zapalenie błony śluzowej żołądka

Zapalenie błony śluzowej żołądka (gastropatia) to stan zapalny błony śluzowej wyściełającej żołądek. Może występować w formie ostrej lub przewlekłej, a jego etiologia jest zróżnicowana – od infekcji bakteryjnych (szczególnie Helicobacter pylori), przez czynniki farmakologiczne (NLPZ, kortykosteroidy), po autoimmunologiczne, stresowe i związane z nadużywaniem alkoholu.

Objawy kliniczne obejmują ból i dyskomfort w nadbrzuszu, nudności, wymioty, uczucie pełności, wzdęcia, zgagę oraz utratę apetytu. W ciężkich przypadkach może wystąpić krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego manifestujące się krwawymi wymiotami lub smolistymi stolcami.

Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, badaniu endoskopowym górnego odcinka przewodu pokarmowego z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego, testach na obecność H. pylori oraz badaniach laboratoryjnych. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę – obejmuje eradykację H. pylori, odstawienie leków drażniących błonę śluzową, stosowanie inhibitorów pompy protonowej, blokerów H2 oraz leków osłaniających błonę śluzową żołądka.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Claritine 1 mg/ml

Claritine (loratadyna) w postaci syropu (1 mg/ml) jest lekiem przeciwhistaminowym II generacji, który w dawce 10 mg/dobę wykazuje minimalne działanie sedatywne. W badaniach klinicznych u dorosłych i młodzieży stosujących lek w alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa oraz przewlekłej pokrzywce idiopatycznej działania niepożądane wystąpiły u około 2% pacjentów. Najczęściej obserwowano senność (1,2%), ból głowy (0,6%), zwiększenie apetytu (0,5%) oraz bezsenność (0,1%). Rzadziej zgłaszano zmęczenie, suchość w jamie ustnej, nudności, zapalenie błony śluzowej żołądka oraz wysypkę. U dzieci w wieku 2-12 lat najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (2,7%), nerwowość (2,3%) i zmęczenie (1%). Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano bardzo rzadkie reakcje anafilaktyczne, drgawki, tachykardię, kołatanie serca, nieprawidłową czynność wątroby (podwyższone enzymy wątrobowe) oraz łysienie. Zgłaszano także nieznane częstości zwiększenie masy ciała, co wymaga monitorowania u pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, benzoesan sodu, bezsenność, ból głowy, Claritine, drgawki, enzymy wątrobowe, glikol propylenowy, kołatanie serca, lek przeciwhistaminowy, loratadyna, łysienie, maltitol, nadpobudliwość, nerwowość, nieprawidłowa czynność wątroby, nudności, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja anafilaktyczna, senność, sorbitol, suchość w jamie ustnej, tachykardia, wysypka, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy, zmęczenie, zwiększenie apetytu, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pentasa 1 g

Przed rozpoczęciem terapii lekiem Pentasa 1 g, zawierającym mesalazynę o przedłużonym uwalnianiu, konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na mesalazynę, salicylany lub substancje pomocnicze, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek, chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy oraz skazę krwotoczną. Mesalazyna metabolizowana jest w wątrobie i wydalana przez nerki, dlatego dysfunkcje tych narządów zwiększają ryzyko kumulacji leku i toksyczności. W przypadku choroby wrzodowej preparat może nasilać zmiany zapalne i ryzyko powikłań, takich jak krwawienia czy perforacja. U pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko krwawień.
aminotransferazy, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, kreatynina, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, mesalazyna, metabolizm wątrobowy, nadwrażliwość na mesalazynę, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, salicylany, schorzenia zapalne jelit, skaza krwotoczna, smolisty stolec, substancja czynna, trombocytopenia, zaburzenia krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlonor 5 mg

Amlodypina, substancja czynna preparatu Amlonor, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia neurologiczne (senność, zawroty głowy, ból głowy), sercowo-naczyniowe (kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności), obrzęki obwodowe (szczególnie okolicy kostek) oraz zmęczenie. Działania te występują z różną częstością, od bardzo często (≥1/10 pacjentów) do bardzo rzadko (<1/10 000 pacjentów). Wśród rzadkich, ale poważnych działań niepożądanych wymienia się m.in. zawał mięśnia sercowego, zapalenie wątroby, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quinckego) oraz leukopenię i małopłytkowość. W trakcie leczenia należy zwracać szczególną uwagę na objawy kardiologiczne, neurologiczne oraz retencję płynów, które są najczęściej zgłaszanymi problemami klinicznymi.
amlodypina, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, cholestaza, depresja, drżenie, duszność, enzym wątrobowy, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niestrawność, objaw żołądkowo-jelitowy, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, omdlenie, parestezja, plamica, podwójne widzenie, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, splątanie, substancja czynna, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, szum uszny, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka, wzmożona potliwość, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie mikcji, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlozek 10 mg

Lek Amlozek zawiera amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg (w postaci amlodypiny bezylanu) i należy do antagonistów kanałów wapniowych. W trakcie terapii obserwuje się liczne działania niepożądane, z których najczęstsze to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki okolicy kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie tętnicze, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), zapalenie wątroby, żółtaczka, reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego) oraz zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość).
amlodypina, antagonista wapnia, bezsenność, cholestaza, depresja, duszność, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hepatocyt, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, podwójne widzenie, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia mikcji, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Opokan max 15 mg

Meloksykam w dawce 15 mg (lek Opokan max) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na meloksykam, inne NLPZ lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią reakcji nadwrażliwości na NLPZ, takich jak napady astmy oskrzelowej, pokrzywka polekowa, polipy nosa czy obrzęk naczynioruchowy. Przeciwwskazania obejmują także ciężką niewydolność wątroby, nerek (u pacjentów niedializowanych) oraz serca, ze względu na ryzyko kumulacji leku, zaburzeń eliminacji i retencji płynów. Meloksykam jest również przeciwwskazany u pacjentów z aktywnym lub nawracającym krwawieniem z przewodu pokarmowego, chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, a także u osób z udarem krwotocznym mózgu lub innymi zaburzeniami krwawień w wywiadzie.
astma oskrzelowa, choroba naczyń obwodowych, choroba naczyniowa mózgu, choroba niedokrwienna serca, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, hemostaza, hiperlipidemia, hipowolemia, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, meloksykam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, płytki krwi, pokrzywka, polipy nosa, przewód tętniczy Botalla, udar krwotoczny mózgu, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Profenid

Ketoprofen, substancja czynna Profenid 100 mg, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z astmą oskrzelową, przewlekłym nieżytem nosa, polipami nosa oraz nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, ze względu na ryzyko napadu astmy lub skurczu oskrzeli. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania ketoprofenu z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, oraz u pacjentów przyjmujących doustne kortykosteroidy, antykoagulanty (np. warfaryna), SSRI, leki przeciwpłytkowe i nikorandyl, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień i owrzodzeń przewodu pokarmowego. Ryzyko to jest szczególnie wysokie u osób z chorobą wrzodową w wywiadzie, w podeszłym wieku, o niskiej masie ciała, z zaburzeniami czynności płytek krwi oraz przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub antyagregacyjne. Zaleca się rozpoczynanie terapii od najniższej skutecznej dawki oraz rozważenie stosowania leków osłaniających błonę śluzową, takich jak mizoprostol lub inhibitory pompy protonowej.
aminotransferaza, antykoagulant, astma oskrzelowa, choroba Crohna, choroba wrzodowa, cukrzyca, hiperkaliemia, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, ketoprofen, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, mizoprostol, morfologia krwi, niepłodność bez jajeczkowania, niewydolność nerek, niewydolność serca, nikorandyl, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie wątroby, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmycar 80 mg + 25 mg

Preparaty zawierające telmisartan i hydrochlorotiazyd, takie jak Telmycar 80 mg + 25 mg, wykazują profil bezpieczeństwa zbliżony do monoterapii telmisartanem, bez istotnej zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku czy rasy pacjentów. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy (częstość: często). Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu obrzęki naczynioruchowe (częstość: rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000). Inne działania niepożądane obejmują hipokaliemię (często), hiponatremię i hiperurykemię (niezbyt często), a także zaburzenia sercowo-naczyniowe, neurologiczne, żołądkowo-jelitowe i skórne, które mogą wymagać monitorowania elektrolitów, funkcji wątroby oraz nerek.
agranulocytoza, bradykardia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, posocznica, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia erekcji, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie ślinianki, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen Aflofarm 200 mg

Ibuprofen w dawce 200 mg, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania klasyfikowana jest od bardzo częstych (≥10%) do bardzo rzadkich (<0,01%). Najczęstsze powikłania dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują niestrawność, ból brzucha, nudności oraz zgagę (0,1-1%). Rzadziej obserwuje się biegunki, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka (0,01-0,1%), a bardzo rzadko poważne powikłania takie jak krwawienia, perforacje czy zaostrzenie chorób zapalnych jelit (<0,01%). Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują bóle głowy (0,1-1%), zawroty głowy, bezsenność i zaburzenia świadomości (<0,01%). Rzadkie są także reakcje skórne, hematologiczne i nefrologiczne, które mogą wymagać natychmiastowego odstawienia leku i specjalistycznej interwencji. Długotrwałe stosowanie ibuprofenu może prowadzić do zaburzeń czynności wątroby (<0,01%).
agranulocytoza, astma, ból kurczowy brzucha, ból nadbrzusza, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, ciężkie skórne działania niepożądane, duszność, hipotensja, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk twarzy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, retencja sodu, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, synteza prostaglandyn, szumy uszne, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia barwnego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibufen Baby 60 mg

Ibuprofen w dawce 60 mg, stosowany w postaci czopków Ibufen Baby, może wywoływać liczne działania niepożądane, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takie jak niestrawność, ból brzucha, nudności czy miejscowe podrażnienie odbytu. Bardzo rzadko obserwuje się poważne powikłania, w tym chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, perforację lub krwawienie z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Dodatkowo, rzadkie reakcje immunologiczne obejmują ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy czy wstrząs, a także aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi. Zaburzenia hematologiczne, takie jak anemia aplastyczna, leukopenia czy agranulocytoza, występują bardzo rzadko, a ich pierwsze objawy to gorączka, ból gardła i owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej.
AGEP, agranulocytoza, anafilaksja, anemia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, polekowa reakcja z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Aulin 100 mg

Stosowanie nimesulidu, niesteroidowego leku przeciwzapalnego (NLPZ), wiąże się z niewielkim, ale istotnym klinicznie wzrostem ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, szczególnie przy wysokich dawkach i długotrwałej terapii. Obserwowane działania niepożądane obejmują objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego (obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca) oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego, w tym nudności, wymiotów, biegunki, a także poważnych powikłań, takich jak owrzodzenia, perforacje i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. U pacjentów z chorobami zapalnymi jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego) może dojść do zaostrzenia schorzeń.
anafilaksja, biegunka, cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, encefalopatia, eozynofilia, hiperkaliemia, krwawienie, krwawy wymiot, krwiomocz, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, nimesulid, NLPZ, nudności i wymioty, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, perforacja, piorunujące zapalenie wątroby, plamica, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja hepatotoksyczna, rumień trwały, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wzdęcie, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zespół Reye’a, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kardatuxan

Podczas terapii rywaroksabanem (Kardatuxan) konieczny jest ścisły nadzór kliniczny, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania objawów krwawienia oraz badań laboratoryjnych hemoglobiny i hematokrytu w celu wykrywania utajonych krwotoków. W porównaniu z antagonistami witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych (np. nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego) oraz niedokrwistość. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężkim (klirens kreatyniny <30 mL/min) i umiarkowanym (30-49 mL/min) zaburzeniem czynności nerek, zaburzeniami krzepnięcia, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, chorobami przewodu pokarmowego, retinopatią naczyniową, rozstrzeniami oskrzeli, a także u osób w podeszłym wieku. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z klirensem kreatyniny <15 mL/min oraz u osób z zespołem antyfosfolipidowym i nowotworami złośliwymi o wysokim ryzyku krwawienia.
angioplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, antykoagulant toczniowy, brak laktazy, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, choroba zapalna jelit, embolektomia, eozynofilia, glikoproteina p, hemoglobina i hematokryt, hemostaza, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, krwawienie płucne, krwawienie z błon śluzowych, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak zewnątrzoponowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwgrzybicze, leczenie przeciwnowotworowe, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie trombolityczne, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja galaktozy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodne azolowe, pozakonazol, proteza zastawki, przeciwciało antykardiolipinowe, przeciwciało przeciwko β2 glikoproteinie-I, przezcewnikowa wymiana zastawki aorty, retinopatia naczyniowa, rozstrzenia oskrzeli, rytonawir, rywaroksaban, ryzyko krwotoku, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, stężenie hemoglobiny, test anty-Xa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, worykonazol, zaburzenia krzepnięcia krwi, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złamanie bliższego odcinka kości udowej, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Calcium dobesilate Hasco

Wapnia dobezylan jednowodny w dawce 500 mg, stosowany w formie tabletek Calcium Dobesilate Hasco, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, nawracającym zapaleniem błony śluzowej żołądka oraz niewydolnością nerek. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i dializoterapii konieczna jest modyfikacja dawkowania, aby zapobiec kumulacji substancji czynnej. Lek zawiera laktozę jednowodną, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z galaktozemią, niedoborem laktazy typu Lapp oraz zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
agranulocytoza, ból gardła, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, dializoterapia, galaktozemia, laktoza jednowodna, leczenie przeciwinfekcyjne, morfologia krwi, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, wapń dobezylan jednowodny, zakażenie jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie odbytu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon chorób i schorzeń
Refluks żółciowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Refluks żółciowy to patologiczny stan, w którym żółć cofa się do żołądka, a czasem do przełyku, powodując zapalenie błony śluzowej tych narządów. W odróżnieniu od refluksu kwasowego, mechanizm ten wynika z dysfunkcji zastawki uniemożliwiającej cofanie się żółci, co prowadzi do erozji i zapalenia przełyku oraz żołądka. Najczęstszymi przyczynami są powikłania pooperacyjne (np. po resekcji żołądka lub operacjach bariatrycznych), usunięcie pęcherzyka żółciowego oraz nieprawidłowa funkcja odźwiernika. Objawy obejmują m.in. nocne cofanie się treści, ból nadbrzusza, dysfagię, nudności, a także zmiany w jamie ustnej i gardle. Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu, badania fizykalnego oraz często konsultacji gastroenterologicznej, zwłaszcza u pacjentów z opornością na standardowe leczenie GERD.
baklofen, ból nadbrzusza, bypass żołądkowy, cholecystektomia, choroba refluksowa przełyku, dolny zwieracz przełyku, dysfagia, fundoplikacja, gastroenterolog, kaszel, kwas ursodeoksycholowy, metaplazja jelitowa, metoklopramid, nietolerancja pokarmowa, odźwiernik, operacja bariatryczna, przełyk Barretta, rak przełyku, rak żołądka, refluks kwasu żołądkowego, refluks żółciowy, sekwestrant kwasów żółciowych, sukralfat, usunięcie pęcherzyka żółciowego, wentylacja mechaniczna, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie płuc związane z wentylacją, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, żółć
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ezetimibe Aurovitas 10 mg

Ezetymib, stosowany w dawce 10 mg/dobę, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących łącznie ponad 13 000 pacjentów, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu ze statynami oraz fenofibratem. Działania niepożądane są przeważnie łagodne i przemijające, a ich częstość jest porównywalna z placebo. Najczęściej obserwowane objawy to ból głowy (≥ 1/100), ból brzucha, biegunka, ból mięśni oraz zmęczenie. Istotne jest monitorowanie parametrów laboratoryjnych, zwłaszcza aminotransferaz (AlAT, AspAT), których istotne klinicznie wzrosty (≥ 3x GGN) występowały u 0,5% pacjentów w monoterapii i do 1,3% w terapii skojarzonej ze statynami. Wzrost aktywności kinazy kreatynowej (CK) >10x GGN był rzadki (0,2% w monoterapii), a ryzyko miopatii i rabdomiolizy pozostaje niskie i porównywalne z grupami kontrolnymi. W terapii skojarzonej z fenofibratem odnotowano zwiększone ryzyko hepatotoksyczności (2,7% vs 4,5% dla fenofibratu) oraz powikłań pęcherzyka żółciowego (cholecystektomia 1,7% vs 0,6%).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badania czynnościowe wątroby, cholecystektomia, choroba wieńcowa, ezetymib w monoterapii, ezetymib w skojarzeniu ze statyną, fenofibrat, fosfokinaza kreatynowa, gammaglutamylotransferaza, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, kamica żółciowa, małopłytkowość, miopatia, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, przewlekła choroba nerek, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmidon 80 mg + 25 mg

Lek Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla antagonistów receptora angiotensyny II w połączeniu z diuretykiem tiazydowym. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10000 do <1/1000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, który w skrajnych przypadkach może prowadzić do zgonu. W badaniach klinicznych (n=1471) nie stwierdzono istotnych różnic w profilu bezpieczeństwa między dawkami hydrochlorotiazydu 12,5 mg i 25 mg, ani zależności działań niepożądanych od dawki, płci, wieku czy rasy pacjentów. Działania niepożądane obejmują m.in. hipokaliemię (≥1/1000 do <1/100), hiponatremię, hiperurykemię, lęk, depresję, tachykardię, niedociśnienie ortostatyczne, duszność, zaburzenia widzenia, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz zaburzenia czynności wątroby, szczególnie u pacjentów japońskich.
agranulocytoza, alkaloza hipokaliemiczna, cukromocz, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, jaskra zamykającego się kąta, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezje, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan z hydrochlorotiazydem, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia erekcji, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kalipoz prolongatum 391 mg jonów potasu

Kalipoz Prolongatum zawiera 750 mg chlorku potasu (391 mg jonów potasu, 10 mEq K+) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu i posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie nie stosować leku u pacjentów z hiperkaliemią, niewydolnością nerek, chorobą Addisona, hipoaldosteronizmem hiporeninowym oraz nadwrażliwością na chlorek potasu lub substancje pomocnicze (laktoza jednowodna 71,25 mg/tabletkę, lak czerwień koszenilowa 1,125 mg/tabletkę). Przeciwwskazane jest także łączenie z diuretykami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd) ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Ponadto, lek nie powinien być stosowany w stanach takich jak kwasica w śpiączce cukrzycowej, ciężkie odwodnienie, rozległe uszkodzenia komórek (np. oparzenia) oraz wrodzona paramiotonia.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, chlorek potasu, choroba Addisona, choroba wrzodowa, ciężkie oparzenia, czerwień koszenilowa, diuretyk pętlowy, eplerenon, heparyna, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm hiporeninowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica cukrzycowa, laktoza jednowodna, leki moczopędne oszczędzające potas, nadwrażliwość, niedobór aldosteronu, niedowład hiperkaliemiczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, odwodnienie organizmu, potas w surowicy krwi, powiększenie lewego przedsionka, refluks żołądkowo-przełykowy, sartany, spironolakton, triamteren, wrodzona paramiotonia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół jelita drażliwego, zwężenie jelita
Leksykon leków
Interakcje leku – Alugastrin 340 mg

Węglan dihydroksyglinowo-sodowy, substancja czynna Alugastrinu (340 mg), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez zmianę pH przewodu pokarmowego oraz tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów z innymi lekami, co prowadzi do zmniejszenia ich wchłaniania i skuteczności terapeutycznej. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, takimi jak fenytoina (zalecane odstępy 2-3 godziny, wysoki poziom istotności), fluorochinolony (Alugastrin przyjmować nie wcześniej niż 2 godziny po antybiotykach, wysoki poziom istotności), glikozydy naparstnicy (kilkugodzinna przerwa, wysoki poziom istotności), ketokonazol (Alugastrin przyjmować nie wcześniej niż 3 godziny po ketokonazolu, wysoki poziom istotności) oraz tetracykliny (3-4 godziny odstępu, wysoki poziom istotności). Ponadto, Alugastrin może zwiększać wydalanie salicylanów, co wymaga korekty ich dawkowania, a także zmniejszać wiązanie sukralfatu z błoną śluzową, co jest szczególnie istotne u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek ze względu na ryzyko zatrucia glinem.
antagonista receptora H2, choroba wrzodowa, farmakokinetyka, fenytoina, fluorochinolony, glikozyd naparstnicy, indeks terapeutyczny, ketokonazol, nierozpuszczalny kompleks, podrażnienie błony śluzowej żołądka, preparat żelaza, przewlekła niewydolność nerek, salicylany, sukralfat, tetracykliny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, węglan dihydroksyglinowo-sodowy, wrzód dwunastnicy, wydzielanie kwasu żołądkowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zatrucie glinem
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Wasedoc 150 mg

Produkt leczniczy Wasedoc (dabigatran eteksylan) w postaci kapsułek twardych 150 mg jest wskazany do prewencji udarów i zatorowości systemowej u dorosłych z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF) z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka oraz do leczenia i prewencji nawrotów żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), w tym zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). Standardowa dawka wynosi 300 mg (2×150 mg) na dobę, przy czym w leczeniu ŻChZZ terapia dabigatranem powinna być rozpoczęta po co najmniej 5-dniowym podaniu leku przeciwzakrzepowego pozajelitowo. Dawkę należy zmniejszyć do 220 mg (2×110 mg) u pacjentów ≥80 lat, jednocześnie stosujących werapamil oraz rozważyć u osób 75-80 lat, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 mL/min), chorobami zapalnymi błony śluzowej przewodu pokarmowego lub zwiększonym ryzykiem krwawień. Przed i w trakcie terapii konieczna jest ocena czynności nerek metodą Cockcroft-Gault, szczególnie u osób starszych (>75 lat), a stosowanie u pacjentów z CrCL <30 mL/min jest przeciwwskazane.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, dabigatran eteksylat, hemostaza, idiopatyczna ZŻG, implantacja stentu, inhibitor P-glikoproteiny, kardiowersja, klirens kreatyniny, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwzakrzepowy, metoda Cockcroft-Gault, migotanie przedsionków, niedokrwistość, niezastawkowe migotanie przedsionków, objaw krwawienia, prewencja udaru i zatorowości systemowej, przezskórna interwencja wieńcowa, refluks żołądkowo-przełykowy, ryzyko krwawienia, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wzór Schwartza, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony śluzowej przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Claritine Allergy 10 mg

Loratadyna, stosowana w dawce 10 mg/dobę w preparacie Claritine Allergy, nie wykazuje klinicznie istotnego działania sedatywnego. W badaniach klinicznych u dorosłych i młodzieży z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną działania niepożądane występowały u około 2% pacjentów. Najczęściej obserwowane objawy to senność (1,2%), ból głowy (0,6%), zwiększenie apetytu (0,5%) oraz bezsenność (0,1%). Rzadziej zgłaszano zmęczenie, suchość w jamie ustnej, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, zapalenie błony śluzowej żołądka) oraz reakcje alergiczne, takie jak wysypka. Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano bardzo rzadkie przypadki poważnych działań niepożądanych, w tym reakcje anafilaktyczne (<1/10 000), drgawki, tachykardię, nieprawidłową czynność wątroby oraz łysienie. Zgłaszano również zwiększenie masy ciała o nieznanym mechanizmie.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, bezsenność, ból głowy, drgawki, kołatanie serca, loratadyna, łysienie, nerwowość, nieprawidłowa czynność wątroby, nudności, objawy alergiczne, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, produkt leczniczy, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja anafilaktyczna, senność, suchość jamy ustnej, tachykardia, wysypka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy, zwiększenie apetytu, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramidilan HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Ramidilan HCT, zawierający ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy rozpatrywać w kontekście właściwości poszczególnych składników. Ramipryl może powodować m.in. hiperkaliemię, suchy kaszel, niedociśnienie tętnicze, a także ciężkie reakcje hematologiczne (agranulocytoza, pancytopenia) i skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Amlodypina najczęściej wywołuje zawroty głowy, obrzęki obwodowe i zmęczenie, z rzadkimi, ale poważnymi działaniami jak leukopenia, migotanie przedsionków czy zawał mięśnia sercowego. Hydrochlorotiazyd wpływa na metabolizm glukozy, lipidów i kwasu moczowego oraz może indukować hipokaliemię. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000), co umożliwia precyzyjną ocenę ryzyka klinicznego.
agranulocytoza, amlodypina, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra zamkniętego kąta, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, migotanie przedsionków, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, ramipryl, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia metabolizmu glukozy, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zapalenie wątroby cytolityczne, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zaburzeń oddechowych, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Prospan

Produkt leczniczy Prospan (35 mg/5 ml, syrop), zawierający suchy wyciąg z liści bluszczu (Hedera helix L.), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u dzieci w wieku 2-4 lat z uporczywym lub nawracającym kaszlem, gdzie konieczna jest wcześniejsza diagnostyka lekarska w celu wykluczenia poważniejszych schorzeń układu oddechowego. W trakcie terapii należy monitorować objawy takie jak duszność, gorączka, ropne lub krwawe odkrztuszanie oraz brak poprawy, które wskazują na potrzebę natychmiastowej konsultacji lekarskiej. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania Prospanu z lekami przeciwkaszlowymi (np. kodeiną, dekstrometorfanem) ze względu na ryzyko zalegania wydzieliny i powikłań infekcyjnych. U pacjentów z zapaleniem błony śluzowej żołądka lub wrzodem żołądka konieczne jest monitorowanie nasilenia dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.
cukrzyca, dawkowanie insuliny, dekstrometorfan, duszność, działanie przeciwkaszlowe, dziedziczna nietolerancja fruktozy, Hedera helix, kodeina, krwawe odkrztuszanie, lek mukolityczny, lek przeciwkaszlowy, metabolizm fruktozy, odruch kaszlowy, ropne odkrztuszanie, sorbitol, uporczywy kaszel, wrzód żołądka, wyciąg z bluszczu, wyciąg z liści bluszczu, zaburzenie metaboliczne, zaleganie wydzieliny w drogach oddechowych, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketonal Fast 50 mg

Ketonal Fast, zawierający 50 mg ketoprofenu w postaci ketoprofenu z lizyną, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Najczęstsze powikłania dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, perforację oraz krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Inne objawy ze strony przewodu pokarmowego to nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, zapalenie błony śluzowej żołądka i jamy ustnej oraz zaostrzenie chorób zapalnych jelit. Długotrwałe stosowanie NLPZ, w tym ketoprofenu, wiąże się z ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, a także z zaburzeniami kardiologicznymi, w tym niewydolnością serca, migotaniem przedsionków i nadciśnieniem tętniczym. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować ciężkie anafilaksje, obrzęk naczynioruchowy oraz różnorodne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, astma oskrzelowa, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Lit – Działania niepożądane

Stosowanie węglanu litu (Lithium Carbonicum GSK) wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, których częstość występowania jest w większości przypadków nieznana. Objawy te są ściśle powiązane z indywidualną wrażliwością pacjenta oraz stężeniem leku w surowicy, przy czym stężenia toksyczne (powyżej 1,5 mmol/l) są bardzo bliskie terapeutycznym. W początkowym okresie terapii obserwuje się drżenia mięśniowe, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, wielomocz, wzmożone pragnienie, osłabienie siły mięśniowej i znużenie. Lit może powodować zaburzenia endokrynologiczne (wole, niedoczynność i nadczynność tarczycy, nadczynność przytarczyc), metaboliczne (hiperglikemia, hiperkalcemia, zmiany masy ciała), psychiczne (omamy, senność, zaburzenia pamięci), neurologiczne (drżenia, drgawki, ataksja, objawy pozapiramidowe, śpiączka, guz rzekomy mózgu), okulistyczne (mroczki, niewyraźne widzenie), sercowo-naczyniowe (arytmie, bradykardia, obrzęki, zmiany w EKG), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), skórne (łysienie, trądzik, wysypki), mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów i mięśni), nerkowe (nefropatia kanalikowo-miąższowa, mikrotorbiele, ryzyko nowotworów nerek) oraz zaburzenia funkcji seksualnych (impotencja). Leukocytoza może wpływać na interpretację badań laboratoryjnych.
anoreksja, arytmia, ataksja, bradykardia, cukrzyca nerkopochodna, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, drgawki, drżenia mięśniowe, gruczolak kwasochłonny nerki, guz rzekomy mózgu, hemodializa, hiperglikemia, hiperkalcemia, leukocytoza, łuszczyca, miastenia, nadczynność przytarczyc, nadczynność tarczycy, nadmierne rogowacenie skóry, nefropatia kanalikowo-miąższowa, niedoczynność tarczycy, objaw Raynauda, objawy pozapiramidowe, obrzęki obwodowe, oczopląs, osłabienie siły mięśniowej, rak kanalików zbiorczych, reakcja lichenoidalna, ruchy choreoatetotyczne, ślinotok, śpiączka, stężenie leku w surowicy, węgiel aktywowany, węglan litu, wielomocz, wole, zaburzenia węzła zatokowego, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon substancji czynnych
Diklofenak sodowy – Działania niepożądane

Diklofenak sodowy, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), jest szeroko stosowany w terapii bólu i stanów zapalnych układu mięśniowo-szkieletowego, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane są objawy ze strony przewodu pokarmowego, stanowiące około 45% wszystkich zgłoszeń, w tym nudności, wymioty, biegunka, dyspepsja, ból brzucha i anoreksja. Poważniejsze powikłania, takie jak choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, krwawienia, perforacje oraz zapalenia przewodu pokarmowego, mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Dawkowanie powyżej 150 mg/dobę i długotrwałe stosowanie zwiększają ryzyko zakrzepicy tętniczej, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Ponadto, diklofenak może wywoływać działania niepożądane ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty, parestezje), wątroby (podwyższenie aminotransferaz, zapalenie, żółtaczka), nerek (ostra niewydolność, krwiomocz, zespół nerczycowy) oraz skóry (wysypka, świąd, ciężkie reakcje skórne). Wstrzyknięcia diklofenaku często powodują ból i stwardnienie w miejscu podania, a miejscowe stosowanie może wywoływać reakcje zapalne skóry.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, dyspepsja, embolia cutis medicamentosa, kołatanie serca, kontaktowe zapalenie skóry, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, piorunujące zapalenie wątroby, przewód pokarmowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, schorzenie mięśniowo-szkieletowe, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan zapalny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica tętnic, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Nicolaua, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dicloberl retard 100 mg

Dicloberl retard zawiera diklofenak sodowy w dawce 100 mg i jest związany z ryzykiem licznych działań niepożądanych, których częstość zależy od dawki i czasu terapii. Szczególnie przy dawkach ≥150 mg/dobę i długotrwałym stosowaniu obserwuje się zwiększone ryzyko zakrzepicy tętniczej, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Często występują działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, ból brzucha i niestrawność, a także poważne powikłania, np. krwawienia z przewodu pokarmowego, wrzody i perforacje, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Ryzyko to jest zależne od dawki i czasu leczenia. Ponadto, często obserwuje się zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy, senność), a także zwiększenie aktywności aminotransferaz wskazujące na potencjalne uszkodzenie wątroby.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, białkomocz, błoniaste zwężenie jelit, choroba Crohna, diklofenak sodowy, jałowe zapalenie opon mózgowych, krwiomocz, krwiste wymioty, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stolec smolisty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Korzeń Lukrecji –

Korzeń lukrecji (Glycyrrhiza glabra L., Glycyrrhiza inflata Bat., Glycyrrhiza uralensis Fisch.) jest tradycyjnym lekiem roślinnym stosowanym głównie w łagodzeniu dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takich jak uczucie pieczenia w górnym odcinku przewodu pokarmowego (często związane z nadkwaśnością, refluksem żołądkowo-przełykowym lub zapaleniem błony śluzowej żołądka) oraz niestrawność (dyspepsja) objawiająca się dyskomfortem w nadbrzuszu, uczuciem pełności, wzdęciami i nudnościami. Substancje czynne zawarte w korzeniu lukrecji wykazują działanie osłaniające błonę śluzową przewodu pokarmowego oraz właściwości przeciwzapalne, co uzasadnia ich zastosowanie w tych wskazaniach. Preparat dostępny jest w formie ziół do zaparzania, gdzie 1 g produktu odpowiada 1 g korzenia lukrecji, umożliwiając efektywną ekstrakcję substancji aktywnych.
dyskomfort w nadbrzuszu, dyspepsja, Glycyrrhiza glabra, Glycyrrhiza inflata, Glycyrrhiza uralensis, górne drogi oddechowe, kaszel produktywny, kaszel przy przeziębieniu, korzeń lukrecji, nadkwaśność, napar leczniczy, niestrawność, odkrztuszanie wydzieliny, refluks żołądkowo-przełykowy, środek wykrztuśny, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, układ pokarmowy, zaburzenia trawienne, zapalenie błony śluzowej żołądka, zioła do zaparzania
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nurofen dla dzieci Junior 100 mg

Lek Nurofen dla dzieci Junior w formie elastycznych kapsułek do żucia zawiera 100 mg ibuprofenu i posiada szereg przeciwwskazań do stosowania. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ibuprofen lub składniki pomocnicze, w tym lecytynę sojową (0,01 mg/kapsułka), aktywną lub nawracającą chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy z co najmniej dwoma epizodami owrzodzenia lub krwawienia, krwawienia z przewodu pokarmowego, ciężką niewydolność serca (IV klasa NYHA), nerek i wątroby, krwawienia z naczyń mózgowych lub innych miejsc oraz ciężkie odwodnienie. Lek jest również przeciwwskazany w ostatnim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko dla płodu i porodu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z reakcjami alergicznymi na NLPZ lub ASA, astmą z towarzyszącym nieżytem nosa, polipami nosa oraz osoby z historią chorób przewodu pokarmowego, nawet jeśli nie spełniają kryteriów bezwzględnych przeciwwskazań.
astma, biegunka, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, dwunastnica, ibuprofen, klasyfikacja NYHA, krwawienie z naczyń mózgowych, kwas acetylosalicylowy, lecytyna sojowa, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość na ibuprofen, nadwrażliwość na orzeszki ziemne, nadwrażliwość na składniki, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, owrzodzenie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, polip nosa, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekły nieżyt nosa, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, trymestr ciąży, warfaryna, wymioty, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumamed 500 mg

Azytromycyna w dawce 500 mg w postaci tabletek powlekanych wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak biegunka (≥1/10), wymioty, ból brzucha i nudności (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się zaparcia, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka oraz poważne powikłania, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Zaburzenia wątroby, takie jak żółtaczka cholestatyczna i niewydolność wątroby, choć rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000), wymagają natychmiastowej interwencji. Neurologiczne działania niepożądane obejmują ból głowy (≥1/100 do <1/10), zawroty głowy, parestezje i miastenię, a kardiologiczne – kołatanie serca i groźne zaburzenia rytmu, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT, które mogą zagrażać życiu.
AGEP, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból brzucha, częstoskurcz komorowy, DRESS, drożdżyca, dysfagia, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, kompleks Mycobacterium avium, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miastenia, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon substancji czynnych
Piroksykam – Działania niepożądane

Piroksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), jest generalnie dobrze tolerowany, jednak najczęściej wywołuje działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak dyskomfort, ból brzucha, zaparcia, biegunka, nudności i niestrawność. Formuła z β-cyklodekstryną (Flamexin) wykazuje lepszą tolerancję przewodu pokarmowego dzięki krótszemu kontaktowi substancji czynnej z błoną śluzową. Dawka 20 mg/dobę, podawana jednorazowo lub w dawkach podzielonych, powoduje mniej podrażnień niż kwas acetylosalicylowy. Długotrwałe stosowanie dawek ≥30 mg/dobę zwiększa ryzyko poważnych powikłań, takich jak krwawienia, perforacje i owrzodzenia przewodu pokarmowego. Ponadto, piroksykam może wywoływać obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca oraz zaostrzenie chorób zapalnych jelit. Reakcje skórne, w tym ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i Lyella, choć rzadkie, stanowią istotne zagrożenie, podobnie jak zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia) i nefropatie (niewydolność nerek, zespół nerczycowy, zapalenie kłębuszków). Występują także objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, aseptyczne zapalenie opon) oraz wątrobowe (żółtaczka, zapalenie wątroby z ryzykiem zgonu).
anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, hiperglikemia, hipoglikemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, osutka polekowa z eozynofilią, piroksykam z β-cyklodekstryną, plamica Henocha-Schoenleina, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xiltess

Rywaroksaban w dawce 2,5 mg stosowany dwa razy na dobę, jako składnik produktu Xiltess, wykazuje skuteczność i bezpieczeństwo w leczeniu pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą wieńcową (CAD) i tętnic obwodowych (PAD) obciążonych wysokim ryzykiem zdarzeń niedokrwiennych, zwłaszcza w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) i krótkotrwałą terapią klopidogrelem lub tyklopidyną. Należy unikać długotrwałej podwójnej terapii przeciwpłytkowej, a jednoczesne stosowanie z prasugrelem lub tikagrelorem nie jest zalecane. Pacjenci powinni być monitorowani pod kątem objawów krwawienia, w tym krwawień z błon śluzowych i niedokrwistości, a w przypadku poważnych krwotoków leczenie należy przerwać. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w wieku ≥ 75 lat, o masie ciała < 60 kg, z ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 mL/min), a także u osób z chorobami nowotworowymi, zwłaszcza zlokalizowanymi w przewodzie pokarmowym lub układzie moczowo-płciowym, ze względu na zwiększone ryzyko krwawienia.
antykoagulant toczniowy, badanie hematokrytu, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, choroba zapalna jelit, ciśnienie tętnicze krwi, inhibitor agregacji płytek, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, klirens kreatyniny, krwawienie płucne, krwawienie z błon śluzowych, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak zewnątrzoponowy, leczenie przeciwgrzybicze, leczenie przeciwnowotworowe, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, podwójna terapia przeciwpłytkowa, polekowa reakcja z eozynofilią, powikłanie krwotoczne, proteza zastawki serca, przeciwciało antykardiolipinowe, przemijający napad niedokrwienny, przezcewnikowa wymiana zastawki aorty, retinopatia naczyniowa, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rozstrzenie oskrzeli, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, stężenie hemoglobiny, terapia przeciwpłytkowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe
Leksykon substancji czynnych
Bluszcz – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Wyciąg z liści bluszczu (Hederae helicis folii extractum siccum) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z zapaleniem błony śluzowej żołądka lub chorobą wrzodową, gdzie konieczna jest ocena stosunku korzyści do ryzyka oraz monitorowanie terapii. U dzieci preparaty o różnym stężeniu substancji czynnej powinny być dobierane zgodnie z wiekiem: Mucoplant na kaszel bluszcz forte (33 mg/dawkę) jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 2 lat, a także niezalecany u dzieci poniżej 6 lat ze względu na wysoką zawartość substancji czynnej. Uporczywy lub nawracający kaszel u dzieci w wieku 2-4 lat wymaga diagnostyki lekarskiej przed rozpoczęciem leczenia. Jednoczesne stosowanie preparatów z bluszczem i leków przeciwkaszlowych (kodeina, dekstrometorfan) jest niewskazane bez konsultacji, ze względu na ryzyko zaburzenia odruchu kaszlowego i utrudnionego odkrztuszania.
choroba wrzodowa żołądka, dekstrometorfan, duszność, dziedziczna nietolerancja fruktozy, ekstrakt z bluszczu, gorączka, interakcje lekowe, kodeina, krwawe odkrztuszanie, lek przeciwkaszlowy, maltitol, odkrztuszanie wydzieliny, preparat z bluszczem, ropna plwocina, sorbitol, uporczywy kaszel, wyciąg z liści bluszczu, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon substancji czynnych
Nalewka z pelargonii – Działania niepożądane

Nalewka z pelargonii (Pelargonium sidoides DC i/lub Pelargonium reniforme Curt., radix), stosowana w preparatach takich jak Pelafen MED (0,8 g/ml), wykazuje udokumentowaną skuteczność w leczeniu infekcji dróg oddechowych, jednak jej stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi. Najczęściej obserwowane działania niepożądane występują bardzo rzadko (<1/10 000) lub mają częstość nieznaną. Do najczęstszych należą łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, ból w nadbrzuszu, nudności, wymioty, utrudnione połykanie), łagodne krwawienia z dziąseł i nosa, reakcje alergiczne o różnym nasileniu oraz potencjalne uszkodzenie wątroby manifestujące się podwyższeniem enzymów wątrobowych. Mechanizmy tych działań obejmują miejscowe podrażnienie błony śluzowej przewodu pokarmowego, wpływ na procesy hemostazy oraz reakcje immunologiczne, a także toksyczne działanie metabolitów nalewki na hepatocyty.
biegunka, ból nadbrzusza, dysfagia, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, infekcja dróg oddechowych, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, lek przeciwkrzepliwy, manifestacja nadwrażliwości, nalewka z pelargonii, nudność, Pelargonium reniforme, Pelargonium sidoides, podrażnienie błony śluzowej, podwyższenie enzymów wątrobowych, proces krzepnięcia, reakcja alergiczna, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie wątroby, wymioty, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krwotoczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Excedrin Duo 200 mg + 500 mg

Excedrin Duo to preparat zawierający 500 mg paracetamolu oraz 200 mg ibuprofenu w formie tabletek powlekanych. Profil bezpieczeństwa leku jest zgodny z działaniami niepożądanymi obserwowanymi przy monoterapii tymi substancjami. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu żołądkowo-jelitowego i obejmują ból brzucha, nudności, wymioty, biegunkę oraz niestrawność. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak wrzody, perforacje przewodu pokarmowego czy krwotoki, które mogą być szczególnie niebezpieczne u osób starszych. Wśród działań niepożądanych odnotowano także zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna), reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), a także nefrotoksyczność i hepatotoksyczność, zwłaszcza przy przedawkowaniu paracetamolu.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba Leśniowskiego-Crohna, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, paracetamol i ibuprofen, parestezje, perforacja przewodu pokarmowego, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, udar mózgu, wrzód trawienny, zaburzenia układu krwiotwórczego, zaostrzenie astmy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Auxilen

Auxilen, zawierający deksketoprofen w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka. Przed rozpoczęciem terapii należy dokładnie ocenić korzyści i ryzyko, zwracając uwagę na wywiad alergiczny oraz choroby przewodu pokarmowego, takie jak choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, wrzodziejące zapalenie okrężnicy czy choroba Leśniowskiego-Crohna. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, aby ograniczyć ryzyko powikłań, w tym krwawienia, owrzodzenia i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą wystąpić w trakcie całego okresu leczenia. W przypadku wystąpienia objawów krwawienia z przewodu pokarmowego należy natychmiast odstawić lek. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku oraz tych przyjmujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawienia, takie jak doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), SSRI oraz leki przeciwagregacyjne (np. kwas acetylosalicylowy).
anafilaksja, analog prostaglandyny E1, chlorek sodu, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, deksketoprofen, dieta niskosodowa, etanol, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, kortykosteroid doustny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwagregacyjny, lek przeciwzakrzepowy, mizoprostol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, perforacja, roztwór do wstrzykiwań, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, warfaryna, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rivahib

Rywaroksaban w dawce 2,5 mg stosowany dwa razy na dobę wykazuje skuteczność i bezpieczeństwo u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) w skojarzeniu z ASA lub ASA plus klopidogrelem/tyklopidyną, u chorych z chorobą wieńcową (CAD) i chorobą tętnic obwodowych (PAD) o wysokim ryzyku zdarzeń niedokrwiennych oraz po rewaskularyzacji kończyny dolnej z powodu PAD. Podwójna terapia przeciwpłytkowa z klopidogrelem powinna być krótkotrwała, a jednoczesne stosowanie prasugrelu lub tikagreloru nie jest zalecane. Należy prowadzić ścisły nadzór kliniczny pod kątem krwawień, zwłaszcza u pacjentów w wieku ≥75 lat, o masie ciała <60 kg, z ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami krzepnięcia, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, chorobami przewodu pokarmowego, retinopatią naczyniową czy rozstrzeniami oskrzeli. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) rywaroksaban może kumulować się (średnio 1,6-krotnie), co zwiększa ryzyko krwawienia; stosowanie u pacjentów z klirensem <15 mL/min jest przeciwwskazane.
antykoagulant toczniowy, brak laktazy, choroba nowotworowa, choroba refluksowa przełyku, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, choroba zapalna jelit, hemoglobina hematokryt, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, klirens kreatyniny, krwawienie płucne, krwawienie z błon śluzowych, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak zewnątrzoponowy, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, podwójna terapia przeciwpłytkowa, przeciwciało antykardiolipinowe, przeciwciało przeciwko β2 glikoproteinie-I, przemijający napad niedokrwienny, przezcewnikowa wymiana zastawki aorty, retinopatia naczyniowa, rewaskularyzacja kończyny dolnej, rozstrzenie oskrzeli, rywaroksaban, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumilar Duo 5 mg + 10 mg

Sumilar Duo, zawierający ramipryl i amlodypinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Ramipryl najczęściej powoduje hiperkaliemię, ból głowy, zawroty głowy, niedociśnienie tętnicze i suchy kaszel, a także objawy ze strony układu oddechowego i przewodu pokarmowego. Ciężkie działania niepożądane obejmują agranulocytozę, pancytopenię, niedokrwistość hemolityczną, zawał mięśnia sercowego, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, niewydolność wątroby i nerek oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Amlodypina najczęściej wywołuje senność, zawroty głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy i obrzęki, a w ciężkich przypadkach leukopenię, małopłytkowość, arytmie i poważne reakcje skórne. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, co ułatwia ocenę ryzyka u pacjentów.
agranulocytoza, częstoskurcz komorowy, eozynofilia, hiperglikemia, hiperkaliemia, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, przemijający napad niedokrwienny, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, suchy kaszel, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar niedokrwienny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie oskrzeli, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Galvenox

Produkt leczniczy Galvenox, zawierający 500 mg wapnia dobezylanu jednowodnego w kapsułkach twardych, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko wystąpienia agranulocytozy, będącej prawdopodobnie reakcją nadwrażliwości na substancję czynną. Objawy agranulocytozy obejmują gorączkę powyżej 38,5°C, zakażenia jamy ustnej (zapalenie gardła i migdałków), stany zapalne odbytu oraz narządów płciowych. W przypadku pojawienia się tych symptomów konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku oraz wykonanie morfologii krwi z rozmazem w celu potwierdzenia lub wykluczenia agranulocytozy. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, zwłaszcza dializowanych, wskazana jest indywidualna modyfikacja dawkowania, uwzględniająca stopień niewydolności i parametry funkcji nerek.
agranulocytoza, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, dializoterapia, dobezylan wapnia, dysfagia, dyspepsja, endoskopia, gorączka, lek przeciwalergiczny, morfologia krwi, nadwrażliwość, niewydolność nerek, objawy skórne, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, wywiad alergologiczny, zakażenie jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gardła, zapalenie narządów płciowych, zapalenie odbytu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lipegis 10 mg

Lek Lipegis zawierający ezetymib w dawce 10 mg jest stosowany w leczeniu hipercholesterolemii i charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa potwierdzonym w licznych badaniach klinicznych obejmujących łącznie ponad 14 000 pacjentów. Działania niepożądane występują z częstością porównywalną do placebo i są przeważnie łagodne oraz przemijające. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ból głowy, ból mięśni, zmęczenie, ból brzucha, biegunka oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALAT, ASPAT). W badaniach klinicznych częstość miopatii wyniosła 0,2% w grupie ezetymibu/symwastatyny i 0,1% w grupie symwastatyny, a rabdomiolizy 0,1% i 0,2% odpowiednio. Zwiększenie aktywności aminotransferaz (>3 x górna granica normy) występowało u 0,5% pacjentów w monoterapii ezetymibem i u 1,3% w terapii skojarzonej ze statyną. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest podobny do dorosłych, bez istotnych różnic w częstości działań niepożądanych.
aminotransferazy wątrobowe, cholecystektomia, choroba wieńcowa, dyspepsja, ezetymib, fenofibrat, fosfokinaza kreatynowa, hipercholesterolemia, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, mieszana hiperlipidemia, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pokrzywka, przewlekła choroba nerek, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, skurcze mięśni, statyna, symwastatyna, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibufen dla dzieci FORTE o smaku malinowym 200 mg/5 ml

Produkt leczniczy Ibufen dla dzieci FORTE (ibuprofen 200 mg/5 ml, zawiesina doustna o smaku malinowym) wykazuje profil działań niepożądanych zależny od dawki i czasu terapii. Bardzo rzadko obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak anemia aplastyczna, leukopenia, trombocytopenia czy agranulocytoza, których pierwsze objawy to gorączka, ból gardła i krwawienia. Reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka i świąd, występują niezbyt często, natomiast ciężkie reakcje anafilaktyczne są bardzo rzadkie. U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi mogą pojawić się aseptyczne zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego, w tym biegunka (często), niestrawność, ból brzucha, nudności i wzdęcia (niezbyt często), a także rzadkie przypadki choroby wrzodowej, perforacji i krwawień, które mogą mieć charakter zagrażający życiu, zwłaszcza u osób starszych.
AGEP, agranulocytoza, anemia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwiomocz, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, morfologia krwi, nadciśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, perforacja, pokrzywka, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tinnitus, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Heligen Neo 40 mg

Omeprazol, składnik aktywny Heligen Neo, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądka oraz hamowanie izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4. Zmniejsza biodostępność leków takich jak nelfinawir (spadek o 40% ekspozycji i 75-90% metabolitu M8) oraz atazanawir (redukcja ekspozycji o 75% przy dawce 40 mg/dobę i o 30% przy 20 mg/dobę omeprazolu), co czyni jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym. Omeprazol obniża także aktywację klopidogrelu, zmniejszając ekspozycję na jego aktywny metabolit o 46% i hamowanie agregacji płytek o 16%, co zwiększa ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych. Ponadto, omeprazol istotnie obniża wchłanianie leków przeciwgrzybiczych (pozakonazol, ketokonazol, itrakonazol) oraz erlotynibu, co może prowadzić do zmniejszenia ich skuteczności klinicznej. W przypadku digoksyny obserwuje się wzrost biodostępności o około 10%, wymagający monitorowania, zwłaszcza u osób starszych.
agregacja płytek krwi, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, choroba wrzodowa, cylostazol, diazepam, digoksyna, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, erlotynib, fenytoina, incydent sercowo-naczyniowy, induktor CYP2C19, inhibitor izoenzymu, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klopidogrel, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy, metotreksat, nelfinawir, omeprazol, pH żołądka, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, terapia HIV, terapia przeciwwirusowa, układ enzymatyczny, wchłanianie leku, worykonazol, zapalenie błony śluzowej żołądka, ziele dziurawca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Coxitex 30 mg

Profil bezpieczeństwa etorykoksybu, substancji czynnej preparatu Coxitex, został szczegółowo oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących 9295 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS), reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. Dawki stosowane w badaniach wynosiły 30 mg, 60 mg, 90 mg, a w niektórych przypadkach 120 mg na dobę, z czasem leczenia sięgającym do 18 miesięcy (program MEDAL) oraz krótkoterminowo do 8 dni w ostrym bólu dny moczanowej. Profil działań niepożądanych był spójny niezależnie od wskazania i czasu terapii, z najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi obejmującymi zakażenia (np. zapalenie wyrostka zębodołowego, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcia, nudności), obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz zawroty głowy i ból głowy. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z konwencją: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000).
arytmia, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, białkomocz, ból brzucha, ból głowy, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dusznica bolesna, duszność, etorykoksyb, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor COX-2, kołatanie serca, krwawienie z nosa, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostry ból pooperacyjny, parestezja, przemijający napad niedokrwienny, przewlekły ból lędźwiowo-krzyżowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wyrostka zębodołowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketonal 50 mg/ml

Ketonal (ketoprofen) w roztworze do wstrzykiwań (50 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość, hemoliza, plamica, agranulocytoza, małopłytkowość), reakcje alergiczne (w tym anafilaksję i wstrząs anafilaktyczny), zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hiperkaliemia), oraz objawy ze strony układu nerwowego i psychicznego (depresja, majaczenie, splątanie). Ketoprofen hamuje agregację płytek, co wydłuża czas krwawienia i może prowadzić do krwawień, np. z nosa. Często obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, a także poważniejsze powikłania, w tym krwawienia i perforacje, które mogą wystąpić u 1-4% pacjentów po długotrwałym stosowaniu NLPZ. Ponadto, mogą wystąpić zaburzenia czynności wątroby (zwiększenie aminotransferaz AspAT i AlAT) oraz reakcje skórne, w tym ciężkie zespoły pęcherzowe (Stevens-Johnson, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka).
agranulocytoza, agregacja płytek krwi, astenia, astma oskrzelowa, biegunka, ból głowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, drgawka, duszność, enteropatia, hemoliza, hiperkaliemia, hiponatremia, jadłowstręt, jałowe zapalenie opon mózgowych, ketoprofen, koszmar senny, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwioplucie, krwotok miesiączkowy, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, łysienie, majaczenie, małopłytkowość, marmurkowatość skóry, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nudność, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, parestezja, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, splątanie, świąd, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wyprysk, wysypka, zaburzenie mowy, zaburzenie orientacji, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gardła, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie okrężnicy, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawał serca, zawrót głowy, zespół nerczycowy, zespół Nicolaua, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Alendran 70 70 mg

Profil bezpieczeństwa kwasu alendronowego w dawce 70 mg raz na tydzień został potwierdzony w badaniach klinicznych trwających od roku do trzech lat, wykazując podobny do placebo profil działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takie jak ból brzucha (3,7%), niestrawność (2,7%) oraz zarzucanie treści żołądkowej do przełyku (1,9%). Wśród zaburzeń mięśniowo-szkieletowych dominował ból mięśniowo-kostny (2,9%). Rzadziej występowały reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy), objawowa hipokalcemia, zapalenia oka, zawroty głowy, a także poważne powikłania charakterystyczne dla bisfosfonianów, takie jak martwica kości szczęki, atypowe złamania podkrętarzowe i trzonu kości udowej oraz martwica kości przewodu słuchowego zewnętrznego.
bisfosfoniany, ból mięśniowo-szkieletowy, choroba wrzodowa, dysfagia, dysgeusia, fotodermatoza, hipokalcemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas alendronowy, martwica kości przewodu słuchowego, martwica kości szczęki, nadżerki przełyku, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, smoliste stolce, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie przełyku, zapalenie twardówki, zespół Stevensa-Johnsona, złamania podkrętarzowe, zwężenie przełyku
Leksykon substancji czynnych
Bilastyna – Działania niepożądane

Bilastyna, stosowana w dawkach 20 mg u dorosłych i 10 mg u dzieci (2-11 lat), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w leczeniu alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa, spojówek oraz przewlekłej pokrzywki idiopatycznej. W badaniach klinicznych częstość działań niepożądanych była porównywalna z placebo (12,7% vs 12,8% u dorosłych; 68,5% vs 67,5% u dzieci). Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (4,01% vs 3,38%), senność (3,06% vs 2,86%), zawroty głowy (0,83% vs 0,59%) i zmęczenie (0,83% vs 1,32%) u dorosłych oraz ból głowy (2,1% vs 1,2%), ból brzucha (1,0% vs 1,2%), alergiczne zapalenie spojówek (1,4% vs 2,0%) i zapalenie błony śluzowej nosa (1,0% vs 1,2%) u dzieci. Działania te występowały z podobną częstością w grupach placebo, co potwierdza dobrą tolerancję leku. W trakcie badań odnotowano również rzadkie przypadki zaburzeń serca (blok prawej odnogi pęczka Hisa 0,24%, arytmia zatokowa 0,30%, wydłużenie QT 0,53%) oraz łagodne, przemijające podwyższenie enzymów wątrobowych (GGT 0,41%, ALT 0,30%, AST 0,18%).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia zatokowa, bezsenność, biegunka, bilastyna, blok prawej odnogi pęczka Hisa, ból brzucha, ból głowy, ból w nadbrzuszu, częstoskurcz, duszność, działanie niepożądane, gamma-glutamylotransferaza, kołatanie serca, lęk, lek przeciwhistaminowy, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka twarzy, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja anafilaktyczna, senność, świąd, szumy uszne, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmęczenie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Trombex 75 mg

Klopidogrel w dawce 75 mg (Trombex) został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 44 000 pacjentów, z czego ponad 12 000 leczono przez co najmniej rok. Dominującym działaniem niepożądanym są powikłania krwotoczne, z częstością krwawień wynoszącą 9,3% w badaniu CAPRIE. Ciężkie krwawienia występowały z podobną częstością jak w grupie leczonej kwasem acetylosalicylowym (ASA). W badaniach CURE, CLARITY, COMMIT i ACTIVE-A obserwowano wzrost krwawień przy terapii skojarzonej klopidogrel+ASA, zwłaszcza w przewodzie pokarmowym (3,5% vs 1,8%) oraz wewnątrzczaszkowych (1,4% vs 0,8%), jednak bez istotnych różnic w krwawieniach śmiertelnych. Intensywne leczenie przeciwpłytkowe trójlekowe (ASA + klopidogrel + dipirydamol) po udarze niedokrwiennym wiązało się z istotnie wyższym ryzykiem krwawień (OR 2,54; 95% CI 2,05-3,16; p<0,0001) w porównaniu do monoterapii lub terapii dwulekowej.
agranulocytoza, alergiczny zawał mięśnia sercowego, autoimmunologiczny zespół insulinowy, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba posurowicza, eozynofilia, ginekomastia, granulocytopenia, hemofilia nabyta A, hipoglikemia ciężka, klopidogrel, krwawienie, krwawienie do oka, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiomocz, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwpłytkowy, leukopenia, małopłytkowość, małopłytkowość ciężka, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niestrawność, nudność, pancytopenia, parestezja, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie krwotoczne, reakcja rzekomoanafilaktyczna, tabletka powlekana, udar niedokrwienny mózgu, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wymioty, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaparcie, zawrót głowy, zespół Kounisa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprom Zatoki Tabs 200 mg + 6,1 mg

Ibuprom Zatoki Tabs zawierający 200 mg ibuprofenu i 6,1 mg chlorowodorku fenylefryny wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są zależne od dawki oraz indywidualnej reakcji pacjenta. Najczęściej obserwowane są objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak zgaga, bóle brzucha, nudności, wymioty, wzdęcia, biegunka, zaparcia oraz niewielkie krwawienia, które mogą prowadzić do niedokrwistości. Poważniejsze powikłania, choć rzadsze, obejmują owrzodzenia, perforacje i krwawienia z przewodu pokarmowego, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej oraz zaostrzenie choroby Crohna i zapalenia okrężnicy. Dawkowanie do 1200 mg ibuprofenu na dobę w formie doustnej oraz do 1800 mg w formie czopków jest związane z tym profilem bezpieczeństwa. Ponadto, stosowanie ibuprofenu może prowadzić do obrzęków, nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz zwiększonego ryzyka incydentów zatorowo-zakrzepowych, zwłaszcza przy dawkach około 2400 mg/dobę.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, chlorowodorek fenylefryny, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężka uogólniona reakcja nadwrażliwości, depresja, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, kołatanie serca, krwawe wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie, pancytopenia, perforacja, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stolec smolisty, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wymioty, wzdęcia, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zgaga
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ketoflix 50 mg

Ketoprofen w postaci ketoprofenu z lizyną (Ketoflix 50 mg) jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o licznych przeciwwskazaniach, które należy starannie ocenić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ketoprofen, ASA lub inne NLPZ, a także reakcje alergiczne takie jak skurcz oskrzeli, napad astmy oskrzelowej, pokrzywkę, polipy nosa czy obrzęk naczynioruchowy. Astma oskrzelowa w wywiadzie stanowi samodzielne przeciwwskazanie. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego, chorobą Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego oraz ciężką niewydolnością serca, wątroby (w tym marskością) i nerek. Zaburzenia hematologiczne takie jak skaza krwotoczna, leukopenia czy trombocytopenia również wykluczają stosowanie Ketoflix. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest trzeci trymestr ciąży ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych u płodu.
antykoagulant doustny, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, glikokortykosteroid, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, ketoprofen z lizyną, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, leukopenia, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na ketoprofen, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, polipy nosa, powikłanie sercowo-naczyniowe, reakcja anafilaktyczna, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, terapia moczopędna, trombocytopenia, trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie wątroby
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rimal 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Rimal, zawierający ramipryl i amlodypinę w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, klasyfikowanych według układu MedDRA i częstości występowania. Do często obserwowanych należą bóle głowy, zawroty głowy, senność, kaszel, zmęczenie oraz obrzęki. Rzadziej występują eozynofilia, leukopenia, hiperkaliemia, tachykardia, zaburzenia widzenia, a bardzo rzadko ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona), agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, reakcje anafilaktyczne, ostra niewydolność nerek czy incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, oraz na możliwość wystąpienia hiperglikemii u chorych z cukrzycą.
agranulocytoza, arytmia, cholestaza, diuretyk oszczędzający potas, dławica piersiowa, ginekomastia, hiperkaliemia, hipotensja ortostatyczna, impotencja, inhibitor ACE, leukopenia, miopatia, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, przerost dziąseł, ramipryl i amlodypina, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, stenoza tętnicy nerkowej, szumy uszne, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapaść naczyniowa, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwężenie tętnicy nerkowej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibenal 200 mg

Ibuprofen, substancja czynna leku Ibenal, wykazuje działania niepożądane o charakterze zależnym od dawki i indywidualnej reakcji pacjenta. Szczególnie istotne jest ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych przy dawce 2400 mg/dobę, obejmujących zawał mięśnia sercowego i udar mózgu. U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi (np. toczeń rumieniowaty układowy) odnotowano przypadki aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Działania niepożądane klasyfikuje się według układów narządowych i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najpoważniejszych należą zaburzenia hematologiczne (anemia, leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza), ciężkie reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny), powikłania żołądkowo-jelitowe (perforacje, krwawienia) oraz ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka).
agranulocytoza, anemia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, duszność, hipotensja, ibuprofen, incydent sercowo-naczyniowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadwrażliwość skórna, niestrawność, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja, pokrzywka, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, tętniczy incydent zatorowo-zakrzepowy, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Aleric Lora 10 mg

Loratadyna, stosowana w dawce 10 mg/dobę, wykazuje brak klinicznie istotnych właściwości sedatywnych. W badaniach klinicznych u dorosłych i młodzieży z alergicznym nieżytem nosa oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną działania niepożądane występowały u około 2% pacjentów, najczęściej senność (1,2%), ból głowy (0,6%), zwiększenie apetytu (0,5%) oraz bezsenność (0,1%). Rzadziej obserwowano zmęczenie, suchość w jamie ustnej, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz reakcje alergiczne, w tym wysypkę. Bardzo rzadkie, ale istotne działania niepożądane obejmują reakcje anafilaktyczne (w tym obrzęk naczynioruchowy), zawroty głowy, drgawki, tachykardię (>100 uderzeń/min), kołatanie serca, nieprawidłową czynność wątroby oraz łysienie. W populacji pediatrycznej (2-12 lat) najczęściej zgłaszano ból głowy (2,7%), nerwowość (2,3%) i zmęczenie (1%).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, Aleric Lora, drgawki, enzymy wątrobowe, kołatanie serca, lek przeciwhistaminowy, loratadyna, łysienie, nieprawidłowa czynność wątroby, nudności, objawy alergiczne, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja anafilaktyczna, substancja czynna, suchość jamy ustnej, tachykardia, wysypka, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy