Właściwości farmakokinetyczne
Loratadyna Pylox 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne loratadyny

Loratadyna Pylox to produkt leczniczy zawierający 10 mg loratadyny w postaci białych, okrągłych tabletek z linią podziału i wytłoczoną liczbą „10” po jednej stronie. Lek ten charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które mają istotne znaczenie kliniczne.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym, loratadyna charakteryzuje się dobrym i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Jednoczesne przyjmowanie produktu leczniczego z pokarmem może nieznacznie opóźnić proces wchłaniania loratadyny, jednak nie wpływa to na efekt kliniczny leku. Istotną cechą jest proporcjonalność biodostępności loratadyny i jej czynnego metabolitu do zastosowanej dawki.²

Dystrybucja

Loratadyna wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, wynoszący 97-99%. Jej aktywny metabolit – desloratadyna – wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (73-76%). Okres półtrwania dystrybucji w osoczu wynosi około 1 godziny dla loratadyny i około 2 godzin dla jej czynnego metabolitu. Te różnice w wiązaniu z białkami i dystrybucji wpływają na farmakokinetykę i efekt terapeutyczny leku.³

Metabolizm

Po wchłonięciu z przewodu pokarmowego, loratadyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia, który zachodzi głównie przy udziale enzymów cytochromu P450, szczególnie izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6. Głównym metabolitem loratadyny jest desloratadyna, która wykazuje aktywność farmakologiczną i w znacznym stopniu odpowiada za działanie kliniczne produktu leczniczego. Maksymalne stężenie loratadyny w osoczu osiągane jest po 1-1,5 godziny od podania, natomiast maksymalne stężenie desloratadyny po 1,5-3,7 godziny od przyjęcia leku.⁴

Eliminacja

Proces eliminacji loratadyny i jej metabolitów przebiega dwoma głównymi drogami: nerkową i wątrobową. Około 40% podanej dawki wydalane jest z moczem, a 42% z kałem w ciągu 10 dni, głównie w postaci sprzężonych metabolitów. W ciągu pierwszych 24 godzin z moczem wydala się około 27% podanej dawki. Mniej niż 1% loratadyny lub desloratadyny wydalane jest w postaci niezmienionej, co świadczy o intensywnym metabolizmie leku w organizmie.⁵

Średni okres półtrwania loratadyny wynosi 8,4 godziny, z zakresem od 3 do 20 godzin. Natomiast okres półtrwania aktywnego metabolitu – desloratadyny – jest znacznie dłuższy i wynosi średnio 28 godzin, z zakresem od 8,8 do 92 godzin. Ta różnica w okresach półtrwania ma istotne znaczenie dla utrzymania efektu terapeutycznego leku.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce loratadyny. Zarówno wartość AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie), jak i maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) loratadyny i jej metabolitu są większe niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Jednak nie zaobserwowano istotnych różnic w średnim okresie półtrwania w fazie eliminacji loratadyny i jej metabolitu pomiędzy pacjentami z niewydolnością nerek a osobami zdrowymi.⁷

Warto podkreślić, że u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek hemodializa nie wpływa na parametry farmakokinetyczne loratadyny lub jej czynnego metabolitu, co ma istotne znaczenie w planowaniu terapii u pacjentów dializowanych.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby parametry farmakokinetyczne loratadyny ulegają znaczącym zmianom. Wartości AUC i maksymalne stężenie loratadyny w osoczu (Cmax) są dwukrotnie większe w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Co istotne, profil farmakokinetyczny aktywnego metabolitu – desloratadyny – nie różni się istotnie od profilu wyznaczonego u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby.⁹

Okres półtrwania loratadyny w fazie eliminacji u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wynosi około 24 godziny, natomiast dla jej metabolitu około 37 godzin. Co ważne, te okresy półtrwania wydłużają się wraz ze stopniem uszkodzenia wątroby, co należy uwzględnić przy ustalaniu schematu dawkowania leku.¹⁰

Pacjenci w podeszłym wieku

Profil farmakokinetyczny loratadyny i jej czynnego metabolitu nie wykazuje istotnych różnic pomiędzy grupą zdrowych, dorosłych ochotników a grupą zdrowych ochotników w podeszłym wieku. Oznacza to, że u osób starszych bez towarzyszących chorób wątroby czy nerek nie ma konieczności modyfikacji dawkowania loratadyny ze względu na wiek.¹¹

Parametry farmakokinetyczne loratadyny

Drogi eliminacji loratadyny

• Wydalanie nerkowe – około 40% podanej dawki wydalane jest z moczem w ciągu 10 dni, głównie w postaci sprzężonych metabolitów, z czego około 27% wydala się w ciągu pierwszych 24 godzin¹²
• Wydalanie wątrobowe – około 42% podanej dawki wydalane jest z kałem w ciągu 10 dni, głównie w postaci sprzężonych metabolitów¹³
• Postać niezmieniona – mniej niż 1% loratadyny lub desloratadyny wydalane jest w postaci niezmienionej, co potwierdza intensywny metabolizm leku w organizmie¹⁴