wstrząs kardiogenny
Wstrząs kardiogenny to stan nagłego zagrożenia życia charakteryzujący się niewydolnością serca jako pompy, co prowadzi do niedostatecznej perfuzji tkankowej. Jest najcięższą postacią ostrej niewydolności serca z wysoką śmiertelnością sięgającą 40-50% pomimo nowoczesnych metod leczenia.
Najczęstszą przyczyną wstrząsu kardiogennego jest zawał serca, szczególnie obejmujący duży obszar lewej komory. Inne przyczyny to zaawansowana kardiomiopatia, ciężkie wady zastawkowe, zapalenie mięśnia sercowego, tamponada serca czy uraz serca. W patofizjologii kluczową rolę odgrywa błędne koło: zmniejszony rzut serca → hipoperfuzja narządów → aktywacja mechanizmów kompensacyjnych → zwiększone obciążenie serca → dalsze zmniejszenie rzutu.
Diagnostyka wstrząsu kardiogennego obejmuje ocenę parametrów hemodynamicznych (hipotonia, tachykardia), objawów hipoperfuzji narządowej (oliguria, zaburzenia świadomości, ochłodzenie skóry) oraz badania obrazowe i laboratoryjne (EKG, echokardiografia, markery uszkodzenia mięśnia sercowego, gazometria). Kryteria diagnostyczne to: ciśnienie skurczowe <90 mmHg lub spadek o >30 mmHg, indeks sercowy <2,2 l/min/m², ciśnienie zaklinowania w płucnych naczyniach włosowatych >15 mmHg.
Leczenie wymaga kompleksowego podejścia i powinno być prowadzone w ośrodkach specjalistycznych. Obejmuje ono: leczenie przyczynowe (najczęściej pilna rewaskularyzacja w przypadku zawału), optymalizację stanu hemodynamicznego (leki inotropowe, wazoaktywne), mechaniczne wspomaganie krążenia (kontrapulsacja wewnątrzaortalna, ECMO, urządzenia Impella) oraz leczenie powikłań. Kluczowe znaczenie ma szybkie wdrożenie leczenia i transfer do ośrodka z możliwością pełnej interwencji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Asbima 10 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Asbima, zawierający amlodypinę i walsartan w dawkach 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, w tym sorbitol (E-420) w ilościach 9,25 mg lub 18,5 mg w zależności od dawki. Nie należy stosować leku u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, takimi jak marskość żółciowa czy cholestaza, ze względu na ryzyko nieprzewidywalnych stężeń leku i działań niepożądanych. Ponadto, Asbima jest przeciwwskazana w drugim i trzecim trymestrze ciąży z uwagi na teratogenne działanie antagonistów receptora angiotensyny II (walsartan).
aliskiren, amlodypina i walsartan, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie niedociśnienie, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, homeostaza układu krążenia, kardiomiopatia przerostowa, marskość żółciowa wątroby, nadwrażliwość na składniki leku, niestabilna niewydolność serca, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, ostry zawał serca, pochodne dihydropirydyny, sorbitol, trymestr ciąży, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia perfuzji narządów, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Perindopril/Amlodipine Krka 4 mg + 10 mg
Perindopril/Amlodipine Krka to lek złożony zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę bezylan, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Przeciwwskazania obejmują m.in. nadwrażliwość na składniki, obrzęk naczynioruchowy po inhibitorach ACE, stosowanie w II i III trymestrze ciąży, znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych, ciężkie niedociśnienie, wstrząs kardiogenny, zwężenie drogi odpływu z lewej komory oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po zawale. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), wątroby, u osób w podeszłym wieku oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, litu czy NLPZ. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu, parametrów nerkowych oraz ciśnienia tętniczego, zwłaszcza na początku terapii i podczas dostosowywania dawki.
amlodypina, dihydropirydyna, dysfagia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kreatynina, leki hipoglikemizujące, leki przeciwcukrzycowe, niedociśnienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy idiopatyczny, peryndopryl, potas w surowicy, sakubitryl walsartan, stenoza tętnicy nerkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Asbima 5 mg + 80 mg
Lek Asbima, zawierający amlodypinę (pochodną dihydropirydyny) oraz walsartan, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (w tym marskością żółciową i cholestazą), a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Ponadto, stosowanie Asbimy jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (np. kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty dużego stopnia) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale serca. Wskazane jest także unikanie jednoczesnego stosowania z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, antykoncepcja, bloker kanału wapniowego, cholestaza, cukrzyca, działanie inotropowe, hiperkaliemia, hipotensja, kardiomiopatia przerostowa, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, ostry zawał serca, pochodna dihydropirydyny, trymestr ciąży, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vivacor 12,5 mg
Przedawkowanie karwedylolu, substancji czynnej leku Vivacor (dostępnego w dawkach 6,25 mg, 12,5 mg i 25 mg), prowadzi do poważnych powikłań kardiologicznych i neurologicznych, wynikających z blokady receptorów beta-1, beta-2 oraz alfa-1 adrenergicznych. Klinicznie obserwuje się ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardię (<50/min), ostrą niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie akcji serca, zaburzenia oddychania, skurcz oskrzeli, wymioty, zaburzenia świadomości oraz uogólnione drgawki. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują rozszerzenie naczyń obwodowych, zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego, hipoperfuzję narządów oraz toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
antagonista receptorów muskarynowych, asystolia, atropina, beta-sympatykomimetyk, bradykardia, glukagon, hipoperfuzja narządów, inhibitor fosfodiesterazy, karwedylol, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwdrgawkowy, monitorowanie EKG, napad drgawkowy grand mal, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, obturacyjna choroba płuc, przedawkowanie karwedylolu, receptor alfa-1, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, skurcz oskrzeli, stymulacja przezżylna, terapia nerkozastępcza, uogólnione drgawki, wstrząs kardiogenny, zaburzenie świadomości, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramlolan 2,5 mg + 5 mg
Lek Ramlolan, zawierający ramipryl i amlodypinę, posiada liczne przeciwwskazania wynikające z farmakologii obu składników. Stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na ramipryl, amlodypinę, inne inhibitory ACE, pochodne dihydropirydyny oraz substancje pomocnicze. Ramipryl wyklucza terapię u osób z obrzękiem naczynioruchowym (dziedzicznym, idiopatycznym lub związanym z inhibitorami ACE/antagonistami receptora angiotensyny II), znacznym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych, zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki, a także u pacjentów stosujących aliskiren przy cukrzycy lub GFR < 60 ml/min/1,73 m² oraz u kobiet w II i III trymestrze ciąży. Ponadto, lek nie powinien być rozpoczynany wcześniej niż 36 godzin po ostatniej dawce sakubitrylu z walsartanem. Przeciwwskazania związane z amlodypiną obejmują ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, bezylan amlodypiny, cukrzyca, inhibitor ACE, niedociśnienie, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pochodna dihydropirydyny, ramipryl, sakubitryl z walsartanem, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lisinopril Grindeks
U pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym leczonych inhibitorem ACE – Lisinoprilem Grindeks – objawowe niedociśnienie tętnicze występuje rzadko, jednak ryzyko wzrasta przy zmniejszonej objętości wewnątrznaczyniowej, np. w wyniku stosowania diuretyków, restrykcyjnej diety niskosodowej, dializoterapii, biegunek, wymiotów czy ciężkiego nadciśnienia reninozależnego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza przy dużych dawkach diuretyków pętlowych, hiponatremii i zaburzeniach czynności nerek. Monitorowanie ciśnienia tętniczego i dostosowanie dawki jest kluczowe, zwłaszcza u chorych z chorobą niedokrwienną serca i chorobami naczyniowo-mózgowymi, gdzie nadmierne obniżenie ciśnienia może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub incydentu naczyniowo-mózgowego. W przypadku niedociśnienia zaleca się ułożenie pacjenta na plecach i ewentualne podanie dożylne soli fizjologicznej; przemijające niedociśnienie nie stanowi przeciwwskazania do kontynuacji terapii.
białkomocz, choroba naczyniowo-mózgowa, choroba niedokrwienna serca, dializoterapia, diuretyk pętlowy, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, leczenie moczopędne, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze reninozależne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, obustronne zwężenie tętnic nerkowych, ostra niewydolność nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Meaxin
Imatynib w dawce 400 mg (Meaxin) wymaga szczegółowego monitorowania ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane i interakcje lekowe. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów proteazy, azolowych leków przeciwgrzybiczych, makrolidów, substratów CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym oraz pochodnych kumaryny (np. warfaryny). Induktory CYP3A4 (np. deksametazon, fenytoina) mogą obniżać ekspozycję na imatynib, zwiększając ryzyko niepowodzenia terapii. U pacjentów po tyreoidektomii stosujących lewotyroksynę konieczne jest monitorowanie TSH. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (łagodnymi do ciężkich) należy kontrolować obraz krwi i enzymy wątrobowe, zwracając uwagę na ryzyko uszkodzenia, niewydolności i martwicy wątroby. W terapii skojarzonej z chemioterapią obserwuje się zwiększone ryzyko hepatotoksyczności. U około 2,5% pacjentów z CML występuje zatrzymanie płynów manifestujące się wysiękiem opłucnowym, obrzękami, wodobrzuszem czy obrzękiem płuc, co wymaga regularnej kontroli masy ciała i oceny funkcji serca oraz nerek, zwłaszcza u osób starszych i z chorobami serca.
alfa-kwaśna glikoproteina, cyklosporyna, CYP3A4, enzymy wątrobowe, fototoksyczność, GIST, hormon tyreotropowy, imatynib, lek przeciwgrzybiczny, mikroangiopatia zakrzepowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, obrzęk płuc, opóźnienie wzrostu, piorunujące zapalenie wątroby, poszerzenie naczyń przedodźwiernikowych, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, reaktywacja zapalenia wątroby, trombocytopenia, tyreoidektomia, wodobrzusze, wstrząs kardiogenny, wysięk opłucnowy, zaburzenia czynności lewej komory, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Raenom 7,5 mg
Lek Raenom zawierający iwabradynę (bromowodorek) w dawkach 5 mg i 7,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z bradykardią (częstość pracy serca <70/min), zespołem chorego węzła zatokowego, blokami przedsionkowo-komorowymi i zatokowo-przedsionkowymi, wstrząsem kardiogennym, ostrym zawałem mięśnia sercowego, ciężkim niedociśnieniem (<90/50 mmHg), niestabilną lub ostrą niewydolnością serca oraz niestabilną dławicą piersiową. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na iwabradynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (44,607 mg w tabletce 5 mg i 41,675 mg w tabletce 7,5 mg), co jest istotne u osób z nietolerancją tego cukru. Iwabradyna jest metabolizowana przez CYP3A4, dlatego jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami tego enzymu (np. ketokonazol, klarytromycyna, rytonawir) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko bradykardii i powikłań. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak werapamil i diltiazem, mogą nasilać efekt bradykardyzujący i również stanowią przeciwwskazanie do terapii.
antybiotyki makrolidowe, azolowe pochodne przeciwgrzybicze, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie niedociśnienie, cytochrom P450 3A4, częstość akcji serca, diltiazem, dysfagia, erytromycyna, inhibitory proteazy HIV, itrakonazol, iwabradyna, ketokonazol, klarytromycyna, laktoza, nadwrażliwość, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, stymulator serca, układ krążenia, werapamil, wstrząs kardiogenny, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Taptiqom (15 mcg + 5 mg)/ml
Produkt leczniczy Taptiqom, zawierający tafluprost 15 µg/ml oraz tymolol 5 mg/ml w postaci kropli do oczu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym fosforany (1,3 mg/ml). Ze względu na obecność tymololu, beta-adrenolityku, lek nie powinien być stosowany u chorych z aktywną astmą oskrzelową, astmą w wywiadzie, ciężką postacią POChP, bradykardią (<60 uderzeń/min), zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II/III stopnia bez rozrusznika, objawową niewydolnością serca oraz wstrząsem kardiogennym, ze względu na ryzyko zaostrzenia chorób układu oddechowego i krążenia oraz poważnych zaburzeń rytmu serca.
analog prostaglandyny F2α, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, choroba Raynauda, cukrzyca, dławica piersiowa, niewydolność serca, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, tafluprost, tymolol, tyreotoksykoza, wstrząs kardiogenny, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Niskie ciśnienie krwi (hipotonia) – Etiologia i przyczyny
Hipotonia definiowana jest jako ciśnienie tętnicze poniżej 90/60 mmHg i może mieć podłoże fizjologiczne (np. u osób z dobrą sprawnością fizyczną, u młodych lub w wyniku czynników genetycznych) lub patologiczne. Najczęstsze przyczyny patologiczne to hipowolemia spowodowana odwodnieniem (np. w wyniku wymiotów, biegunki, nadmiernego pocenia się, stosowania diuretyków), utrata krwi (urazy, krwawienia wewnętrzne), niewydolność serca (zawał, zaburzenia rytmu, kardiomiopatie), choroby endokrynologiczne (choroba Addisona, niedoczynność tarczycy, hipoglikemia), zaburzenia układu nerwowego (choroba Parkinsona, zanik wieloukładowy, neuropatie autonomiczne) oraz stany nagłe jak sepsa i anafilaksja. Hipotonia ortostatyczna definiowana jest jako spadek ciśnienia skurczowego o ≥20 mmHg lub rozkurczowego o ≥10 mmHg w ciągu 3 minut po pionizacji i jest częsta u osób starszych (3-26% pacjentów z nadciśnieniem) oraz w przebiegu neuropatii autonomicznej i odwodnienia. Hipotonia poposiłkowa występuje u około 20% pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem i chorobą wieńcową, spowodowana jest rozszerzeniem naczyń trzewnych po posiłku.
alfa-blokery, amyloidoza, anafilaksja, antagoniści receptora angiotensyny, beta-blokery, blokery kanału wapniowego, choroba Addisona, choroba Parkinsona, choroba zastawkowa serca, diuretyki, hipoglikemia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, hipotonia poposiłkowa, hipowolemii, inhibitory ACE, kardiomiopatia restrykcyjna, neuropatia cukrzycowa, niedoczynność przytarczyc, niedoczynność tarczycy, niewydolność autonomiczna, niewydolność serca, otępienie z ciałami Lewy’ego, sepsa, wstrząs dystrybucyjny, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, wstrząs obturacyjny, wstrząs septyczny, zaburzenia rytmu serca, zanik wieloukładowy, zawał serca, zespół Waterhouse’a-Friderichsena - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Isoptin 80 80 mg
Werapamil chlorowodorek (Isoptin) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z wstrząsem kardiogennym ze względu na ryzyko pogłębienia niewydolności hemodynamicznej. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują blok przedsionkowo-komorowy II° i III° (z wyjątkiem pacjentów ze sprawnym stymulatorem serca), zespół chorego węzła zatokowego (SSS) bez stymulatora, oraz niewydolność serca z frakcją wyrzutową <35% i ciśnieniem zaklinowania w tętnicy płucnej >20 mmHg. Werapamil jest również przeciwwskazany w migotaniu lub trzepotaniu przedsionków przy współistniejącej dodatkowej drodze przewodzenia, np. w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) i Lowna-Ganonga-Levine’a (LGL), ze względu na ryzyko przyspieszenia rytmu komór i tachyarytmii zagrażających życiu.
blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, bradykardia, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, działanie inotropowe ujemne, frakcja wyrzutowa, iwabradyna, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na lek, niewydolność serca, rzut serca, stymulator serca, tachyarytmia komorowa, werapamilu chlorowodorek, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie krążenia, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Lowna-Ganonga-Levine’a, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lignocainum hydrochloricum 1% 10 mg/ml
Lignocainum Hydrochloricum WZF 1% (10 mg/ml) to roztwór do wstrzykiwań zawierający lidokainę chlorowodorek jednowodny, będący amidowym środkiem miejscowo znieczulającym. Stosowanie tego preparatu jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na lidokainę, inne amidowe anestetyki miejscowe oraz substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania do znieczulenia podpajęczynówkowego i zewnątrzoponowego, które obejmują ostre choroby OUN (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzy OUN, zapalenie istoty szarej rdzenia, krwawienie śródczaszkowe), zwężenie kanału rdzenia, aktywne choroby kręgosłupa (procesy zapalne, gruźlica, guzy), niedawne urazy kręgosłupa oraz posocznicę, zakażenia skóry w miejscu iniekcji, wstrząs kardiogenny lub hipowolemiczny, zaburzenia krzepnięcia i leczenie przeciwzakrzepowe. Podanie leku w tych stanach może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych i hemodynamicznych.
Infuzja dożylna lidokainy w leczeniu bólu okołooperacyjnego jest przeciwwskazana przy jednoczesnym stosowaniu znieczulenia regionalnego, zwłaszcza gdy podaje się duże dawki miejscowego środka znieczulającego w bolusie (np. znieczulenie zewnątrzoponowe, pni i splotów nerwowych), ze względu na ryzyko kumulacji toksycznych efektów lidokainy. Przed zastosowaniem preparatu należy dokładnie przeanalizować wywiad alergologiczny i medyczny pacjenta, uwzględniając także zawartość sodu (2,75 mg/ml), co może mieć znaczenie u osób na diecie niskosodowej. W przypadku stwierdzenia przeciwwskazań konieczne jest rozważenie alternatywnych metod leczenia, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjenta.
dysfagia, działanie toksyczne, gruźlica kręgosłupa, guz kręgosłupa, guz ośrodkowego układu nerwowego, infuzja dożylna lidokainy, krwawienie śródczaszkowe, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwzakrzepowy, lidokainy chlorowodorek, nadwrażliwość na lidokainę, niedokrwistość złośliwa, posocznica, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie istoty szarej rdzenia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe, zwężenie kanału rdzenia kręgowego, zwyrodnienie rdzenia kręgowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levosimendan Zentiva
Lewozymendan wykazuje istotne działanie hemodynamiczne, w tym obniżenie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niskim ciśnieniem wyjściowym oraz innymi czynnikami predysponującymi do niedociśnienia. Przed rozpoczęciem infuzji należy skorygować ciężką hipowolemię, a podczas terapii monitorować parametry życiowe przez co najmniej 4-5 dni po zakończeniu podawania, ze względu na obecność aktywnych metabolitów osiągających maksymalne stężenia około 48 godzin po infuzji. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne jest wydłużenie okresu monitorowania, gdyż dysfunkcje tych narządów mogą nasilać i przedłużać działanie leku. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, a w przypadku nadmiernych zmian ciśnienia lub rytmu serca infuzję należy zmniejszyć lub przerwać.
choroba niedokrwienna serca, hipokaliemia, hipowolemie, infuzja dożylna, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, lewozymendan, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niedokrwistość, niedomykalność zastawki mitralnej, niewydolność serca, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, tamponada serca, wstrząs kardiogenny, wydłużony odstęp QTc, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał prawej komory - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół złamanego serca – Objawy
Zespół złamanego serca (takotsubo cardiomyopathy) to nagłe, przejściowe osłabienie mięśnia sercowego, najczęściej wywołane silnym stresem fizycznym lub emocjonalnym, charakteryzujące się balonowaniem lewej komory serca. Objawy kliniczne, takie jak nagły ból w klatce piersiowej, duszność, arytmie, hipotensja czy omdlenia, są podobne do zawału serca, jednak badania laboratoryjne i angiografia wykluczają obecność zablokowanych tętnic wieńcowych oraz typowe markery uszkodzenia mięśnia sercowego. W fazie ostrej dochodzi do wyrzutu katecholamin (adrenalina, noradrenalina, dopamina), co prowadzi do tymczasowego oszołomienia mięśnia sercowego i zmniejszenia jego wydolności. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu zawału oraz obrazowaniu echokardiograficznym i angiograficznym, a pierwsze 48-72 godziny są kluczowe ze względu na ryzyko powikłań, takich jak wstrząs kardiogenny czy zaburzenia rytmu serca.
angiogram, arytmia, ból w klatce piersiowej, choroba neurologiczna, depresja, dławica piersiowa, duszność, hipotensja, hormony stresu, kardiomiopatia Takotsubo, kołatanie serca, niewydolność serca, nudności i wymioty, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk płuc, omdlenie, osłabienie mięśnia sercowego, padaczka, pompowanie krwi, tętnica wieńcowa, udar, uraz głowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie lękowe, zaburzenie psychiczne, zawał serca, zawroty głowy, zespół złamanego serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramizek Combi 2,5 mg + 5 mg
Lek Ramizek Combi, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (blokujący kanały wapniowe), posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań do stosowania, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Przede wszystkim przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje czynne lub substancje pomocnicze. W przypadku ramiprylu, przeciwwskazania obejmują m.in. jednoczesne stosowanie z aliskirem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m², stosowanie z sakubitrylem z walsartanem (konieczne jest zachowanie 36-godzinnego odstępu), historię obrzęku naczynioruchowego, zabiegi pozaustrojowe z kontaktami krwi z powierzchniami o ładunku ujemnym, znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych, drugi i trzeci trymestr ciąży oraz stany niedociśnienia lub niestabilności hemodynamicznej. Amlodypina jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanału wapniowego, cukrzyca, dializa, gradient ciśnień, hemodynamika, hemofiltracja, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, nadwrażliwość, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność, ostre uszkodzenie nerek, perfuzja narządowa, pochodna dihydropirydyny, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zabieg pozaustrojowy, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu lewej komory, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon substancji czynnych
Dorzolamid – Wskazania do stosowania
Dorzolamid, inhibitor anhydrazy węglanowej w stężeniu 20 mg/ml, jest stosowany w leczeniu podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego, w tym nadciśnienia ocznego, jaskry z otwartym kątem przesączania oraz jaskry pseudoeksfoliacyjnej. Preparaty jednoskładnikowe (np. Trusopt, Rozalin) są wskazane u pacjentów niereagujących na beta-adrenolityki lub z przeciwwskazaniami do ich stosowania (astma oskrzelowa, POChP, bradykardia, blok AV II/III stopnia, niewydolność serca). Dorzolamid zmniejsza produkcję cieczy wodnistej poprzez hamowanie anhydrazy węglanowej w nabłonku ciała rzęskowego, co prowadzi do obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego. Monoterapia dorzolamidem jest stosowana trzy razy dziennie, a preparaty złożone z tymololem (20 mg/ml + 5 mg/ml) – dwa razy dziennie, u pacjentów, u których monoterapia beta-adrenolitykiem jest niewystarczająca.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, ciało rzęskowe, ciecz wodnista, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie niepożądane, efekt synergistyczny, inhibitor anhydrazy węglanowej, jaskra otwartego kąta, jaskra pseudoeksfoliacyjna, jaskra torebkowa, jaskra z otwartym kątem przesączania, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, krople do oczu, lek wspomagający, monoterapia, nadciśnienie oczne, neuropatia jaskrowa, niewydolność serca, preparat złożony, przewlekła obturacyjna choroba płuc, substancja konserwująca, tymolol, wstrząs kardiogenny, zespół rzekomego złuszczania - Leksykon substancji czynnych
Alteplaza – Działania niepożądane
Alteplaza (Alteplasum), substancja czynna produktów leczniczych Actilyse dostępnych w dawkach 20 mg i 50 mg do infuzji, jest stosowana w leczeniu trombolitycznym świeżego zawału mięśnia sercowego, ostrej masywnej zatorowości płucnej oraz ostrego udaru niedokrwiennego. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia śródczaszkowe występujące u do 15% pacjentów leczonych z powodu udaru niedokrwiennego, które nie zwiększają całkowitej śmiertelności ani ciężkiej niepełnosprawności (mRS 5 lub 6). W leczeniu zawału serca i zatorowości płucnej często obserwuje się krwawienia śródmózgowe, a także krwawienia z uszkodzonych naczyń krwionośnych, przewodu pokarmowego, dróg moczowo-płciowych oraz w miejscu podania. Rzadziej występują krwawienia do oka, płuc, osierdzia czy przestrzeni pozaotrzewnowej, a z nieznaną częstością krwawienia z narządów miąższowych, np. wątroby.
afazja, alteplaza, blok przedsionkowo-komorowy, ból dławicowy, częstoskurcz komorowy, hematokryt, hemoglobina, krwawienie do mózgu, krwawienie do oka, krwawienie do przewodu pokarmowego, krwawienie podpajęczynkowe, krwawienie śródmózgowe, krwawienie z dziąseł, krwawienie z naczyń, krwiak mózgu, krwiak pozaotrzewnowy, krwiomocz, krwioplucie, krwotok śródczaszkowy, leczenie trombolityczne, majaczenie, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostry zespół mózgowy, reakcja anafilaktyczna, reperfuzja, rozkojarzenie elektromechaniczne, skala Rankina, skurcz oskrzeli, transfuzja krwi, trzepotanie przedsionków, ubytek przegrody międzykomorowej, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wrzód trawienny, wstrząs kardiogenny, wybroczyna, wymioty krwawe, zaburzenia rytmu serca, zator cholesterolowy, zator tłuszczowy, zatorowość płucna, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Metocard ZK 95 mg
Przedawkowanie metoprololu w formie preparatu Metocard ZK (tabletki o przedłużonym uwalnianiu metoprololu bursztynianu) prowadzi do ciężkich powikłań kardiologicznych i oddechowych, wynikających z nadmiernej blokady receptorów beta-adrenergicznych. Objawy pojawiają się w ciągu 20 minut do 2 godzin od przyjęcia leku i obejmują ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardię zatokową (<40/min), blok przedsionkowo-komorowy, niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie akcji serca, skurcz oskrzeli, utratę przytomności, nudności, wymioty oraz sinicę. Interakcje z alkoholem i innymi lekami (np. hipotensyjnymi, chinidyną, barbituranami) mogą nasilać toksyczność metoprololu. Patofizjologia opiera się na nadmiernej blokadzie receptorów beta1 i beta2, prowadzącej do zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego, zaburzeń przewodzenia oraz skurczu oskrzeli.
asystolia, atropiny siarczan, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów beta, bradykardia zatokowa, ciśnienie tętnicze, dobutamina, dopamina, drogi oddechowe, glukagon, hipoperfuzja mózgowa, hipoperfuzja narządowa, interakcja farmakodynamiczna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek beta-adrenolityczny, lek beta1-adrenomimetyczny, lek beta2-adrenomimetyczny, lek sympatykomimetyczny, metoprololu bursztynian, niedociśnienie, niewydolność serca, noradrenalina, płukanie żołądka, prenalterol, rytm zatokowy, rzut serca, sinica, skurcz oskrzeli, stymulacja serca, utrata przytomności, węgiel leczniczy, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zastój w krążeniu płucnym, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bisoratio 5 5 mg
Dawkowanie bisoprololu powinno być indywidualnie dostosowane, uwzględniając skuteczność terapeutyczną oraz parametry życiowe pacjenta, zwłaszcza częstość tętna. W leczeniu nadciśnienia tętniczego i przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej zaleca się dawkę początkową 5 mg raz na dobę, dawkę podtrzymującą 10 mg oraz maksymalną 20 mg na dobę. W terapii przewlekłej stabilnej niewydolności serca (NYHA II-IV) dawkę należy stopniowo zwiększać od 1,25 mg do maksymalnie 10 mg raz na dobę, zgodnie z protokołem, pod ścisłą kontrolą parametrów hemodynamicznych i objawów klinicznych. Po pierwszym podaniu dawki 1,25 mg konieczna jest 4-godzinna obserwacja pacjenta pod kątem ciśnienia tętniczego, częstości tętna, zaburzeń przewodnictwa oraz nasilenia niewydolności serca. W przypadku działań niepożądanych zaleca się zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii z możliwością ponownego wprowadzenia leku. Szczególną ostrożność należy zachować przy ciężkiej hipotensji, wstrząsie kardiogennym, bradykardii objawowej oraz bloku przedsionkowo-komorowym.
bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciśnienie tętnicze, częstość tętna, dławica piersiowa, dobór dawki, działanie niepożądane, farmakokinetyka, fumaran bisoprololu, glikozyd nasercowy, hipotonia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodnictwa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (52,17 mg w dawce 20 mg + 10 mg + 10 mg). Nie należy stosować go u osób z czynną chorobą wątroby lub utrzymującym się, niewyjaśnionym wzrostem aminotransferaz powyżej 3-krotnej normy. Triveram jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży, okresie karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, ze względu na teratogenne działanie inhibitorów ACE i statyn. Ponadto, lek nie może być stosowany jednocześnie z glekaprewirem z pibrentaswirem, aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz produktem zawierającym sakubitryl i walsartan (konieczne 36-godzinne odstępy).
afereza lipoprotein, aliskiren, aminotransferaza, atorwastatyna peryndopryl amlodypina, czynna choroba wątroby, działanie teratogenne, glekaprewir/pibrentaswir, hemodializa, hemofiltracja, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, miopatia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, pochodna dihydropirydyny, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl walsartan, statyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wstrząs kardiogenny, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ranopril 10 mg
Ranopril, zawierający lizynopryl dwuwodny w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Przede wszystkim lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lizynopryl lub substancje pomocnicze, w tym mannitol (25 mg w tabletce 5 mg, 50 mg w 10 mg, 46 mg w 20 mg). Ponadto, nie należy stosować Ranoprilu u osób z historią obrzęku naczynioruchowego po inhibitorach ACE oraz u pacjentów z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym ze względu na ryzyko zagrażającego życiu obrzęku dróg oddechowych. Lek jest również bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią z powodu ryzyka poważnych uszkodzeń płodu i ekspozycji dziecka na lek.
aliskiren, ciężka niewydolność serca, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor neprylizyny, lizynopryl, lizynopryl dwuwodny, mannitol, nadwrażliwość na lizynopryl, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, przeszczep nerki, sakubitryl, walsartan, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlessa 4 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Amlessa, zawierający peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), posiada szereg przeciwwskazań wynikających z farmakologicznych właściwości obu składników. Peryndopryl jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na inhibitory ACE, obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, dziedzicznym lub idiopatycznym obrzękiem naczynioruchowym, w ciąży (II i III trymestr), przy jednoczesnym stosowaniu sakubitrylu i walsartanu (konieczny odstęp 36 godzin), po zastosowaniu pozaustrojowych metod leczenia krwi oraz u osób ze znacznym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki. Amlodypina jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem, nadwrażliwością na dihydropirydyny, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (np. ciężkie zwężenie zastawki aortalnej) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Dodatkowo, stosowanie Amlessy jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancje pomocnicze oraz u osób stosujących aliskiren z powodu ryzyka poważnych powikłań, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²).
amlodypina, antagonista wapnia, dializoterapia, dihydropirydyna, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, GFR, inhibitor ACE, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na peryndopryl, niedociśnienie, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, peryndopryl, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon substancji czynnych
Lewobupiwakaina – Przeciwwskazania stosowania
Lewobupiwakaina, dostępna w preparacie Levobupivacaine Molteni w stężeniach 2,5 mg/ml (25 mg w 10 ml) oraz 5 mg/ml (50 mg w 10 ml), jest amidowym środkiem znieczulenia miejscowego stosowanym do iniekcji i infuzji. Przeciwwskazania do jej stosowania obejmują nadwrażliwość na lewobupiwakainę, inne amidowe środki znieczulające oraz substancje pomocnicze preparatu, które mogą wywołać reakcje alergiczne. Preparat zawiera sód w ilości około 3,3 mg/ml (33 mg/10 ml) w stężeniu 2,5 mg/ml oraz 3,1 mg/ml (31 mg/10 ml) w stężeniu 5 mg/ml. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie lewobupiwakainy w regionalnym znieczuleniu dożylnym (blok Biera) ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych.
blok Biera, chlorowodorek, ciężkie niedociśnienie, działanie niepożądane, lek miejscowo znieczulający, Levobupivacaine Molteni, lewobupiwakaina, nadwrażliwość, osmolarność, parametr hemodynamiczny, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, środek miejscowo znieczulający, substancja pomocnicza, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, znieczulenie dożylne regionalne, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie regionalne - Leksykon chorób i schorzeń
Spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej – Leczenie
Spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej (SCAD) stanowi istotną przyczynę zawału mięśnia sercowego, zwłaszcza u młodych i w średnim wieku kobiet. Leczenie SCAD różni się od standardowego postępowania w ostrych zespołach wieńcowych na tle miażdżycowym i preferuje się podejście zachowawcze u pacjentów hemodynamicznie stabilnych, bez zajęcia pnia lewej tętnicy wieńcowej i cech aktywnego niedokrwienia. Dane obserwacyjne wskazują na samoistne gojenie się zmian u 70-97% pacjentów w ciągu 30-35 dni. Farmakoterapia opiera się głównie na długoterminowym stosowaniu kwasu acetylosalicylowego oraz beta-blokerów, które redukują ryzyko nawrotu SCAD (współczynnik ryzyka 0,36; RR 0,51; 95% CI 0,33-0,77; P=0,0013). Podwójna terapia przeciwpłytkowa (DAPT) stosowana jest przez 1-12 miesięcy, jednak nowsze dane sugerują wyższe ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych w porównaniu z monoterapią. Leki fibrynolityczne i antykoagulanty są przeciwwskazane ze względu na ryzyko propagacji rozwarstwienia i krwawienia śródściennego.
antagonista aldosteronu, antykoagulant, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bloker receptora angiotensynowego, diuretyk pętlowy, dysplazja włóknisto-mięśniowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, heparyna, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P2Y12, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, lek fibrynolityczny, lek trombolityczny, naczyniowy zespół Ehlersa-Danlosa, niedokrwienie, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, nitrat, ostry zespół wieńcowy, pień lewej tętnicy wieńcowej, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pomostowanie aortalno-wieńcowe, pozaustrojowa oksygenacja membranowa, prasugrel, przezskórna interwencja wieńcowa, spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej, statyna, tamponada serca, tikagrelor, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zawał z uniesieniem odcinka ST, zespół Loeysa-Dietza, zespół Marfana - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dobutamin hameln
Dobutamina wymaga stosowania pod ścisłym nadzorem doświadczonego personelu medycznego ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak arytmie, gwałtowne obniżenie ciśnienia tętniczego czy zmiany w przepływie wieńcowym. Preparat zawiera pirosiarczyn sodu (E223), co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z astmą oskrzelową i nadwrażliwością na siarczyny. W trakcie terapii należy monitorować stężenie potasu oraz ciśnienie tętnicze, zwłaszcza u pacjentów z ciężką chorobą wieńcową i ostrą niewydolnością serca (AHF). Dobutamina może powodować tachyfilaksję po 72 godzinach ciągłego podawania, co wymaga dostosowania dawki. Preparat zawiera 3,06 mg sodu/ml, a fiolka 50 ml dostarcza 153 mg sodu, co stanowi 7,7% maksymalnej dobowej dawki sodu zalecanej przez WHO (2 g).
arytmia, astma oskrzelowa, ataksja, choroba wieńcowa, ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja mięśnia sercowego, echokardiografia obciążeniowa, hipoperfuzja, kardiomiopatia, kardiomiopatia stresowa, lek inotropowy, nadwrażliwość na siarczyny, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewyrównana niewydolność serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, obniżenie odcinka ST, ostra niewydolność serca, pirosiarczyn sodu, przepływ wieńcowy, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, tachyfilaksja, tolerancja leku, uniesienie odcinka ST, wstrząs kardiogenny, wstrząs septyczny, zaburzenie przewodzenia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół takotsubo, zmniejszenie rzutu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej (SCAD) to nagłe, zagrażające życiu zdarzenie sercowe, charakteryzujące się pęknięciem ściany tętnicy wieńcowej i tworzeniem się krwiaka śródściennego, prowadzącym do zwężenia lub całkowitej okluzji naczynia. SCAD dotyka głównie kobiety w wieku 42-50 lat, stanowiąc 1-4% ostrych zespołów wieńcowych, a u kobiet poniżej 50. roku życia nawet do 35%. Kluczowe czynniki ryzyka to płeć żeńska, ciąża i okres poporodowy, dysplazja włóknisto-mięśniowa (50-86% przypadków), choroby tkanki łącznej, silny stres, intensywny wysiłek fizyczny oraz nadciśnienie tętnicze. Diagnostyka opiera się na markerach sercowych (troponina), EKG oraz koronarografii, która ujawnia charakterystyczny obraz rozwarstwienia, a w razie wątpliwości stosuje się IVUS lub OCT. SCAD klasyfikuje się angiograficznie według Yip-Saw na typy 1-3, z typem 2 jako najczęstszym. Leczenie preferuje postępowanie zachowawcze, gdyż 70-97% zmian ulega samoistnemu wygojeniu; farmakoterapia obejmuje beta-blokery (redukujące ryzyko nawrotu, RR 0,51; 95% CI 0,33-0,77), aspirynę oraz leki przeciwnadciśnieniowe, natomiast tromboliza jest przeciwwskazana. Interwencje PCI i CABG są zarezerwowane dla niestabilnych pacjentów z poważnymi powikłaniami.
beta-bloker, bloker receptora angiotensyny, ból w klatce piersiowej, bradykardia zatokowa, całkowity blok serca, choroba sercowo-naczyniowa, duszność, dysplazja włóknisto-mięśniowa, elektrokardiogram, hiperhidroza, inhibitor ACE, kołatanie serca, koronarografia, lek przeciwpłytkowy, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon, niedokrwienie mięśnia sercowego, optyczna tomografia koherencyjna, ostry zespół wieńcowy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przezskórna interwencja wieńcowa, rehabilitacja kardiologiczna, spontaniczne rozwarstwienie tętnicy wieńcowej, statyna, tachykardia zatokowa, terapia trombolityczna, troponina, ultrasonografia wewnątrznaczyniowa, wstrząs kardiogenny, zaburzenie rytmu serca, zawał serca, zawrót głowy, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Esmocard Lyo 2500 mg
Przedawkowanie esmololu chlorowodorku, szczególnie w dawkach nasycających od 625 mg do 2,5 g (12,5-50 mg/kg masy ciała), stanowi poważne zagrożenie życia, prowadząc do ciężkiego niedociśnienia tętniczego, bradykardii zatokowej, bloku przedsionkowo-komorowego, niewydolności serca, wstrząsu kardiogennego oraz zatrzymania akcji serca. Objawy kliniczne obejmują również skurcz oskrzeli, niewydolność oddechową, utratę przytomności, drgawki, nudności, hipoglikemię i hiperkaliemię. Ze względu na krótki okres półtrwania esmololu (~9 minut), pierwszym krokiem jest natychmiastowe zaprzestanie podawania leku, jednak objawy mogą utrzymywać się ponad 30 minut po odstawieniu. W ciężkich przypadkach konieczne jest wspomaganie oddechu oraz intensywne monitorowanie hemodynamiczne, oddechowe i metaboliczne w warunkach OIT.
aminofilina, beta-2-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, bronchospazm, dawka nasycająca, depresja układu sercowo-naczyniowego, dobutamina, dopamina, działanie inotropowe dodatnie, Esmocard Lyo, esmolol chlorowodorek, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipoksja mózgu, hipoperfuzja mózgu, izoprenalina, jony wapnia, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, lek presyjny, lek przeciwcholinergiczny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, noradrenalina, oddech wspomagany, okres półtrwania, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, śpiączka, stymulacja elektryczna serca, trwała niepełnosprawność, wstrząs kardiogenny, wypełnienie łożyska naczyniowego, zatrzymanie akcji serca