biodostępność leku
Biodostępność leku to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej dawki substancji leczniczej dociera do krążenia ogólnoustrojowego i jest dostępna w miejscu działania. Wyrażana jest zazwyczaj jako wartość procentowa lub ułamek.
Biodostępność bezwzględna porównuje ilość leku dostępną ogólnoustrojowo po podaniu pozanaczyniowym (np. doustnym, podjęzykowym, przezskórnym) do ilości dostępnej po podaniu dożylnym (przyjmowanym jako 100%). Biodostępność względna natomiast porównuje biodostępność danej formulacji leku do innej postaci tego samego leku.
Na biodostępność wpływają liczne czynniki, w tym postać farmaceutyczna leku, droga podania, efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, interakcje z pokarmem, inne przyjmowane leki, a także indywidualne cechy pacjenta (wiek, płeć, choroby współistniejące). Znajomość biodostępności jest kluczowa przy ustalaniu dawkowania leków i przewidywaniu ich skuteczności terapeutycznej.
W praktyce klinicznej leki o niskiej biodostępności mogą wymagać podawania wyższych dawek, aby osiągnąć stężenie terapeutyczne, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Modyfikacje form farmaceutycznych leków (np. mikronizacja cząstek, tworzenie kompleksów, stosowanie nośników lipidowych) są często stosowane w celu poprawy biodostępności substancji trudno rozpuszczalnych w wodzie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lapress 10 mg
Lek Lapress, zawierający lerkanidypinę chlorowodorek, jest antagonistą kanałów wapniowych stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze (w tym laktozę jednowodną: 30 mg w tabletce 10 mg i 60 mg w tabletce 20 mg), zwężenie drogi odpływu z lewej komory, nieleczoną zastoinową niewydolność serca, niestabilną dławicę piersiową oraz niedawny zawał mięśnia sercowego (≤1 miesiąc). Ponadto, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek (GFR <30 ml/min) stanowią przeciwwskazanie ze względu na ryzyko kumulacji leku i metabolitów. Należy również unikać stosowania u pacjentów z poważnymi zaburzeniami rytmu serca, takimi jak blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia bez rozrusznika serca.
anafilaksja, antagonista wapnia, biodostępność leku, blok przedsionkowo-komorowy, cyklosporyna, działanie inotropowe ujemne, echokardiografia, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, lerkanidypina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, prewencja wtórna, reakcja alergiczna, rozrusznik serca, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu z lewej komory - Leksykon leków
Skład i postać leku – Sylicynar 28,6 mg + 140 mg
Sylicynar to preparat w formie tabletek powlekanych, zawierający dwa główne składniki aktywne pochodzenia roślinnego: wyciąg suchy z ziela karczocha (Cynarae herbae extractum) w dawce 140 mg o stosunku surowiec:ekstrakt (DER) 3-7:1, ekstrahowany wodą, oraz wyciąg suchy z łuski ostropestu plamistego (Silybi mariani fructus extractum) w dawce 28,6 mg, DER 20-34:1, ekstrahowany metanolem 90%. Tabletki zawierają również substancje pomocnicze, w tym benzoesan sodu (E211), czerń brylantową (E151) oraz czerwień koszenilową (E124), które mogą mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów. Preparat jest przeznaczony do stosowania doustnego, pakowany w blistry PVC/Al po 15 tabletek, dostępny w opakowaniach 30 lub 60 tabletek. Zalecane przechowywanie to temperatura poniżej 25°C, z okresem ważności 3 lata od daty produkcji.
benzoesan sodu, biodostępność leku, celuloza mikrokrystaliczna, czerń brylantowa, czerwień koszenilowa, hypromeloza, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, powidon, sodowy glikolan skrobi, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, tabletka powlekana, wyciąg z łuski ostropestu, wyciąg z ziela karczocha, żółcień chinolinowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ibenal 60 mg
Ibenal w postaci czopków zawiera 60 mg ibuprofenu jako substancję czynną w każdej jednostce dawkowania. Preparat wykorzystuje bazę tłuszczową (Witepsol H15 lub Suppocire NA 15 oraz Witepsol W45 lub Suppocire NAS 40), która zapewnia odpowiednią konsystencję, kontrolowane uwalnianie substancji aktywnej oraz optymalne właściwości reologiczne i temperaturę topnienia. Czopki mają cylindryczny kształt i barwę białą lub żółtobiałą, co ułatwia aplikację doodbytniczą, szczególnie u pacjentów pediatrycznych lub w sytuacjach, gdy podanie doustne jest niemożliwe. Droga doodbytnicza umożliwia pominięcie układu pokarmowego, co może mieć znaczenie kliniczne u wybranych grup pacjentów.
biodostępność leku, biodostępność substancji czynnej, czopek doodbytniczy, droga doodbytnicza, ibuprofen, niezgodność farmaceutyczna, pacjent pediatryczny, podanie doodbytnicze, substancja pomocnicza, temperatura topnienia, tłuszcz stały, uwalnianie substancji czynnej, witepsol, właściwości fizykochemiczne, właściwości reologiczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Furaginum Hasco Max 100 mg
Furazydyna, aktywny składnik leku Furaginum Hasco MAX, wchodzi w liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Pochodne chinolonu (kwas nalidyksowy, norfloksacyna, kwas oksolinowy) wykazują działanie antagonistyczne, co może osłabiać ich efekt przeciwbakteryjny, choć kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje nie do końca wyjaśnione. Z kolei antybiotyki aminoglikozydowe i tetracykliny wykazują synergizm z furazydyną, nasilając jej działanie. Szczególnie istotne są interakcje z chloramfenikolem i rystomycyną, które zwiększają hemotoksyczność furazydyny, podnosząc ryzyko działań niepożądanych hematologicznych. Leki urykozuryczne (probenecyd, sulfinpirazon) zmniejszają wydzielanie kanalikowe furazydyny, co prowadzi do jej kumulacji, zwiększonej toksyczności oraz obniżenia stężenia w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego, osłabiając skuteczność terapii zakażeń układu moczowego.
antybiotyk aminoglikozydowy, atropina, biodostępność leku, chloramfenikol, dna moczanowa, działanie hemotoksyczne, fałszywie dodatni wynik oznaczenia glukozy w moczu, Furaginum Hasco MAX, furazydyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas nalidyksowy, kwas oksolinowy, lek alkalizujący, lek urykozuryczny, norfloksacyna, pochodna nitrofuranu, pochodne chinolonu, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, roztwór Benedicta, rystomycyna, spadek ciśnienia tętniczego, sulfinpirazon, tachykardia, tetracyklina, trójkrzemian magnezu, witaminy z grupy B, zakażenie układu moczowego - Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Właściwości farmakokinetyczne
Teriflunomid wykazuje wysoką biodostępność (~100%) oraz szybkie wchłanianie z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-4 godzin po podaniu doustnym. Lek charakteryzuje się długim okresem półtrwania około 19 dni i znacznym współczynnikiem kumulacji AUC (~34-krotnym), co wskazuje na jego długotrwałe utrzymywanie się w organizmie. Wiązanie z białkami osocza przekracza 99%, głównie z albuminą, a objętość dystrybucji po dożylnym podaniu wynosi 11 litrów. Metabolizm teriflunomidu przebiega głównie przez hydrolizę, z udziałem szlaków drugorzędnych takich jak utlenianie, N-acetylacja i sprzęganie z siarczanami. Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (37,5% z kałem) oraz nerki (22,6% z moczem), a całkowity klirens wynosi 30,5 ml/h. Stan stacjonarny osiągany jest powoli, po około 100 dniach, co wymaga uwzględnienia w planowaniu terapii.
białko oporności raka piersi, biodostępność leku, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka teriflunomidu, klirens leku, liniowość farmakokinetyki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procedura eliminacji, procedura przyspieszonej eliminacji, sekrecja bezpośrednia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, stwardnienie rozsiane, transporter BCRP, wchłanianie zwrotne, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, współczynnik kumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xiflodrop 5 mg/ml
Moksyfloksacyna, zawarta w kroplach do oczu Xiflodrop (5 mg/ml), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne po podaniu miejscowym. Każda kropla dostarcza 190 µg substancji czynnej, która ulega wchłanianiu do krążenia ogólnoustrojowego. W badaniu klinicznym z udziałem 21 osób stosujących preparat 3 razy dziennie przez 4 dni, zmierzono kluczowe parametry farmakokinetyczne: maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wyniosło 2,7 ng/ml, pole pod krzywą stężenia (AUC) 41,9 ng*h/ml, a okres półtrwania (t½) 13 godzin. Te dane są istotne dla oceny biodostępności i dynamiki leku po podaniu miejscowym.
biodostępność leku, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, fluorochinolon, krążenie ogólnoustrojowe, krople do oczu, maksymalne stężenie w osoczu, moksyfloksacyna, okres półtrwania w osoczu, parametry farmakokinetyczne, podanie miejscowe, pole pod krzywą stężenia, schemat dawkowania, stan stacjonarny, Xiflodrop - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biosotal 40 40 mg
Dawkowanie leku Biosotal (sotalol) powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta oraz odpowiedzi na terapię. Początkowa dawka wynosi 80 mg na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co 2-3 dni o 40 mg, aż do dawki dobowej w zakresie 120-480 mg, podzielonej na dwie dawki podawane rano i wieczorem, na czczo (1 godzina przed posiłkiem) dla optymalnej biodostępności. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie modyfikuje się w zależności od klirensu kreatyniny: przy 30-60 ml/min rezygnuje się z jednej dawki na dobę, przy 10-30 ml/min podaje się dawki co 36-48 godzin, a poniżej 10 ml/min stosowanie leku jest przeciwwskazane. W trakcie terapii konieczne jest regularne monitorowanie EKG (szczególnie odstępu QT) oraz stężenia elektrolitów (potasu i magnezu) co 1-2 miesiące, aby zapobiec ryzyku torsade de pointes.
biodostępność leku, Biosotal, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, elektrolity w osoczu, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, parametry elektrokardiograficzne, sotalol, stan stacjonarny, torsade de pointes, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zespół odstawienia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluxazol 100 mg
Flukonazol wykazuje wysoką biodostępność doustną (~90%) oraz liniową farmakokinetykę, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 0,5-1,5 godziny po podaniu na czczo. Lek charakteryzuje się szeroką dystrybucją, z objętością dystrybucji zbliżoną do całkowitej objętości wody ustrojowej oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (11-12%), co sprzyja wysokiej frakcji wolnej substancji czynnej. Flukonazol przenika efektywnie do płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 80% stężenia osoczowego), śliny, plwociny oraz struktur skóry i paznokci, gdzie kumuluje się w stężeniach przekraczających te w surowicy (np. 73 µg/g w warstwie rogowej po 12 dniach terapii 50 mg/dobę). Metabolizm leku jest minimalny (11% wydalane z moczem jako metabolity), a eliminacja głównie nerkowa (około 80% w postaci niezmienionej), co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek (GFR <20 ml/min). Okres półtrwania wynosi około 30 godzin u dorosłych z prawidłową czynnością nerek, ale u osób z ciężką niewydolnością nerek wydłuża się do 98 godzin, a u osób starszych (≥65 lat) do 46,2 godzin, co wiąże się z obniżonym klirensem (0,124 ml/min/kg mc.).
białka osocza, biodostępność leku, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, faza eliminacji leku, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, inhibitor cytochromu P450, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, klirens leku, lek przeciwgrzybiczny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny leku, stężenie osoczowe, warstwa rogowa, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Davercin 250 mg
Preparat Davercin (cykliczny 11,12-węglan erytromycyny A) w formie tabletek powlekanych 250 mg wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenu oraz parametrów pacjenta, takich jak wiek i masa ciała. U dorosłych dawka początkowa wynosi 750 mg (3 tabletki), a dawka podtrzymująca 500 mg (2 tabletki) co 12 godzin. W ciężkich zakażeniach możliwa jest eskalacja do 2 g na dobę, podawanych w dwóch dawkach po 1 g (4 tabletki) co 12 godzin. U dzieci powyżej 6. roku życia dawkowanie oblicza się na podstawie masy ciała: dawka początkowa to 30 mg/kg mc., a podtrzymująca 15 mg/kg mc. co 12 godzin. Dla dzieci poniżej 6 lat lub niezdolnych do połknięcia tabletek zalecana jest postać granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej.
biodostępność leku, ciężkie zakażenie, dawka inicjująca, dawka podzielona, eradykacja patogenu, eskalacja dawki, interakcje lekowe, nawrót infekcji, parametry antropometryczne, podrażnienie przewodu pokarmowego, populacja pediatryczna, proces infekcyjny, przyjmowanie na czczo, tabletki powlekane, węglan erytromycyny, wrażliwość patogenu, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluanxol 3 mg
Flupentyksol, będący czynnym izomerem cis(Z) leku Fluanxol w dawce 3 mg, charakteryzuje się biodostępnością około 40% po podaniu doustnym oraz Tmax wynoszącym 4-5 godzin. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vdβ ~14,1 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (~99%), co może wpływać na potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie przez sulfoksydację, N-dealkilację i sprzęganie z kwasem glukuronowym, a metabolity nie wykazują aktywności psychofarmakologicznej. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 35 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a klirens układowy to około 0,29 l/min. Lek jest głównie wydalany z kałem, z mniejszym udziałem wydalania z moczem, co sugeruje, że niewielkie zaburzenia czynności nerek nie powinny znacząco wpływać na farmakokinetykę flupentyksolu.
białko osocza, biodostępność leku, działanie psychofarmakologiczne, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, flupentyksol dichlorowodorek, interakcja lekowa, klirens układowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna tioksantenu, przenikanie leku do mleka, schizofrenia, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, sulfoksydacja, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bioprazol 20 mg
Omeprazol w dawce 20 mg raz na dobę jest standardowo stosowany w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, refluksowego zapalenia przełyku oraz w profilaktyce nawrotów tych schorzeń. W przypadku oporności lub ciężkich postaci choroby dawkę można zwiększyć do 40 mg raz na dobę, a w zespole Zollingera-Ellisona dawka początkowa wynosi 60 mg, z możliwością zwiększenia do 120 mg na dobę w dawkach podzielonych. Eradykacja Helicobacter pylori odbywa się za pomocą schematów trój- lub dwuskładnikowych, gdzie omeprazol podawany jest w dawkach 20 mg lub 40 mg dwa razy na dobę przez 7-14 dni, w połączeniu z antybiotykami (amoksycylina, klarytromycyna, metronidazol lub tynidazol). U dzieci z refluksowym zapaleniem przełyku dawki wynoszą 10 mg (10-20 kg) lub 20 mg (>20 kg). W profilaktyce zachłystowego zapalenia płuc stosuje się 40 mg omeprazolu wieczorem przed zabiegiem i rano w dniu zabiegu.
amoksycylina, biodostępność leku, bioprazol, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, dysfagia, eradykacja Helicobacter pylori, kapsułka dojelitowa, klarytromycyna, leczenie długoterminowe, metronidazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, omeprazol, profilaktyka nawrotów, refluksowe zapalenie przełyku, tynidazol, zachłystowe zapalenie płuc, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivanoptim 10 mg
Rivanoptim 10 mg to tabletki powlekane zawierające 10 mg rywaroksabanu jako substancji czynnej. Każda tabletka zawiera 122,27 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład tabletki obejmuje substancje pomocnicze takie jak laktoza jednowodna, celuloza, krospowidon typ A i B, kopowidon, sodu laurylosiarczan, krzemionka koloidalna bezwodna oraz magnezu stearynian. Otoczka zawiera alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol, talk oraz żelaza tlenek czerwony (E 172). Tabletki mają różowy kolor, średnicę 8 mm i oznaczenie 'C02′. Dostępne są w opakowaniach blisterowych (5, 10, 30 tabletek) oraz plastikowych pojemnikach HDPE z 100 tabletkami. Okres ważności wynosi 2 lata, a przechowywanie nie wymaga specjalnych warunków.
biodostępność leku, celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, krospowidon, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, substancja czynna, tabletka powlekana, tabletka rywaroksabanu, tytanu dwutlenek, zawiesina leku, żelaza tlenek czerwony, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon substancji czynnych
Ekstrakt z wątroby i serca kaczki – Interakcje
Ekstrakt z wątroby i serca kaczki (Anas barbariae hepatis et cordis extractum 200K), stosowany w homeopatycznym preparacie Oscillococcinum w postaci granulek (0,01 ml ekstraktu na 1 g granulek), charakteryzuje się bardzo wysokim rozcieńczeniem homeopatycznym 200K (200-krotne rozcieńczenie 1:100), co skutkuje minimalnym stężeniem substancji czynnej. Na podstawie dostępnych danych klinicznych i charakterystyki produktu nie zidentyfikowano istotnych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z lekami na receptę, suplementami diety, żywnością, alkoholem czy innymi preparatami homeopatycznymi. Substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (0,85 g) i laktoza (0,15 g) na 1 g granulek, mogą teoretycznie wchodzić w interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi (insulina, metformina, pochodne sulfonylomocznika), jednak ze względu na niską dawkę ich znaczenie kliniczne jest minimalne, a zalecane jest jedynie monitorowanie poziomu glukozy u pacjentów z cukrzycą.
biodostępność leku, cukrzyca, ekstrakt z wątroby i serca kaczki, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, laktoza, lek przeciwcukrzycowy, Oscillococcinum, poziom glukozy, preparat homeopatyczny, produkt homeopatyczny, rozcieńczenie homeopatyczne, sacharoza, substancja pomocnicza, suplement diety, wyrób medyczny - Leksykon substancji czynnych
Disulfiram – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Disulfiram stosowany w terapii uzależnienia od alkoholu może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn, głównie poprzez działania niepożądane takie jak senność i zmęczenie, które obniżają sprawność psychomotoryczną pacjenta. Szczególnie tabletki doustne Anticol w dawce 500 mg wykazują potencjał do wywoływania tych objawów, co może wydłużać czas reakcji i zaburzać koncentrację. W przeciwieństwie do tego, tabletki do implantacji Disulfiram WZF 100 mg są oceniane jako mało prawdopodobne do wpływania na zdolność prowadzenia pojazdów, co może wynikać z różnic w farmakokinetyce i biodostępności leku. Produkt diagnostyczny TRUE Test 36, zawierający disulfiram w plastrze do prób prowokacyjnych, nie ma zastosowania w kontekście wpływu na prowadzenie pojazdów.
alergia kontaktowa, Anticol, biodostępność leku, disulfiram, Disulfiram WZF, działanie niepożądane, farmakokinetyka, minimalizacja ryzyka, modyfikacja dawkowania, plaster do prób prowokacyjnych, senność, sprawność psychomotoryczna, tabletka do implantacji, tiuramy, uzależnienie od alkoholu, zaburzenie koncentracji, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Heviran Comfort MAX 400 mg
Acyklowir, substancja czynna Heviran Comfort MAX (400 mg tabletki), wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 200 mg do 800 mg podawanych doustnie co 4 godziny, z proporcjonalnym wzrostem stężeń maksymalnych (CSSmaks od 3,1 µM do 8 µM) i minimalnych (CSSmin od 1,8 µM do 4 µM). Po podaniu dożylnym stężenia są znacznie wyższe, np. dla dawki 10 mg/kg mc. CSSmaks wynosi 92 µM (20,7 µg/ml), a CSSmin 10,2 µM (2,3 µg/ml). U dzieci powyżej 1 roku życia stężenia są zbliżone do dorosłych przy dawkowaniu wg powierzchni ciała (250-500 mg/m²). U noworodków i niemowląt do 3. miesiąca życia okres półtrwania wynosi średnio 3,8 godziny, a farmakokinetyka pozostaje liniowa. Acyklowir ma niski stopień wiązania z białkami osocza (9-33%) i przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego osiągając około 50% stężenia osoczowego, co jest istotne w terapii zakażeń OUN wywołanych wirusami herpes.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, biodostępność leku, hemodializa, Heviran Comfort MAX, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ustrojowy, liniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, stan stacjonarny, transport kanalikowy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wirus herpes, wlew dożylny, wydzielanie kanalikowe