profil farmakokinetyczny
Profil farmakokinetyczny to zestaw parametrów opisujących losy leku w organizmie po jego podaniu. Obejmuje procesy ADME: absorpcję (wchłanianie), dystrybucję (rozmieszczenie w tkankach), metabolizm (biotransformację) oraz eliminację (wydalanie) substancji leczniczej.
Kluczowe parametry profilu farmakokinetycznego to: biodostępność (F), objętość dystrybucji (Vd), klirens (CL), okres półtrwania (t½), stężenie maksymalne (Cmax), czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) oraz pole pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC). Parametry te pozwalają przewidzieć stężenie leku we krwi i tkankach w funkcji czasu.
Znajomość profilu farmakokinetycznego ma kluczowe znaczenie przy ustalaniu optymalnego dawkowania, przewidywaniu interakcji lekowych oraz dostosowywaniu terapii u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. Profile farmakokinetyczne różnią się między grupami pacjentów (np. dzieci, osoby starsze, kobiety w ciąży) i mogą być modyfikowane przez choroby współistniejące.
Badanie profilu farmakokinetycznego jest niezbędnym elementem rozwoju nowych leków, a także podstawą medycyny spersonalizowanej, umożliwiając indywidualizację schematów dawkowania i minimalizację działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ibuprofen B. Braun 400 mg/100 ml
Ibuprofen B. Braun w postaci roztworu do infuzji (400 mg/100 ml) jest wskazany do krótkotrwałego leczenia ostrych objawów u dorosłych, gdy podanie doustne jest niemożliwe. Standardowa dawka wynosi 400 mg co 6-8 godzin, maksymalnie do 1200 mg na dobę, podawana w infuzji dożylnej trwającej 30 minut. Terapia powinna być prowadzona najniższą skuteczną dawką przez możliwie najkrótszy czas, nie dłużej niż 3 dni, po czym zaleca się przejście na podawanie doustne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek i wątroby, stosując obniżone dawki początkowe i regularnie monitorując funkcje narządów. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby oraz nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie niepożądane, ibuprofen, infuzja dożylna, maksymalna dawka dobowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podanie dożylne, profil farmakokinetyczny, roztwór do infuzji, terapia doustna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sonol (21 mg + 21 mg + 2 mg)/ml
Preparat Sonol w postaci płynu na skórę zawiera trzy substancje czynne: lewomentol (21 mg/ml), kwas salicylowy (21 mg/ml) oraz tymol (2 mg/ml). Farmakokinetyka leku charakteryzuje się bardzo ograniczonym wchłanianiem przez nieuszkodzoną skórę. Spośród składników aktywnych jedynie kwas salicylowy wykazuje pewien, choć minimalny stopień absorpcji przezskórnej, natomiast lewomentol i tymol nie ulegają istotnemu wchłanianiu. Warto podkreślić, że profil absorpcji może ulec zmianie w przypadku uszkodzenia powłoki skórnej, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście bezpieczeństwa stosowania preparatu.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lecrolyn 40 mg/ml
Lecrolyn, zawierający sodu kromoglikan w stężeniu 40 mg/ml w postaci kropli do oczu, charakteryzuje się minimalną ekspozycją ogólnoustrojową po podaniu miejscowym, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Dane kliniczne oraz badania na modelach zwierzęcych nie wykazały negatywnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka, płodu, poród ani rozwój pourodzeniowy. Podobnie, brak jest dowodów na przenikanie substancji czynnej do mleka matki w ilościach istotnych klinicznie, co pozwala na bezpieczne stosowanie leku podczas laktacji bez konieczności przerywania karmienia piersią.
absorpcja ogólnoustrojowa, badanie przedkliniczne, dane kliniczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, karmienie piersią, krople do oczu, Lecrolyn, okres ciąży, okres laktacji, płodność, podanie miejscowe do oka, profil farmakokinetyczny, przenikanie substancji czynnej do mleka, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, sodu kromoglikan, substancja czynna - Leksykon substancji czynnych
Niketamid – Dawkowanie i sposób podawania
Niketamid, będący substancją czynną preparatu Glucardiamid, wykazuje działanie analeptyczne i jest dostępny w formie pastylek zawierających 125 mg niketamidu oraz 1500 mg glukozy na jednostkę dawkową. Standardowe dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi od 4 do 6 pastylek na dobę, co odpowiada całkowitej dobowej dawce niketamidu w zakresie 500-750 mg. Pastylki należy stosować doustnie, powoli ssąc, co umożliwia stopniowe uwalnianie substancji czynnej i wpływa na jej farmakokinetykę. Preparatu nie należy stosować u dzieci poniżej 12 roku życia ze względu na bezpieczeństwo farmakoterapii. W trakcie wywiadu i leczenia należy uwzględnić obecność substancji pomocniczych, takich jak glukoza ciekła (1275 mg) i sacharoza (719,8 mg), co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Remifentanil B. Braun 5 mg
Remifentanyl, będący selektywnym agonistą receptorów opioidowych μ z grupy opioidów (kod ATC: N01AH06), charakteryzuje się szybkim początkiem działania i bardzo krótkim czasem efektu farmakologicznego. W badaniach klinicznych u noworodków i niemowląt (≤ 8 tygodni, ASA I-II) poddawanych pyloromiotomii, remifentanyl podawany w infuzji ciągłej 0,4 μg/kg/min wykazał korzystny profil bezpieczeństwa, nie powodując wzrostu stężenia histaminy w surowicy, co minimalizuje ryzyko reakcji alergicznych. W porównaniu z halotanem, remifentanyl zapewnił krótszy, choć statystycznie nieistotny, czas wybudzenia, co potwierdza jego efektywność w znieczuleniu ogólnym u tej populacji pacjentów. W trzech randomizowanych badaniach klinicznych u dzieci w wieku od 0,5 do 16 lat, stosowanie remifentanylu w technice całkowitego znieczulenia dożylnego (TIVA) w połączeniu z propofolem (dawki 0,125-1,0 µg/kg/min remifentanylu i 3-10 mg/kg/godz. propofolu) w porównaniu do znieczulenia wziewnego (sewofluran lub desfluran z N₂O) wykazało korzystniejszy lub porównywalny czas ekstubacji (np. 11,8 ± 4,2 min vs. 15,0 ± 5,6 min przy operacjach dolnej części jamy brzusznej, p < 0,05). Profil hemodynamiczny różnił się w zależności od kombinacji leków: niedociśnienie tętnicze było częstsze przy remifentanyl/sewofluran, natomiast rzadkoskurcz przy remifentanyl/propofol. W operacjach laryngologicznych wyższa częstość akcji serca obserwowano przy desfluran/N₂O w porównaniu z remifentanyl/propofol. Wyniki te podkreślają skuteczność i bezpieczeństwo remifentanylu w pediatrii oraz wskazują na konieczność indywidualizacji techniki znieczulenia w zależności od profilu hemodynamicznego i rodzaju zabiegu.
agonista receptora opioidowego μ, antagonista receptora opioidowego, całkowite znieczulenie dożylne, chirurgia pediatryczna, desfluran, ekstubacja, halotan, nalokson, niedociśnienie tętnicze, podtlenek azotu, profil farmakodynamiczny, profil farmakokinetyczny, profil hemodynamiczny, propofol, pyloromiotomia, reakcja alergiczna, remifentanyl, rzadkoskurcz, sewofluran, stężenie histaminy, TIVA, znieczulenie wziewne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pirolam 10 mg/ml
Cyklopiroks z olaminą, stosowany miejscowo w postaci roztworu 10 mg/ml (Pirolam), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność w terapii zakażeń grzybiczych skóry i przydatków. Substancja czynna penetruje do włosów, mieszków włosowych, naskórka oraz gruczołów łojowych, osiągając w warstwie rogowej naskórka 0,8-1,6% aplikowanej dawki w ciągu 1,5-6 godzin po aplikacji. Stężenia cyklopiroksu w skórze są 10-15-krotnie wyższe niż minimalne stężenia hamujące wzrost patogenów grzybiczych, co potwierdza wysoką skuteczność terapeutyczną leku. Ponadto, tworzenie rezerwuaru substancji czynnej w warstwie rogowej zapewnia przedłużone działanie miejscowe.
