właściwości farmakokinetyczne
Właściwości farmakokinetyczne opisują procesy, jakim podlega lek w organizmie po podaniu. Obejmują one cztery główne etapy: wchłanianie (absorpcję), dystrybucję, metabolizm (biotransformację) oraz wydalanie substancji leczniczej. Parametry farmakokinetyczne pozwalają określić, jak szybko i w jakim stopniu lek dociera do miejsca działania oraz jak długo pozostaje aktywny w organizmie.
Absorpcja określa szybkość i stopień wchłaniania leku z miejsca podania do krążenia ogólnego. Dystrybucja dotyczy rozprowadzania substancji leczniczej w organizmie, w tym jej przenikania przez bariery biologiczne i wiązania z białkami osocza. Metabolizm, zachodzący głównie w wątrobie, przekształca lek w metabolity o różnej aktywności biologicznej, natomiast wydalanie eliminuje substancję leczniczą i jej metabolity z organizmu, głównie przez nerki i wątrobę.
Kluczowe parametry farmakokinetyczne to: biodostępność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, klirens oraz pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC). Znajomość tych właściwości jest niezbędna do ustalenia optymalnego dawkowania, przewidywania potencjalnych interakcji między lekami oraz dostosowania terapii u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Bupropion Neuraxpharm 150 mg
Bupropion Neuraxpharm jest dostępny w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, zawierających 150 mg bupropionu chlorowodorku, co odpowiada 130,20 mg substancji czynnej bupropionu. Tabletki mają charakterystyczny, biało-żółty, okrągły i obustronnie wypukły kształt. Formuła farmaceutyczna opiera się na wielowarstwowym systemie powlekania, który kontroluje uwalnianie substancji czynnej, zapewniając optymalny profil farmakokinetyczny i umożliwiając rzadsze dawkowanie. Rdzeń zawiera powidon K 90 i sodu stearylofumaran, natomiast powłoki składają się z etylocelulozy, hydroksypropylocelulozy, kopolimeru kwasu metakrylowego i etylu akrylanu, krzemionki koloidalnej bezwodnej oraz plastyfikatorów takich jak makrogol i trietylu cytrynian. Takie rozwiązanie farmaceutyczne gwarantuje stabilność i kontrolę uwalniania bupropionu.
biodostępność, bupropion, bupropion chlorowodorek, Bupropion Neuraxpharm, etyloceluloza, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, krzemionka koloidalna bezwodna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, powidon, profil farmakokinetyczny, sodu stearylofumaran, system powlekania, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, trietylu cytrynian, właściwości farmakokinetyczne, zmodyfikowane uwalnianie - Leksykon substancji czynnych
Liść babki lancetowatej – Właściwości farmakokinetyczne
Liść babki lancetowatej (Plantago lanceolata L.) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, takich jak Liść Babki Lancetowatej (1g/g, zioła do zaparzania) oraz złożony syrop Echinasal, gdzie występuje jako część wyciągu złożonego (3 części na całość wyciągu) przygotowywanego z użyciem 50% etanolu (V/V). Pomimo szerokiego zastosowania, nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dla tej substancji, co jest zgodne z regulacjami europejskimi (art. 16c(1)(a)(iii) Dyrektywy 2001/83/EC) dotyczącymi tradycyjnych produktów leczniczych roślinnych. Brak danych wynika z złożonego składu fitochemicznego babki lancetowatej, trudności metodologicznych w śledzeniu wielu substancji czynnych jednocześnie oraz charakteru produktów złożonych, gdzie interakcje między składnikami utrudniają interpretację wyników farmakokinetycznych.
