Właściwości farmakokinetyczne
Montelukast Bluefish Pharma 4 mg

Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Montelukast wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność kliniczną w leczeniu chorób układu oddechowego. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów, którym podlega montelukast w organizmie człowieka.¹

Wchłanianie

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. W przypadku postaci farmaceutycznej w formie tabletek do rozgryzania i żucia 4 mg, przeznaczonych dla dzieci w wieku od 2 do 5 lat, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane w ciągu 2 godzin od podania leku na czczo. Warto zauważyć, że średnie Cmax jest o 66% większe niż u dorosłych przyjmujących tabletki 10 mg, natomiast minimalne stężenie (Cmin) jest mniejsze w porównaniu z wartościami osiąganymi u pacjentów dorosłych.²

W przypadku dorosłych przyjmujących tabletki powlekane 10 mg na czczo, maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po 3 godzinach, a średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 64%. Z kolei u osób dorosłych przyjmujących tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg na czczo, Cmax występuje w ciągu 2 godzin, a średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 73%.³

Należy zaznaczyć, że spożywanie posiłków może wpływać na biodostępność montelukastu. Standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na Cmax po doustnym podaniu tabletek powlekanych, natomiast w przypadku tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg standardowy posiłek zmniejsza biodostępność z 73% do 63%. Pomimo tych różnic, badania kliniczne potwierdziły bezpieczeństwo stosowania i skuteczność tabletek powlekanych 10 mg, niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.⁴

Dystrybucja

Montelukast charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Objętość dystrybucji leku w stanie stacjonarnym wynosi przeciętnie 8-11 litrów, co wskazuje na jego ograniczoną dystrybucję w tkankach.⁵

Badania przeprowadzone na szczurach z zastosowaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu wykazały minimalne przenikanie leku przez barierę krew-mózg. Dodatkowo zaobserwowano, że stężenia znakowanego radioaktywnie związku po 24 godzinach od podania dawki były minimalne we wszystkich innych tkankach, co potwierdza ograniczoną dystrybucję leku w organizmie.⁶

Metabolizm

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były na poziomie nieoznaczalnym, co wskazuje na szybki metabolizm lub eliminację tych związków.⁷

Badania in vitro z zastosowaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że w metabolizmie montelukastu uczestniczą izoenzymy cytochromu P450, w szczególności 3A4, 2A6 i 2C9. Dalsze badania in vitro potwierdziły, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują izoenzymów 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 ani 2D6 cytochromu P450, co sugeruje niskie ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.⁸

Istotną informacją kliniczną jest fakt, że udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny, co oznacza, że głównie lek macierzysty odpowiada za efekt terapeutyczny.⁹

Eliminacja

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min, co wskazuje na umiarkowaną szybkość usuwania leku z organizmu.¹⁰

Badania z zastosowaniem znakowanego radioaktywnie montelukastu po doustnym podaniu wykazały, że 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a mniej niż 0,2% w moczu. Wyniki te, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, wskazują na eliminację leku i jego metabolitów niemal wyłącznie z żółcią, co sugeruje istotną rolę wątroby w procesie usuwania montelukastu z organizmu.<sup data-drug="Montelukast Bluefish Pharma" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 11

Stosowanie w różnych grupach pacjentów

Właściwości farmakokinetyczne montelukastu determinują zasady stosowania leku w różnych grupach pacjentów:

• Pacjenci w podeszłym wieku – nie jest konieczne dostosowanie dawki.¹²
• Pacjenci z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby – nie jest wymagane dostosowanie dawki.¹³
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – ze względu na to, że montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, można założyć, że nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek.¹⁴
• Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby (>9 punktów w skali Childa-Pugha) – brak danych na temat farmakokinetyki montelukastu w tej grupie pacjentów.^{9 punktów w skali Childa-Pugha).”>15}

Interakcje z innymi lekami

Montelukast przy stosowaniu w dużych dawkach (20 i 60 razy większych od dawki zalecanej u osób dorosłych) może prowadzić do zmniejszenia stężenia teofiliny w osoczu krwi. Jest to istotna informacja kliniczna, zwłaszcza u pacjentów stosujących jednocześnie leki teofilinowe. Należy jednak podkreślić, że tego działania nie stwierdzono podczas stosowania montelukastu w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę.¹⁶