absorpcja systemowa, cyklopiroks z olaminą, działanie niepożądane, eliminacja nerkowa, gruczoły łojowe, grzybica owłosionej skóry głowy, kinetyka wydalania, leczenie miejscowe, mieszki włosowe, minimalna dawka hamująca, patogen grzybiczny, penetracja skórna, profil farmakokinetyczny, stężenie hamujące, substancja czynna, warstwa rogowa naskórka, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pharmavate 100 j.m./ml
Produkt leczniczy Pharmavate zawiera ludzki czynnik VIII krzepnięcia, dostępny w stężeniach około 50 j.m./ml (fiolki 250 j.m. i 500 j.m.) oraz 100 j.m./ml (fiolka 1000 j.m.). Po dożylnym podaniu, 66-75% dawki pozostaje w krążeniu, a aktywność czynnika VIII w osoczu pacjenta osiąga 80-120% przewidywanej wartości. Eliminacja czynnika VIII przebiega dwufazowo: faza dystrybucji z okresem półtrwania 3-6 godzin oraz faza eliminacji z okresem półtrwania 8-20 godzin (średnio 12 godzin), co odpowiada biologicznemu okresowi półtrwania czynnika VIII.
aktywność czynnika VIII, biologiczny okres półtrwania, czynnik VIII krzepnięcia, dystrybucja czynnika VIII, faza eliminacji, hemofilia A, klirens, obszar pod krzywą, odzysk leku, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, Pharmavate, profil farmakokinetyczny, rekonstytucja, średni czas obecności, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Interakcje leku – Clofarabine Vivanta 1 mg/ml
Klofarabina, stosowana w dawce 52 mg/m²/dobę w standardowym 5-dniowym schemacie, nie jest metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 (CYP) i nie wykazuje działania inhibitorowego ani indukcyjnego wobec głównych izoform CYP (1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 3A4). W związku z tym ryzyko interakcji farmakometabolicznych jest minimalne. Główną drogą eliminacji klofarabiny są nerki, co wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, takich jak NLPZ, amfoterycyna B, metotreksat, aminoglikozydy, pochodne platyny, foskarnet, pentamidyna, cyklosporyna, takrolimus, acyklowir i walgancyklowir. Unikanie tych leków podczas terapii klofarabiną jest zalecane ze względu na wysokie ryzyko uszkodzenia nerek. Ponadto, klofarabina wykazuje potencjalną hepatotoksyczność, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania leków hepatotoksycznych oraz ścisłej obserwacji pacjentów przyjmujących leki wpływające na ciśnienie krwi lub czynność serca.
acyklowir, amfoterycyna B, aminoglikozydy, cyklosporyna, cytochrom P450, działanie niepożądane, foskarnet, hepatotoksyczność, inhibitor enzymu, klofarabina, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, pentamidyna, pochodne platyny, profil farmakokinetyczny, takrolimus, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, walgancyklowir, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Mel 7,5 mg
Ocena wpływu meloksykamu w dawce 7,5 mg (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej) na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn opiera się głównie na analizie profilu farmakokinetycznego oraz obserwowanych działań niepożądanych, gdyż nie przeprowadzono dedykowanych badań klinicznych w tym zakresie. Meloksykam zasadniczo nie wywiera istotnego klinicznie negatywnego wpływu na sprawność psychofizyczną pacjenta, co jest istotne dla osób aktywnych zawodowo. Niemniej jednak, należy zwrócić uwagę na potencjalne działania niepożądane, takie jak zaburzenia widzenia, senność, zawroty głowy oraz inne zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (dezorientacja, zaburzenia koncentracji i koordynacji ruchowej), które mogą upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
badanie kliniczne, choroby współistniejące, dezorientacja, dokumentacja medyczna, działania niepożądane, farmakokinetyka meloksykamu, interakcje lekowe, meloksykam, profil farmakokinetyczny, profil farmakologiczny, prowadzenie pojazdów, senność, sprawność psychofizyczna, zaburzenia koncentracji, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sorafenib Stada 200 mg
Sorafenib Stada w dawce 200 mg wykazuje biodostępność względną na poziomie 38-49% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym około 3 godziny po podaniu. Wchłanianie leku jest istotnie obniżone (o 30%) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem, co ma znaczenie kliniczne przy ustalaniu schematu dawkowania. Farmakokinetyka sorafenibu jest nieliniowa przy dawkach powyżej 400 mg dwa razy na dobę, a lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,5%). Po 7 dniach stosowania obserwuje się kumulację leku (2,5- do 7-krotna) i osiągnięcie stanu stacjonarnego z wskaźnikiem Cmax/Cmin <2, co wskazuje na stabilne stężenia w trakcie terapii. Sorafenib jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a jego metabolit pirydyno-N-tlenek stanowi 9-16% krążących substancji aktywnych, wykazując podobną aktywność farmakologiczną. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 25-48 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (77%) i moczem (19%), przy czym 51% dawki jest wydalane z żółcią w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność sorafenibu, biodostępność względna, Cmax, cykl wątrobowo-jelitowy, cytochrom CYP3A4, dializoterapia, eliminacja sorafenibu, glukuronidacja, glukuronidaza bakteryjna, klasyfikacja Childa-Pugha, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pirydyno-N-tlenek, pole pod krzywą stężenie-czas, profil farmakokinetyczny, przemiany oksydacyjne, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, stan stacjonarny, tozylan sorafenibu, transferaza UGT1A9, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bimatoprost Indoco 0,3 mg/ml
Bimatoprost, stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu o stężeniu 0,3 mg/ml (Bimatoprost Indoco), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i niską ekspozycją ogólnoustrojową. Po aplikacji jednej kropli do obu oczu raz dziennie przez 14 dni, Cmax osiąga około 0,08 ng/ml w ciągu 10 minut, a stężenie spada poniżej progu wykrywalności (0,025 ng/ml) po 1,5 godziny. Średnia wartość AUC0-24h wynosi 0,09 ng•h/ml, a stan stacjonarny osiągany jest już w pierwszym tygodniu terapii. Lek wykazuje umiarkowaną dystrybucję (Vd 0,67 l/kg) i wysokie wiązanie z białkami osocza (~88%). Bimatoprost jest metabolizowany przez oksydację, N-deetylację i glukuronidację, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (67% dawki w moczu) oraz częściowo przez kał (25%). Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi około 45 minut, a całkowity klirens krwi to 1,5 l/h/kg.
AUC, bimatoprost, biotransformacja, Cmax, droga eliminacji, ekspozycja ogólnoustrojowa, forma macierzysta leku, glukuronidacja, klirens krwi, krople do oczu, N-deetylacja, objętość dystrybucji leku, okres półtrwania leku, oksydacja, powinowactwo do białek osocza, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, rogówka i twardówka, stan stacjonarny, stężenie szczytowe leku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tanyz ERAS 0,4 mg
Produkt leczniczy Tanyz ERAS zawiera tamsulosyny chlorowodorek w dawce 0,4 mg (odpowiadającej 0,367 mg tamsulosyny) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, które należy przyjmować doustnie, po jednej tabletce raz na dobę, niezależnie od posiłków. Tabletki muszą być połykane w całości, bez rozgryzania czy żucia, aby nie zaburzyć mechanizmu przedłużonego uwalniania i zachować prawidłowy profil farmakokinetyczny leku. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, co ułatwia stosowanie preparatu w tych grupach chorych.
bezpieczeństwo stosowania, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, interakcja lekowa, mechanizm przedłużonego uwalniania, niewydolność wątroby, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, przeciwwskazanie do stosowania, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyny chlorowodorek, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lipa fix –
Produkt leczniczy LIPA Fix, zawierający 1,5 g suszonego kwiatu lipy (Tilia cordata Miller, Tilia platyphyllos Scop. lub ich mieszaninę) w formie ziół do zaparzania w saszetkach, nie wymaga badań farmakokinetycznych zgodnie z charakterystyką produktu. Wynika to z faktu, że preparaty ziołowe zawierają złożone mieszaniny wielu substancji czynnych, których losy w organizmie są trudne do śledzenia, a działanie terapeutyczne opiera się na synergii składników, a nie na pojedynczej substancji. Ponadto, tradycyjne, długotrwałe stosowanie kwiatu lipy w medycynie ziołowej redukuje konieczność przeprowadzania szczegółowych badań farmakokinetycznych.
charakterystyka produktu leczniczego, efekt terapeutyczny, kwiat lipy, lipa drobnolistna, lipa szerokolistna, medycyna ziołowa, postać farmaceutyczna, preparat ziołowy, produkt leczniczy pochodzenia roślinnego, produkt leczniczy roślinny, profil farmakokinetyczny, substancja biologicznie czynna, substancja czynna, Tilia cordata, Tilia platyphyllos, tradycyjny produkt ziołowy, właściwości farmakokinetyczne, zioła do zaparzania - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ginkoflav Med 80 mg
Produkt leczniczy Ginkoflav Med zawiera suchy wyciąg kwantyfikowany z liści miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L.), bogaty w flawonoidy, ginkgolidy A, B, C oraz bilobalid. Po podaniu doustnym roztworu zawierającego 120 mg wyciągu, biodostępność wynosi odpowiednio 80% dla ginkgolidu A, 88% dla ginkgolidu B oraz 79% dla bilobalidu, co wskazuje na wysoką absorpcję tych składników. Maksymalne stężenia w osoczu różnią się w zależności od formy farmaceutycznej: ginkgolidy A i B osiągają wyższe stężenia po podaniu roztworu (odpowiednio 25-33 ng/ml i 9-17 ng/ml) w porównaniu do tabletek (16-22 ng/ml i 8-10 ng/ml), natomiast bilobalid wykazuje wyższe stężenia po podaniu tabletek (27-54 ng/ml) niż roztworu (19-35 ng/ml).
bilobalid, biodostępność, farmakokinetyka, flawonoid, ginkgo biloba, ginkgolid, ginkgolid A, ginkgolid B, Ginkoflav Med, kapsułka twarda, miłorząb japoński, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać farmaceutyczna, profil farmakokinetyczny, schemat dawkowania, skuteczność terapeutyczna, stężenie w osoczu, wyciąg kwantyfikowany - Leksykon substancji czynnych
Testosteron fenylopropionian – Właściwości farmakokinetyczne
Testosteron fenylopropionian jest jednym z czterech estrów testosteronu obecnych w preparacie Omnadren 250, w dawce 60 mg/ml roztworu do wstrzykiwań. Produkt ten zawiera także testosteron propionian (30 mg), izokapronian (60 mg) oraz dekanonian (100 mg), co umożliwia sekwencyjne i przedłużone uwalnianie testosteronu. Po domięśniowym podaniu Omnadren 250, maksymalne stężenie testosteronu w osoczu osiągane jest w ciągu 24-48 godzin, a stężenie stopniowo spada do wartości wyjściowych po około 21 dniach. Testosteron fenylopropionian charakteryzuje się średnim czasem działania, rozpoczynając efekt po około 24 godzinach i utrzymując go przez około 2 tygodnie.
działanie androgenne, efekt terapeutyczny, ester testosteronu, Omnadren 250, podanie domięśniowe, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie, roztwór do wstrzykiwań, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, testosteron dekanonian, testosteron fenylopropionian, testosteron izokapronian, testosteron propionian, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Doxanorm 1 mg
Stosowanie doksazosyny (preparat Doxanorm w dawkach 1 mg, 2 mg lub 4 mg) może istotnie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn wymagających pełnej sprawności psychoruchowej. Szczególne ryzyko występuje w początkowym okresie terapii, po zwiększeniu dawki oraz przy przejściu z innego leku na Doxanorm, a także podczas jednoczesnego spożywania alkoholu. Objawy takie jak zawroty głowy czy senność mogą upośledzać zdolności psychomotoryczne, co wymaga indywidualnej oceny pacjenta i dostosowania zaleceń dotyczących prowadzenia pojazdów i wykonywania pracy wymagającej pełnej sprawności.
dawkowanie doksazosyny, doksazosyna, Doxanorm, działanie niepożądane, interakcja z alkoholem, mezylan doksazosyny, początkowy okres leczenia, profil farmakokinetyczny, senność, sprawność psychomotoryczna, sprawność psychoruchowa, stężenie leku w organizmie, zawodowe prowadzenie pojazdów, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna, zwiększenie dawki leku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – DHC Continus 90 mg
DHC Continus to preparat zawierający dihydrokodeinę winian w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu, dostępny w dawkach 60 mg i 90 mg. Standardowa dawka początkowa dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi 60 mg co 12 godzin, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 120 mg co 12 godzin w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat, a u młodzieży powyżej 12 lat stosowanie wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka. W grupach szczególnych, takich jak osoby w podeszłym wieku, pacjenci z niewydolnością wątroby, nerek oraz niedoczynnością tarczycy, konieczne jest zmniejszenie dawki i ścisłe monitorowanie stanu klinicznego. Preparat podaje się wyłącznie doustnie, tabletkę należy połykać w całości, nie dzielić, nie żuć ani nie rozgryzać, aby uniknąć ryzyka przedawkowania z powodu szybkiego uwolnienia substancji czynnej.
dihydrokodeina, dihydrokodeina winian, działanie niepożądane, lek o zmodyfikowanym uwalnianiu, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, przedawkowanie leku, skuteczność terapeutyczna, stężenie leku, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, tolerancja leku, uzależnienie, uzależnienie fizyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Posaconazole STADA 100 mg
Pozakonazol w formie tabletek dojelitowych 100 mg wykazuje farmakokinetykę proporcjonalną do dawki do 300 mg, z Tmax wynoszącym 4-5 godzin i okresem półtrwania około 29 godzin. Biodostępność leku znacząco wzrasta po podaniu z posiłkiem wysokotłuszczowym (AUC0-72h +51%, Cmax +16%), co przekłada się na wyższe średnie stężenia w osoczu (Cav +20%). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (średnio 394 l) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (>98%). Metabolizm pozakonazolu jest ograniczony, głównie do glukuronidacji, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z kałem (77% dawki, z czego 66% w formie niezmienionej), natomiast wydalanie nerkowe stanowi jedynie 14% dawki, z minimalnym udziałem niezmienionego leku (<0,2%). W stanie stacjonarnym przy dawce 300 mg raz na dobę (po dawce nasycającej 300 mg dwa razy na dobę) osiągane są stężenia Cav w zakresie 1550-2240 ng/ml, zależnie od postaci leku i wskazania klinicznego.
Aspergillus, biodostępność, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dawka nasycająca, glukuronidacja, hemodializa, infekcja grzybicza, inwazyjna aspergiloza, inwazyjne zakażenie grzybicze, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, maksymalne stężenie leku, minimalne stężenie hamujące, model farmakokinetyczny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne glukuronidowe, profil farmakokinetyczny, przełomowe zakażenie grzybicze, stan stacjonarny, stężenie niezwiązanego leku, terapia przeciwgrzybicza, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna