Właściwości farmakokinetyczne leku Corotrope

Właściwości farmakokinetyczne milrynonu zostały szczegółowo zbadane u różnych grup pacjentów, w tym u osób dorosłych z niewydolnością serca, dzieci po operacjach kardiochirurgicznych oraz u wcześniaków. Dane farmakokinetyczne pozwalają na precyzyjne określenie dystrybucji, metabolizmu i eliminacji tego leku w organizmie.¹

Parametry farmakokinetyczne u dorosłych

U pacjentów z niewydolnością serca po wstrzyknięciu dożylnym w dawce 12,5 do 125 µg/kg mc. określono następujące parametry farmakokinetyczne milrynonu:²

• Objętość dystrybucji: 0,38 l/kg mc. – parametr ten informuje o przestrzeni, w jakiej lek ulega dystrybucji w organizmie
• Okres półtrwania w fazie eliminacji: 2,3 godziny – określa czas, po którym stężenie leku w osoczu zmniejsza się o połowę
• Klirens: 0,13 l/kg mc./godz. – wskazuje na zdolność organizmu do eliminacji leku

W przypadku podawania leku we wlewie dożylnym z szybkością od 0,20 do 0,70 µg/kg/min u pacjentów z niewydolnością serca parametry różniły się nieznacznie:³

• Objętość dystrybucji: około 0,45 l/kg mc.
• Okres półtrwania w fazie eliminacji: 2,6 godz.
• Klirens: 0,14 l/kg mc./godz.

Badania wykazały, że parametry farmakokinetyczne nie są zależne od zastosowanej dawki, natomiast wartość parametru AUC (pole pod krzywą stężenie-czas) wykazuje zależność od dawki.⁴

Wiązanie z białkami i stężenie w osoczu

Milrynon charakteryzuje się stosunkowo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza. Badania z wykorzystaniem metody ultrawirowania wykazały, że ponad 70% leku wiąże się z białkami osocza. Terapeutyczne stężenie milrynonu w osoczu krwi mieści się w zakresie od 70 do 400 ng/ml.⁵

Metabolizm i eliminacja

Główną drogą eliminacji milrynonu jest wydalanie przez nerki. Po podaniu doustnym aż 83% leku występuje w moczu w postaci niezmienionej, natomiast 12% ma postać O-glukuronianu, co świadczy o niewielkim stopniu metabolizmu wątrobowego.⁶

U zdrowych osób wydalanie milrynonu charakteryzuje się szybką kinetyką – około 60% podanej dawki jest wydalane w ciągu pierwszych 2 godzin, a około 90% w ciągu 8 godzin od podania.⁷

Klirens nerkowy milrynonu wynosi około 0,3 l/min, co wskazuje na czynny proces wydalania przez nerki, a nie tylko na bierną filtrację kłębuszkową.⁸

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Farmakokinetyka milrynonu u dzieci i młodzieży wykazuje istotne różnice w porównaniu z populacją osób dorosłych. Podstawową cechą jest szybsza eliminacja leku z organizmu dzieci w porównaniu do dorosłych. Jednak istnieją znaczące różnice w zależności od wieku dziecka:⁹

• Niemowlęta mają istotnie niższy klirens niż dzieci starsze
• Wcześniaki charakteryzują się jeszcze niższym klirensem

Ze względu na szybszy klirens, stężenia osoczowe milrynonu w stanie stacjonarnym są niższe u dzieci niż u dorosłych. U dzieci i młodzieży z prawidłową czynnością nerek, przy ciągłej infuzji z szybkością 0,5 do 0,75 µg/kg mc./min przez 6-12 godzin, osiągane stężenia w stanie stacjonarnym wynoszą około 100-300 ng/ml.¹⁰

Parametry farmakokinetyczne w różnych grupach wiekowych

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u noworodków, niemowląt i dzieci po operacji kardiochirurgicznej na otwartym sercu, przy zastosowaniu infuzji dożylnej z szybkością 0,5 do 0,75 µg/kg mc./min, wykazały, że objętość dystrybucji milrynonu waha się od 0,35 do 0,9 l/kg mc., bez istotnych różnic między poszczególnymi grupami wiekowymi.¹¹

U wcześniaków urodzonych długo przed wyznaczonym terminem, po infuzji dożylnej milrynonu z szybkością 0,5 µg/kg mc./min, podanego w celu zapobieżenia wypływowi krwi z krążenia ogólnego po urodzeniu, objętość dystrybucji wynosi około 0,5 l/kg mc.¹²

Badania farmakokinetyczne potwierdziły, że klirens leku u dzieci wzrasta wraz z wiekiem pacjenta:¹³

Okres półtrwania w fazie eliminacji również różni się w zależności od wieku pacjenta:¹⁴

• U niemowląt i dzieci: 2-4 godziny
• U wcześniaków: około 10 godzin

Badania wykazały, że optymalna dawka milrynonu, pozwalająca na uzyskanie stężeń w osoczu powyżej progu skuteczności farmakodynamicznej, jest większa dla dzieci i młodzieży niż dla dorosłych. W przypadku wcześniaków optymalna dawka jest mniejsza niż dla dzieci starszych.¹⁵

Wpływ przetrwałego przewodu tętniczego na farmakokinetykę

Milrynon jest eliminowany głównie przez wydzielanie nerkowe, a jego objętość dystrybucji ogranicza się do przestrzeni pozakomórkowej. Obecność przetrwałego przewodu tętniczego może istotnie wpływać na dystrybucję i wydzielanie milrynonu ze względu na towarzyszące mu zaburzenia hemodynamiczne i nadmiar płynów w organizmie. Należy to uwzględnić przy ustalaniu dawkowania i monitorowaniu terapii u takich pacjentów.¹⁶