zakażenie górnych dróg oddechowych
Zakażenie górnych dróg oddechowych (ZGDO) to grupa chorób infekcyjnych obejmujących nos, zatoki przynosowe, gardło, krtań i tchawicę. Najczęściej są one wywoływane przez wirusy (rhinowirusy, koronawirusy, wirusy grypy, RSV), rzadziej przez bakterie (paciorkowce, Haemophilus influenzae).
Objawy ZGDO obejmują katar, ból gardła, kaszel, chrypkę, ból głowy oraz umiarkowaną gorączkę. W większości przypadków infekcje te mają charakter samoograniczający się i ustępują samoistnie w ciągu 7-10 dni. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, rzadko wymagane są badania laboratoryjne czy obrazowe.
Leczenie zakażeń górnych dróg oddechowych jest zwykle objawowe i obejmuje stosowanie leków przeciwgorączkowych, przeciwbólowych, mukolitycznych oraz odpowiednie nawodnienie. Antybiotykoterapia jest wskazana tylko w przypadku potwierdzonego lub silnie podejrzewanego zakażenia bakteryjnego, szczególnie w przypadku anginy paciorkowcowej czy ostrego zapalenia zatok.
Powikłania ZGDO mogą obejmować zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego, zapalenie oskrzeli lub zapalenie płuc. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z grup ryzyka – dzieci, osoby starsze, pacjentów z obniżoną odpornością oraz z chorobami przewlekłymi, gdzie przebieg infekcji może być cięższy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Simlerid 100 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Simlerid dostępnego w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, takich jak zapalenie trzustki (w tym ostre, martwicze i krwotoczne) oraz reakcje nadwrażliwości, które mogą zagrażać życiu. Hipoglikemia występuje często, zwłaszcza w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7–13,8%) i insuliną (9,6%). Inne działania niepożądane obejmują małopłytkowość, bóle głowy, zawroty, śródmiąższową chorobę płuc, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wymioty), zmiany skórne (wysypka, pokrzywka, zespół Stevensa-Johnsona) oraz zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i nerek. Częstość występowania działań niepożądanych jest zróżnicowana, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000), a niektóre pozostają o nieznanej częstości.
artropatia, badanie TECOS, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, krwotoczne zapalenie trzustki, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Fresenius Kabi 5 mg
Profil bezpieczeństwa lenalidomidu został szeroko zbadany w różnych populacjach pacjentów, wykazując zróżnicowanie działań niepożądanych w zależności od wskazania terapeutycznego. W leczeniu podtrzymującym nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego po ASCT najczęstsze ciężkie działania niepożądane obejmowały zapalenie płuc (10,6% w badaniu IFM 2005-02, 9,4% w CALGB 100104), neutropenię (60,8–79,0%), trombocytopenię (23,5–72,3%), biegunkę (38,9–54,5%) oraz wysypkę (25–31,7%). W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu obserwowano m.in. niedociśnienie tętnicze (6,5%), zakażenia płuc (5,7%) oraz odwodnienie (5,0%). W badaniach nad zespołami mielodysplastycznymi i chłoniakami najczęstsze działania niepożądane to neutropenia (do 76,8%), trombocytopenia (do 46,4%), biegunka (do 34,8%) oraz żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, która stanowi istotne ryzyko, szczególnie w skojarzeniu z deksametazonem. W badaniu MCL-002 u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza odnotowano wzrost wczesnych zgonów (20% vs 7% w grupie kontrolnej), zwłaszcza u osób z dużym rozmiarem guza (≥5 cm lub ≥3 zmiany ≥3 cm).
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, ból kości, ból pleców, ból stawów, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, kaszel, kurcze mięśni, lenalidomid, leukopenia, nadmierna potliwość, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropenia 4 stopnia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk obwodowy, odwodnienie, osłabione łaknienie, skurcze mięśni, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zaburzenia snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół mielodysplastyczny, złe samopoczucie, zmęczenie, zmniejszone łaknienie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidone Teva 37,5 mg
Risperidone Teva 37,5 mg w formie proszku i rozpuszczalnika do zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) to bezsenność, lęk, ból głowy, infekcje górnych dróg oddechowych, parkinsonizm oraz depresja. Parkinsonizm i akatyzja wykazują zależność od dawki, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania. Ponadto, obserwuje się ryzyko ciężkich powikłań miejscowych w miejscu wstrzyknięcia, takich jak martwica, ropień, zapalenie tkanki łącznej, wrzód, krwiak, torbiel i guzek, których częstość występowania jest nieznana, a niektóre przypadki wymagały interwencji chirurgicznej. Wśród innych działań niepożądanych odnotowano także hiperprolaktynemię z możliwymi konsekwencjami endokrynologicznymi oraz cukrzycę (0,18% w grupie leczonej vs 0,11% w placebo, całkowita częstość 0,43%).
akatyzja, atetoza, bezsenność, ból głowy, bradykinezja, choreoatetoza, cukrzyca, depresja, drgawka kloniczna mięśni, dyskineza, dystonia, działanie niepożądane, ginekomastia, guzek, hiperprolaktynemia, hipokinezja, infekcja górnych dróg oddechowych, kręcz szyi, krwiak, kurcz powiek, lęk, martwica, mlekotok, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, obrzęk, obrzęk ciastowaty, opistotonus, parkinsonizm, pleurototonus, przedłużone uwalnianie, ropień, szczękościsk, torbiel, wrzód, zaburzenie menstruacji, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie zatok, zawiesina do wstrzykiwań, zespół niespokojnych nóg, zespół pozapiramidowy - Leksykon substancji czynnych
Pałeczka okrężnicy – Właściwości farmakodynamiczne
Escherichia coli stanowi kluczowy składnik nieswoistych szczepionek bakteryjnych Polyvaccinum, występując w stężeniach 2 mln komórek/ml (Polyvaccinum submite), 20 mln komórek/ml (Polyvaccinum mite iniekcyjny i donosowy) oraz 200 mln komórek/ml (Polyvaccinum forte). Inaktywowane termicznie komórki E. coli zachowują antygenowość, co umożliwia stymulację zarówno nieswoistej, jak i swoistej odpowiedzi immunologicznej. Szczególnie istotne jest to w profilaktyce nawracających infekcji dróg moczowych i górnych dróg oddechowych, gdzie E. coli może być patogenem. Preparaty te, należące do grupy „inne szczepionki bakteryjne” (kod ATC: J07AX), wykazują działanie immunostymulujące w synergii z innymi bakteriami Gram-ujemnymi i Gram-dodatnimi, co zapewnia szerokie spektrum działania farmakodynamicznego.
bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, działanie immunomodulujące, działanie immunostymulujące, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, immunostymulacja, infekcja dróg moczowych, infekcja układu oddechowego, Klebsiella pneumoniae, Moraxella catarrhalis, nawracająca infekcja, nieswoista szczepionka bakteryjna, pałeczka okrężnicy, Polyvaccinum, preparat donosowy, preparat immunostymulujący, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Streptococcus, swoista odpowiedź immunologiczna, właściwość farmakodynamiczna, zakażenie górnych dróg oddechowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Suprovia 50 mg
Profil bezpieczeństwa sytagliptyny (Suprovia) obejmuje szereg działań niepożądanych, z których najistotniejsze to hipoglikemia, szczególnie często występująca w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7–13,8%) oraz insuliną (9,6%). Wśród ciężkich działań niepożądanych odnotowano zapalenie trzustki (0,3% w badaniu TECOS) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, o częstości nieznanej. Inne często obserwowane objawy to ból głowy, zaparcia, świąd oraz zaburzenia czynności nerek i mięśniowo-szkieletowe, z częstością od niezbyt często do nieznanej. W badaniu TECOS, obejmującym 7332 pacjentów leczonych sytagliptyną, częstość ciężkiej hipoglikemii wynosiła 2,7% u pacjentów stosujących insulinę i/lub sulfonylomoczniki, co jest zbliżone do 2,5% w grupie placebo. Zapalenie trzustki występowało z częstością 0,3% w grupie leczonej i 0,2% w grupie placebo, wskazując na niewielki wzrost ryzyka.