biodostępność, ekstrahent, etanol 50%, interakcje składników, liść babki lancetowatej, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, Plantago lanceolata, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, skład fitochemiczny, składnik lipofilny, stężenie maksymalne, substancja biologicznie czynna, substancja czynna, substancja roślinna, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg złożony, zioła do zaparzania - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sanosvit Calcium 114 mg Ca2+/5 ml
Lek Sanosvit Calcium w formie syropu dostarcza 114 mg jonów wapnia (Ca) na 5 ml, w postaci glukonolaktobionianu (1442,5 mg/5 ml) oraz laktobionianu wapnia (313,6 mg/5 ml), które cechują się dobrą rozpuszczalnością i umiarkowaną biodostępnością (20-33% dawki doustnej). Wchłanianie wapnia zachodzi głównie w jelicie cienkim i jest modulowane przez pH środowiska jelitowego, obecność witaminy D, a także czynniki dietetyczne takie jak fityniany i błonnik. Istotne jest również, że absorpcja wapnia wzrasta w stanach niedoboru wapnia w organizmie, co stanowi mechanizm kompensacyjny. Po wchłonięciu około 45% wapnia wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami, natomiast pozostała frakcja występuje w formie zjonizowanej lub kompleksów z anionami, co determinuje jego dystrybucję i funkcje fizjologiczne w tkankach docelowych.
białka osocza, biodostępność, efektywność terapeutyczna, funkcja nerek, glukonolaktobionian wapnia, jony wapnia, kalcytonina, laktobionian wapnia, niedobór wapnia, parathormon, pH osocza, regulacja hormonalna, status wapniowy, wapń zjonizowany, wchłanianie wapnia, witamina D, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Euphorbium S –
Preparat Euphorbium S aerozol do nosa jest lekiem homeopatycznym zawierającym substancje czynne w rozcieńczeniach D4, D10 oraz D12, co odpowiada bardzo niskim stężeniom składników aktywnych, takim jak Euphorbium D4, Pulsatilla pratensis D4, Luffa operculata D4, Hydrargyrum biiodatum D12 oraz Argentum nitricum D10. Ze względu na charakter homeopatyczny i wysokie rozcieńczenia, nie są dostępne dane dotyczące farmakokinetyki, w tym wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnych po podaniu donosowym. Preparat ma postać bezzapachowego, przezroczystego do lekko opalizującego roztworu aerozolu do nosa.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neurontin 600 600 mg
Gabapentyna, substancja czynna leku NEURONTIN, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 1,6-2,7 godziny (tmax), z dostępnością biologiczną około 60% dla dawki 300 mg, która zmniejsza się wraz ze wzrostem dawki. Lek nie wiąże się z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi 57,7 l, co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 20% stężenia osoczowego). Gabapentyna nie ulega metabolizmowi wątrobowemu i jest eliminowana wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania (t1/2) wynoszącym średnio 5-7 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz osób w podeszłym wieku obserwuje się zmniejszony klirens osoczowy, który koreluje z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawkowania. Hemodializa skutecznie usuwa gabapentynę z osocza.
dostępność biologiczna, gabapentyna, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, maksymalne stężenie leku, Neurontin, nieliniowość farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, oksydazy o mieszanej funkcji, padaczka, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azithromycin ZIM 500 mg
Azytromycyna wykazuje unikalny profil farmakokinetyczny, charakteryzujący się biodostępnością około 37% po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnych stężeń w osoczu w ciągu 2-3 godzin. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi od 2 do 4 dni i jest skorelowany z okresem półtrwania w tkankach. Lek wykazuje znaczną akumulację w tkankach, osiągając stężenia do 50-krotnie wyższe niż w osoczu, co przekłada się na przekraczanie wartości MIC90 dla najczęstszych patogenów w narządach docelowych, takich jak płuca, migdałki i gruczoł krokowy. Azytromycyna jest również intensywnie gromadzona w fagocytach, gdzie podczas aktywnej fagocytozy uwalniane są wysokie stężenia leku, co zwiększa jego skuteczność miejscową. Eliminacja leku odbywa się głównie przez wydalanie z żółcią oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 12% dawki dożylnej w ciągu 3 dni). Metabolity azytromycyny nie wykazują aktywności mikrobiologicznej.
AUC, azytromycyna, biodostępność leku, biotransformacja, demetylacja, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, eliminacja leku, eliminacja z osocza, fagocytoza, gruczoł krokowy, hydroksylacja, klirens wątrobowy, komórki fagocytarne, MIC90, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, rozszczepianie koniugatów, stężenie tkankowe, stężenie w osoczu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Isotretinoin Aristo 20 mg
Izotretynoina wykazuje zmienne, liniowo zależne od dawki wchłanianie z przewodu pokarmowego, z biodostępnością dwukrotnie zwiększoną przy podaniu z pokarmem, co jest kluczowe dla optymalizacji terapii. Lek charakteryzuje się wysokim (99,9%) wiązaniem z albuminami osocza oraz stosunkiem stężenia w osoczu do pełnej krwi wynoszącym 1,7:1. Stężenie izotretynoiny w naskórku jest około dwukrotnie niższe niż w surowicy. Metabolizm obejmuje powstawanie trzech aktywnych metabolitów, z dominującym 4-oksoizotretynoiną, której stężenie w osoczu w stanie równowagi jest 2,5-krotnie wyższe niż substancji macierzystej. Izomeryzacja izotretynoiny do tretynoiny dotyczy 20-30% dawki, a eliminacja odbywa się równomiernie przez mocz i kał. Okres półtrwania izotretynoiny wynosi średnio 19 godzin, a 4-oksoizotretynoiny 29 godzin.
4-oksoizotretynoina, 4-oksotretynoina, aktywność biologiczna, albuminy, biodostępność izotretynoiny, cytochrom P450, izotretynoina, izotretynoina znakowana radioizotopem, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, retynoidy, trądzik, tretynoina, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie łoju, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Canesten Control 10 mg/g
Klotrymazol, substancja czynna kremu Canesten Control w dawce 10 mg/g, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem przez skórę, zarówno nieuszkodzoną, jak i zmienioną zapalnie. Badania farmakokinetyczne wykazały, że maksymalne stężenie klotrymazolu w surowicy krwi po miejscowej aplikacji pozostaje poniżej granicy wykrywalności 0,001 μg/ml, co wskazuje na brak istotnej ekspozycji ogólnoustrojowej. Taki profil farmakokinetyczny potwierdza, że klotrymazol działa głównie miejscowo, co jest kluczowe dla skuteczności terapii przeciwgrzybiczej skóry, jednocześnie minimalizując ryzyko systemowych działań niepożądanych.
aplikacja klotrymazolu, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka klotrymazolu, granica wykrywalności, krem z klotrymazolem, lek przeciwgrzybiczny, profil bezpieczeństwa, skutki ogólnoustrojowe, stężenie substancji czynnej, wchłanianie systemowe, właściwości farmakokinetyczne, zmiana zapalna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ulcamed 120 mg
Bizmutu potasu amonowego cytrynian, substancja czynna leku Ulcamed, wykazuje głównie miejscowe działanie terapeutyczne w przewodzie pokarmowym, przy minimalnym wchłanianiu ogólnoustrojowym – poniżej 0,2% podanej dawki. Po absorpcji bizmut kumuluje się przede wszystkim w nerkach, a jego eliminacja odbywa się dwutorowo: niewchłonięta frakcja jest wydalana z kałem, natomiast wchłonięty bizmut jest usuwany przez nerki z klirensem około 50 ml/min. Farmakokinetyka bizmutu charakteryzuje się złożonym, co najmniej trójkompartmentowym modelem eliminacji, z okresem półtrwania wynoszącym 5-11 dni, co wskazuje na ryzyko kumulacji przy długotrwałej terapii.
bizmut, bizmutu potasu amonowego cytrynian, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cytrynian bizmutu, dystrybucja tkankowa, klirens nerkowy, kumulacja substancji, kwas solny, model farmakokinetyczny, okres półtrwania, przewód pokarmowy, sok żołądkowy, tlenochlorek bizmutu, wchłanianie bizmutu, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia gospodarki elektrolitowej - Leksykon substancji czynnych
Ozenoksacyna – Właściwości farmakokinetyczne
Ozenoksacyna, substancja czynna kremu Dubine (10 mg/g), wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe po miejscowej aplikacji, co potwierdzono w badaniach klinicznych u dorosłych oraz dzieci z liszajcem zakaźnym. Po 7-dniowej terapii dwukrotnym stosowaniem kremu nie wykryto istotnych stężeń ozenoksacyny w osoczu, nawet przy aplikacji na uszkodzoną skórę. Substancja wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (80-85%), a jej metabolizm jest ograniczony, co potwierdzają dane z badań na modelach zwierzęcych, wskazujące na wydalanie głównie w postaci niezmienionej. Brak intensywnej biotransformacji sugeruje stabilny profil farmakokinetyczny i korzystny profil bezpieczeństwa.
aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja substancji, granica oznaczalności, liszajec zakaźny, ozenoksacyna, profil farmakokinetyczny, substancja czynna, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon substancji czynnych
Metoprolol bursztynian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Metoprolol bursztynian, substancja czynna preparatu Metocard ZK, dostępna jest w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg oraz 95 mg, co odpowiada odpowiednio 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu. Producent nie dostarczył szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tej substancji, które miałyby istotne znaczenie kliniczne, poza informacjami zawartymi w innych sekcjach Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL). W związku z tym ocena bezpieczeństwa metoprololu bursztynianu powinna opierać się przede wszystkim na danych klinicznych oraz na informacjach zawartych w sekcjach dotyczących farmakodynamiki, farmakokinetyki, przeciwwskazań, ostrzeżeń, interakcji lekowych oraz wpływu na płodność, ciążę i laktację.
bezpieczeństwo kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, interakcja lekowa, Metocard ZK, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, przeciwwskazanie, środek ostrożności, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z liści szałwii lekarskiej – Właściwości farmakokinetyczne
W przypadku preparatu leczniczego Aperisan, zawierającego 20% żel z płynnego wyciągu z liści szałwii lekarskiej (Salvia officinalis L.) w proporcji 1:1, nie są dostępne szczegółowe dane farmakokinetyczne. Zawartość substancji czynnej wynosi 200 mg wyciągu na 1 gram żelu, a ekstrakcja odbywa się przy użyciu etanolu 70% V/V. Zgodnie z Artykułem 16c(1)(a)(iii) Dyrektywy 2001/83/EC, dla tradycyjnych produktów roślinnych o ugruntowanym zastosowaniu, takich jak Aperisan, nie jest wymagana pełna charakterystyka farmakokinetyczna. Preparat stosowany jest miejscowo w jamie ustnej, co ogranicza ekspozycję ogólnoustrojową i wpływa na profil farmakokinetyczny substancji czynnej.
- Leksykon substancji czynnych
Mietlica biaława – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt immunoterapeutyczny Perosall T13 zawiera wyciąg alergenu mietlicy białawej (Agrostis alba) jako jeden z trzynastu alergenów pyłku traw. Charakterystyka farmakokinetyczna tego preparatu nie jest określona, gdyż klasyczne parametry farmakokinetyczne (wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, wydalanie) nie mają zastosowania w przypadku alergenów stosowanych w immunoterapii podjęzykowej. Preparat dostępny jest w formie roztworu o stężeniach od 1 JS/ml do 5000 JS/ml, dostosowanych do etapów leczenia podstawowego i podtrzymującego, co umożliwia indywidualne dostosowanie dawki do tolerancji pacjenta. Różnice w zabarwieniu roztworu (od bezbarwnego do żółtego) nie wpływają na właściwości preparatu.
Agrostis alba, alergeny pyłku traw, badania farmakokinetyczne, immunoterapia, jednostki standaryzowane, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, mechanizm immunologiczny, mietlica biaława, Perosall T13, procesy farmakokinetyczne, produkt immunoterapeutyczny, roztwór podjęzykowy, tolerancja pacjenta, wchłanianie i dystrybucja leku, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Valinger Med 100 mg
Przedawkowanie syldenafilu w dawkach przekraczających standardową (100 mg) prowadzi do nasilenia i zwiększenia częstości działań niepożądanych, szczególnie przy dawkach ≥200 mg. W badaniach klinicznych stosowanie dawek do 800 mg wykazało podobny profil działań niepożądanych jak przy dawkach terapeutycznych, lecz o większym nasileniu. Objawy przedawkowania obejmują nasilone bóle głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy i górnej części klatki piersiowej, zawroty głowy, dolegliwości dyspeptyczne, przekrwienie błony śluzowej nosa oraz zmiany widzenia (np. zaburzenia percepcji kolorów, nadwrażliwość na światło). Wzrost częstości tych objawów jest szczególnie wyraźny przy dawkach ≥200 mg, przy czym dawka 200 mg nie zwiększa efektywności terapeutycznej, a jedynie ryzyko działań niepożądanych.
azotany, badanie kliniczne, białko osocza, ból głowy, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, dializa, dyspepsja, działanie niepożądane, interakcje lekowe, klirens, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, odtrutka, przedawkowanie leku, przekrwienie błony śluzowej nosa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, syldenafil, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia percepcji kolorów, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Salicylan choliny – Właściwości farmakokinetyczne
Salicylan choliny, stosowany miejscowo w postaci kropli do uszu w stężeniu 0,2 g/g (200 mg/g) w preparatach Otinum i Ototalgin, wykazuje farmakokinetykę ograniczoną do miejsca aplikacji, tj. przewodu słuchowego zewnętrznego i błony bębenkowej. Nie obserwuje się istotnego wchłaniania do krążenia ogólnego, co eliminuje ryzyko działań ogólnoustrojowych typowych dla salicylanów. W dokumentacji leków brak jest szczegółowych danych dotyczących absorpcji, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji po podaniu miejscowym, co wskazuje na ograniczony zakres badań klinicznych w tym zakresie.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sirupus Plantaginis Plantagen 12 cz Ekstraktu z Babki Lancetowatej 1,5 g/10 ml
Preparat Sirupus Plantaginis PLANTAGEN zawiera 12 części ekstraktu z liścia babki lancetowatej (Plantago lanceolata L., folium) w dawce 1,5 g/10 ml syropu, z etanolem 60% jako ekstrahentem w proporcji 1:2,0. W 100 g syropu znajduje się 12 g wyciągu płynnego, a zawartość etanolu nie przekracza 7% (v/v). Produkt ma postać brunatnego, klarownego lub lekko opalizującego syropu o charakterystycznym zapachu. Ze względu na złożony skład preparatu roślinnego, nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych, w tym dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania poszczególnych składników czynnych.
babka lancetowata, biodostępność, ekstrahent, ekstrakt z babki lancetowatej, farmakokinetyka, medycyna ludowa, obserwacja kliniczna, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, preparat roślinny, skuteczność leku, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg z babki lancetowatej, związek biologicznie czynny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Marimigran 100 mg
Marimigran to tradycyjny roślinny produkt leczniczy zawierający 100 mg ziela maruny (Tanacetum parthenium) w jednej kapsułce twardej rozmiaru 1. Produkt ten podlega uproszczonej procedurze rejestracji zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE, art. 16c ust. 1 lit. a) ppkt iii), co oznacza, że nie wymaga przeprowadzania szczegółowych badań farmakokinetycznych. Podstawą dopuszczenia do obrotu jest długotrwałe tradycyjne stosowanie, które potwierdza bezpieczeństwo i skuteczność preparatu.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Lacosamide Zentiva 50 mg
Lacosamide Zentiva jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg oraz 200 mg, zróżnicowanych pod względem koloru i rozmiaru, co ułatwia ich identyfikację i minimalizuje ryzyko błędów w podawaniu. Substancją czynną jest lakozamid, obecny w ściśle określonej ilości odpowiadającej nazwie dawki. Rdzeń tabletek zawiera stały zestaw substancji pomocniczych, takich jak celuloza mikrokrystaliczna, hydroksypropyloceluloza, krospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna oraz magnezu stearynian, które zapewniają odpowiednią stabilność, spójność i farmakokinetykę leku. Otoczka tabletek różni się składem barwników (m.in. tlenki żelaza i dwutlenek tytanu), co odpowiada za charakterystyczne kolory poszczególnych dawek.
biodostępność, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydroksypropyloceluloza, hydroksypropyloceluloza niskopodstawiona, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna, lakozamid, makrogol, schemat dawkowania, środek poślizgowy, środek rozsadzający, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tlenek żelaza brązowy, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, właściwości farmakokinetyczne