żywienie pozajelitowe
Żywienie pozajelitowe (inaczej żywienie parenteralne) to forma terapii żywieniowej polegająca na dostarczaniu pacjentowi niezbędnych składników odżywczych bezpośrednio do układu krwionośnego, z pominięciem przewodu pokarmowego. Jest to metoda stosowana u pacjentów, u których odżywianie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane.
Wskazania do żywienia pozajelitowego obejmują: rozległe resekcje jelita cienkiego, niedrożność przewodu pokarmowego, ciężkie zapalenie trzustki, zespół krótkiego jelita, niewydolność jelit oraz stany przed- i pooperacyjne. Terapia może być prowadzona jako całkowite żywienie pozajelitowe (TPN) lub jako uzupełnienie żywienia dojelitowego.
Mieszaniny do żywienia pozajelitowego zawierają aminokwasy, glukozę, emulsje tłuszczowe, elektrolity, pierwiastki śladowe, witaminy oraz wodę. Mogą być podawane przez dostęp obwodowy (żyły kończyn górnych) lub centralny (najczęściej żyła główna górna), w zależności od przewidywanego czasu terapii i osmolarności preparatu.
Podczas prowadzenia żywienia pozajelitowego kluczowe jest monitorowanie parametrów biochemicznych, stanu nawodnienia i gospodarki elektrolitowej pacjenta oraz zapobieganie powikłaniom, takim jak zakażenia odcewnikowe, zaburzenia metaboliczne czy zespół ponownego odżywienia. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi, jeśli tylko przewód pokarmowy jest sprawny, preferowane jest żywienie dojelitowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aminoven Infant 10% –
Aminoven Infant 10% to roztwór do żywienia pozajelitowego z grupy aminokwasów (kod ATC: B05BA01), zawierający pełne spektrum aminokwasów egzogennych i endogennych w stężeniu 10%. W 1000 ml roztworu znajdują się m.in. L-izoleucyna (8,00 g), L-leucyna (13,00 g), L-lizyna (8,51 g), L-metionina (3,12 g), L-fenyloalanina (3,75 g), L-treonina (4,40 g), L-tryptofan (2,01 g), L-walina (9,00 g) oraz aminokwasy endogenne takie jak L-arginina (7,50 g), L-histydyna (4,76 g), glicyna (4,15 g), L-alanina (9,30 g), L-prolina (9,71 g), L-seryna (7,67 g), tauryna (0,40 g), N-acetylo-L-tyrozyna (odpowiadająca 4,20 g L-tyrozyny) i N-acetylo-L-cysteina (odpowiadająca 0,52 g L-cysteiny). Roztwór charakteryzuje się osmolarnością teoretyczną 885 mOsm/l, pH 5,5-6,0 oraz kwasowością 27-40 mmol NaOH/l, co wpływa na jego stabilność i tolerancję po podaniu dożylnym.
acetylocysteina, acetylotyrozyna, alanina, aminokwas, aminokwas egzogenny, aminokwas endogenny, arginina, cysteina, fenyloalanina, glicyna, histydyna, izoleucyna, kwasowość roztworu, leucyna, lizyna, metionina, octan lizyny, osmolarność teoretyczna, prolina, pula wolnych aminokwasów, równowaga azotowa, seryna, synteza białek, szlak anaboliczny, tauryna, treonina, tryptofan, tyrozyna, walina, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół stresu oddechowego noworodka – Leczenie
Zespół stresu oddechowego noworodka (RDS) jest istotną przyczyną zachorowalności i śmiertelności wśród wcześniaków, wymagającą kompleksowego leczenia obejmującego profilaktykę prenatalną oraz terapię surfaktantem i wsparcie oddechowe. Podanie kortykosteroidów matce między 24. a 34. tygodniem ciąży zmniejsza ryzyko RDS z NNT=11, przyspieszając produkcję surfaktantu i dojrzałość płuc. Leczenie surfaktantem, podawanym dotchawiczo w dawce początkowej 200 mg/kg (minimalna 100 mg/kg), jest kluczowe, szczególnie u noworodków z FiO2 >0,40 wymagających wentylacji wspomaganej. Metody podawania obejmują intubację, INSURE, LISA i MIST, z korzyściami w postaci zmniejszenia ryzyka dysplazji oskrzelowo-płucnej i śmiertelności. Surfaktant powinien być podany w ciągu 30-60 minut po urodzeniu, a wczesne podanie w ciągu 2 godzin przynosi lepsze efekty. Preparaty stosowane to m.in. poraktant alfa, beraktant i kalfaktant.
dysplazja oskrzelowo-płucna, frakcja wdychanego tlenu, hipoksemiczna niewydolność oddechowa, inkubator, intubacja dotchawicza, kortykosteroidy prenatalne, nadciśnienie płucne, niewydolność oddechowa, pozaustrojowe natlenianie membranowe, przetrwały przewód tętniczy, retinopatia wcześniaków, terapia surfaktantem, tlenek azotu wziewny, tlenoterapia, tlenoterapia domowa, zespół stresu oddechowego noworodka, zespół zaburzeń oddychania, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Sodu chlorek – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Chlorek sodu (NaCl) jest szeroko stosowany w medycynie, zwłaszcza w roztworach do infuzji (np. 0,9% NaCl zawierający 9 mg/ml chlorku sodu), dializie otrzewnowej (roztwory balance 1,5%, 2,3%, 4,25%), doustnych preparatach (AuroGo i Duphagol zawierające około 350 mg NaCl) oraz preparatach do płukania gardła (Gargarin z 750 mg NaCl). Dane z charakterystyk produktów wskazują, że chlorek sodu jako substancja aktywna nie wywiera istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Wyjątek stanowi preparat Extraneal (5,4 g/l NaCl) stosowany u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek leczonych dializą otrzewnową, gdzie działania niepożądane związane z ogólnym stanem klinicznym mogą wpływać na zdolności psychomotoryczne. W przypadku preparatów do oczyszczania jelita (np. Fortrans) brak jest specyficznych badań, dlatego zaleca się ostrożność i indywidualną ocenę pacjenta.
charakterystyka produktu leczniczego, chlorek sodu, dializa otrzewnowa, działania niepożądane, funkcje psychomotoryczne, hemodializa, oczyszczanie jelita, podanie dożylne, preparat do infuzji, preparat koloidowy, preparat przeczyszczający, produkt leczniczy, roztwór do infuzji, roztwór fizjologiczny, roztwór fizjologiczny soli, schyłkowa niewydolność nerek, substancja aktywna, zaburzenia elektrolitowe, zdolność psychomotoryczna, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Lizyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Lizyna, jako aminokwas egzogenny niezbędny do syntezy białek, jest powszechnie stosowana w preparatach do żywienia pozajelitowego, najczęściej w formie chlorowodorku, jednowodnej lub octanu. Dane przedkliniczne wskazują, że toksyczność lizyny jest ściśle związana z zaburzeniem równowagi aminokwasowej, a nie z samą substancją, co potwierdza bezpieczeństwo jej stosowania w mieszaninach aminokwasowych przy zachowaniu odpowiednich proporcji. Badania farmakologiczne i toksykologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu lizyny w zalecanych dawkach, choć brak jest szczegółowych badań toksyczności po podaniu wielokrotnym samej lizyny oraz specyficznych badań dotyczących rakotwórczości, genotoksyczności i wpływu na rozród i rozwój potomstwa dla większości preparatów zawierających ten aminokwas.
aminokwas egzogenny, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, białko ustrojowe, emulsja tłuszczowa, farmakologia bezpieczeństwa, hipercholesterolemia, lizyna chlorowodorek, lizyna jednowodna, małopłytkowość, mieszanina aminokwasowa, niewydolność nerek, octan lizyny, potencjał rakotwórczy, produkt leczniczy, równowaga aminokwasowa, stłuszczenie wątroby, synteza białek, toksyczny wpływ na rozród, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
L-izoleucyna – Działania niepożądane
L-izoleucyna, jako aminokwas egzogenny stosowany w żywieniu pozajelitowym (preparaty: Aminomel 10E, Aminomel 12,5E, Aminosteril N-Hepa 8%, Vamin 18 Electrolyte-Free, Vaminolact), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych wymagających ścisłego monitorowania. Najpoważniejsze to reakcje immunologiczne, w tym anafilaksja i reakcje rzekomoanafilaktyczne, manifestujące się objawami skórnymi (pokrzywka, wysypka), sercowo-naczyniowymi (tachykardia, niedociśnienie), oddechowymi (duszność, świszczący oddech) oraz neurologicznymi (parestezje, ból głowy). Ponadto obserwuje się zaburzenia metaboliczne, zwłaszcza hiperkaliemię, oraz zaburzenia funkcji wątroby, takie jak hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie i zapalenie pęcherzyka żółciowego. Często występuje przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i podwyższenie bilirubiny. U pacjentów z dysfunkcją nerek możliwa jest azotemia. Rzadko zgłaszane są nudności oraz zaburzenia oddychania o różnym nasileniu. Preparaty o wysokiej osmolarności mogą powodować miejscowe reakcje zapalne, takie jak zakrzepowe zapalenie żył, ból, rumień, obrzęk i stwardnienie w miejscu podania.
aminokwas egzogenny, aminokwas o rozgałęzionym łańcuchu, azotemia, cholestaza, encefalopatia, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, izoleucyna, kamica pęcherzyka żółciowego, marskość wątroby, niewydolność wątroby, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, równowaga elektrolitowa, stłuszczenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zator żylny, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finomel –
Finomel to emulsja do żywienia pozajelitowego dostępna w trójkomorowych workach o pojemnościach 1085 ml, 1435 ml i 1820 ml, zawierająca 42% roztwór glukozy, 10% roztwór aminokwasów z elektrolitami oraz 20% emulsję tłuszczową. Preparat dostarcza kompleksową mieszankę składników odżywczych, w tym aminokwasy (55-92 g), glukozę (138-231 g), tłuszcze (44-73 g), oraz elektrolity takie jak sód (44,1-73,9 mmol), potas (33,1-55,5 mmol), magnez (5,5-9,3 mmol), wapń (2,8-4,7 mmol), fosforany (10,7-23,1 mmol), octany (79,5-133 mmol), chlorki (60,5-102 mmol), siarczany (5,6-9,3 mmol) i cynk (0,04-0,07 mmol). Po zmieszaniu trzech komór emulsja ma pH około 6,0 i osmolarność około 1440 mOsm/l, a całkowita wartość energetyczna wynosi od 1184 do 1988 kcal, z tłuszczami stanowiącymi 33% całkowitej energii.
- Leksykon substancji czynnych
Molibden – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Molibden, jako mikroelement stosowany w dawkach fizjologicznych w preparatach do żywienia pozajelitowego, takich jak Addamel N (4,85 μg/ml, 0,02 μmol/ml), Nutryelt (20 μg/10 ml, 0,21 μmol/10 ml), Pediaven G20 (50 μg/1000 ml), Supliven (4,85 μg/ml, 0,02 μmol/ml) oraz Tracutil (2,42 μg/ml, 0,1 μmol/ampułkę), nie wykazuje działania psychoaktywnego ani wpływu na funkcje poznawcze. Charakterystyki tych produktów jednoznacznie wskazują na brak lub nieistotny wpływ molibdenu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W przypadku Nutryelt, Pediaven G20 i Tracutil zagadnienie to jest określone jako „nie dotyczy”, co wynika z kontekstu klinicznego stosowania tych preparatów, najczęściej w warunkach szpitalnych lub opieki domowej u pacjentów wymagających żywienia pozajelitowego.
dawka fizjologiczna, działanie farmakodynamiczne, działanie ośrodkowe, działanie psychoaktywne, funkcja motoryczna, funkcja poznawcza, infuzja dożylna, mikroelement, molibdenian amonu czterowodny, pierwiastek śladowy, preparat do żywienia pozajelitowego, sodu molibdenian dwuwodny, suplement mineralny, zdolność psychomotoryczna, żywienie pozajelitowe, żywienie pozajelitowe domowe - Leksykon substancji czynnych
Leucyna – Właściwości farmakodynamiczne
Leucyna, aminokwas egzogenny z grupy BCAA, pełni kluczową rolę w syntezie białek strukturalnych i funkcjonalnych, szczególnie stymulując anabolizm mięśniowy, co jest istotne w stanach zwiększonego katabolizmu. W żywieniu parenteralnym leucyna stanowi 19-24% całkowitej zawartości aminokwasów i jest niezbędna do utrzymania dodatniego bilansu azotowego oraz prawidłowej regeneracji tkanek. Preparaty dedykowane pacjentom z niewydolnością nerek (np. Nephrotect 12,80 g/1000 ml), marskością wątroby (Aminoplasmal Hepa 10% – 13,60 g/1000 ml) oraz dzieciom i niemowlętom (Aminoven Infant 10% – 13,00 g/1000 ml) zawierają zwiększone ilości leucyny, co odpowiada specyficznym potrzebom metabolicznym tych grup. W celu zapobiegania katabolizmowi leucyny i innych aminokwasów, konieczne jest jednoczesne podawanie niebiałkowych źródeł energii, takich jak węglowodany i tłuszcze, co pozwala na efektywne wykorzystanie aminokwasów do syntezy białek, a nie jako substrat energetyczny.
aminokwas egzogenny, aminokwas o rozgałęzionym łańcuchu, aminokwasy rozgałęzione, BCAA, bilans azotowy, efekt termogeniczny, encefalopatia wątrobowa, homeostaza aminokwasów, infuzja aminokwasów, katabolizm, marskość wątroby, niedobór aminokwasów, niewydolność nerek, preparat trójkomorowy, równowaga azotowa, śpiączka wątrobowa, suplementacja parenteralna, zaburzenie czynności nerek, żywienie parenteralne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olimel N9E
OLIMEL N9E to roztwór do żywienia pozajelitowego z grupy B05 BA10, charakteryzujący się zbilansowanym składem aminokwasów, węglowodanów i tłuszczów, umożliwiający utrzymanie odpowiedniego bilansu azotowo-energetycznego u pacjentów. Zawiera 17 L-aminokwasów, w tym 8 niezbędnych, z stosunkiem aminokwasów niezbędnych do łącznych na poziomie 44,8%, a stosunek aminokwasów niezbędnych do azotu całkowitego wynosi 2,8%. Profil aminokwasowy obejmuje także 18,3% aminokwasów o rozgałęzionych łańcuchach, co jest istotne w stanach zwiększonego katabolizmu białek. Glukoza stanowi główne źródło energii, zapobiegając hipoglikemii i ograniczając katabolizm endogenny, a obecność elektrolitów (Na, K, Mg, Ca, fosforany, octany, chlorki) wspiera homeostazę wodno-elektrolitową i funkcje układu nerwowo-mięśniowego.
alfa-tokoferol, aminokwasy niezbędne, bilans azotowo-energetyczny, bilans elektrolitowy, centralny układ nerwowy, emulsja tłuszczowa, hipoglikemia, homeostaza wodno-elektrolitowa, katabolizm białek, L-aminokwasy, mononienasycone kwasy tłuszczowe, nasycone kwasy tłuszczowe, peroksydacja tłuszczów, równowaga elektrolitowa, stan kataboliczny, synteza białek, szpik kostny, układ nerwowo-mięśniowy, utlenianie aminokwasów, wielonienasycone niezbędne kwasy tłuszczowe, właściwości antyoksydacyjne, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Olej z oliwek – Działania niepożądane
Olej z oliwek, stosowany jako składnik emulsji tłuszczowych w żywieniu pozajelitowym (np. ClinOleic 20%, SMOFlipid, SmofKabiven, Olimel), może wywoływać liczne działania niepożądane. Najistotniejszym mechanizmem jest zaburzona eliminacja triglicerydów, prowadząca do zespołu przeciążenia tłuszczami (fat overload syndrome), objawiającego się hiperlipidemią, gorączką, stłuszczeniem i powiększeniem wątroby, anemią, leukopenią, trombocytopenią, zaburzeniami krzepliwości, hemolizą oraz nieprawidłowymi testami wątrobowymi, a w ciężkich przypadkach śpiączką. Często obserwuje się tachykardię, nudności, wymioty, ból brzucha, biegunkę, hiperglikemię, cholestazę, nieprawidłowe wyniki enzymów wątrobowych oraz nadciśnienie tętnicze. Reakcje nadwrażliwości, w tym skurcz oskrzeli, wysypki, pokrzywka i duszność, wymagają natychmiastowego przerwania infuzji. U dzieci odnotowano małopłytkowość, a u pacjentów z niewydolnością nerek możliwe jest zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika.
anemia, cholestaza, choroba wątroby związana z żywieniem pozajelitowym, cytolityczne zapalenie wątroby, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy z jaja kurzego, hemoliza, hiperglikemia, hiperlipidemia, hiperproteinemia, hipertriglicerydemia, kamica żółciowa, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, olej z oliwek, reakcja nadwrażliwości, retikulocytoza, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, tachykardia, trombocytopenia, wynaczynienie, zaburzenia krzepliwości krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół ponownego odżywienia, zespół przeciążenia tłuszczami, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ceftriaxone Kabi
Ceftriaxone Kabi, zawierający 2 g ceftriaksonu sodowego, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z historią reakcji nadwrażliwości na cefalosporyny lub inne antybiotyki beta-laktamowe. Należy monitorować występowanie ciężkich reakcji alergicznych, takich jak zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella oraz zespół DRESS, które mogą zagrażać życiu. U pacjentów z zakażeniami krętkowymi możliwa jest reakcja Jarischa-Herxheimera, zwykle samoograniczająca się. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko encefalopatii, zwłaszcza u osób starszych, z niewydolnością nerek lub zaburzeniami OUN, oraz na ryzyko wytrącania się osadu wapnia w płucach i nerkach noworodków i wcześniaków, co może prowadzić do zgonu. Ceftriakson nie powinien być mieszany ani podawany jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, a u pacjentów na całkowitym żywieniu pozajelitowym należy rozważyć alternatywne leczenie lub stosować oddzielne linie infuzyjne.
antybiotyk beta-laktamowy, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, cefalosporyna, ceftriakson sodowy, ciężka niewydolność nerek, Clostridium difficile, encefalopatia, encefalopatia bilirubinowa, galaktozemia, hiperkalciuria, kamica nerkowa, kamica żółciowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, reakcja Jarischa-Herxheimera, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zastój żółci, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Aminosteril N-Hepa 8% –
Preparat Aminosteril N-Hepa 8% to roztwór do infuzji zawierający 80 g/l aminokwasów, z podwyższonym udziałem aminokwasów rozgałęzionych (izoleucyna, leucyna, walina) i obniżoną zawartością aminokwasów aromatycznych (fenyloalanina, tryptofan), dedykowany pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby. Brak jest udokumentowanych klinicznie interakcji z innymi lekami, jednak ze względu na specyfikę metabolizmu wątrobowego i skład preparatu, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków hepatotoksycznych (np. paracetamol w dużych dawkach, niektóre antybiotyki, statyny) oraz nefrotoksycznych (aminoglikozydy, amfoterycyna B). Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także alkoholu, którego spożycie należy całkowicie wykluczyć ze względu na nasilenie hepatotoksyczności i pogorszenie metabolizmu aminokwasów. Monitorowanie funkcji wątroby i nerek jest kluczowe, podobnie jak dostosowanie dawek insuliny i glikokortykosteroidów, które mogą wpływać na gospodarkę azotową i metabolizm białek.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, aminokwas, aminokwas aromatyczny, aminokwas rozgałęziony, bilans azotowy, biodostępność leku, farmaceuta kliniczny, glikokortykosteroid, gospodarka azotowa, hepatotoksyczność, katabolizm białka, lek hepatotoksyczny, lek hipoglikemizujący, lek nefrotoksyczny, niezgodność farmaceutyczna, parametr biochemiczny, roztwór do infuzji, stężenie glukozy we krwi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, żywienie parenteralne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omegaflex special bez elektrolitów
Omegaflex special bez elektrolitów to emulsja do infuzji dożylnej stosowana w żywieniu pozajelitowym, zawierająca aminokwasy, glukozę oraz tłuszcze (w tym triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości, oczyszczony olej sojowy oraz kwasy omega-3). Preparat charakteryzuje się wysoką osmolarnością teoretyczną 1330 mOsm/l oraz osmolalnością 1840 mOsm/kg, co wymaga podawania wyłącznie do żyły centralnej. Dawkowanie jest indywidualizowane, z maksymalną dawką dobową 35 ml/kg mc., co odpowiada 2,0 g aminokwasów/kg mc./dobę, 5,04 g glukozy/kg mc./dobę oraz 1,4 g tłuszczów/kg mc./dobę. Maksymalna szybkość infuzji wynosi 1,7 ml/kg mc./godz., czyli 0,1 g aminokwasów/kg mc./godz., 0,24 g glukozy/kg mc./godz. i 0,07 g tłuszczów/kg mc./godz. Podawanie rozpoczyna się stopniowo, zwiększając szybkość infuzji w ciągu pierwszych 30 minut, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych.
aminokwasy, działanie niepożądane, emulsja do infuzji dożylnej, emulsja do żywienia pozajelitowego, infuzja do żyły centralnej, infuzja dożylna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, olej sojowy, omega-3 kwasy tłuszczowe, osmolalność, osmolarność preparatu, osmolarność teoretyczna, podanie obwodowe, składnik odżywczy, triglicerydy kwasów tłuszczowych, wartość energetyczna, wartość kaloryczna, żyła centralna, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Ornityna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Ornityna, występująca w preparatach farmaceutycznych głównie jako L-ornityny L-asparaginian lub ornityny chlorowodorek, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz planujących ciążę. Dostępne dane kliniczne są bardzo ograniczone lub ich brak, zarówno dla preparatów dożylnych, doustnych, jak i żywienia pozajelitowego (np. Aminoplasmal Hepa 10%, Numeta G13%E Preterm, Numeta G16%E, Primene 10%). Badania na zwierzętach nie dostarczają wystarczających informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania w ciąży, dlatego zaleca się unikanie stosowania L-ornityny L-asparaginian u kobiet ciężarnych. W przypadku konieczności zastosowania preparatów u kobiet w ciąży lub karmiących piersią, lekarz powinien indywidualnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając potencjalne zagrożenia dla płodu lub dziecka.
ciąża, emulsja tłuszczowa, karmienie piersią, L-ornityny L-asparaginian, mleko kobiece, noworodek przedwczesny, ocena korzyści i ryzyka, ornityna chlorowodorek, przenikanie do mleka matki, reprodukcja, roztwór aminokwasów, stosunek korzyści do ryzyka, wcześniak, wpływ na płodność, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Selenu dwutlenek – Wskazania do stosowania
Selen dwutlenek, jako kluczowy pierwiastek śladowy, jest integralnym składnikiem preparatu Pediaven NN1, stosowanego w żywieniu pozajelitowym noworodków, zwłaszcza tych urodzonych przedwcześnie lub o czasie, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe bądź niewystarczające. Preparat dostarcza 6,7 µg selenu dwutlenku (4,8 µg selenu pierwiastkowego) w dawce 250 ml, co odpowiada 0,03 mg selenu dwutlenku (19 µg selenu pierwiastkowego) na 1000 ml. Pediaven NN1 zawiera również inne mikroelementy, takie jak cynk (507,5 µg/250 ml), miedź (57,5 µg/250 ml), fluor (20,0 µg/250 ml), jod (2,5 µg/250 ml), mangan (1,5 µg/250 ml) oraz chrom (0,5 µg/250 ml), co zapewnia kompleksowe pokrycie zapotrzebowania noworodka na pierwiastki śladowe w pierwszych 24-48 godzinach życia. Preparat charakteryzuje się osmolarnością około 715 mOsm/l oraz pH 4,8-5,5, co jest istotne dla bezpieczeństwa infuzji.
- Leksykon substancji czynnych
Seryma – Wskazania do stosowania
Seryna jest aminokwasem endogennym obecnym w preparatach do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminoplasmal B.Braun 10% E, Olimel N12E oraz Olimel N9, stosowanych u pacjentów z niemożnością lub niewystarczalnością żywienia doustnego i dojelitowego. Preparaty te są wskazane dla dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 2 lat. Zawartość seryny różni się w zależności od preparatu i objętości: np. Aminoplasmal B.Braun 10% E zawiera 2,30 mg/ml (2,30 g/l), a Olimel N12E w dawce 1000 ml dostarcza 3,00 g seryny. Seryna jest integralną częścią zbilansowanych mieszanin aminokwasowych, które dostarczają niezbędnych aminokwasów egzogennych, warunkowo egzogennych oraz endogennych, co jest kluczowe dla optymalnego wsparcia metabolicznego pacjentów wymagających żywienia pozajelitowego.
aminokwas egzogenny, aminokwas endogenny, aminokwas warunkowo egzogenny, Aminoplasmal, choroba nowotworowa, funkcja nerek, infuzja aminokwasów, mieszanina aminokwasów, niedożywienie, niewydolność jelit, okres okołooperacyjny, Olimel, parametry biochemiczne, radioterapia, seryna, stan odżywienia, terapia żywieniowa, wartość kaloryczna, wyniszczenie, zapalenie jelit, zapalenie trzustki, zapotrzebowanie energetyczne, zespół krótkiego jelita, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Alanina – Wskazania do stosowania
Alanina, aminokwas endogenny, jest kluczowym składnikiem żywienia pozajelitowego stosowanego u pacjentów, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Preparaty zawierające alaninę, takie jak Aminomel Nephro (2,59 g/1000 ml) i Nephrotect (6,20 g/1000 ml), są dedykowane pacjentom z ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek, w tym dializowanym, natomiast Aminoplasmal Hepa 10% (6,30 g/1000 ml) jest wskazany w ciężkiej niewydolności wątroby i encefalopatii wątrobowej. W pediatrii stosuje się preparaty takie jak Aminoplasmal Paed 10% (15,90 mg/ml) i Aminoven Infant 10% (9,30 g/1000 ml), które w połączeniu z roztworami energetycznymi i elektrolitami umożliwiają kompleksowe żywienie pozajelitowe noworodków, niemowląt i dzieci. Preparaty wieloskładnikowe (np. Finomel, Kabiven) zawierają alaninę w stężeniach około 10,99 g/1000 ml i są stosowane u dorosłych oraz dzieci powyżej 2 lat.
alanina, aminokwas endogenny, dializa otrzewnowa, emulsja tłuszczowa, encefalopatia wątrobowa, hemodializa, infuzja aminokwasów, katabolizm, kwas tłuszczowy, łagodny katabolizm, niemowlę, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, noworodek, ostra niewydolność nerek, preparat aminokwasowy, preparat pediatryczny, preparat żywieniowy, przewlekła niewydolność nerek, roztwór węglowodanów, wcześniak, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe