patologiczne stężenie
Patologiczne stężenie odnosi się do nieprawidłowego poziomu substancji w płynach ustrojowych, tkankach lub komórkach organizmu, który wykracza poza zakres wartości referencyjnych uznawanych za fizjologiczne. Może dotyczyć stężenia hormonów, enzymów, elektrolitów, metabolitów, leków lub innych substancji biologicznie czynnych.
W diagnostyce laboratoryjnej patologiczne stężenie stanowi istotny wskaźnik zaburzeń funkcjonowania organizmu. Może ono wskazywać na proces chorobowy, zaburzenia metaboliczne, niewydolność narządową lub skutki uboczne farmakoterapii. Interpretacja patologicznych stężeń wymaga zawsze odniesienia do kontekstu klinicznego pacjenta.
Wartości patologiczne mogą być podwyższone (hiperkoncentracja) lub obniżone (hipokoncentracja) w stosunku do norm laboratoryjnych. Ocena patologicznego stężenia stanowi podstawę diagnostyki różnicowej, monitorowania przebiegu choroby oraz skuteczności wdrożonego leczenia. W praktyce klinicznej kluczowa jest dynamika zmian stężeń oraz ich korelacja z obrazem klinicznym.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Preparat Olimel N9E jest kompleksową emulsją do żywienia pozajelitowego, zawierającą aminokwasy (56,9-113,9 g), glukozę (110-220 g), tłuszcze (40-80 g) oraz elektrolity w określonych stężeniach (Na: 35-70 mmol, K: 30-60 mmol, Mg: 4-8 mmol, Ca: 3,5-7 mmol, fosforany: 15-30 mmol na 1000-2000 ml). Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania jest wiek poniżej 2 lat ze względu na wysoką osmolarność preparatu (1310 mOsm/l) oraz ryzyko nietolerancji u wcześniaków i noworodków. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki takie jak białka jaja kurzego, olej sojowy, białka orzeszków ziemnych oraz kukurydzę, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji.
emulsja do infuzji, fosfolipid, hiperfosfatemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipermagnezemia, hipernatremia, hipertriglicerydemia, nadwrażliwość, olej sojowy, OLIMEL N9E, osmolarność, patologiczne stężenie, reakcja anafilaktyczna, wcześniak, zaburzenie metabolizmu aminokwasów, zaburzenie metabolizmu tłuszczów, żywienie pozajelitowe -
Leksykon substancji czynnych
Selen jest istotnym pierwiastkiem śladowym stosowanym w żywieniu pozajelitowym, jednak jego podawanie wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań klinicznych. Podstawowymi przeciwwskazaniami są nadwrażliwość na selen lub substancje pomocnicze oraz podwyższone stężenie selenu w surowicy krwi. Szczególnie istotne jest unikanie preparatów zawierających selen w przypadku całkowitego zatrzymania odpływu żółci lub znacznej cholestazy (bilirubina >140 µmol/l lub 140 mmol/l z podwyższoną aktywnością GGT i fosfatazy zasadowej). Ponadto, choroby związane z zaburzeniami magazynowania metali, takie jak choroba Wilsona, hemochromatoza czy hemosyderoza, stanowią przeciwwskazanie do stosowania wybranych preparatów (np. Nutryelt, Supliven, Tracutil). Wiek i masa ciała pacjenta również determinują możliwość podania niektórych preparatów, np. Supliven jest przeciwwskazany u dzieci <15 kg, a Tracutil u noworodków i niemowląt.
bilirubina w surowicy, cholestaza, choroba Wilsona, ciężka niewydolność nerek, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemochromatoza, hemosyderoza, hiperglikemia, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, odwodnienie hipotoniczne, patologiczne stężenie, pierwiastek śladowy, przewodnienie, śpiączka hiperosmolarna, stężenie selenu w surowicy, wrodzone zaburzenie metabolizmu aminokwasów, wstrząs septyczny, zaburzenie magazynowania żelaza, zatrzymanie odpływu żółci, zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, zespół szoku pokarmowego, żywienie pozajelitowe