artropatia, biegunka, ból mięśni, ból stawów, cukrzyca typu 2, dializoterapia, hipoglikemia, martwicze zapalenie trzustki, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w jamie ustnej, Suprovia, świąd, sytagliptyna, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asmenol PPH 10 mg
Montelukast, substancja czynna Asmenol PPH, był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (≥15 lat) oraz 1750 dzieci (6-14 lat) z astmą i/lub sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa. Dawkowanie wynosiło 10 mg u starszych pacjentów i 5 mg u dzieci. Profil bezpieczeństwa monitorowano do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci, nie wykazując istotnych zmian w czasie. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były bóle głowy u dorosłych i młodzieży oraz bóle brzucha u dzieci. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z definicjami: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, drgawki, eozynofilia płucna, kołatanie serca, koszmary senne, krwawienie z nosa, kurcze mięśni, lunatykowanie, montelukast, myśli samobójcze, nacieki eozynofilowe, niedoczulica, nieprawidłowe marzenia senne, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, siniaczenie, skłonność do krwawień, suchość w jamie ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania i żucia, uszkodzenie wątroby, wymioty, wysypka, zaburzenia mowy, zaburzenia pamięci, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ibuprex 200 mg
Ibuprex w dawce 200 mg ibuprofenu w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia objawowego bólu o nasileniu łagodnym do umiarkowanego oraz stanów gorączkowych. Wskazania obejmują m.in. ból głowy (różne typy, w tym napięciowy), epizody migreny, bolesne miesiączkowanie (pierwotne i wtórne dysmenorrhea), ból kostny, mięśniowo-stawowy, ból zębów oraz ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej. Działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne wynika z hamowania syntezy prostaglandyn. Ibuprex jest również skuteczny w obniżaniu gorączki powyżej 38°C w przebiegu infekcji górnych dróg oddechowych, przeziębienia, grypy oraz innych chorób zakaźnych. Zalecany czas stosowania bez konsultacji lekarskiej wynosi od 2 do 5 dni, w zależności od rodzaju dolegliwości, np. 3 dni dla migreny i bólu zębów, 2-3 dni dla bolesnego miesiączkowania, 3-5 dni dla bólu kostnego i mięśniowo-stawowego oraz gorączki.
ból głowy, ból kostny, ból lędźwiowo-krzyżowy, ból menstruacyjny, ból mięśniowo-stawowy, ból napięciowy, ból o nasileniu umiarkowanym, ból zębów, bolesne miesiączkowanie, choroba współistniejąca, choroba zakaźna, dolegliwość bólowa, dysmenorrhea, działanie przeciwbólowe, grypa, ibuprofen, infekcja bakteryjna, interakcja lekowa, migrena, napad migrenowy, objawy grypopodobne, profilaktyka migreny, przeziębienie, schorzenie układu pokarmowego, stan gorączkowy, synteza prostaglandyn, zakażenie górnych dróg oddechowych, zespół bólowy kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Wysoka temperatura (gorączka) u dzieci – Epidemiologia
Gorączka u dzieci, szczególnie poniżej 5 roku życia, jest powszechnym objawem infekcji, z częstością od 2 do 9 epizodów rocznie (średnio 5,88). Ryzyko poważnych infekcji bakteryjnych (SBI) jest najwyższe u niemowląt <3 miesiąca życia (6-10%), zwłaszcza zakażeń układu moczowego (UTI). Inwazyjne infekcje bakteryjne (IBI), takie jak bakteriemia i bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, występują z częstością 3-5% i 1,1-2,7% odpowiednio u noworodków ≤21 dni. Wysoka gorączka (≥39°C) zwiększa ryzyko SBI, zwłaszcza u niemowląt <6 miesiąca życia. Wprowadzenie szczepionek przeciw Hib, Streptococcus pneumoniae i Neisseria meningitidis znacząco zmniejszyło częstość SBI, jednak wzrosła rola zakażeń układu moczowego, szczególnie wywołanych przez oporne na antybiotyki szczepy Escherichia coli. Przedłużająca się gorączka (>5 dni) i gorączka o nieznanym pochodzeniu (FUO) wymagają szczegółowej diagnostyki, uwzględniającej infekcje, choroby zapalne, nowotwory oraz rzadkie zespoły, takie jak limfohistiocytoza hemofagocytarna (HLH).
bakteriemia bezobjawowa, cytopenia, drgawki gorączkowe, dur brzuszny, Escherichia coli, gorączka o nieznanym pochodzeniu, gorączka u dzieci, Haemophilus influenzae, hepatosplenomegalia, inwazyjna choroba pneumokokowa, inwazyjna infekcja bakteryjna, Klebsiella, limfohistiocytoza hemofagocytarna, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, Neisseria meningitidis, odmiedniczkowe zapalenie nerek, odporność zbiorowiskowa, paciorkowiec grupy B, paciorkowiec zapalenia płuc, poważna infekcja bakteryjna, profilaktyka śródporodowa, przedłużająca się gorączka, riketsjoza, szczepionka skojarzona, urosepsa, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Simlerid 50 mg
Lek Simlerid zawiera sytagliptynę (chlorowodorek jednowodny) w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, stosowaną w terapii cukrzycy typu 2. Profil bezpieczeństwa opiera się na badaniach klinicznych i danych po wprowadzeniu do obrotu, z klasyfikacją działań niepożądanych według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najważniejsze działania niepożądane to zapalenie trzustki (częstość 0,3% w badaniu TECOS), reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja), hipoglikemia (częstość 4,7–13,8% przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika lub insuliny), zaburzenia czynności nerek, a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i pemfigoid pęcherzowy. Dodatkowo, częstość hipoglikemii wzrasta w terapii skojarzonej, zwłaszcza z sulfonylomocznikami i insuliną.
artropatia, chlorowodorek jednowodny, ciężkie działania niepożądane, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodne sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, wskaźnik eGFR, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Debecylina 1200000 j.m.
Benzylopenicylina benzatynowa (Debecylina) jest antybiotykiem o unikalnej farmakodynamice, umożliwiającej utrzymanie terapeutycznego stężenia przez dłuższy czas po pojedynczym podaniu. U dorosłych stosuje się ją w dawce 1 200 000 j.m. w leczeniu zakażeń górnych dróg oddechowych wywołanych przez paciorkowce, kiły w stadium wczesnym lub utajonym oraz w profilaktyce nawrotów gorączki reumatycznej, zapalenia wsierdzia i kłębuszkowego zapalenia nerek. W populacji pediatrycznej wskazania są ograniczone do profilaktyki choroby reumatycznej i zapalenia wsierdzia, bez zastosowania w leczeniu zakażeń górnych dróg oddechowych i kiły. Przed terapią konieczne jest wykonanie badania lekowrażliwości drobnoustroju, choć w stanach nagłych dopuszcza się leczenie empiryczne z późniejszą weryfikacją antybiogramu.
antybiogram, antybiotykoterapia, badanie lekowrażliwości, benzylopenicylina benzatynowa, choroba reumatyczna, choroba weneryczna, gorączka reumatyczna, kiła, kłębuszkowe zapalenie nerek, krętek blady, paciorkowiec, reakcja alergiczna, wada zastawkowa serca, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wsierdzia, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sumamed 250 mg
Sumamed w postaci kapsułek twardych 250 mg zawiera azytromycynę, antybiotyk z grupy makrolidów, stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na tę substancję czynną. Lek jest wskazany w terapii zakażeń górnych i dolnych dróg oddechowych, takich jak bakteryjne zapalenie gardła, ostre zapalenie migdałków, zapalenie zatok, ostre zapalenie ucha środkowego, ostre zapalenie oskrzeli, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli oraz lekkie do umiarkowanych zapalenia płuc (typowe i śródmiąższowe). Ponadto, Sumamed 250 mg jest stosowany w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich, w tym róży, liszajca, wtórnego ropnego zapalenia skóry oraz rumienia wędrującego, a także w terapii niepowikłanych zakażeń wywołanych przez Chlamydia trachomatis, takich jak nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej i szyjki macicy.
antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, bakteryjne zapalenie gardła, borelioza, Chlamydia trachomatis, chlamydioza, choroba przenoszona drogą płciową, liszajec, nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, ostre zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie ucha środkowego, przewlekłe zapalenie oskrzeli, racjonalna antybiotykoterapia, ropne zapalenie skóry, róża, rumień wędrujący, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie migdałków, zapalenie płuc, zapalenie szyjki macicy, zapalenie zatok - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micalcet 90 mg
Cynakalcet, substancja czynna leku Micalcet, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane są nudności i wymioty o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, często prowadzące do przerwania terapii. Szczególnie istotnym powikłaniem jest hipokalcemia, która może skutkować wydłużeniem odstępu QT, komorowymi zaburzeniami rytmu serca oraz drgawkami, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami neurologicznymi. W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży odnotowano 24,1% częstość występowania hipokalcemii (64,5 na 100 pacjento-lat), w tym przypadek zgonu z powodu ciężkiej hipokalcemii, co podkreśla konieczność ostrożnego stosowania leku w tej grupie. Dodatkowo zgłaszano reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka, których częstość nie jest dokładnie określona. Inne działania niepożądane obejmują zaburzenia neurologiczne (drgawki, zawroty głowy, parestezje, ból głowy), zaburzenia sercowo-naczyniowe (nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie), oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (niestrawność, biegunka, ból brzucha, zaparcia).
Zaleca się regularne monitorowanie stężenia wapnia w surowicy, parametrów czynności serca (w tym EKG), oraz objawów ze strony układu nerwowego i przewodu pokarmowego podczas terapii cynakalcetem. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, zwłaszcza hipokalcemii i zaburzeń rytmu serca, wskazane jest rozważenie zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia. U pacjentów z zaburzeniami czynności serca należy zwracać uwagę na możliwe idiosynkratyczne reakcje, takie jak niedociśnienie i nasilenie niewydolności serca. Ze względu na ryzyko poważnych powikłań, stosowanie cynakalcetu u dzieci i młodzieży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Po wprowadzeniu leku do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych w celu ciągłego monitorowania bezpieczeństwa terapii.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, cynakalcet, drgawki, duszność, hiperkalemia, hipokalcemia, jadłowstręt, kaszel, niedobór testosteronu, niedociśnienie, niestrawność, niewydolność serca, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie, parestezje, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcze mięśni, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia czynności serca, zaburzenia rytmu serca, zakażenie górnych dróg oddechowych, zaparcia, zawroty głowy, zmniejszony apetyt - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dalacin C 75 mg
Dalacin C 75 mg w kapsułkach zawiera klindamycynę chlorowodorek, antybiotyk stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na tę substancję czynną. Klindamycyna wykazuje skuteczność w terapii zakażeń kości i stawów (w tym zapalenie kości i szpiku, septyczne zapalenie stawów), górnych i dolnych dróg oddechowych, zakażeń stomatologicznych, miednicy i jamy brzusznej, żeńskich narządów płciowych, skóry i tkanek miękkich oraz w leczeniu płonicy jako alternatywa dla penicyliny u pacjentów z nadwrażliwością na beta-laktamy. W ciężkich zakażeniach, takich jak posocznica i zapalenie wsierdzia, zaleca się rozpoczęcie terapii od dożylnego podania klindamycyny, a następnie kontynuację leczenia doustnego po poprawie stanu klinicznego.
antybiotyk, bakteryjne zapalenie płuc, ciężkie zakażenie bakteryjne, drobnoustrój wrażliwy, klindamycyna, nietolerancja laktozy, płonica, posocznica i zapalenie wsierdzia, przewlekła obturacyjna choroba płuc, ropień jajnikowo-jajowodowy, ropień okołozębowy, ropień wewnątrzbrzuszny, septyczne zapalenie stawów, substancja czynna, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie stomatologiczne, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zapalenie kości i szpiku, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie okrężnicy, zapalenie oskrzeli, zapalenie otrzewnej, zapalenie tkanek okołowierzchołkowych, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wsierdzia, zapalenie zatok - Leksykon leków
Przedawkowanie – Polyvaccinum mite Nieswoista szczepionka bakteryjna –
Polyvaccinum mite to nieswoista szczepionka bakteryjna w postaci kropli do nosa, zawierająca inaktywowane szczepy bakterii odpowiedzialnych za zakażenia górnych dróg oddechowych. W 1 ml preparatu znajduje się m.in. 50 mln komórek Staphylococcus aureus i Staphylococcus epidermidis, 10 mln komórek Streptococcus salivarius, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Klebsiella pneumoniae, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, 20 mln komórek Escherichia coli oraz Corynebacterium pseudodiphtheriticum. Charakterystyka produktu leczniczego nie wskazuje na występowanie objawów przedawkowania, co świadczy o korzystnym profilu bezpieczeństwa preparatu.
bakteria chorobotwórcza, charakterystyka produktu leczniczego, Corynebacterium pseudodiphtheriticum, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, inaktywowany szczep bakterii, Klebsiella pneumoniae, krople do nosa, Moraxella catarrhalis, nieswoista szczepionka bakteryjna, objaw niepożądany, podanie donosowe, Polyvaccinum mite, profil bezpieczeństwa, schemat dawkowania, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus salivarius, zakażenie górnych dróg oddechowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Darunavir Zentiva 800 mg
Darunavir Zentiva 800 mg w postaci tabletek powlekanych, stosowany z rytonawirem lub kobicystatem, wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa, który wymaga uwagi klinicznej. W badaniach klinicznych ponad połowa pacjentów (51,3%) leczonych darunawirem z rytonawirem doświadczyła co najmniej jednego działania niepożądanego podczas średniego czasu terapii wynoszącego 95,3 tygodni. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to biegunka, nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. W schemacie z kobicystatem, działania niepożądane występowały u 66,5% pacjentów podczas średniego czasu leczenia 58,4 tygodni, z najczęstszymi objawami: biegunką (28%), nudnościami (23%) i wysypką (16%). Ciężkie działania niepożądane przy darunawirze z rytonawirem obejmują ostrą niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość, martwicę kości, zapalenie wątroby oraz gorączkę. W terapii z kobicystatem odnotowano ciężkie działania takie jak cukrzyca, nadwrażliwość na lek oraz zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej.
biegunka, ból głowy, cukrzyca, darunawir z kobicystatem, darunawir z rytonawirem, dławica piersiowa, drgawki, dyslipidemia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertrójglicerydemia, leukopenia, małopłytkowość, martwica kości, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, nudności, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, refluks żołądkowo-przełykowy, wydłużenie odcinka QT, wymioty, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cinacalcet Reddy 30 mg
Profil bezpieczeństwa cynakalcetu został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych oraz w warunkach rzeczywistych. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi u pacjentów z wtórną, pierwotną nadczynnością przytarczyc oraz rakiem przytarczyc były nudności i wymioty, które miały przeważnie łagodny lub umiarkowany przebieg i były przyczyną przerwania terapii. Inne często występujące działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, pokrzywkę), jadłowstręt, zawroty głowy, drgawki, ból głowy, niedociśnienie, zakażenia górnych dróg oddechowych, wysypkę, bóle mięśni i skurcze oraz hipokalemię i hiperkalemię. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokalcemii, która może prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, takich jak wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu serca, a także na możliwość nasilenia niewydolności serca u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności serca.
biegunka, cynakalcet, drgawki, duszność, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalemia, hipokalcemia, jadłowstręt, komorowe zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie, niedożywienie, niestrawność, niewydolność serca, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obstrukcja dróg oddechowych, parestezje, pierwotna nadczynność przytarczyc, pokrzywka, rak przytarczyc, reakcja idiosynkratyczna, schyłkowa choroba nerek, skurcze mięśni, wtórna nadczynność przytarczyc, wydłużenie odstępu QT, zakażenie górnych dróg oddechowych, zaparcia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ceroxim 500 mg
Ceroxim to antybiotyk z grupy cefalosporyn II generacji, zawierający cefuroksym aksetyl w dawkach 250 mg i 500 mg, stosowany w leczeniu szerokiego spektrum zakażeń bakteryjnych. Wskazania obejmują ostre paciorkowcowe zapalenie gardła i migdałków, bakteryjne zapalenie zatok przynosowych, ostre zapalenie ucha środkowego, zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, zakażenia układu moczowego (zapalenie pęcherza moczowego i odmiedniczkowe zapalenie nerek), niepowikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich oraz wczesną postać boreliozy (choroby z Lyme). Preparat jest dopuszczony do stosowania u dorosłych oraz dzieci od 3 miesiąca życia, z dostosowaniem dawki do wieku, masy ciała i ciężkości zakażenia.
antybiotykoterapia, badanie mikrobiologiczne, borelioza, Borrelia burgdorferi, cefalosporyny drugiej generacji, cefuroksym, choroba z Lyme, etiologia paciorkowcowa, immunosupresja, lekooporność bakterii, odmiedniczkowe zapalenie nerek, paciorkowce beta-hemolizujące, paciorkowcowe zapalenie gardła, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropień skórny, rumień wędrujący, Streptococcus pyogenes, tabletka powlekana, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo łączy inhibitor konwertazy angiotensyny (ramipryl) z selektywnym beta-adrenolitykiem (bisoprolol), co skutkuje szerokim spektrum działań niepożądanych wynikających z farmakologii obu składników. Bisoprolol najczęściej powoduje bóle i zawroty głowy, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie tętnicze, zimne kończyny oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka, zaparcia), a także osłabienie i zmęczenie. Ramipryl charakteryzuje się przede wszystkim uporczywym suchym kaszlem oraz ryzykiem niedociśnienia tętniczego, obrzęku naczynioruchowego, hiperkaliemii, zaburzeń czynności nerek i wątroby, zapalenia trzustki, ciężkich reakcji skórnych i zaburzeń hematologicznych (neutropenia, agranulocytoza). Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest wg MedDRA, z częstością występowania od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, beta-adrenolityk, białkomocz, bradykardia, depresja szpiku kostnego, dyspepsja, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jadłowstręt, małopłytkowość, nefropatia śródmiąższowa, neutropenia i agranulocytoza, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, selektywny beta-adrenolityk, skurcz oskrzeli, stenoza tętnicy nerkowej, suchy kaszel, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar niedokrwienny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenie smaku, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie naczyniówki, zapalenie oskrzeli, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fromilid 500 500 mg
Klarytromycyna w formie tabletek powlekanych (Fromilid 250 mg oraz 500 mg) jest antybiotykiem makrolidowym stosowanym u dorosłych i młodzieży powyżej 12. roku życia w leczeniu zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na tę substancję. Wskazania obejmują zakażenia górnych dróg oddechowych, takie jak zapalenie migdałków i gardła wywołane przez Streptococcus pyogenes, ostre zapalenie zatok szczękowych i ucha środkowego spowodowane przez Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis lub Streptococcus pneumoniae. Ponadto klarytromycyna jest skuteczna w leczeniu zakażeń dolnych dróg oddechowych, w tym zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli oraz zapalenia płuc wywołanego przez drobnoustroje atypowe i typowe, takie jak Mycoplasma pneumoniae, Streptococcus pneumoniae i Chlamydia pneumoniae. Lek znajduje także zastosowanie w terapii niepowikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich oraz uogólnionych zakażeń mykobakteriami z kompleksu Mycobacterium avium (MAC). W eradykacji Helicobacter pylori klarytromycyna powinna być stosowana wyłącznie w terapii skojarzonej.
antybiotyk makrolidowy, Chlamydia pneumoniae, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, eradykacja Helicobacter pylori, gorączka reumatyczna, gronkowiec złocisty, Haemophilus influenzae, klarytromycyna, lek przeciwbakteryjny, Moraxella catarrhalis, Mycobacterium avium, Mycobacterium intracellulare, mycoplasma pneumoniae, niepowikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, oporność bakterii, ostre zapalenie ucha środkowego, posiew mikrobiologiczny, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, zapalenie migdałków i gardła, zapalenie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Ranbaxy 15 mg
Lenalidomid Ranbaxy wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazania i schematu leczenia, z częstością występowania działań niepożądanych sięgającą nawet 79% w przypadku neutropenii u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim (NDMM) w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT). Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne (neutropenia 42,2-79,0%, trombocytopenia 21,5-72,3%, niedokrwistość 13,8-70,7%), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka 22,8-54,5%, zaparcia 17,4-56,1%) oraz objawy ogólne takie jak zmęczenie (17,9-73,7%) i neuropatia obwodowa (71,8% w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem). Ciężkie działania niepożądane, takie jak zapalenie płuc (10,6% w leczeniu podtrzymującym NDMM), niewydolność nerek (6,3%) oraz żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, występują z różną częstością w zależności od populacji pacjentów i schematu terapii. Szczególnie niepokojący jest wzrost wczesnych zgonów u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza i dużym rozmiarem guza (≥5 cm lub ≥3 zmiany ≥3 cm), gdzie odnotowano 20% zgonów w ciągu 20 tygodni terapii lenalidomidem.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, biegunka, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk obwodowy, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, skurcze mięśni, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan Orion 40 mg
Telmisartan Orion w dawce 40 mg wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, z ogólną częstością działań niepożądanych odpowiednio 41,4% vs 43,9%. Nie stwierdzono zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku ani rasy pacjenta. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują rzadkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥1/10 000 do <1/1 000), które mogą prowadzić do zgonu, oraz ostrą niewydolność nerek wymagającą natychmiastowej interwencji. W badaniu PRoFESS zaobserwowano zwiększoną częstość posocznicy u pacjentów leczonych telmisartanem, co wymaga dalszej obserwacji i analizy mechanizmu. Hiperkaliemia występuje niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), a hipoglikemia rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) u pacjentów z cukrzycą.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból mięśniowy, ból pleców, ból ścięgna, ból stawowy, bradykardia, depresja, duszność, eozynofilia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, kurcze mięśni, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nerek, nieżyt żołądka, obrzęk naczynioruchowy, podwyższona fosfokinaza kreatynowa, podwyższona kreatynina, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rumień, śródmiąższowa choroba płuc, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, toksyczne uszkodzenie skóry, wymioty, wyprysk, wysypka skórna, wzdęcie brzucha, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie pęcherza, zapalenie zatok, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast LEK-AM 5 mg
Montelukast LEK-AM w dawce 5 mg (tabletki do rozgryzania i żucia) jest stosowany u dzieci w wieku 6-14 lat, a w dawce 10 mg u dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat. W badaniach klinicznych, obejmujących około 1750 dzieci i 4000 dorosłych, najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (≥1/100 do <1/10) oraz ból brzucha u dorosłych. Długotrwałe stosowanie do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci nie zmieniło profilu bezpieczeństwa leku. Po wprowadzeniu do obrotu zgłoszono dodatkowe działania niepożądane, w tym bardzo częste zakażenia górnych dróg oddechowych, częste podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT), biegunkę, nudności, wymioty oraz wysypkę. Rzadziej występowały reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, zaburzenia psychiczne (koszmary senne, bezsenność, somnambulizm, myśli samobójcze), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, napady drgawkowe), a także zespół Churga-Strauss i zapalenie wątroby o różnej etiologii.
aminotransferazy, anafilaksja, aspartam, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, depresja, dezorientacja, działanie niepożądane, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, koszmary senne, krwawienie z nosa, lek przeciwastmatyczny, mannitol, montelukast, myśli samobójcze, nacieki eozynofilowe, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, siniaczenie, skłonność do krwawienia, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania, wymioty, wysypka, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia krwi, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychiczne, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia uwagi, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądka i jelit, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Eugia 5 mg
Lenalidomid, substancja czynna produktu leczniczego Lenalidomide Eugia (kapsułki twarde 5 mg, 10 mg, 15 mg, 25 mg), wykazuje działanie immunomodulujące i jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. Profil bezpieczeństwa lenalidomidu jest zróżnicowany w zależności od wskazania i schematu dawkowania. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (do 79%), trombocytopenia (do 72,3%) oraz anemia, często o ciężkości stopnia 3-4, co zwiększa ryzyko zakażeń. W badaniach klinicznych u pacjentów po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT) stosujących lenalidomid w leczeniu podtrzymującym, częstość zapalenia płuc sięgała 10,6%, a zakażeń płuc 9,4%. Inne często występujące działania niepożądane to biegunka, wysypka, zmęczenie, neuropatia obwodowa oraz zaburzenia metaboliczne, w tym hipokalcemia (50%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), w tym zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej, które stanowią poważne powikłania wymagające profilaktyki i monitorowania, zwłaszcza u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem.
anemia, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, badanie czynnościowe wątroby, biegunka, ból brzucha, ból mięśniowo-szkieletowy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, duszność, działanie immunomodulujące, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, hipokaliemia, kurcze mięśni, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nudności, parestezja, posocznica, skurcze mięśni, suchość skóry, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Klarytromycyna – Wskazania do stosowania
Klarytromycyna, antybiotyk makrolidowy o szerokim spektrum działania, jest wskazana w leczeniu zakażeń górnych i dolnych dróg oddechowych, w tym zapalenia gardła (Streptococcus pyogenes), zatok przynosowych, migdałków, oskrzeli oraz pozaszpitalnego zapalenia płuc (Mycoplasma pneumoniae, Streptococcus pneumoniae, Chlamydia pneumoniae). Wskazane jest przeprowadzenie oceny wrażliwości drobnoustrojów przed terapią, szczególnie w zakażeniach dolnych dróg oddechowych i skóry. Klarytromycyna jest również skuteczna w leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego u dzieci oraz niepowikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes). Ponadto, znajduje zastosowanie w terapii zakażeń zębów i jamy ustnej oraz zakażeń mykobakteryjnych, w tym kompleksu Mycobacterium avium (MAC) u pacjentów z HIV i limfocytami CD4 ≤100/mm³.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, bakteryjne zapalenie gardła, bakteryjne zapalenie zatok, Chlamydia pneumoniae, choroba wrzodowa, eradykacja Helicobacter pylori, gorączka reumatyczna, Haemophilus influenzae, kompleks Mycobacterium avium, limfocyt CD4+, liszajec zakaźny, Moraxella catarrhalis, Mycobacterium avium, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium intracellulare, Mycobacterium kansasii, mycoplasma pneumoniae, ostre zapalenie ucha środkowego, owrzodzenie dwunastnicy, paciorkowiec, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropień, ropień okołowierzchołkowy, róża, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, zakażenie bakteryjne, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie HIV, zakażenie mykobakteryjne, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zaostrzenie POChP, zapalenie gardła, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie migdałków, zapalenie oskrzeli, zapalenie ozębnej, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Bluefish Pharma 4 mg
Montelukast Bluefish Pharma, zawierający montelukast sodowy, jest stosowany w terapii astmy u różnych grup wiekowych, od niemowląt (6 miesięcy) do dorosłych. Badania kliniczne obejmujące około 4000 dorosłych i młodzieży (≥15 lat), 1750 dzieci w wieku 6-14 lat, 851 dzieci 2-5 lat oraz 175 dzieci 6 miesięcy do 2 lat wykazały, że najczęstsze działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) różnią się w zależności od wieku i obejmują m.in. ból głowy, ból brzucha, hiperkinezję, astmę, biegunkę, wypryskowe zapalenie skóry oraz pragnienie. Długotrwałe stosowanie montelukastu (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie zmienia profilu bezpieczeństwa leku.
AlAT, anafilaksja, AspAT, astma, astma okresowa, ból brzucha, ból mięśni, ból stawów, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, eozynofilia, eozynofilia płucna, granulat, hiperkinezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, mimowolne oddawanie moczu, montelukast sodowy, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, tik, trombocytopenia, wypryskowe zapalenie skóry, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zapalenie wątroby wątrobowokomórkowe, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pregabalin Stada 75 mg
Pregabalina, będąca analogiem kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) i klasyfikowana jako lek przeciwpadaczkowy (ATC: N03AX16), wykazuje unikalny mechanizm działania poprzez wiązanie się z podjednostką α2-δ kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym. Kliniczne badania potwierdziły jej skuteczność w leczeniu bólu neuropatycznego, zarówno obwodowego (35% pacjentów z ≥50% redukcją bólu vs 18% placebo), jak i ośrodkowego (22% vs 7% placebo), z szybkim początkiem działania już w pierwszym tygodniu terapii. W terapii skojarzonej padaczki u dorosłych i dzieci (4-16 lat) pregabalina wykazała istotne zmniejszenie częstości napadów, szczególnie przy dawkach 10 mg/kg mc./dobę (40,6% pacjentów z ≥50% redukcją napadów) oraz u młodszych dzieci (1 miesiąc do 4 lat) przy dawce 14 mg/kg mc./dobę. W leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD) u dorosłych, pregabalina poprawiła objawy u 52% pacjentów (≥50% poprawa w skali HAM-A) w porównaniu do 38% w grupie placebo, również z szybkim początkiem działania.
badanie dna oka, badanie kliniczne, badanie okulistyczne, badanie pola widzenia, białko α2-δ, ból neuropatyczny, działanie przeciwpadaczkowe, kanał wapniowy, kwas gamma-aminomasłowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia padaczki, napad częściowy, napad padaczkowy, neuralgia popółpaścowa, neuropatia cukrzycowa, niewyraźne widzenie, obwodowy ból neuropatyczny, ośrodkowy ból neuropatyczny, ośrodkowy układ nerwowy, ostrość widzenia, padaczka, pregabalina, skala lęku Hamiltona, terapia skojarzona padaczki, uogólnione zaburzenie lękowe, uraz rdzenia kręgowego, zakażenie górnych dróg oddechowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Suprovia 100 mg
Lek Suprovia (sytagliptyna) stosowany w terapii cukrzycy typu 2 charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym m.in. hipoglikemię, zapalenie trzustki oraz reakcje nadwrażliwości. Hipoglikemia występuje często, zwłaszcza w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7-13,8%) lub insuliną (9,6%). Inne działania niepożądane to m.in. trombocytopenia (rzadko), śródmiąższowa choroba płuc, ostre i martwicze zapalenie trzustki (częstość nieznana), a także reakcje skórne, takie jak świąd, obrzęk naczynioruchowy czy zespół Stevensa-Johnsona. W badaniach klinicznych odnotowano także częste zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zapalenie błony śluzowej nosogardła. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest porównywalny do dorosłych.
artropatia, badanie TECOS, bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, ciężka hipoglikemia, cukrzyca typu 2, hipoglikemia, martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, terapia skojarzona, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pragiola 75 mg
Pregabalina, będąca pochodną kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) i działająca poprzez wiązanie się z podjednostką α2-δ kanałów wapniowych w OUN, wykazuje skuteczność w leczeniu bólu neuropatycznego (w tym neuropatii cukrzycowej, neuralgii po półpaścu oraz bólu pourazowego rdzenia kręgowego) oraz jako terapia skojarzona w padaczce. W badaniach klinicznych stosowano dawkowanie 2x/dobę (BID) lub 3x/dobę (TID) z porównywalnym profilem bezpieczeństwa i skuteczności. W neuropatii obwodowej 35% pacjentów leczonych pregabaliną odnotowało ≥50% redukcję bólu (vs. 18% placebo), a w neuropatii ośrodkowej 22% (vs. 7% placebo). W terapii padaczki u dorosłych zmniejszenie częstości napadów obserwowano już w pierwszym tygodniu leczenia. U dzieci i młodzieży (3 m-cy–16 lat) dawki 2,5–10 mg/kg/dobę wykazały skuteczność, przy czym dawka 10 mg/kg/dobę (maks. 600 mg/dobę) była statystycznie istotna (40,6% pacjentów z ≥50% redukcją napadów, p=0,0068 vs. placebo). W badaniu u niemowląt (1 m-c–<4 lat) dawka 14 mg/kg/dobę znacząco zmniejszyła częstość napadów (p=0,0223). Pregabalina nie wykazała przewagi nad placebo w leczeniu pierwotnie uogólnionych napadów toniczno-klonicznych (PGTC).
