Właściwości farmakokinetyczne
Fluanxol 3 mg

Właściwości farmakokinetyczne flupentyksolu

Przedstawione poniżej dane farmakokinetyczne dotyczą czynnego izomeru cis(Z) flupentyksolu, który jest główną substancją czynną leku Fluanxol stosowanego w postaci tabletek powlekanych o mocy 3 mg. Każda tabletka zawiera 3 mg flupentyksolu (Flupentixolum) w postaci 3,504 mg flupentyksolu dichlorowodorku.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym flupentyksol osiąga maksymalne stężenie w surowicy po około 4-5 godzinach. Biodostępność leku po podaniu doustnym wynosi około 40%, co oznacza, że mniej niż połowa podanej dawki dociera do krążenia ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej.²

Dystrybucja

Flupentyksol charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (Vd)β wynoszącą około 14,1 l/kg, co wskazuje na znaczną dystrybucję leku do tkanek. W osoczu lek wiąże się z białkami w bardzo wysokim stopniu, wynoszącym około 99%. Ta silna interakcja z białkami osocza może mieć znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych związanych z wypieraniem z wiązań białkowych.³

Metabolizm

Metabolizm flupentyksolu zachodzi na drodze trzech głównych szlaków biochemicznych:

• sulfoksydacji – proces utleniania związków zawierających siarkę
• N-dealkilacji w łańcuchu bocznym – usunięcie grupy alkilowej połączonej z atomem azotu
• sprzęgania z kwasem glukuronowym – proces zwiększający hydrofilność metabolitów i ułatwiający ich wydalanie

Co istotne z punktu widzenia klinicznego, powstające metabolity nie wykazują działania psychofarmakologicznego. W mózgu i innych tkankach to substancja macierzysta (flupentyksol) przeważa ilościowo nad metabolitami, co determinuje jego efekt terapeutyczny.⁴

Eliminacja

Okres półtrwania flupentyksolu w fazie eliminacji (t₁/₂β) wynosi około 35 godzin, co przekłada się na konieczność dawkowania raz na dobę. Średnia wartość klirensu układowego (Cls) wynosi około 0,29 l/min. Lek jest wydalany głównie z kałem, choć częściowo również z moczem. Badania z użyciem znakowanego trytem flupentyksolu wykazały, że ilość substancji wydalanej z kałem jest około czterokrotnie większa od ilości wydalanej z moczem.⁵

Przenikanie do mleka matki

U kobiet karmiących piersią flupentyksol przenika do mleka w niewielkich ilościach. Stosunek stężenia leku w mleku do stężenia w surowicy wynosi średnio 1,3, co oznacza, że stężenie w mleku jest nieco wyższe niż w surowicy. Ta informacja ma istotne znaczenie kliniczne przy podejmowaniu decyzji o stosowaniu leku u kobiet karmiących piersią.⁶

Liniowość farmakokinetyki

Kinetyka flupentyksolu wykazuje charakter liniowy, co oznacza, że zmiany stężenia leku w osoczu są proporcjonalne do podanej dawki. Stan stacjonarny (równowagi) stężenia leku w osoczu osiągany jest po około 7 dobach regularnego podawania. Podczas stosowania dawki 5 mg flupentyksolu raz na dobę, średnie minimalne stężenie w stanie stacjonarnym wynosi około 1,7 ng/ml (3,9 nmol/l).⁷

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych flupentyksolu u pacjentów w podeszłym wieku. Jednakże, badania nad inną pochodną tioksantenu – zuklopentyksolu, wykazały, że parametry farmakokinetyczne nie zależą od wieku pacjentów. Można więc przypuszczać, że podobna zależność dotyczy flupentyksolu, choć wymaga to potwierdzenia w dedykowanych badaniach.⁸

Zaburzenia czynności nerek

Biorąc pod uwagę charakterystykę eliminacji flupentyksolu, gdzie większość leku wydalana jest z kałem, a tylko niewielka część z moczem, można wnioskować, że zaburzenia czynności nerek nie powinny znacząco wpływać na stężenie substancji macierzystej w surowicy. Jest to istotna informacja kliniczna przy podejmowaniu decyzji o stosowaniu leku u pacjentów z chorobami nerek.⁹

Zaburzenia czynności wątroby

Aktualnie brak jest dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki flupentyksolu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Biorąc pod uwagę zaangażowanie wątroby w metabolizm leku oraz wydalanie z kałem, można przypuszczać, że zaburzenia czynności wątroby mogłyby wpływać na farmakokinetykę flupentyksolu, jednak wymaga to weryfikacji w badaniach klinicznych.¹⁰

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

W terapii podtrzymującej u pacjentów ze schizofrenią o nasileniu od niewielkiego do umiarkowanego, za klinicznie istotne uznaje się minimalne stężenie flupentyksolu w surowicy (osoczu) wynoszące 1-3 ng/ml (2-8 nmol/l). Pomiar stężenia należy wykonywać bezpośrednio przed podaniem kolejnej dawki leku. To wytyczne oparte na zależnościach między stężeniem leku we krwi a jego skutecznością kliniczną, co może być pomocne w personalizacji terapii.¹¹