicze takie jak poloksamer 407, kopowidon, skrobia kukurydziana oraz magnezu stearynian, wpływające na właściwości fizykochemiczne i farmakokinetyczne leku. Tabletki są powlekane otoczką z Opadry White YS-1-18111, zawierającą hydroksypropylocelulozę i talk, a także wosk Candelila jako środek wygładzający. Charakterystyczne oznakowania („NT” i „16” dla 600 mg oraz „NT” i „26” dla 800 mg) oraz linie podziału umożliwiają łatwą identyfikację i podział tabletek na równe dawki, co ułatwia dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
gabapentyna, hydroksypropyloceluloza, kopowidon, modyfikacja dawkowania, Neurontin, niezgodność farmaceutyczna, opadry white, poloksamer 407, skrobia kukurydziana, środek wygładzający, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, właściwości farmakokinetyczne, właściwości fizykochemiczne, wosk candelila - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Clensia –
Produkt leczniczy Clensia, zawierający makrogol 4000 (52,5 g w saszetce A) oraz elektrolity (sód 168,6 mmol/l, siarczany 52,8 mmol/l, chlorki 34,9 mmol/l, potas 11,2 mmol/l, cytryniany 21,1 mmol/l), wykazuje niską ogólnoustrojową ekspozycję ze względu na ograniczone wchłanianie z przewodu pokarmowego. Dane kliniczne, obejmujące mniej niż 300 przypadków ciąż, nie wskazują na toksyczny wpływ na reprodukcję ani na rozwój płodu, co pozwala na stosowanie preparatu u kobiet ciężarnych w razie konieczności medycznej. W okresie laktacji brak jest szczegółowych danych, jednak niska absorpcja makrogolu 4000 sugeruje brak wpływu na noworodki i niemowlęta karmione piersią, co umożliwia stosowanie leku także w tym okresie, z zachowaniem ostrożności i poinformowaniem pacjentki o ograniczeniach danych.
absorpcja ogólnoustrojowa, chlorek, ciąża, Clensia, cytrynian, ekspozycja ogólnoustrojowa, ekspozycja płodu, karmienie piersią, laktacja, makrogol 4000, płodność, roztwór doustny, siarczan, stężenie elektrolitów, toksyczność reprodukcyjna, układ rozrodczy, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, właściwości farmakologiczne, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej - Leksykon substancji czynnych
Korzeń mydlnicy – Właściwości farmakokinetyczne
Korzeń mydlnicy (Saponaria officinalis L., radix) jest składnikiem produktu leczniczego Pectosol, stanowiąc 2 części z 30 części wyciągu roślinnego (proporcje 18/7/3/2 z ziela tymianku, porostu islandzkiego, ziela hyzopu i korzenia mydlnicy). Ekstrakcja korzenia mydlnicy odbywa się za pomocą 70% etanolu (V/V), a końcowy preparat zawiera 57-63% (V/V) etanolu, co może wpływać na rozpuszczalność i biodostępność substancji aktywnych. Produkt ma postać brunatno-oliwkowego, przezroczystego koncentratu do sporządzania roztworu doustnego, co również może modyfikować farmakokinetykę, jednak brak jest szczegółowych danych opisujących te zależności.
ADME, biodostępność związków aktywnych, charakterystyka produktu leczniczego, ekstrakcja etanolem, farmakokinetyka substancji, koncentrat do sporządzania roztworu doustnego, korzeń mydlnicy, Pectosol, porost islandzki, postać farmaceutyczna, profil uwalniania, wchłanianie substancji aktywnych, właściwości farmakokinetyczne, ziele hyzopu, ziele tymianku - Leksykon substancji czynnych
Metenamina – Właściwości farmakokinetyczne
Metenamina (heksametylenotetraamina) jest prolekiem, którego aktywność przeciwdrobnoustrojowa zależy od pH środowiska, w którym ulega rozkładowi do formaldehydu – właściwego czynnika bakteriobójczego. W środowisku kwaśnym, takim jak mocz o niskim pH, metenamina uwalnia formaldehyd, co stanowi podstawę jej zastosowania w terapii zakażeń dróg moczowych. Właściwości farmakokinetyczne metenaminy różnią się w zależności od postaci farmaceutycznej: w preparatach miejscowych (np. Pedipur) działa lokalnie bez przenikania do krwiobiegu, natomiast w formie doustnej (np. Urosal, 300 mg) jest głównie wydalana przez nerki, z mniejszym udziałem wydalania z żółcią.
aktywność farmakologiczna, aktywność przeciwbakteryjna, charakterystyka produktu leczniczego, czynnik przeciwdrobnoustrojowy, dane farmakokinetyczne, działanie przeciwdrobnoustrojowe, formaldehyd, metenamina, odczyn kwaśny, odczyn moczu, płyn na skórę, postać farmaceutyczna, przenikanie przez tkanki, puder leczniczy, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie przez nerki, wydalanie z żółcią, zakażenie dróg moczowych - Leksykon substancji czynnych
Izokonazol – Właściwości farmakokinetyczne
Izokonazol azotan, stosowany miejscowo w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry i błon śluzowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem do tkanek docelowych, osiągając maksymalne stężenia już po 1 godzinie od aplikacji. W warstwie rogowej naskórka stężenie wynosi około 3500 µg/ml (7 mmol/l), w warstwach żywych naskórka około 20 µg/ml (40 µmol/l), a w skórze właściwej około 3 µg/ml (6 µmol/l). Stężenia te kilkakrotnie przekraczają minimalne stężenia hamujące (MIC) dla dermatofitów, drożdżaków i pleśniaków, co zapewnia skuteczność terapeutyczną. Po usunięciu warstwy rogowej stężenie w skórze właściwej wzrasta dwukrotnie. Izokonazol utrzymuje się w warstwie rogowej i mieszkach włosowych przez co najmniej tydzień po zakończeniu 2-tygodniowej terapii, a u niektórych pacjentów nawet do 14 dni. Wchłanianie do krążenia ogólnego jest minimalne – poniżej 1% dawki po aplikacji na skórę i mniej niż 10% po dopochwowej aplikacji, gdzie stężenia w osoczu nie są konieczne do skuteczności.
4-dichloromigdałowy, aplikacja dopochwowa, aplikacja miejscowa, dermatofit, diflukortolonu walerianian, drobnoustrój chorobotwórczy, drożdżak, dystrybucja leku, działanie przeciwgrzybicze, grzybica pochwy, izokonazol azotan, kortykosteroid, kwas 2, mieszek włosowy, minimalne stężenie hamujące, pleśniak, preparat przeciwgrzybiczny, przezskórne wchłanianie, skóra właściwa, stężenie hamujące, substancja przeciwgrzybicza, warstwa rogowa, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze skóry, zwężenie naczyń - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg
Telmisartan HCT EGIS to preparat łączący telmisartan (40 mg lub 80 mg) z hydrochlorotiazydem (12,5 mg lub 25 mg), którego farmakokinetyka wykazuje brak wzajemnego wpływu obu składników u zdrowych osób. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, a jego absorpcja jest nieznacznie obniżona przez pokarm (spadek AUC o 6-19%), co nie wpływa na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w ponad 99,5%, ma dużą objętość dystrybucji (~500 l) i jest metabolizowany przez sprzęganie do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja odbywa się głównie drogą żółciową (>97% dawki), z okresem półtrwania powyżej 20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami w 68%, nie jest metabolizowany i jest wydalany niemal całkowicie przez nerki (ok. 60% w 48 h), z okresem półtrwania 10-15 godzin przy prawidłowej funkcji nerek.
acyloglukuronid, biodostępność, biodostępność hydrochlorotiazydu, biotransformacja, cytochrom P450, czas maksymalnego stężenia, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwaśna glikoproteina alfa 1, niedociśnienie ortostatyczne, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skuteczność terapeutyczna, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Nebbud 0,25 mg/2 ml
Stosowanie budezonidu w postaci zawiesiny do nebulizacji (Nebbud 0,25 mg/2 ml) u kobiet w ciąży nie wykazuje zwiększonego ryzyka teratogennego ani negatywnego wpływu na rozwój płodu, co potwierdzają dane z badań epidemiologicznych oraz obserwacje po wprowadzeniu leku do obrotu. Utrzymanie kontroli astmy w ciąży jest kluczowe dla zdrowia matki i prawidłowego rozwoju płodu, dlatego decyzja o terapii powinna opierać się na dokładnej analizie korzyści i potencjalnego ryzyka. W przypadku laktacji, farmakokinetyka leku wskazuje, że dawka budezonidu przenikająca do mleka matki jest minimalna – szacowana ekspozycja niemowlęcia wynosi około 0,3% dawki matki, a stężenia w osoczu dziecka są poniżej granicy oznaczalności, co sugeruje brak istotnego klinicznie wpływu na karmione piersią niemowlę.
astma, astma w ciąży, badanie epidemiologiczne prospektywne, badanie farmakokinetyczne, budezonid, budezonid w nebulizacji, budezonid wziewny, dawka terapeutyczna, drogi podania leku, ekspozycja na lek, narażenie ogólnoustrojowe, przenikanie leków do mleka, właściwości farmakokinetyczne, zawiesina do nebulizacji - Leksykon substancji czynnych
Dekslanzoprazol – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Deksalanzoprazol, dostępny w kapsułkach o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawkach 30 mg i 60 mg, wymaga ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych są bardzo ograniczone, a badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na reprodukcję, jednak ze względu na brak wystarczających danych zaleca się unikanie stosowania leku w ciąży. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o braku wystarczających danych klinicznych, wynikach badań przedklinicznych oraz konieczności rozważenia alternatywnych terapii o lepiej udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży. W kontekście płodności, badania przedkliniczne dla lanzoprazolu, związku macierzystego dekslanzoprazolu, nie wykazały negatywnego wpływu, co sugeruje niskie ryzyko zaburzeń płodności przy stosowaniu dekslanzoprazolu.
alternatywna metoda leczenia, analiza korzyści i ryzyka, badanie przedkliniczne, dekslanzoprazol, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, karmienie piersią, kobieta ciężarna, mleko ludzkie, model zwierzęcy, objaw choroby, podobieństwo strukturalne, produkt leczniczy, wiek rozrodczy, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie płodności, związek macierzysty