białko alfa2-delta, ból neuropatyczny, ból rdzeniowy, farmakokinetyka, gorączka, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy, mechanizm działania pregabaliny, metoda podwójnie ślepej próby, napad padaczkowy częściowy, neuralgia popółpaścowa, neuropatia cukrzycowa, niewyraźne widzenie, obwodowy ból neuropatyczny, ośrodkowy ból neuropatyczny, padaczka, pierwotnie uogólniony napad toniczno-kloniczny, skala oceny lęku Hamiltona, terapia skojarzona, zaburzenie lękowe uogólnione, zakażenie górnych dróg oddechowych - Leksykon substancji czynnych
Paciorkowiec ślinowy – Właściwości farmakodynamiczne
Streptococcus salivarius jest kluczowym składnikiem nieswoistych szczepionek bakteryjnych z grupy Polyvaccinum (kod ATC: J07AX), występującym w trzech stężeniach: 1 mln komórek/ml w Polyvaccinum submite, 10 mln komórek/ml w Polyvaccinum mite (zarówno iniekcyjnym, jak i donosowym) oraz 100 mln komórek/ml w Polyvaccinum forte. Wszystkie preparaty zawierają inaktywowaną termicznie bakterię, co zapewnia bezpieczeństwo stosowania przy zachowaniu właściwości antygenowych. Proporcje poszczególnych gatunków bakterii są identyczne we wszystkich formach, co umożliwia precyzyjny dobór dawki w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Szczególnie preparat Polyvaccinum mite w formie kropli do nosa jest ukierunkowany na profilaktykę zakażeń górnych dróg oddechowych, gdzie S. salivarius jest częstym patogenem lub współuczestniczy w stanach zapalnych.
górne drogi oddechowe, immunoprofilaktyka, immunostymulacja, inaktywacja termiczna, krople do nosa, nawracająca infekcja, nieswoista odporność, nieswoista szczepionka bakteryjna, odporność swoista, odpowiedź immunologiczna, paciorkowiec ślinowy, Polyvaccinum, Polyvaccinum forte, Polyvaccinum mite, Polyvaccinum submite, stan zapalny, układ immunologiczny, zakażenie górnych dróg oddechowych, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gliptivil Combo 50 mg + 850 mg
Gliptivil Combo, zawierający wildagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg lub 1000 mg), charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa wynikającym z właściwości obu składników. Działania niepożądane są przeważnie łagodne i przemijające, nie wymagające przerwania terapii. Rzadkie przypadki zaburzeń czynności wątroby, w tym zapalenia wątroby, były zwykle bezobjawowe i ustępowały po odstawieniu leku. W badaniach klinicznych częstość podwyższenia aminotransferaz (AlAT lub AspAT) powyżej 3-krotnej górnej granicy normy wynosiła 0,2-0,3%. Hipoglikemia występowała z częstością 1% przy terapii wildagliptyną i metforminą, 5,1% w terapii trójskładnikowej (wildagliptyna + metformina + glimepiryd) oraz 14% w skojarzeniu z insuliną, przy czym ciężkie epizody hipoglikemii były rzadkie. Masa ciała pozostawała stabilna lub ulegała niewielkim zmianom (+0,2 do +0,6 kg). Metformina najczęściej powoduje zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), które ustępują samoistnie, a bardzo rzadko obserwuje się zmniejszenie wchłaniania witaminy B12 i kwasicę mleczanową.
aminotransferazy, ból stawowy, choroba refluksowa przełyku, hipoglikemia, inhibitor ACE, kwasica mleczanowa, metformina, mialgia, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, pemfigoid pęcherzowy, pokrzywka, reakcja skórna, sulfonylomocznik, terapia trójskładnikowa, wildagliptyna, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie nosogardzieli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zmiany pęcherzowe skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Monkasta 4 mg
Lek Monkasta, zawierający montelukast sodowy, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od wieku pacjentów z astmą. Najczęściej obserwowane działania u dorosłych i młodzieży (≥15 lat) to ból głowy, u dzieci 6-14 lat ból brzucha, a u najmłodszych (2-5 lat) pragnienie. Długoterminowe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci 6-14 lat) nie wykazały istotnych zmian w bezpieczeństwie stosowania. Częstość działań niepożądanych obejmuje m.in. zakażenia górnych dróg oddechowych (≥1/10), biegunka, nudności, wymioty, wysypka, gorączka (≥1/100 do <1/10), a także podwyższoną aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT) wymagającą monitorowania. Rzadziej występują trombocytopenia, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia psychiczne i neurologiczne, a bardzo rzadko poważne powikłania, takie jak zapalenie wątroby, zespół Churga-Strauss czy eozynofilia płucna.
anafilaksja, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, montelukast sodowy, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższona aktywność aminotransferaz, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, trombocytopenia, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorista HD 100 mg + 25 mg
Lek Lorista HD, zawierający losartan potasowy oraz hydrochlorotiazyd, wykazuje profil działań niepożądanych charakterystyczny dla obu substancji czynnych, bez specyficznych działań wynikających z ich skojarzenia. W badaniach klinicznych najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym była hiperkaliemia oraz zawroty głowy (>1% pacjentów). Losartan często powoduje osłabienie, zmęczenie, bóle w klatce piersiowej, bóle głowy i zawroty, kurcze mięśni, bezsenność, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, zaburzenia czynności nerek oraz hiperkaliemię. Rzadziej obserwowano reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, rabdomiolizę oraz małopłytkowość. Hydrochlorotiazyd może wywoływać bóle głowy, zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna), zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hipokaliemia, hiponatremia), a także reakcje skórne i zaburzenia nerek. Istotne jest monitorowanie funkcji wątroby, nerek oraz elektrolitów podczas terapii.
agranulocytoza, aktywność ALT, arytmia, blok przedsionkowo-komorowy, cephalalgia, cukromocz, dławica piersiowa, dna moczanowa, hematokryt, hemoglobina, hemoliza, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, incydent naczyniowo-mózgowy, jaskra zamkniętego kąta, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, losartan potasowy, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra krótkowzroczność, pierwotne nadciśnienie tętnicze, plamica Schönleina-Henocha, rabdomioliza, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc, zapalenie ślinianki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cinacalcet Aurovitas 30 mg
Cynakalcet, stosowany w leczeniu wtórnej i pierwotnej nadczynności przytarczyc oraz raka przytarczyc, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, z których najczęstsze to nudności i wymioty o charakterze łagodnym do umiarkowanego. Inne często obserwowane działania obejmują zaburzenia układu nerwowego (drgawki, zawroty głowy, parestezje), sercowo-naczyniowego (nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie), układu oddechowego (zakażenia górnych dróg oddechowych, duszność), żołądkowo-jelitowego (niestrawność, biegunka, ból brzucha) oraz skórne reakcje nadwrażliwości (wysypka, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokalcemii, która może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu serca. Częstość występowania hipokalcemii i poważnych zaburzeń rytmu nie jest dokładnie określona, co wymaga ścisłego monitorowania poziomu wapnia u pacjentów leczonych cynakalcetem.
biegunka, ból brzucha, ciężka hipokalcemia, cynakalcet, drgawki, duszność, hiperkalemia, hipokalcemia, jadłowstręt, komorowe zaburzenia rytmu serca, krańcowa niewydolność nerek, niedociśnienie, niestrawność, niewydolność serca, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pierwotna nadczynność przytarczyc, pokrzywka, rak przytarczyc, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, wtórna nadczynność przytarczyc, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zaparcie, zmniejszone stężenie testosteronu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Combodiab 50 mg + 850 mg
Lek Combodiab, zawierający sytagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z danymi dotyczącymi jednoczesnego podawania tych substancji jako osobnych preparatów. Wśród działań niepożądanych najczęściej obserwuje się hipoglikemię (częstość występowania 13,8% przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi sulfonylomocznika oraz 10,9% z insuliną), objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, wymioty, ból brzucha), a także reakcje nadwrażliwości i zapalenie trzustki (częstość występowania 0,3% w badaniu TECOS). Rzadko występują poważne powikłania, takie jak kwasica mleczanowa, zaburzenia czynności wątroby czy niedokrwistość megaloblastyczna związana z niedoborem witaminy B12. Profil działań niepożądanych u dzieci i młodzieży (10-17 lat) jest zbliżony do dorosłych, z podwyższonym ryzykiem hipoglikemii niezależnie od stosowania insuliny bazowej.
bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, biorównoważność, cukrzyca typu 2, EGFR, hipoglikemia, kwasica mleczanowa, metformina, niedobór witaminy B12, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, sytagliptyna, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolpidem Genoptim 5 mg
Tabletki powlekane Zolpidem Genoptim 5 mg wykazują działania niepożądane o nasileniu zależnym od dawki, szczególnie dotyczące ośrodkowego układu nerwowego. Najczęściej występują u pacjentów w podeszłym wieku i mogą być mniej nasilone, gdy lek jest przyjmowany bezpośrednio przed snem. Działania niepożądane obejmują m.in. infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych (często), zaburzenia psychiczne takie jak omamy, pobudzenie psychoruchowe, koszmary senne (często), a także stan splątania i drażliwość (niezbyt często). Występują również zaburzenia układu nerwowego, w tym senność, ból głowy, zawroty głowy, niepamięć następcza oraz obniżony poziom świadomości (często). Zgłaszano także podwójne widzenie, depresję oddechową, biegunki, nudności, wymioty, podwyższenie enzymów wątrobowych oraz reakcje skórne o różnym nasileniu.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, chodzenie we śnie, depresja, depresja oddechowa, enzym wątrobowy, koszmar senny, nadmierna potliwość, niepamięć następcza, niepokój ruchowy, nudność, objaw z odbicia, obrzęk naczynioruchowy, omam, osłabienie siły mięśniowej, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent w podeszłym wieku, pobudzenie psychoruchowe, podwójne widzenie, pokrzywka, psychoza, reakcja paradoksalna, senność, stan splątania, świąd, tolerancja na lek, układowy zawrót głowy, urojenie, uzależnienie, wymioty, wysypka, zaburzenie chodu, zaburzenie libido, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zespół odstawienny, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carzap 16 mg
Produkt leczniczy Carzap, zawierający kandesartan cyleksetylu w dawkach 8 mg, 16 mg i 32 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie łagodnymi i przemijającymi działaniami niepożądanymi. W badaniach klinicznych nadciśnienia tętniczego odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosił 3,1% w grupie leczonej kandesartanem i 3,2% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy, ból głowy oraz infekcje układu oddechowego. U pacjentów z niewydolnością serca, w badaniu CHARM (n=3803), 21,0% przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, najczęściej hiperkaliemii, niedociśnienia i zaburzeń czynności nerek, szczególnie u osób powyżej 70 roku życia, z cukrzycą lub stosujących inhibitory ACE i/lub spironolakton. U dzieci i młodzieży (6-18 lat) obserwowano wyższą częstość występowania działań niepożądanych takich jak ból głowy, zawroty głowy, kaszel (≥1/10), wysypka (≥1/100 do <1/10) oraz hiperkaliemia i hiponatremia (≥1/1000 do <1/100) w porównaniu do dorosłych.
agranulocytoza, arytmia zatokowa, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, gorączka, hiperkaliemia, hiponatremia, infekcja układu oddechowego, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, kaszel, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, spironolakton, świąd, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Linefor 300 mg
Pregabalina, pochodna kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), działa poprzez wiązanie się z podjednostką α2-δ kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym, co moduluje przepływ jonów wapnia i wpływa na przekaźnictwo nerwowe. W badaniach klinicznych wykazano jej skuteczność w leczeniu bólu neuropatycznego (neuropatia cukrzycowa, neuralgia po półpaścu, ból po urazie rdzenia) z dawkowaniem 2x lub 3x na dobę, gdzie 35% pacjentów osiągnęło ≥50% redukcję bólu (vs 18% placebo). W ośrodkowym bólu neuropatycznym poprawę o ≥50% odnotowano u 22% pacjentów (vs 7% placebo). W terapii przeciwpadaczkowej pregabalina wykazuje szybki początek działania, zmniejszając częstość napadów już w pierwszym tygodniu. W monoterapii u nowo zdiagnozowanych pacjentów nie wykazano równoważności z lamotryginą, jednak profil bezpieczeństwa był podobny. U dzieci i młodzieży (3 miesiące–16 lat) dawki 2,5–14 mg/kg mc./dobę wykazały zależność dawka-efekt, z istotną skutecznością przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę.
badanie dna oka, ból neuropatyczny, kanał wapniowy, kwas gamma-aminomasłowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, Linefor, monoterapia, napad padaczkowy, napad padaczkowy częściowy, napad toniczno-kloniczny, neuralgia popółpaścowa, neuropatia cukrzycowa, obwodowy ból neuropatyczny, ośrodkowy ból neuropatyczny, ośrodkowy układ nerwowy, ostrość widzenia, pole widzenia, pregabalina, przekaźnictwo nerwowe, skala Hamiltona, terapia skojarzona, uogólnione zaburzenie lękowe, uraz rdzenia kręgowego, zakażenie górnych dróg oddechowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Furocef 500 mg
Furocef to antybiotyk cefalosporynowy II generacji, dostępny w formie tabletek powlekanych zawierających 500 mg cefuroksymu (601,43 mg cefuroksymu aksetylu). Lek jest wskazany do leczenia zakażeń bakteryjnych u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 40 kg masy ciała. Wskazania obejmują ostre paciorkowcowe zapalenie migdałków i gardła, ostre bakteryjne zapalenie zatok, ostre zapalenie ucha środkowego, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, zakażenia układu moczowego (zapalenie pęcherza moczowego i odmiedniczkowe zapalenie nerek), niepowikłane zakażenia skóry i tkanki miękkiej oraz wczesną postać boreliozy (choroby z Lyme). Leczenie powinno być prowadzone zgodnie z aktualnymi wytycznymi racjonalnej antybiotykoterapii, aby ograniczyć ryzyko rozwoju oporności bakteryjnej.
antybiotykooporność, borelioza, cefalosporyna II generacji, cefuroksymu aksetyl, erythema migrans, odmiedniczkowe zapalenie nerek, paciorkowiec grupy A, przewlekłe zapalenie oskrzeli, racjonalna antybiotykoterapia, ropień, rumień wędrujący, Streptococcus pyogenes, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie skóry i tkanki miękkiej, zakażenie układu moczowego, zapalenie migdałków i gardła, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bosentan Ranbaxy 125 mg
Bozentan, stosowany w terapii nadciśnienia płucnego, był badany na 2486 pacjentach w dawkach od 100 mg do 2000 mg/dobę przez średnio 45 tygodni. Najczęstsze działania niepożądane obejmują ból głowy (11,5%), obrzęk i zatrzymanie płynów (13,2%), nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby (10,9%) oraz niedokrwistość lub zmniejszenie stężenia hemoglobiny (9,9%). Wzrost aktywności aminotransferaz wątrobowych jest zależny od dawki i występuje głównie w pierwszych 26 tygodniach leczenia, z 11,2% pacjentów doświadczających wzrostu aminotransferaz ≥3× górnej granicy normy (GGN) w porównaniu do 2,4% w grupie placebo. Niedokrwistość z hemoglobiną <10 g/dl wystąpiła u 8% pacjentów leczonych bozentanem versus 3,9% placebo. Konieczne jest regularne monitorowanie funkcji wątroby i parametrów hematologicznych podczas terapii.
aminotransferaza wątrobowa, anafilaksja, ból głowy, bozentan, działanie hepatotoksyczne, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, nadciśnienie płucne, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, nieostre widzenie, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk uogólniony, omdlenie, przekrwienie błony śluzowej nosa, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków, reakcja nadwrażliwości, stężenie hemoglobiny, tętnicze nadciśnienie płucne, wymioty, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zatrzymanie płynów - Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidone Grindeks 6 mg
Risperidone Grindeks (rysperydon) jest lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥10%) to parkinsonizm, sedacja, ból głowy oraz bezsenność. Objawy pozapiramidowe, takie jak parkinsonizm, akatyzja, dystonia i dyskineza, wykazują zależność od dawki i wymagają regularnej oceny neurologicznej. Szczególnie istotne jest monitorowanie ryzyka złośliwego zespołu neuroleptycznego, hiperprolaktynemii (objawy: ginekomastia, zaburzenia miesiączkowania, mlekotok), oraz zaburzeń metabolicznych, w tym zwiększenia masy ciała (18% pacjentów doświadczyło wzrostu masy ciała ≥7% w porównaniu do 9% w grupie placebo) i ryzyka cukrzycy (0,43% w badaniach klinicznych). Rysperydon może także wydłużać odstęp QT w EKG, co niesie ryzyko poważnych arytmii, takich jak torsade de pointes, a także powodować zaburzenia sercowo-naczyniowe, w tym tachykardię i nadciśnienie.
akatyzja, arytmia komorowa, bradykinezja, brak miesiączki, cukrzyca, częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, dysfagia, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperprolaktynemia, jaskra, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, objawy pozapiramidowe, obrzęk obwodowy, paliperydon, parkinsonizm, przemijający napad niedokrwienny, rysperydon, sedacja, tachykardia, tachykardia komorowa, trombocytopenia, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zapalenie żołądka, zatorowość płucna, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Candepres 16 mg
Profil bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej preparatu Candepres, jest dobrze udokumentowany zarówno w badaniach klinicznych, jak i w praktyce po wprowadzeniu leku do obrotu. Działania niepożądane są zazwyczaj łagodne i przemijające, a ich częstość nie zależy od dawki ani wieku pacjenta. W badaniach nad nadciśnieniem tętniczym odsetek rezygnacji z terapii z powodu działań niepożądanych wynosił 3,1% dla kandesartanu i 3,2% dla placebo. W populacji pacjentów z niewydolnością serca, w programie CHARM, przerwanie leczenia nastąpiło u 21,0% osób przyjmujących kandesartan w dawkach do 32 mg, głównie z powodu hiperkaliemii, niedociśnienia tętniczego i zaburzeń czynności nerek. Najczęstsze działania niepożądane u pacjentów z nadciśnieniem to zawroty głowy, bóle głowy oraz zakażenia dróg oddechowych, występujące z częstością co najmniej o 1% wyższą niż placebo.
agranulocytoza, arytmia zatokowa, Candepres, hemoglobina, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetyl, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, spironolakton, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polcylin 250 mg/ml
Polcylin to preparat zawierający fenoksymetylopenicylinę potasową, antybiotyk z grupy penicylin, dostępny w formie granulatu do sporządzania roztworu lub zawiesiny doustnej w stężeniach 50 mg/mL, 100 mg/mL oraz 250 mg/mL. Wskazania do stosowania obejmują zakażenia górnych dróg oddechowych, takie jak zapalenie gardła i migdałków wywołane paciorkowcami, ostre zapalenie zatok i ucha środkowego, pozaszpitalne zapalenie płuc (głównie wywołane przez Streptococcus pneumoniae), niepowikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, wczesne postaci boreliozy skórnej (rumień wędrujący) oraz ropnie zębowe u dzieci. Dawkowanie i wybór stężenia preparatu powinny uwzględniać wiek, masę ciała pacjenta, rodzaj i nasilenie infekcji oraz preferencje dotyczące objętości leku. Terapia trwa zwykle 7-10 dni, z koniecznością ukończenia pełnej kuracji dla zapobiegania nawrotom i rozwojowi oporności.
antybiotyk penicylinowy, benzoesan sodu, borelioza skórna, Borrelia burgdorferi, erythema migrans, etiologia paciorkowcowa, fenoksymetylopenicylina potasowa, fenyloketonuria, lek przeciwbakteryjny, migdałki podniebienne, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pozaszpitalne zapalenie płuc, reakcja alergiczna, ropień zębowy, rumień wędrujący, Streptococcus pneumoniae, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie gardła, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zatoki przynosowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Promonta 4 mg 4 mg
Montelukast, stosowany w dawkach 10 mg u dorosłych i młodzieży (≥15 lat), 5 mg u dzieci 6-14 lat oraz 4 mg u dzieci 2-5 lat, wykazuje stosunkowo dobry profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących łącznie kilka tysięcy pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy (głównie u dorosłych), ból brzucha (u dzieci 6-14 lat), biegunka, nudności, wymioty oraz wysypka. Częstość występowania zwiększonej aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) wymaga regularnego monitorowania funkcji wątroby, zwłaszcza podczas długotrwałego leczenia. Długoterminowe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) potwierdziły stabilność profilu bezpieczeństwa bez istotnych zmian w czasie terapii.
astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, depresja, dezorientacja, drażliwość, drgawka, eozynofilia płucna, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, lęk, lek przeciwastmatyczny, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, niedoczulica, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, siniaczenie, skłonność do krwawień, skurcz mięśnia, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg czosnkowy – Wskazania do stosowania
Wyciąg czosnkowy (Allii sativi extractum), standaryzowany najczęściej w stosunku 1:5 w etanolu 70% (v/v), wykazuje udokumentowaną aktywność bakteriostatyczną i przeciwzapalną, co uzasadnia jego zastosowanie w terapii wspomagającej schorzenia górnych dróg oddechowych. Preparaty takie jak Cepasmel i Cepastil zawierają 2 g wyciągu czosnkowego oraz 10 g wyciągu cebulowego na 100 g produktu, zapewniając aktywność bakteriostatyczną ≥ 20 I.U./ml oraz zawartość etanolu na poziomie 4-7% (v/v). Wyciąg czosnkowy jest wskazany w leczeniu podrażnień gardła, suchego i męczącego kaszlu, zakażeń górnych dróg oddechowych, zapalenia jamy ustnej i gardła oraz jako terapia uzupełniająca w przeziębieniu, dzięki swoim właściwościom łagodzącym, przeciwkaszlowym i wspomagającym proces zdrowienia.
aktywność bakteriostatyczna, etiologia, infekcja wirusowa górnych dróg oddechowych, leczenie wspomagające, podrażnienie gardła, przeziębienie, schorzenie górnych dróg oddechowych, stan zapalny, suchy kaszel, terapia uzupełniająca, właściwość przeciwzapalna, właściwości organoleptyczne, wyciąg cebulowy, wyciąg czosnkowy, wyciąg etanolowy, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Avedol 12,5 mg
Karwedylol, dostępny w dawkach 6,25 mg, 12,5 mg oraz 25 mg (preparat Avedol), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których wiele występuje niezależnie od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy, bóle głowy, omdlenia oraz osłabienie, szczególnie na początku terapii, zwykle o łagodnym przebiegu. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca istnieje ryzyko nasilenia niewydolności i retencji płynów podczas zwiększania dawki, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty leczenia moczopędnego. Niewydolność serca występuje z podobną częstością u pacjentów leczonych karwedylolem i placebo (odpowiednio 15,4% i 14,5%). Przemijające pogorszenie czynności nerek obserwuje się u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca, miażdżycą i/lub zaburzeniami czynności nerek, co wymaga regularnej kontroli parametrów nerkowych.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, impotencja, karwedylol, lek beta-adrenolityczny, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, objaw Raynauda, obrzęk płucny, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezje, przewlekła niewydolność serca, stan przedomdleniowy, stężenie glukozy we krwi, uogólniona miażdżyca, utajona cukrzyca, zaburzenia czynności lewej komory, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia kontroli glikemii, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenia widzenia, zaburzenia wzwodu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zespół suchego oka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych