wiązanie z białkami osocza
Wiązanie z białkami osocza to zjawisko farmakologiczne polegające na odwracalnym łączeniu się leków lub innych substancji z białkami obecnymi w osoczu krwi. Najważniejszymi białkami wiążącymi leki są albuminy oraz α1-kwaśna glikoproteina, choć w procesie tym mogą uczestniczyć również lipoproteiny i globuliny.
Stopień wiązania z białkami osocza wpływa na biodostępność, dystrybucję i eliminację leków. Tylko niezwiązana (wolna) frakcja leku jest farmakologicznie aktywna i może przenikać przez błony komórkowe, oddziaływać z receptorami i ulegać metabolizmowi. Leki silnie wiążące się z białkami (>90%) charakteryzują się zazwyczaj dłuższym czasem półtrwania, mniejszą objętością dystrybucji i wolniejszą eliminacją.
Wiązanie z białkami osocza ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie w kontekście interakcji lekowych. Leki konkurujące o te same miejsca wiązania mogą wypierać się wzajemnie, prowadząc do zwiększenia stężenia wolnej frakcji i potencjalnego nasilenia działania lub toksyczności. Zjawisko to jest szczególnie ważne u pacjentów z hipoalbuminemią, niewydolnością nerek, wątroby lub w stanach patologicznych zmieniających stężenie białek osocza.
W praktyce klinicznej parametr wiązania z białkami osocza jest uwzględniany przy ustalaniu dawkowania, szczególnie leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Monitorowanie stężenia całkowitego i wolnego leku może być niezbędne w przypadku substancji silnie wiążących się z białkami, zwłaszcza przy współistnieniu czynników modyfikujących to wiązanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amoxicillin Aurovitas 500 mg
Amoksycylina, będąca składnikiem leku Amoxicillin Aurovitas, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 70% po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 1 godziny oraz liniową zależnością parametrów Cmax (3,3 ± 1,12 µg/ml) i AUC (26,7 ± 4,56 µg·h/ml) w dawkach od 250 do 3000 mg. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~18%) i objętość dystrybucji 0,3-0,4 l/kg, co umożliwia dobrą penetrację do tkanek, z wyjątkiem płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie przenikanie jest niewystarczające. Amoksycylina jest wydalana głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 1,36 ± 0,56 h i klirensem około 25 l/h, przy czym 60-70% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej w ciągu pierwszych 6 godzin. Wydalanie może być opóźnione przez probenecyd, co wydłuża działanie terapeutyczne. Hemodializa umożliwia usunięcie leku, co jest istotne w przypadku przedawkowania lub niewydolności nerek.
amoksycylina, antybiotyk beta-laktamowy, biodostępność, farmakokinetyka amoksycyliny, hemodializa, kinetyka eliminacji, klirens całkowity, kwas penicylinowy, łożysko, mleko kobiece, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, probenecyd, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AzitroLEK 200 mg/5 ml
Farmakokinetyka azytromycyny w preparacie AzitroLEK charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością około 37% po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-3 godzin. Lek wykazuje szeroką dystrybucję, z objętością dystrybucji 31,1 l/kg i stężeniami w tkankach przekraczającymi stężenia osoczowe nawet 50-krotnie, co umożliwia skuteczne leczenie infekcji w płucach, migdałkach i gruczole krokowym. Azytromycyna wiąże się z białkami osocza w sposób zależny od stężenia (52% przy 0,05 mg/l i 12% przy 0,5 mg/l). Okres półtrwania w tkankach wynosi 2-4 dni, co zapewnia długotrwałe działanie terapeutyczne. Eliminacja obejmuje wydalanie około 12% dawki niezmienionej w moczu po podaniu dożylnym oraz metabolizm do 10 nieaktywnych metabolitów. Lek kumuluje się w fagocytach, co sprzyja lokalizacji w miejscach zapalenia i zakażenia.
antybiotyk makrolidowy, biodostępność, chromatografia cieczowa, demetylacja, dysfagia, eliminacja azytromycyny, fagocytoza, fagocyty, farmakokinetyka, hydroksylacja, klirens wątrobowy, komórki żerne, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, okres półtrwania w osoczu, pole pod krzywą stężenia, stężenie leku w osoczu, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 2,5 mg
Lenalidomid jest podawany doustnie jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+), z szybkim wchłanianiem i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 0,5-2 godzin. Wchłanianie jest proporcjonalne do dawki, a jednoczesne spożycie posiłków wysokotłuszczowych obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak lek może być stosowany niezależnie od posiłków. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (23-29%), a metabolizm minimalny – 82% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej głównie przez nerki (90%), z okresem półtrwania około 3 godzin u zdrowych osób i 3-5 godzin u pacjentów z nowotworami hematologicznymi. Klirens nerkowy przekracza szybkość filtracji kłębuszkowej, co wskazuje na aktywną sekrecję. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 ani nie wpływa na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
AUC, BCRP, bilirubina całkowita, BSEP, chłoniak z komórek płaszcza, Cmax, cytochrom P450, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, klirens nerkowy, lenalidomid, MATE1, MRP, N-acetylo-lenalidomid, OAT, OATP, OCT, okres półtrwania, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biodribin 1 mg/ml
Kladrybina (BIODRIBIN, 1 mg/ml) wykazuje farmakokinetykę opisaną modelem trójkompartmentowym z okresami półtrwania: t0,5α = 8 minut (dystrybucja), t0,5β = 1,1 godziny (eliminacja) oraz t0,5γ = 6,3 godziny (faza końcowa). Biologiczny okres półtrwania w limfocytach wynosi 23 godziny, co umożliwia utrzymanie terapeutycznego stężenia fosforanu kladrybiny wewnątrzkomórkowo. Po podaniu dożylnym w ciągłym wlewie przez 7 dni stężenie w stanie stacjonarnym osiąga 5,7 ng/ml, a klirens wynosi 665,5 ml/godz./kg. Lek charakteryzuje się wysoką objętością dystrybucji (9 l/kg) oraz penetracją do płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie stężenie jest trzykrotnie niższe niż w surowicy. Stopień wiązania z białkami osocza jest niski (20%), a kumulacja w organizmie nie występuje.
choroba limfoproliferacyjna, działanie cytotoksyczne, fosforan kladrybiny, guz lity, klirens leku, model trójkompartmentowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, roztwór do infuzji, stężenie terapeutyczne, substancja pomocnicza, wiązanie z białkami osocza, wlew ciągły - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vardenafil Aristo 5 mg
Badania kliniczne dotyczące przedawkowania wardenafilu, substancji czynnej leku Vardenafil Aristo, wykazały, że pojedyncze dawki do 80 mg na dobę (tabletki powlekane) są generalnie dobrze tolerowane, bez występowania ciężkich działań niepożądanych zagrażających zdrowiu lub życiu. Przy dawkach znacznie przekraczających zalecane, tj. 40 mg dwa razy na dobę, dominującym objawem przedawkowania był silny ból pleców, który nie wynikał z toksycznego wpływu na układ mięśniowy czy nerwowy, lecz stanowił specyficzną reakcję organizmu na wysokie stężenie leku.
ból pleców, ciężkie działanie niepożądane, dawka wardenafilu, dawkowanie terapeutyczne, dializa nerkowa, klirens wardenafilu, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, objaw niepożądany, przedawkowanie wardenafilu, substancja czynna leku, tabletka powlekana, Vardenafil Aristo, wardenafil, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wpływ toksyczny, wydalanie przez nerki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Reverantza 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Reverantza, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi obu składników. Olmesartan medoksomil, będący prolekiem, jest szybko przekształcany do aktywnego olmesartanu, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po 1,5-2 godzinach, z biodostępnością około 25,6%. Olmesartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%), niewielką objętość dystrybucji (16-29 l) oraz okres półtrwania eliminacyjnego 10-15 godzin. Eliminacja odbywa się w około 40% przez nerki i 60% z żółcią, bez istotnego metabolizmu. Amlodypina osiąga Cmax po 6-12 godzinach, ma biodostępność 64-80%, wiąże się z białkami osocza w 97,5%, wykazuje dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wchłanianie obu substancji nie jest istotnie modyfikowane przez pokarm, a farmakokinetyka olmesartanu i amlodypiny podawanych razem jest porównywalna do podawania ich osobno, bez klinicznie istotnych interakcji.
amlodypina, AUC, biodostępność substancji, Cmax, dystrybucja leku, esterazy, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesevelam, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, olmesartan medoksomil i amlodypina, powinowactwo do krwinek czerwonych, prolek, równowaga dynamiczna, stężenie olmesartanu, substancja wiążąca kwasy żółciowe, wchłanianie jelitowo-wątrobowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Explemed 30 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej leku Explemed, może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych zależnych od wieku pacjenta i dawki. U dorosłych obserwuje się letarg, nadciśnienie tętnicze, senność, tachykardię, nudności, wymioty oraz biegunkę przy dawkach sięgających do 1260 mg, natomiast u dzieci dawki do 195 mg wywołują senność, przejściową utratę świadomości oraz objawy pozapiramidowe, takie jak drżenie, sztywność mięśniowa, dystonia i akatyzja. Pomimo wysokich dawek, zgłoszone przypadki nie zakończyły się zgonem, co wskazuje na stosunkowo niską toksyczność leku w warunkach klinicznych.
akatyzja, antidotum, biegunka, ciśnienie tętnicze krwi, drogi oddechowe, drżenie, dystonia, hemodializa, hipertensja, interakcje lekowe, konsekwencja zdrowotna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, letarg, manifestacja kliniczna, monitorowanie elektrokardiograficzne, nudności, objawy pozapiramidowe, obraz kliniczny, obraz kliniczny zatrucia, przedawkowanie arypiprazolu, przewodnictwo w mięśniu sercowym, przyspieszona czynność serca, senność, stabilizacja stanu pacjenta, stężenie leku w osoczu, substancja psychoaktywna, sztywność mięśniowa, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wymioty, zaburzenia motoryczne, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Moksonidyna – Właściwości farmakokinetyczne
Moksonidyna, substancja czynna leków Physiotens 0,2 i 0,4, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 88% po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax ~1 godzina). Wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~7,2%), co sprzyja dostępności farmakologicznej i minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm jest ograniczony, z dominującym metabolitem – odwodornioną moksonidyną, której aktywność farmakodynamiczna stanowi około 10% aktywności substancji macierzystej. Eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową, z wydalaniem 78% dawki w postaci niezmienionej oraz 13% jako metabolit, a okres półtrwania substancji macierzystej wynosi około 2,5 godziny, co determinuje schemat dawkowania w terapii nadciśnienia tętniczego. Parametry farmakokinetyczne u pacjentów z nadciśnieniem są zbliżone do zdrowych ochotników, a u osób starszych zmiany nie mają znaczenia klinicznego. Lek nie jest zalecany u dzieci z powodu braku danych farmakokinetycznych.
aktywność farmakodynamiczna, biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, hemodializa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, odwodorniona moksonidyna, okres półtrwania, pacjent dializowany, Physiotens, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi dynamicznej, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmix 40 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Telmix, charakteryzuje się średnią biodostępnością bezwzględną około 50%, z szybkim, choć zmiennym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Pokarm obniża AUC0-∞ o 6% przy dawce 40 mg i do 19% przy dawce 160 mg, jednak stężenia w osoczu w pierwszych 3 godzinach pozostają podobne niezależnie od przyjęcia leku na czczo lub z posiłkiem. Farmakokinetyka telmisartanu wykazuje nieliniowość, zwłaszcza w zakresie Cmax i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Lek wiąże się z białkami osocza w ponad 99,5%, głównie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 500 L, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm ogranicza się do sprzęgania do nieaktywnych farmakologicznie metabolitów glukuronidowych. Eliminacja przebiega z okresem półtrwania powyżej 20 godzin, głównie przez wydalanie z kałem w postaci niezmienionej (<1% z moczem), a całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, zbliżony do przepływu wątrobowego.
biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, biotransformacja leku, dystrybucja tkankowa, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka telmisartanu, hemodializa, kinetyka wykładnicza, klirens osoczowy, kumulacja leku, kwaśna alfa-1-glikoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, pole powierzchni pod krzywą, przepływ wątrobowy krwi, reakcja sprzęgania, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Primacor 10 mg
Przedawkowanie lerkanidypiny, substancji czynnej leku Primacor (tabletki powlekane 10 mg i 20 mg), może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, w tym znacznego niedociśnienia tętniczego i odruchowej tachykardii. Dawki przedawkowania obserwowane w praktyce klinicznej wahają się od 30-40 mg do nawet 800 mg, włączając próby samobójcze. W bardzo wysokich dawkach lek traci selektywność obwodową, co może skutkować bradykardią oraz ujemnym działaniem inotropowym na mięsień sercowy. Najczęstsze objawy kliniczne to niedociśnienie tętnicze, zawroty głowy, ból głowy oraz kołatanie serca, przy czym tachykardia odruchowa występuje najczęściej przy dawkach ≥30-40 mg, a bradykardia i ujemne działanie inotropowe przy dawkach zbliżonych do 800 mg.
ból głowy, bradykardia, dihydropirydyna, diureza, działanie inotropowe ujemne, hemodializa, kołatanie serca, lerkanidypina, niedociśnienie tętnicze, perfuzja nerkowa, pozycja Trendelenburga, Primacor, resuscytacja płynowa, tachykardia, tachykardia odruchowa, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie z białkami osocza, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Donepesan 5 mg
Donepezyl w postaci chlorowodorku, dostępny w tabletkach 5 mg i 10 mg (odpowiadających 4,56 mg i 9,12 mg wolnego donepezylu), charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z Tmax wynoszącym 3-4 godziny po podaniu doustnym oraz długim okresem półtrwania około 70 godzin. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%) i jest metabolizowany głównie przez układ cytochromu P450, z aktywnym metabolitem 6-O-demetylodonepezylu. Po podaniu pojedynczej dawki 5 mg, około 57% radioaktywności wydalane jest z moczem (w tym 17% w formie niezmienionej), a 14,5% z kałem. Pokarm nie wpływa na wchłanianie donepezylu, co upraszcza schemat dawkowania. Stan stacjonarny osiągany jest po około 3 tygodniach stosowania, zapewniając stabilne stężenia i efekty terapeutyczne.
5-O-demetylodonepezyl, 6-O-demetylodonepezyl, biotransformacja, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, cytochrom P450, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dystrybucja tkankowa, efekt farmakodynamiczny, glukuronid 5-O-demetylodonepezylu, krążenie jelitowo-wątrobowe, N-tlenek cis-donepezylu, niewydolność wątroby, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, otępienie naczyniopochodne, pole pod krzywą, pole pod krzywą stężenie-czas, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Symwastatyna – Właściwości farmakokinetyczne
Symwastatyna, podawana w formie nieaktywnego laktonu, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak z uwagi na efekt pierwszego przejścia w wątrobie, biodostępność aktywnego metabolitu beta-hydroksykwasu wynosi mniej niż 5% dawki. Maksymalne stężenie aktywnych inhibitorów w osoczu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin po podaniu doustnym, a spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku. Symwastatyna i jej metabolity wykazują wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza, a okres półtrwania beta-hydroksykwasu po podaniu dożylnym wynosi około 1,9 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (około 60% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 13% dawki w ciągu 96 godzin), przy czym tylko 0,3% dawki dożylnej jest wydalane z moczem w postaci aktywnych inhibitorów. Symwastatyna jest substratem enzymu CYP3A4 oraz transporterów OATP1B1 i BCRP, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych.
beta-hydroksykwas, białko BCRP, białko OATP1B1, bioaktywacja, biodostępność, cholesterol LDL, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, enzym CYP3A4, ezetymib, farmakokinetyka, inhibitor osocza, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, lakton, lek hipolipemizujący, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podwyższone ryzyko, polimorfizm genu SLCO1B1, pompa lekowa BCRP, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, statyna, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symbicort (80 mcg + 2,25 mcg)/dawkę
Symbicort w dawce 80 µg budezonidu i 2,25 µg formoterolu na dawkę inhalacyjną charakteryzuje się szybkim wchłanianiem do krążenia ogólnoustrojowego, z Tmax odpowiednio 15 minut dla budezonidu i 6 minut dla formoterolu. Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) budezonidu z aerozolu inhalacyjnego wynosi 90% wartości referencyjnego produktu Turbuhaler, natomiast formoterolu 116%. Stosowanie komory inhalacyjnej AeroChamber Plus Flow Vu zwiększa AUC odpowiednio o 68% dla budezonidu i 77% dla formoterolu, co jest szczególnie istotne u pacjentów z niską ekspozycją bez komory. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych między składnikami preparatu. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 90%, formoterol w 50%, a ich objętość dystrybucji wynosi około 3 l/kg i 4 l/kg, co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek.
16-alfa-hydroksyprednizolon, 6-beta-hydroksybudezonid, aerozol inhalacyjny, aktywność glikokortykosteroidowa, biodostępność, biotransformacja, budezonid, choroba wątroby, dawka terapeutyczna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, faza eliminacji, formoterol, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, komora inhalacyjna, liniowa zależność, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, Symbicort Turbuhaler, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meronem 1 g
Meropenem, antybiotyk karbapenemowy o szerokim spektrum działania, charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym: u osób zdrowych okres półtrwania wynosi około 1 godziny, a objętość dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l). Klirens zmienia się w zależności od dawki, wynosząc 287 ml/min dla 250 mg i 205 ml/min dla 2 g. Po 30-minutowym wlewie dożylnym Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki (np. dla 1000 mg Cmax = 49 µg/ml, AUC = 62,3 µg·h/ml). Meropenem nie kumuluje się przy podawaniu co 8 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~2%) i doskonałą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych, w tym płuc, żółci, PMR, tkanek układu płciowego, skóry oraz jamy otrzewnej. Metabolizowany jest głównie przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, z mniejszą wrażliwością na DHP-I niż imipenem, co eliminuje konieczność stosowania inhibitora DHP-I.
antybiotyk karbapenemowy, ciężka niewydolność nerek, dehydropeptydaza-I, dystrybucja leku, farmakokinetyka meropenemu, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, klirens, klirens hemodializacyjny, klirens kreatyniny, klirens pozanerkowy, marskość wątroby poalkoholowa, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, Pseudomonas aeruginosa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zakażenie jamy brzusznej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc