profil farmakokinetyczny
Profil farmakokinetyczny to zestaw parametrów opisujących losy leku w organizmie po jego podaniu. Obejmuje procesy ADME: absorpcję (wchłanianie), dystrybucję (rozmieszczenie w tkankach), metabolizm (biotransformację) oraz eliminację (wydalanie) substancji leczniczej.
Kluczowe parametry profilu farmakokinetycznego to: biodostępność (F), objętość dystrybucji (Vd), klirens (CL), okres półtrwania (t½), stężenie maksymalne (Cmax), czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) oraz pole pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC). Parametry te pozwalają przewidzieć stężenie leku we krwi i tkankach w funkcji czasu.
Znajomość profilu farmakokinetycznego ma kluczowe znaczenie przy ustalaniu optymalnego dawkowania, przewidywaniu interakcji lekowych oraz dostosowywaniu terapii u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. Profile farmakokinetyczne różnią się między grupami pacjentów (np. dzieci, osoby starsze, kobiety w ciąży) i mogą być modyfikowane przez choroby współistniejące.
Badanie profilu farmakokinetycznego jest niezbędnym elementem rozwoju nowych leków, a także podstawą medycyny spersonalizowanej, umożliwiając indywidualizację schematów dawkowania i minimalizację działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Luteina 100 mg
Progesteron w postaci dopochwowej, stosowany w preparacie Luteina 100 mg, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, podawanie progesteronu tą drogą zasadniczo nie wpływa lub wywiera jedynie nieistotny wpływ na funkcje poznawcze i motoryczne. Droga dopochwowa podania ogranicza ryzyko systemowych działań niepożądanych w porównaniu z podaniem doustnym czy parenteralnym, co tłumaczy minimalny wpływ na zdolności psychomotoryczne pacjentek. Mimo to, podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane takie jak senność, zaburzenia koncentracji i zawroty głowy, które mogą znacząco obniżyć zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flarex 1 mg/ml
Octan fluorometolonu, zawarty w zawiesinie do oczu Flarex o stężeniu 1 mg/ml, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny po miejscowym podaniu do oka. Badania na modelach zwierzęcych potwierdziły dobre wchłanianie substancji czynnej z powierzchni gałki ocznej oraz jej efektywną dystrybucję w strukturach przedniego odcinka oka, w tym rogówce i cieczy wodnistej, gdzie osiąga stężenia terapeutyczne. Forma farmaceutyczna w postaci białej do jasnobursztynowej zawiesiny sprzyja utrzymaniu leku na powierzchni oka, co zwiększa biodostępność i skuteczność działania.
biodostępność leku, chlorek benzalkoniowy, ciecz wodnista, dane farmakokinetyczne, dystrybucja w tkankach, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka, forma farmaceutyczna, fosforan, gałka oczna, nabłonek rogówki, octan fluorometolonu, parametr farmakokinetyczny, podanie miejscowe do oka, profil farmakokinetyczny, przedni odcinek oka, przenikanie substancji czynnej, rogówka, różnica międzygatunkowa, stężenie terapeutyczne, zawiesina do oczu - Leksykon substancji czynnych
Etenzamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Etenzamid, będący składnikiem złożonego preparatu Etopiryna (100 mg etenzamidu, 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 50 mg kofeiny), posiada ograniczone dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania. W przeciwieństwie do etenzamidu, kwas acetylosalicylowy jest dobrze przebadany i wykazuje brak działania mutagennego w teście Amesa oraz brak działania rakotwórczego przy podawaniu szczurom przez 68 tygodni w dawce 0,5% karmy. Jednakże obserwowano aberracje chromosomalne w hodowli fibroblastów ludzkich, co wskazuje na potencjalne ryzyko genotoksyczne. Kwas acetylosalicylowy wykazuje także działanie teratogenne, embriotoksyczne i fetotoksyczne, wpływając negatywnie na rozrodczość, w tym hamując owulację u szczurów, co ma istotne implikacje kliniczne, zwłaszcza w okresie ciąży i laktacji.
W zakresie toksyczności ostrej, dawki przekraczające 10 g u dorosłych i 4 g u dzieci mogą prowadzić do zgonu, przy czym stężenia kwasu salicylowego w osoczu na poziomie 300-350 μg/ml wywołują objawy zatrucia, a 400-500 μg/ml mogą skutkować śpiączką i śmiercią. Przewlekłe stosowanie kwasu acetylosalicylowego wiąże się z miejscowym działaniem drażniącym na błony śluzowe przewodu pokarmowego, zwiększając ryzyko krwotoków, zwłaszcza przy współistniejących wrzodach, oraz z nefrotoksycznością obserwowaną w badaniach na zwierzętach. W praktyce klinicznej bezpieczeństwo stosowania etenzamidu należy oceniać w kontekście całego preparatu Etopiryna, uwzględniając interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z kwasem acetylosalicylowym i kofeiną oraz szczególne środki ostrożności związane z kwasem acetylosalicylowym.
aberracja chromosomalna, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, etenzamid, Etopiryna, hamowanie owulacji, kofeina, krwotok, kwas acetylosalicylowy, nefrotoksyczność, objawy zatrucia, ostre zatrucie, potencjał mutagenny, profil farmakodynamiczny, profil farmakokinetyczny, ryzyko genotoksyczne, śpiączka, stężenie kwasu salicylowego, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwości karcynogenne, właściwości mutagenne, wrzód przewodu pokarmowego, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Interakcje leku – Aflavic Max 1000 mg
Produkt leczniczy Aflavic MAX zawiera 1000 mg zmikronizowanej diosminy, która wykazuje istotną interakcję farmakokinetyczną z metronidazolem. Diosmina podwyższa maksymalne stężenie metronidazolu w osoczu oraz wydłuża jego czas eliminacji, co może prowadzić do zwiększonej ekspozycji na lek i potencjalnego nasilenia zarówno efektu przeciwbakteryjnego, jak i działań niepożądanych charakterystycznych dla metronidazolu. W związku z tym zaleca się monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie oba leki oraz rozważenie dostosowania dawki metronidazolu w celu minimalizacji ryzyka toksyczności.
charakterystyka produktu leczniczego, czas eliminacji, diosmina, diosmina zmikronizowana, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, metronidazol, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, reakcja disulfiramopodobna, stężenie w osoczu, szlak enzymatyczny, terapia skojarzona, właściwość farmakokinetyczna - Leksykon substancji czynnych
Glin octanowinian – Właściwości farmakokinetyczne
Glinu octanowinian (Aluminii acetotartras) występuje w postaci żelu (10 mg/g) oraz tabletek (1000 mg). Farmakokinetyka tej substancji charakteryzuje się bardzo niskim wchłanianiem przez nieuszkodzoną skórę, wynoszącym jedynie 0,012%. Wchłanianie może być jednak zwiększone w przypadku aplikacji na skórę uszkodzoną lub chorobowo zmienioną. Po minimalnym wchłonięciu glin jest szybko eliminowany głównie przez nerki z moczem. Dodatkowo, w miejscu aplikacji zachodzi częściowy rozkład glinu octanowinianu z uwolnieniem octanu, który wykazuje działanie zakwaszające i przyczynia się do efektu terapeutycznego.
absorpcja przezskórna, charakterystyka produktu leczniczego, chorobowo zmieniona skóra, dane farmakokinetyczne, działanie zakwaszające, eliminacja leku, farmakokinetyka, glinu octanowinian, octan, profil farmakokinetyczny, przenikanie przezskórne, rozkład leku, substancja czynna, uszkodzony naskórek, wchłanianie przezskórne, wydalanie nerkowe - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak epolamina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Diklofenak epolamina, stosowany w postaci plastra leczniczego Flector Patch, zawiera 180 mg substancji czynnej, co odpowiada 140 mg sodu diklofenaku (1% w/w) na plaster o powierzchni 140 cm². Ze względu na transdermalny sposób podania i miejscowe uwalnianie leku, stężenie ogólnoustrojowe diklofenaku jest znacznie niższe niż w postaciach doustnych, co przekłada się na minimalizację ryzyka działań niepożądanych wpływających na sprawność psychomotoryczną. Dane kliniczne oraz doświadczenie porejestracyjne potwierdzają, że stosowanie Flector Patch nie wpływa negatywnie na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn, nie powodując zaburzeń świadomości, koncentracji czy koordynacji ruchowej.
aplikacja miejscowa, diklofenak epolamina, doświadczenie porejestracyjne, działanie niepożądane, Flector Patch, plaster leczniczy, podanie transdermalne, preparat przeciwbólowy i przeciwzapalny, profil farmakokinetyczny, sodu diklofenak, sprawność psychomotoryczna, stężenie ogólnoustrojowe leku, substancja czynna - Leksykon substancji czynnych
Lauromakrogol 400 – Właściwości farmakokinetyczne
Lauromakrogol 400, obecny w preparatach Aethoxysklerol 1% (10 mg/ml) i 2% (20 mg/ml), wykazuje dwufazowy profil farmakokinetyczny po podaniu dożylnym. W badaniu na zdrowych ochotnikach po podaniu 37 mg substancji znakowanej ¹⁴C, czas połowicznej eliminacji wyniósł 4,09 h, AUC∞ 3,16 µg × h/ml, a całkowity klirens 11,68 l/h. Eliminacja była szybka – 89% dawki usunięto w ciągu pierwszych 12 godzin. W badaniu na pacjentach z żylakami o średnicy >3 mm po podaniu Aethoxysklerol 3% zaobserwowano skrócenie czasu połowicznego do 0,94–1,27 h, wzrost AUC∞ do 6,19–10,90 µg × h/ml oraz nieznaczny wzrost klirensu do 12,41 l/h, co wskazuje na zmienioną farmakokinetykę w patologicznym stanie naczyń żylnych.
Aethoxysklerol, czas połowicznej eliminacji, czas półtrwania w osoczu, działanie ogólnoustrojowe leku, ekspozycja systemowa, eliminacja z osocza, klirens całkowity, lauromakrogol 400, objętość dystrybucji, pole powierzchni pod krzywą, profil farmakokinetyczny, przebieg dwufazowy, roztwór do wstrzykiwań, roztwór dożylny, właściwości farmakokinetyczne, znakowanie izotopowe, żyła odpiszczelowa, żylaki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem Accord 500 mg
Meropenem Accord, podawany w postaci meropenemu trójwodnego, charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania około 1 godziny u osób zdrowych oraz objętością dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l), co umożliwia efektywną penetrację do płynów pozakomórkowych i tkanek, takich jak płuca, żółć, płyn mózgowo-rdzeniowy, tkanki miękkie i wysięki. Klirens leku wynosi średnio 287 ml/min przy dawce 250 mg i zmniejsza się do 205 ml/min przy dawce 2 g, wskazując na nieliniowość farmakokinetyczną przy wyższych dawkach. Stężenia maksymalne (Cmax) po infuzji 30-minutowej dla dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg wynoszą odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/ml, a AUC 39,3, 62,3 i 153 μg·h/ml. Meropenem wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~2%) i brak kumulacji przy podawaniu co 8 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Metabolizm leku polega głównie na hydrolizie pierścienia beta-laktamowego, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% dawki w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 12 godzin), z udziałem filtracji kłębuszkowej i wydzielania kanalikowego.
antybiotyk karbapenemowy, bezmocz, dehydropeptydaza-I, ekspozycja na lek, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, infuzja dożylna, klirens hemodializacyjny, klirens kreatyniny, klirens meropenemu, klirens pozanerkowy, marskość wątroby, meropenem trójwodny, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, Pseudomonas aeruginosa, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon substancji czynnych
Wodorotlenek glinu – Właściwości farmakokinetyczne
Wodorotlenek glinu (Aluminii hydroxidum) wykazuje ograniczone wchłanianie z przewodu pokarmowego, co skutkuje niską biodostępnością ogólnoustrojową. W preparatach zobojętniających kwas solny, takich jak Maalox, wodorotlenek glinu działa miejscowo, neutralizując kwas solny, a jego wchłanianie jest minimalne. Przykładowo, tabletka Maalox zawiera 400 mg wodorotlenku glinu, a zawiesina doustna 35 mg/ml, z całkowitą zawartością do 12,425 g w opakowaniu 355 ml. Wchłonięty glin jest eliminowany głównie przez nerki, co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji glinu. Wodorotlenek glinu może wpływać na wchłanianie innych leków poprzez zmianę pH przewodu pokarmowego, jednak ryzyko interakcji farmakokinetycznych jest ograniczone ze względu na jego niską biodostępność.
adiuwant szczepionkowy, biodostępność układowa, chlorek glinu, dystrybucja leku, działanie immunostymulujące, interakcja farmakokinetyczna, kumulacja glinu, miejsce podania, neutralizacja kwasu solnego, odpowiedź immunologiczna, ograniczone wchłanianie, podanie domięśniowe, preparat zobojętniający kwas solny, produkt leczniczy, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, szybka eliminacja, właściwość adsorpcyjna, wodorotlenek glinu, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zawiesina doustna, zmiana pH - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neocitec 10 mg/ml
Winorelbina, podawana dożylnie w postaci winianu (Neocitec 10 mg/ml), charakteryzuje się trójfazową eliminacją z końcowym okresem półtrwania około 40 godzin, co wskazuje na długotrwałe działanie leku. Farmakokinetyka winorelbiny jest liniowa do dawki 45 mg/m² powierzchni ciała, z dużą objętością dystrybucji (średnio 21,2 l/kg mc.) i silnym wiązaniem z elementami morfotycznymi krwi, zwłaszcza płytkami (78%), przy stosunkowo słabym wiązaniu z białkami osocza (13,5%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzym CYP3A4, z powstaniem aktywnego metabolitu 4-O-deacetylowinorelbiny. Klirens leku jest wysoki (średnio 0,72 l/h/kg), zbliżony do przepływu krwi przez wątrobę, a eliminacja odbywa się głównie przez żółć, natomiast wydalanie nerkowe stanowi mniej niż 20% dawki, głównie w formie niezmienionej substancji czynnej.
4-O-deacetylowinorelbina, aminotransferazy, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, efekty hematologiczne, elementy morfotyczne krwi, klirens, leukocyty, leukocyty wielojądrzaste, mielotoksyczność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry hematologiczne, płytki krwi, profil farmakokinetyczny, przepływ krwi przez wątrobę, przerzuty do wątroby, roztwór do infuzji, stan stacjonarny, stężenie bilirubiny, wiązanie z białkami osocza, winian, winorelbina, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alugastrin 1,02 g/15 ml
Alugastrin, zawierający 1,02 g dihydroksyglinowo-sodowego węglanu na dawkę 15 ml, działa miejscowo w przewodzie pokarmowym poprzez neutralizację kwasu solnego w żołądku. Farmakokinetyka preparatu charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem glinu (<1% dawki) w jelicie cienkim, gdzie większość glinu pozostaje w świetle przewodu pokarmowego i jest wydalana z kałem w postaci nierozpuszczalnych soli (zasadowy węglan lub fosforan glinu). Wchłonięty glin jest eliminowany przez nerki, z moczem o stężeniu glinu w zakresie 10-220 µg/dm³. Z kolei jony sodu (163 mg/15 ml) wykazują znaczną biodostępność i są eliminowane głównie przez nerki, co może mieć istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub chorobami układu sercowo-naczyniowego.
absorpcja jelitowa, bilans elektrolitów, biodostępność, choroby układu sercowo-naczyniowego, dawka leku, dihydroksyglinowo-sodowy węglan, działanie ogólnoustrojowe, działanie systemowe, działanie terapeutyczne, eliminacja leku, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka leku, fosforan glinu, gospodarka sodowa, lek zobojętniający, neutralizacja kwasu solnego, niewydolność nerek, profil farmakokinetyczny, stężenie w moczu, układ wydalniczy, wchłanianie leku, węglan glinu, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, zaburzenia czynności nerek, związki glinu - Leksykon substancji czynnych
Chloropromazyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Chloropromazyna, substancja czynna preparatu Fenactil dostępnego w formie kropli doustnych (40 mg/g) oraz roztworów do wstrzykiwań (5 mg/ml i 25 mg/ml), wywiera istotny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, co przekłada się na upośledzenie zdolności psychomotorycznych pacjenta. Najważniejszym działaniem niepożądanym jest senność, szczególnie nasilona w początkowej fazie terapii, co stanowi podstawę do kategorycznego przeciwwskazania prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn w tym okresie. Lekarz ma obowiązek poinformować pacjenta o ryzyku sedacji i konieczności powstrzymania się od czynności wymagających wzmożonej uwagi, zwłaszcza na początku leczenia.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Unisol 0,5 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Unisol, zawierający dutasteryd 0,5 mg oraz tamsulosyny chlorowodorek 0,4 mg w formie kapsułek twardych o zmodyfikowanym uwalnianiu, nie był poddany dedykowanym badaniom oceniającym wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Niemniej jednak, podczas terapii mogą wystąpić objawy niedociśnienia ortostatycznego, w tym zawroty głowy, które znacząco upośledzają sprawność psychofizyczną pacjenta. Szczególnie na początku leczenia lub przy zmianie dawkowania istnieje ryzyko pojawienia się tych działań niepożądanych, co wymaga od lekarza szczegółowego poinformowania pacjenta o potencjalnych zagrożeniach oraz mechanizmie powstawania niedociśnienia ortostatycznego i sposobach rozpoznawania jego objawów.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esberitox N –
Produkt leczniczy Esberitox N w formie tabletek zawiera alkoholowo-wodny wyciąg (1:11) o objętości 0,215 ml na tabletkę, odpowiadający mieszaninie ekstraktów roślinnych: Baptisiae tinctoriae radice (10 mg), Echinaceae purpureae radice (7,5 mg) oraz Thujae occidentalis herba (2 mg). Ekstrakty te przygotowano przy użyciu 30% etanolu (v/v) jako ekstrahenta, co może wpływać na farmakokinetykę substancji aktywnych. Ze względu na złożony skład preparatu oraz obecność licznych, potencjalnie aktywnych związków, nie jest możliwe przypisanie właściwości farmakokinetycznych pojedynczym składnikom ani określenie standardowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak biodostępność, objętość dystrybucji, okres półtrwania czy klirens.
ADME, Baptisia, biodostępność, ekstrakt roślinny, etanol, jeżówka purpurowa, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, preparat roślinny, profil farmakokinetyczny, substancja aktywna, właściwość farmakodynamiczna, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg alkoholowo-wodny, związek aktywny, żywotnik zachodni - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AuroGo 13,7 g
Makrogol 3350, główna substancja czynna preparatu AuroGo (13,7 g proszku do sporządzania roztworu doustnego), charakteryzuje się minimalną absorpcją z przewodu pokarmowego, co determinuje jego lokalne działanie osmotyczne w świetle jelita. Substancja ta nie ulega metabolizmowi i przechodzi przez przewód pokarmowy w stanie niezmienionym, co pozwala na zachowanie jej właściwości fizykochemicznych podczas całego pasażu jelitowego. Niewielka frakcja makrogolu 3350, która zostaje wchłonięta, jest eliminowana przez nerki z moczem, co stanowi jedyną drogę usuwania substancji z organizmu. Preparat zawiera także elektrolity: sodu wodorowęglan (0,1785 g), sodu chlorek (0,3507 g) oraz potasu chlorek (0,0466 g), które wspierają utrzymanie równowagi elektrolitowej podczas terapii.
biotransformacja, chlorek potasu, chlorek sodu, działanie ogólnoustrojowe, działanie osmotyczne, efekt terapeutyczny, gospodarka elektrolitowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, interakcje lekowe, makrogol 3350, pasaż jelitowy, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, równowaga elektrolitowa, światło jelita, wodorowęglan sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib Altan 400 mg
Imatynib, substancja czynna produktu Imatinib Altan, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz okresem półtrwania około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną (AGP). Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, a jego głównym metabolitem jest pochodna N-demetylowa piperazyny, stanowiąca 16% AUC związku macierzystego i wykazująca podobną aktywność farmakologiczną. Imatynib i jego metabolity odpowiadają za około 65% radioaktywności we krwi. Wydalanie leku następuje głównie z kałem (68% dawki) oraz moczem (13% dawki), z czego 25% dawki jest wydalane w formie niezmienionej. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację leku w stanie równowagi na poziomie 1,5–2,5-krotnej wartości początkowej AUC.
5-fluorouracyl, albumina, biodostępność doustna, biodostępność imatynibu, biotransformacja imatynibu, CYP3A4, cytochrom P-450, dawkowanie dobowe, erytromycyna, farmakokinetyka populacyjna, flukonazol, imatynib, inhibitor kompetycyjny, klirens imatynibu, kumulacja leku, kwaśna alfa-glikoproteina, lipoproteina, okres półtrwania, paklitaksel, parametr farmakokinetyczny, pochodna N-demetylowa piperazyny, profil farmakokinetyczny, stan równowagi, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne