obrzęk krtani
Obrzęk krtani to stan charakteryzujący się nagromadzeniem płynu w tkankach krtani, prowadzący do zwężenia dróg oddechowych. Jest to potencjalnie zagrażający życiu stan, który może rozwinąć się w ciągu minut do godzin i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
Najczęstsze przyczyny obrzęku krtani to reakcje alergiczne (w tym anafilaksja), infekcje (zapalenie nagłośni, krup), urazy, oparzenia termiczne lub chemiczne, a także zabiegi medyczne w obrębie dróg oddechowych. U pacjentów mogą wystąpić charakterystyczne objawy: świszczący oddech (stridor), chrypka, duszność, trudności w połykaniu oraz niepokój.
Diagnostyka obrzęku krtani opiera się głównie na badaniu klinicznym, laryngoskopii oraz badaniach obrazowych (TK, RTG). Leczenie zależy od przyczyny i nasilenia objawów – od podania leków przeciwalergicznych i steroidów, przez tlenoterapię, do interwencji zabezpieczających drożność dróg oddechowych (intubacja, konikotomia, tracheotomia) w przypadkach zagrażających życiu.
W postępowaniu przedszpitalnym kluczowe jest utrzymanie drożności dróg oddechowych oraz, w przypadku reakcji alergicznej, podanie adrenaliny. Pacjenci z obrzękiem krtani wymagają szybkiego transportu do szpitala i często hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii do czasu ustąpienia obrzęku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Gripex Pro Mucus 250 mg + 100 mg + 5 mg
Lek Gripex Pro Mucus zawiera paracetamol (250 mg), gwajafenezynę (100 mg) oraz chlorowodorek fenylefryny (5 mg), a jego działania niepożądane wynikają z farmakologicznych właściwości tych substancji. Paracetamol może rzadko wywoływać zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość, agranulocytozę), nefrotoksyczność przy przewlekłym stosowaniu oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Przedawkowanie paracetamolu wiąże się z ryzykiem ostrego uszkodzenia wątroby, prowadzącego do niewydolności i martwicy wątroby. Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, może często powodować objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty) oraz rzadko zaburzenia sercowo-naczyniowe (tachykardia, podwyższenie ciśnienia tętniczego) i reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny. Gwajafenezyna rzadko wywołuje dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz bóle i zawroty głowy.
agranulocytoza, chlorowodorek fenylefryny, działanie sympatykomimetyczne, gwajafenezyna, jadłowstręt, lek mukolityczny, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefrotoksyczność paracetamolu, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, przedawkowanie paracetamolu, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Devikap 50 000 IU
Devikap, zawierający cholekalcyferol w dawkach 20 000 IU i 50 000 IU, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości, które należy uwzględnić podczas terapii. Do najważniejszych należą zaburzenia gospodarki wapniowej, takie jak hiperkalcemia i hiperkalciuria, występujące niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), które mogą manifestować się osłabieniem, zmęczeniem, zaburzeniami rytmu serca, zaparciami i poliurią oraz prowadzić do powikłań nerkowych. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) obserwuje się reakcje skórne, takie jak świąd, wysypka i pokrzywka, które mogą być wczesną manifestacją poważniejszych reakcji nadwrażliwości. Częstość występowania działań ze strony przewodu pokarmowego (zaparcia, wzdęcia, nudności, ból brzucha, biegunka) jest nieznana, co wymaga monitorowania objawów wpływających na adherencję do leczenia.
biegunka, ból brzucha, cholekalcyferol, działanie niepożądane, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kamień nerkowy, niewydolność oddechowa, nudność, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, pokrzywka, poliuria, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, świąd, uszkodzenie nerki, witamina D3, wysypka, wzdęcie, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wapniowej, zaburzenie rytmu serca, zaparcie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apap Przeziębienie CAPS 500 mg + 6,1 mg
Lek Apap Przeziębienie CAPS zawiera paracetamol (500 mg) oraz chlorowodorek fenylefryny (6,1 mg), co wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych charakterystycznych dla obu substancji. Paracetamol może rzadko powodować poważne zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, agranulocytoza, leukopenia), obrzęki sercowo-naczyniowe, ostre i przewlekłe zapalenie trzustki, krwotoki, a także hepatotoksyczność objawiającą się niewydolnością, martwicą i żółtaczką wątroby. Dodatkowo, rzadko obserwuje się reakcje skórne (świąd, pokrzywka, ciężkie reakcje), nefropatie oraz bardzo rzadko wstrząs anafilaktyczny i obrzęk krtani. Fenylefryna często wywołuje nudności, wymioty i zaburzenia trawienia, a rzadko reakcje alergiczne, podwyższenie ciśnienia tętniczego, tachykardię, zaburzenia rytmu serca oraz objawy ze strony układu nerwowego, takie jak lęk i bezsenność. Zatrzymanie moczu występuje z częstością nieznaną, co jest istotne u pacjentów z chorobami układu moczowego.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, chlorowodorek fenylefryny, jadłowstręt, kołatanie serca, krwotok, lęk, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, neutropenia, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, plamica, pokrzywka, przerost prostaty, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, świąd, szpik kostny, tachykardia, tubulopatia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cardura 1 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku Cardura, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania przez lekarza prowadzącego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) dotyczą układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ból głowy), układu sercowo-naczyniowego (kołatanie serca, tachykardia, ból w klatce piersiowej, niedociśnienie tętnicze, w tym ortostatyczne) oraz układu oddechowego (zapalenie oskrzeli, kaszel, duszność, nieżyt nosa). Często występują także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, niestrawność, suchość w jamie ustnej i nudności, a także zaburzenia układu moczowego, w tym zapalenie pęcherza, nietrzymanie moczu i częstomocz. Rzadziej (≥1/1000 do <1/100) mogą pojawić się poważniejsze powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, niedokrwienie obwodowe, reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne, a także nieprawidłowości w badaniach czynności wątroby. Bardzo rzadko (<1/10 000) odnotowuje się ciężkie reakcje, w tym zapalenie wątroby, obrzęk krtani, priapizm, leukopenię czy arytmie serca. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość wystąpienia śródoperacyjnego zespołu wiotkiej tęczówki u pacjentów poddawanych zabiegom okulistycznym.
arytmia serca, ból brzucha, ból głowy, ból w klatce piersiowej, bradykardia, częstomocz, dławica piersiowa, doksazosyna, duszność, dyzuria, ginekomastia, hipoglikemia, hipokaliemia, impotencja, kaszel, kołatanie serca, krwiomocz, leukopenia, łzawienie, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwienie obwodowe, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, niestrawność, nietrzymanie moczu, nieżyt nosa, obrzęk, obrzęk krtani, omdlenie, ortostatyczne zawroty głowy, parestezja, priapizm, senność, skurcz oskrzeli, suchość w jamie ustnej, światłowstręt, szum w uszach, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, wsteczna ejakulacja, zaburzenia akomodacji, zaburzenia smaku, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół wiotkiej tęczówki, żółtaczka, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon substancji czynnych
Jodiksanol – Działania niepożądane
Jodiksanol, niejonowy, dimeryczny środek kontrastowy zawierający 270 mg I/ml lub 320 mg I/ml jodu (preparat Visipaque), charakteryzuje się osmolalnością niższą niż krew pełna i inne niejonowe monomeryczne środki kontrastowe, co przekłada się na korzystniejszy profil bezpieczeństwa. Niemniej jednak, stosowanie jodiksanolu wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, które występują rzadziej niż po jonowych środkach kontrastowych, ale mogą mieć różne nasilenie – od łagodnych, przejściowych objawów skórnych i oddechowych (np. wysypka, świąd, duszności, obrzęk krtani) po bardzo rzadkie, ciężkie powikłania, takie jak wstrząs anafilaktyczny, ostra lub przewlekła niewydolność nerek, zespół Kounisa, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego czy reakcje skórne przypominające zespół Stevensa-Johnsona. Reakcje nadwrażliwości mogą pojawić się zarówno natychmiastowo, jak i z opóźnieniem, niezależnie od dawki i drogi podania, co wymaga szczególnej czujności klinicznej i gotowości do natychmiastowego przerwania podawania środka oraz wdrożenia leczenia donaczyniowego.
badanie radiograficzne, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca, duszność, jodiksanol, jodowy środek kontrastowy, jonowy środek kontrastowy, kreatynina, lek β-adrenolityczny, nefrotoksyczność, nerw błędny, niedociśnienie, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, pokrzywka, przewlekła niewydolność nerek, receptory β-adrenergiczne, rumień, skurcz oskrzeli, środek kontrastowy, świąd, Visipaque, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zapalenie naczyń, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Kłącze pluskwicy groniastej – Działania niepożądane
Stosowanie preparatów zawierających wyciąg z kłącza pluskwicy groniastej (Cimicifugae racemosae rhizoma), takich jak Remifemin (0,018 – 0,026 ml wyciągu na tabletkę), wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęściej obserwowanych należą rzadkie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak niestrawność (dyspepsja) i biegunka, które mogą wpływać na komfort pacjenta i prowadzić do przerwania terapii. Rzadko występują reakcje alergiczne skórne (pokrzywka, świąd, wysypka) oraz obrzęki twarzy i obwodowe, które mogą wskazywać na nadwrażliwość na składniki preparatu. Ponadto, rzadko obserwuje się przyrost masy ciała, co może mieć związek z wpływem substancji aktywnych na metabolizm lub gospodarkę hormonalną.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, duszność, dyspepsja, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, kłącze pluskwicy groniastej, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, nieprawidłowe próby wątrobowe, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, odwodnienie, pluskwica groniasta, pokrzywka, przyrost masy ciała, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna skórna, Remifemin, uszkodzenie wątroby, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxar 4 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku Doxar dostępnego w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne, kołatanie serca, tachykardię oraz zawroty głowy, które mogą zwiększać ryzyko upadków, zwłaszcza u osób starszych. Rzadziej występują poważne powikłania, w tym leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, a także zaburzenia wątroby, takie jak zastój żółci, zapalenie wątroby i żółtaczka. Szczególną uwagę należy zwrócić na śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, istotny podczas operacji zaćmy u pacjentów stosujących doksazosynę. Ponadto, częstość działań niepożądanych obejmuje infekcje dróg oddechowych i moczowych, zaburzenia psychiczne (pobudzenie, depresja), objawy ze strony układu nerwowego (senność, bóle głowy), a także objawy ze strony układu pokarmowego i skóry.
alfa-bloker, arytmia serca, bradykardia, dławica piersiowa, doksazosyna, działanie niepożądane, farmakoterapia, ginekomastia, hipoglikemia, hipokaliemia, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie obwodowe, niedokrwistość, nieżyt nosa, obrzęk krtani, omdlenie, parestezja, priapizm, skaza moczanowa, skurcz oskrzeli, światłowstręt, tachykardia, udar mózgu, układ chłonny, wsteczna ejakulacja, zaburzenia akomodacji, zaburzenia mózgowo-naczyniowe, zaćma, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ortostatyczne, zespół wiotkiej tęczówki, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Antytoksyna botulinowa A B E
Antytoksyna botulinowa ABE (500 j.m. + 500 j.m. + 100 j.m./ml) wymaga szczegółowej kwalifikacji pacjenta, uwzględniającej wywiad alergologiczny, historię wcześniejszego podawania antytoksyn końskich oraz stosowanie leków antyhistaminowych w ciągu 48 godzin przed podaniem. Ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego, podanie leku musi być przeprowadzone przez wykwalifikowany personel medyczny z dostępem do kompletnego zestawu przeciwwstrząsowego. Próba uczuleniowa nie powinna być wykonywana bez odpowiedniego przygotowania, a jej wynik może być fałszywie negatywny u pacjentów stosujących leki antyhistaminowe, co wymaga szczególnej ostrożności w interpretacji.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ampicilin+Sulbactam AptaPharma 1 g + 0,5 g
Ampicilin+Sulbactam AptaPharma to preparat łączący ampicylinę, antybiotyk beta-laktamowy z grupy penicylin, z inhibitorem beta-laktamaz – sulbaktamem. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na ampicylinę, sulbaktam lub inne beta-laktamy (cefalosporyny, karbapenemy, monobaktamy), zwłaszcza w przypadku ciężkich reakcji anafilaktycznych w wywiadzie. Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z historią uszkodzenia wątroby po ampicylinie. Podanie domięśniowe wymaga uwzględnienia przeciwwskazań do lidokainy, stosowanej jako rozpuszczalnik, oraz jest zabronione u dzieci poniżej 2 lat. W trakcie terapii należy monitorować objawy nadwrażliwości i hepatotoksyczności, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia.
ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, dieta niskosodowa, działanie prokonwulsyjne, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, inhibitor beta-laktamaz, iniekcja domięśniowa, karbapenem, lek przeciwzakrzepowy, lidokaina, monobaktam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancje czynne, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia krwi, środek znieczulający miejscowo, sulbaktam, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zespół Adamsa-Stokesa, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Optiray 320 678 mg/ml (320 mg jodu/ml)
Optiray 320 (jowersol 678 mg/ml, odpowiadający 320 mg/ml jodu elementarnego) jest jodowym środkiem kontrastowym, którego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z udokumentowaną nadwrażliwością na jod lub substancje pomocnicze preparatu oraz u osób z ujawnioną nadczynnością tarczycy. Podanie preparatu w tych stanach może prowadzić do poważnych reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego, oraz do zaostrzenia nadczynności tarczycy, a nawet przełomu tarczycowego. Preparat charakteryzuje się osmolalnością 700 mOsm/kg oraz lepkością 9,9 mPa·s w 25°C i 5,8 mPa·s w 37°C, co może wpływać na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i układu sercowo-naczyniowego.
choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, choroba wieńcowa, feochromocytoma, guz chromochłonny, hormon tarczycy, jod elementarny, jodowy środek kontrastowy, kardiomiopatia, leczenie radiojodem, lek przeciwdrgawkowy, nadciśnienie płucne, nadczynność tarczycy, nefropatia pokontrastowa, nefroprotekcja, niewydolność serca, obrzęk krtani, pokrzywka, powikłanie hemodynamiczne, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, przełom tarczycowy, reakcja alergiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz oskrzeli, subkliniczna nadczynność tarczycy, świąd, tarczyca płodu, toczeń rumieniowaty układowy, wole guzkowe, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie naczyń, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – APAP ból i gorączka 500 mg
APAP ból i gorączka (500 mg, tabletki musujące) zawiera paracetamol oraz istotne ilości sodu (około 418,5 mg) i sorbitolu (100 mg). Stosowanie leku wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, w tym bardzo rzadkich, ale poważnych zaburzeń hematologicznych takich jak trombocytopenia, agranulocytoza, leukopenia oraz anemia hemolityczna, które mogą prowadzić do zwiększonej skłonności do krwawień, infekcji i niedokrwistości. Reakcje nadwrażliwości obejmują rzadkie alergie, bardzo rzadki wstrząs anafilaktyczny oraz skórne reakcje nadwrażliwości (wysypki, obrzęk naczynioruchowy). U astmatyków z nadwrażliwością na NLPZ istnieje ryzyko bardzo rzadkich skurczów oskrzeli, a obrzęk krtani o nieznanej częstości może zagrażać życiu. Paracetamol wykazuje hepatotoksyczność, szczególnie przy przedawkowaniu, z rzadkimi przypadkami niewydolności, martwicy i żółtaczki wątroby.
agranulocytoza, anemia hemolityczna, hepatotoksyczność, hipoglikemia, jałowy ropomocz, krwiomocz, leukopenia, martwica wątroby, nefropatia cewkowo-śródmiąższowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, paracetamol, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia – Przeciwwskazania stosowania
Ludzki VIII czynnik krzepnięcia, stosowany głównie w leczeniu hemofilii A, jest dostępny w preparatach Haemoctin o dawkach 250, 500 i 1000 j.m., zawierających do 32,2 mg (1,4 mmol) sodu na fiolkę. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na czynnik VIII lub składniki pomocnicze preparatu, co może manifestować się od łagodnych reakcji skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami wątroby, nerek, układu sercowo-naczyniowego oraz u osób w podeszłym wieku, ze względu na zmienioną farmakokinetykę i ryzyko działań niepożądanych. Preparaty Haemoctin są dostępne w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, co wymaga specyficznego podejścia do podawania dożylnego u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia.
choroba von Willebranda, czynnik VIII krzepnięcia, czynnik von Willebranda, desmopresyna, hemofilia A, hipotensja, indukcja immunotolerancji, inhibitor czynnika VIII, koncentrat omijający inhibitor, koncentrat zespołu protrombiny, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, lek antyfibrynolityczny, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk krtani, pokrzywka, przeciwciało neutralizujące, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rekombinowany czynnik VII, tachykardia, terapia zastępcza, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon substancji czynnych
Alergoid leszczyny pospolitej – Przedawkowanie
Przedawkowanie alergoidu leszczyny pospolitej (Corylus avellana) zawartego w produkcie leczniczym Catalet D, który jest mieszaniną alergoidów z pyłku drzew (leszczyna, olcha, brzoza), może prowadzić do poważnych reakcji miejscowych i ogólnoustrojowych. Produkt dostępny jest w czterech stężeniach: 1 (25 JS/ml), 2 (250 JS/ml), 3 (2500 JS/ml) stosowanych w leczeniu podstawowym oraz 4 (5000 JS/ml) w leczeniu podtrzymującym. Przedawkowanie, często wynikające z niewłaściwego doboru stężenia (np. zastosowanie stężenia 4 na początku terapii), może wywołać objawy od obrzęku, zaczerwienienia i świądu w miejscu iniekcji, po pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, tachykardię, spadek ciśnienia tętniczego, aż do wstrząsu anafilaktycznego, stanowiącego bezpośrednie zagrożenie życia. Szczególnie niebezpieczne są reakcje przy stężeniach 3 i 4 (2500 i 5000 JS/ml), gdzie ryzyko ciężkich powikłań jest największe.
alergoid leszczyny pospolitej, bąbel pokrzywkowy, Corylus avellana, duszność, iniekcja, interwencja medyczna, leczenie podtrzymujące, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja miejscowa, reakcja niepożądana, reakcja ogólnoustrojowa, rumień, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Medoxa 25 mg
Prednizon (lek Medoxa) ma jedno bezwzględne przeciwwskazanie – nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, manifestującą się reakcjami alergicznymi takimi jak wysypka, świąd czy obrzęk naczynioruchowy. W stanach zagrożenia życia, np. wstrząsie anafilaktycznym, ostrym ataku astmy, obrzęku krtani, przełomie tarczycowym czy zespole Stevensa-Johnsona, krótkotrwałe stosowanie prednizonu jest dopuszczalne mimo względnych przeciwwskazań. Preparat dostępny jest w tabletkach o dawkach od 1 mg do 50 mg, z możliwością precyzyjnego dawkowania dzięki linii podziału i wytłoczonej wartości dawki.
choroba wrzodowa, glikokortykosteroid, induktor enzymatyczny, jaskra, kontrola glikemii, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, manifestacja alergiczna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostry atak astmy, parametry kliniczne, prednizon, przełom tarczycowy, psychoza, substancja pomocnicza, utajona gruźlica, wstrząs anafilaktyczny, zaćma, zakażenie systemowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd otoczkowy haemophilus influenzae typ b – Działania niepożądane
Polisacharyd otoczkowy Haemophilus influenzae typ b, stosowany w szczepionce Act-HIB, jest podawany w dawce 10 µg skoniugowanej z 18-30 µg toksoidu tężcowego na 0,5 ml. Szczepionka ta jest zazwyczaj podawana w skojarzeniu z innymi szczepionkami przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi (DTP). Badania kliniczne obejmujące ponad 7000 dzieci poniżej 2 lat wykazały, że profil bezpieczeństwa Act-HIB jest zbliżony do szczepionek DTP podawanych samodzielnie, z większością działań niepożądanych o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, pojawiających się w ciągu 6-24 godzin po szczepieniu. Najczęstsze działania niepożądane to miejscowe reakcje zapalne (ból, zaczerwienienie, obrzęk), gorączka, drażliwość oraz płacz, natomiast poważniejsze reakcje, takie jak natychmiastowe reakcje nadwrażliwości (obrzęk twarzy, krtani) czy drgawki, występują rzadko, ale wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
bezdech, drgawka gorączkowa, gorączka wysoka, Haemophilus influenzae typ b, inwazyjne zakażenie, nieutulony płacz, obrzęk kończyny, obrzęk krtani, obrzęk twarzy, pokrzywka, polisacharyd otoczkowy, program szczepień, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rumień, sinica, stan zapalny miejscowy, stwardnienie miejscowe, świąd, szczepionka Act-HIB, toksoid tężcowy, wcześniak niedojrzały, wysypka uogólniona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Acarizax 12 SQ-HDM
Przedawkowanie leku ACARIZAX, zawierającego standaryzowany wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae, może prowadzić do poważnych reakcji klinicznych, w tym ciężkich reakcji miejscowych i ogólnoustrojowych. Dane z badań klinicznych I fazy wskazują, że dawki przekraczające zalecaną dobową dawkę 12 SQ-HDM, sięgające nawet 32 SQ-HDM, zwiększają ryzyko działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują obrzęk naczynioruchowy, dysfagię, duszność, dysfonię oraz uczucie pełności w gardle, które mogą szybko przejść w stany zagrażające życiu, takie jak obrzęk krtani czy reakcje anafilaktyczne. W przypadku wystąpienia tych objawów konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna.
adrenalina, alergia na roztocze, bronchodylator, Dermatophagoides farinae, Dermatophagoides pteronyssinus, drożność dróg oddechowych, duszność, dysfagia, dysfonia, hipotensja, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, niedrożność dróg oddechowych, obrzęk gardła, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, płynoterapia, pokrzywka uogólniona, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, reakcja ogólnoustrojowa, stan anafilaktyczny, tachykardia, tlenoterapia, wyciąg alergenowy roztoczy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Devikap 10 000 IU
Lek Devikap zawiera 250 mikrogramów cholekalcyferolu (10 000 IU witaminy D3) w postaci miękkich kapsułek i może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości występowania. Reakcje nadwrażliwości ze strony układu immunologicznego, takie jak obrzęk naczynioruchowy i obrzęk krtani, mają nieznaną częstość i mogą zagrażać życiu przez ryzyko obturacji dróg oddechowych, wymagając natychmiastowego przerwania leczenia i interwencji medycznej. Niezbyt często obserwuje się hiperkalcemię i hiperkalciurię (≥1/1 000 do <1/100 pacjentów), które manifestują się podwyższonym stężeniem wapnia w surowicy oraz zwiększonym wydalaniem wapnia z moczem, co może prowadzić do objawów takich jak zmęczenie, osłabienie mięśni, zaburzenia rytmu serca i kamica nerkowa. Występują także dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (zaparcia, wzdęcia, nudności, ból brzucha, biegunka) o częstości nieznanej oraz rzadkie reakcje skórne (świąd, wysypka, pokrzywka) w zakresie ≥1/10 000 do <1/1 000 pacjentów. Pojedyncze przypadki zgonów, najczęściej związane z przedawkowaniem i zaburzeniami elektrolitowymi, podkreślają konieczność ścisłego przestrzegania dawkowania i monitorowania parametrów biochemicznych.
biegunka, ból brzucha, cholekalcyferol, Devikap, działanie niepożądane, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kamica nerkowa, niedrożność dróg oddechowych, nudność, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obturacja dróg oddechowych, parametr laboratoryjny, pokrzywka, przedawkowanie, reakcja nadwrażliwości, świąd, witamina D3, wysypka, wzdęcie, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wapniowej, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej, zaburzenie rytmu serca, zaparcie - Leksykon substancji czynnych
Brzoza – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparaty zawierające wyciągi z liścia brzozy, takie jak Urosan fix i Nefrobonisol, wykazują działanie moczopędne i przeciwzapalne, stosowane głównie w terapii infekcji dróg moczowych. Nie zaleca się ich stosowania u dzieci poniżej 12 lat, pacjentów z obrzękami spowodowanymi niewydolnością serca lub nerek oraz osób z kamicą dróg żółciowych bez konsultacji lekarskiej. Terapia powinna być ograniczona do 2-4 tygodni, a jednoczesne stosowanie z syntetycznymi diuretykami wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych. Preparat Nefrobonisol zawiera 45-55% etanolu (do 1,11 g na dawkę 2,5 ml), co stanowi przeciwwskazanie u osób z chorobą alkoholową, kobiet w ciąży, karmiących oraz pacjentów z chorobami wątroby lub padaczką. W przypadku utrzymujących się objawów infekcji dróg moczowych (gorączka, bolesne oddawanie moczu, krwiomocz) konieczna jest przerwa w terapii i konsultacja lekarska.
alergen brzozy, antybiotykoterapia, bolesne oddawanie moczu, choroba alkoholowa, choroba wątroby, duszność, immunoterapia alergenowa, infekcja dróg moczowych, kamica dróg żółciowych, krwiomocz, lek moczopędny, liść brzozy, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk krtani, padaczka, sinica, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, wyciąg z brzozy, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kamiren 2 mg
Lek Kamiren zawierający doksazosynę (dawki 2 mg i 4 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować w trakcie terapii. Do często występujących należą zawroty głowy, ból głowy, senność oraz objawy ze strony układu naczyniowego, takie jak niedociśnienie ortostatyczne i obrzęki. Ponadto obserwuje się dolegliwości ze strony układu oddechowego (zapalenie oskrzeli, kaszel, duszność) i pokarmowego (ból brzucha, niestrawność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego, w tym kołatanie serca, tachykardię, dławicę piersiową, zawał mięśnia sercowego oraz omdlenia, a także na ryzyko śródoperacyjnego zespołu wiotkiej tęczówki u pacjentów poddawanych operacji zaćmy. W trakcie leczenia mogą wystąpić także zaburzenia laboratoryjne, takie jak hipokaliemia, hipoglikemia oraz podwyższone enzymy wątrobowe, a bardzo rzadko leukopenia, małopłytkowość i niedokrwistość.
cholestaza, dławica piersiowa, dna moczanowa, doksazosyna mezylan, enzymy wątrobowe, ginekomastia, gospodarka wodna, hipoglikemia, hipokaliemia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, kołatanie serca, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, obrzęk krtani, parestezje, priapizm, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia akomodacji, zaburzenia mikcji, zaburzenia wątroby, zaćma, zakażenie dróg moczowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół wiotkiej tęczówki, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Visipaque 652 mg/ml (320 mg jodu/ml)
Visipaque (jodiksanol) to niejonowy, dimeryczny, sześciojodowy środek kontrastowy o niskiej osmolalności (290 mOsm/kg H₂O przy 37°C dla stężenia 320 mg I/ml), co przekłada się na lepszą tolerancję i mniejszą częstość działań niepożądanych w porównaniu do środków o wyższej osmolalności. Działania niepożądane są najczęściej łagodne do umiarkowanych i przejściowe, z częstością występowania od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Do najczęstszych należą przejściowy wzrost stężenia kreatyniny (często) oraz reakcje skórne, duszności i gorączka (niezbyt często). Ciężkie działania niepożądane, takie jak ostra lub przewlekła niewydolność nerek, wstrząs anafilaktyczny, zespół Kounisa, zatrzymanie akcji serca czy zawał mięśnia sercowego, występują bardzo rzadko (<1/10 000) i mogą mieć charakter zagrażający życiu.
choroba autoimmunologiczna, duszność, gorączka, jodiksanol, jodowy środek kontrastowy, kreatynina, nerw błędny, niedociśnienie, niejonowy dimeryczny środek kontrastowy, niewydolność nerek, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, receptor β-adrenergiczny, rumień, skurcz oskrzeli, środek kontrastowy, świąd, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zapalenie naczyń, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Solu-Medrol 125 mg
Solu-Medrol, zawierający metyloprednizolon w postaci soli sodowej bursztynianu, jest glikokortykosteroidem dostępnym w dawkach 40 mg, 125 mg, 500 mg oraz 1000 mg, stosowanym głównie w terapii objawowej oraz jako leczenie substytucyjne w zaburzeniach endokrynologicznych, takich jak pierwotna i wtórna niedoczynność kory nadnerczy, wrodzony przerost nadnerczy czy ostra niedoczynność kory nadnerczy. Preparat znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu zaostrzeń chorób reumatycznych, układowych chorób tkanki łącznej, ciężkich chorób alergicznych, schorzeń okulistycznych, chorób zapalnych jelit, pulmonologicznych oraz hematologicznych. Wskazania obejmują także leczenie paliatywne w onkologii, obrzęk mózgu, ostre urazy rdzenia kręgowego (terapia powinna być rozpoczęta w ciągu 8 godzin od urazu) oraz zapobieganie nudnościom i wymiotom po chemioterapii. Dawkowanie i droga podania (dożylna lub domięśniowa) są dostosowywane do stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem przeciwwskazań, np. w idiopatycznej plamicy małopłytkowej dozwolone jest wyłącznie podanie dożylne. Preparaty o wyższych dawkach (500 mg i 1000 mg) zawierają odpowiednio 70,2 mg i 140,4 mg alkoholu benzylowego oraz 58,3 mg i 116,8 mg sodu, co należy uwzględnić przy doborze terapii.
alergiczne zapalenie spojówek, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka i chłoniak, blok podpajęczynówkowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie stawów, metyloprednizolon, nadwrażliwość na leki, niedobór erytroblastów, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, nieropne zapalenie tarczycy, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, ostra białaczka, ostra niedoczynność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, pęcherzowe opryszczkowate zapalenie skóry, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, pneumocystoza, półpasiec oczny, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, układowe zapalenie wielomięśniowe, uraz rdzenia kręgowego, włośnica, wrodzony przerost nadnerczy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, współczulne zapalenie błony naczyniowej, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tęczówki, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Melis-Tonic –
MELIS-TONIC to płyn doustny zawierający wyciągi roślinne z liścia melisy, kwiatostanu głogu, koszyczka rumianku, korzenia arcydzięgla i owocu kminku oraz miód, z dodatkiem 30-35% (V/V) etanolu. Produkt nie wykazuje regularnie występujących działań niepożądanych, jednak u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi, zwłaszcza uczulonych na rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae), może wywołać reakcje nadwrażliwości. Najczęściej obserwowane objawy to alergia kontaktowa z miejscowym zaczerwienieniem, świądem i wysypką, szczególnie w przypadku nadwrażliwości na rumianek. Ryzyko reakcji krzyżowych u pacjentów uczulonych na bylicę, piołun i inne rośliny z tej rodziny jest istotne i wymaga uwagi klinicznej.
alergia kontaktowa, alergia na rośliny, anafilaksja, ciężka reakcja alergiczna, ciśnienie tętnicze, duszność, korzeń arcydzięgla, koszyczek rumianku, kwiatostan głogu, liść melisy, obrzęk krtani, obrzęk twarzy, owoc kminku, płyn doustny, pokrzywka, przyspieszona akcja serca, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, rodzina astrowatych, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, szok anafilaktyczny, test alergiczny, wyciąg płynny, wysypka skórna - Leksykon substancji czynnych
Inhibitor C1-esterazy – Wskazania do stosowania
Inhibitor C1-esterazy, będący kluczowym białkiem osocza, jest stosowany w leczeniu wrodzonego obrzęku naczynioruchowego (HAE) typu I i II. Preparaty Berinert 500 (500 j.m., 50 j.m./ml, 6,5 mg/ml białka całkowitego) oraz Berinert 1500 (1500 j.m., 500 j.m./ml, 65 mg/ml białka całkowitego) podawane dożylnie służą do leczenia ostrych napadów oraz przedzabiegowej profilaktyki u pacjentów z HAE. Wskazania obejmują zwłaszcza obrzęki zagrażające życiu, takie jak obrzęk krtani czy ciężki obrzęk jamy brzusznej. Podanie inhibitora C1-esterazy przed procedurami medycznymi znacząco zmniejsza ryzyko wywołania napadu obrzęku. Preparaty te hamują aktywowaną kaskadę dopełniacza, co przyspiesza ustępowanie objawów i zapobiega progresji obrzęku.
długoterminowa profilaktyka, HAE typu I, HAE typu II, inhibitor C1-esterazy, jednostka międzynarodowa, kaskada dopełniacza, niedobór inhibitora C1-esterazy, obrzęk jamy brzusznej, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy dziedziczny, obrzęk tkanek podskórnych, obrzęk tkanek podśluzówkowych, ostry napad, podanie dożylne, podanie podskórne, profilaktyka przedzabiegowa, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, wstrzyknięcie lub infuzja - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cisatracurium Kabi 5 mg/ml
Cisatracurium Kabi (5 mg/ml) jest lekiem blokującym przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości i charakterystyce. Do najczęstszych należą bradykardia i hipotensja, występujące u ≥1/100 do <1/10 pacjentów, które wymagają ścisłego monitorowania hemodynamiki, zwłaszcza u osób z zaburzeniami rytmu serca lub przyjmujących inne leki wpływające na czynność serca. Reakcje anafilaktyczne i wstrząs anafilaktyczny zdarzają się bardzo rzadko (<1/10 000), jednak stanowią poważne zagrożenie, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków znieczulających. Skurcz oskrzeli i wysypka występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), co wymaga uwagi zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu oddechowego. Miopatia i osłabienie mięśni są bardzo rzadkie (<1/10 000) i obserwowane głównie u pacjentów na OIOM po długotrwałym stosowaniu leków zwiotczających, często w połączeniu z kortykosteroidami.
astma, bradykardia, cisatrakurium, hipotensja, kortykosteroid, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, miopatia, niedotlenienie tkanek, niewydolność oddechowo-krążeniowa, obrzęk krtani, oddział intensywnej terapii, osłabienie mięśni, powikłanie infekcyjne, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, wentylacja mechaniczna, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenie hemodynamiczne, zaczerwienienie skóry - Leksykon substancji czynnych
Izowalerianian mentylu – Działania niepożądane
Izowalerianian mentylu, obecny w preparacie Validol w dawce 60 mg w formie tabletek do ssania, może wywoływać działania niepożądane, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Najczęściej obserwuje się miejscowe reakcje alergiczne w obrębie jamy ustnej, klasyfikowane jako alergia kontaktowa. Ponadto, preparat może indukować poważniejsze reakcje nadwrażliwości, głównie związane z mentolem, manifestujące się bólami głowy, bradykardią (<60 uderzeń/min), drżeniem mięśniowym, ataksją, wysypką skórną oraz w rzadkich przypadkach wstrząsem anafilaktycznym. Częstość występowania tych działań niepożądanych nie jest dokładnie określona w charakterystyce produktu leczniczego, co utrudnia precyzyjną ocenę ryzyka terapeutycznego.
adrenalina, alergia kontaktowa, ataksja, ból głowy, bradykardia, charakterystyka produktu leczniczego, drżenie mięśniowe, działanie niepożądane, hipotensja, izowalerianian mentylu, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, mentol, niezborność ruchów, obrzęk krtani, płynoterapia, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, tabletka do ssania, Validol, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyna, wysypka skórna, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie koordynacji ruchowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Walsartan Krka
Walsartan Krka wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, diuretyków oszczędzających potas, zamienników soli zawierających potas oraz leków podnoszących stężenie potasu (np. heparyny). Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, szczególnie przy klirensie kreatyniny <10 ml/min oraz u dializowanych, stosowanie walsartanu wymaga ostrożności i ścisłej kontroli czynności nerek. U dorosłych z klirensem >10 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u dzieci i młodzieży z klirensem <30 ml/min lub dializowanych lek nie jest zalecany. Walsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością i cholestazą, a u dzieci z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby dawka nie powinna przekraczać 80 mg.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azotemia, cholestaza, dializoterapia, diuretyki oszczędzające potas, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, marskość wątroby żółciowa, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze objawowe, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxar 1 mg
Mezylan doksazosyny (Doxar) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania i układów narządów. Najczęściej obserwowane działania obejmują zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne oraz tachykardię, a także objawy neurologiczne, w tym zawroty głowy, bóle głowy i senność. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu czy zaburzenia czynności wątroby, które wymagają pilnej diagnostyki i modyfikacji terapii. Dodatkowo, działania niepożądane obejmują infekcje dróg oddechowych i moczowych, reakcje alergiczne, zaburzenia metaboliczne, psychiczne, okulistyczne, ucha i błędnika, a także objawy ze strony układu oddechowego, żołądkowo-jelitowego, mięśniowo-szkieletowego oraz układu rozrodczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, które może prowadzić do omdleń i upadków, zwłaszcza u osób starszych, oraz na możliwość wystąpienia śródoperacyjnego zespołu wiotkiej tęczówki u pacjentów poddawanych operacji zaćmy.
arytmia serca, ból głowy, częstomocz, dławica piersiowa, dyzuria, ginekomastia, hipoglikemia, hipokaliemia, kołatanie serca, krwiomocz, mezylan doksazosyny, morfologia krwi, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie obwodowe, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, obrzęk krtani, priapizm, reakcja alergiczna, skaza moczanowa, skurcz oskrzeli, szum w uszach, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, wielomocz, wsteczna ejakulacja, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia mózgowo-naczyniowe, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół wiotkiej tęczówki, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gadovist 1,0 604,72 mg/ml
Gadovist 1,0 (1,0 mmol/ml, roztwór do wstrzykiwań) zawiera gadobutrol w stężeniu 604,72 mg/ml i jest stosowany jako środek kontrastowy w diagnostyce obrazowej. Profil bezpieczeństwa oparty na danych od 6300 pacjentów wskazuje, że najczęstsze działania niepożądane (≥ 0,5%) to ból głowy, nudności i zawroty głowy, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Najcięższe reakcje obejmują zatrzymanie akcji serca oraz ciężkie reakcje rzekomoanafilaktyczne, takie jak zatrzymanie oddechu i wstrząs anafilaktyczny. Rzadko obserwuje się opóźnione reakcje alergiczne, które mogą wystąpić nawet kilka dni po podaniu preparatu, co wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza u pacjentów z wywiadem alergicznym. U pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności nerek istnieje ryzyko nerkopochodnego zwłóknienia układowego (NSF) oraz wahań parametrów nerkowych, w tym wzrostu stężenia kreatyniny w surowicy.
ból głowy, ból w klatce piersiowej, drgawki, duszność, gadobutrol, kołatanie serca, kreatynina w surowicy, krwiak, nerkopochodne zwłóknienie układowe, nudności, obrzęk jamy ustnej, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, omamy węchowe, opóźniona reakcja alergiczna, parestezje, pokrzywka, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, sinica, skurcz oskrzeli, środek kontrastowy, suchość w jamie ustnej, świąd, tachykardia, utrata świadomości, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, wymioty, wynaczynienie, zaburzenia ciśnienia krwi, zaburzenia smaku, zapalenie spojówek, zapaść naczyniowa, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie oddechu, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg alergenowy – Przedawkowanie
Przedawkowanie wyciągów alergenowych, takich jak Alutard SQ (dostępny w stężeniach 100, 1000, 10 000 oraz 100 000 SQ-U/ml) oraz Novo-Helisen Depot (standaryzowany w TU lub PNU, z rozcieńczeniami 1:10 pomiędzy stężeniami 1, 2 i 3), stanowi poważne zagrożenie kliniczne, mogące prowadzić do reakcji miejscowych i ogólnoustrojowych, w tym anafilaksji i wstrząsu anafilaktycznego. Mechanizmy reakcji obejmują nadwrażliwość typu natychmiastowego mediowaną przez IgE, z objawami takimi jak obrzęk, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, duszność, tachykardia, hipotensja oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego. W przypadku przedawkowania konieczne jest natychmiastowe wdrożenie postępowania ratunkowego, w tym podanie adrenaliny domięśniowo, zapewnienie drożności dróg oddechowych, tlenoterapię, uzupełnienie płynów dożylnie oraz podanie leków przeciwhistaminowych i kortykosteroidów.
adrenalina domięśniowa, Alutard SQ, hipotensja, jednostka azotu białkowego, jednostka SQ-U/ml, jednostka terapeutyczna, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość typu natychmiastowego, Novo-Helisen Depot, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja dwufazowa, reakcja miejscowa, reakcja ogólnoustrojowa, skurcz oskrzeli, tachykardia, uwolnienie histaminy, wstrząs anafilaktyczny, wyciąg alergenowy, wyciąg alergenowy pochodzenia zwierzęcego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Itulazax 12 SQ-Bet
Produkt leczniczy ITULAZAX, zawierający standaryzowany wyciąg alergenowy pyłku brzozy białej (12 SQ-Bet), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie łagodnymi do umiarkowanych miejscowymi reakcjami alergicznymi, które pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych dni terapii i ustępują w ciągu kilku tygodni. Typowe objawy miejscowe to świąd podjęzykowy (39% pacjentów), podrażnienie gardła (29%) oraz świąd języka (13%). Reakcje te mają szybki początek (do 10 minut po podaniu) i krótkotrwały przebieg (zazwyczaj do godziny). Istnieje jednak ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji alergicznych, w tym anafilaksji, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza podczas inicjacji leczenia. Dodatkowo, u pacjentów może dojść do nasilenia lub pojawienia się zespołu alergii jamy ustnej (OAS), manifestującego się reakcjami krzyżowymi na surowe warzywa, owoce lub orzechy.
alergiczne zapalenie spojówek, duszność, dysfagia, dysfonia, eozynofilowe zapalenie przełyku, glossodynia, immunoterapia alergenowa, miejscowa reakcja alergiczna, nieżyt nosa, obrzęk gardła, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie jamy ustnej, parestezje gardła, podrażnienie przełyku, pokrzywka, przekrwienie spojówek, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, wyciąg alergenowy pyłku brzozy, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zespół alergii jamy ustnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg)/g
Stosowanie kremu Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg/g), zawierającego dekspantenol i chlorheksydynę chlorowodorek, może prowadzić do wystąpienia różnych działań niepożądanych, głównie o charakterze reakcji skórnych o podłożu alergicznym. Najczęściej obserwowane są zapalenie kontaktowe i alergiczne skóry, świąd, rumień, wyprysk, wysypka, pokrzywka, podrażnienie oraz pęcherzyki w miejscu aplikacji. Częstość tych zdarzeń nie jest precyzyjnie określona ze względu na sposób gromadzenia danych (spontaniczne raporty). Rzadziej mogą wystąpić reakcje ogólnoustrojowe, takie jak nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne, a nawet wstrząs anafilaktyczny, który stanowi stan zagrożenia życia i objawia się m.in. zaburzeniami oddychania, zmianami skórnymi, objawami ze strony układu pokarmowego i sercowo-naczyniowego.
dekspantenol i chlorheksydyna, duszność, działanie niepożądane, erozja rogówki, hipotensja, nadwrażliwość, obrzęk krtani, osłabienie widzenia, pęcherzyki skórne, podrażnienie skóry, pokrzywka, przeszczep rogówki, reakcja anafilaktyczna, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja skórna, rumień, skurcz oskrzeli, świąd, tachykardia, układ oddechowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie nabłonka rogówki, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk, wysypka, zaburzenie oddychania, zaburzenie oka, zapalenie alergiczne skóry, zapalenie kontaktowe skóry - Leksykon substancji czynnych
Pankuronium – Działania niepożądane
Bromek pankuronium (Pancuronium Jelfa, 2 mg/ml) jest lekiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe stosowanym podczas znieczulenia ogólnego, który może wywoływać istotne działania niepożądane, zwłaszcza w układzie sercowo-naczyniowym. Do najczęstszych należą tachykardia, wzrost ciśnienia tętniczego oraz zwiększenie pojemności minutowej serca, a także komorowe zaburzenia rytmu i rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe. Efekty te mogą prowadzić do zwiększonego zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen i zaostrzenia choroby niedokrwiennej serca, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych, szczególnie u pacjentów z chorobami układu krążenia. Ponadto, pankuronium może wywoływać reakcje immunologiczne, w tym rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne objawiające się nagłym spadkiem ciśnienia, skurczem oskrzeli i przesiękami naczyniowymi, które wymagają natychmiastowej interwencji. W miejscu podania obserwuje się miejscowe odczyny skórne i ból, a w układzie pokarmowym – nadmierne ślinienie się, zwiększające ryzyko aspiracji.
aspiracja wydzieliny, ból w miejscu podania, bromek pankuronium, choroba niedokrwienna serca, dysfunkcja mięśnia sercowego, efekt hemodynamiczny, hiperbilirubinemia, hipotonia, kernicterus, lek zwiotczający mięśnie, nadciśnienie tętnicze, nadmierne ślinienie, niewydolność oddechowo-krążeniowa, obrzęk krtani, odczyn skórny, przesięk naczyniowy, reakcja alergiczna skórna, reakcja anafilaktyczna, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, skurcz oskrzeli, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, znieczulenie ogólne, żółtaczka jąder podkorowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – APAP przeziębienie MAX 1000 mg + 50 mg + 12,2 mg/sasz.
APAP przeziębienie MAX to preparat zawierający paracetamol 1000 mg, kofeinę 50 mg oraz fenylefryny chlorowodorek 12,2 mg w proszku do sporządzania roztworu doustnego. Działania niepożądane związane z tym lekiem występują głównie rzadko i dotyczą różnych układów organizmu, w tym hematologicznego (niedokrwistość, agranulocytoza, leukopenia), sercowo-naczyniowego (obrzęki), przewodu pokarmowego (bóle brzucha, zapalenie trzustki, krwotok), skóry (wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy), nerek (nefropatie, tubulopatie) oraz wątroby (niewydolność, martwica, żółtaczka). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nefrotoksyczności przy długotrwałym stosowaniu oraz potencjalne ciężkie reakcje skórne i układowe, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy wstrząs anafilaktyczny.
agranulocytoza, działanie nefrotoksyczne, fenyloketonuria, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, nefropatia, nekroliza naskórka, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, plamica, pokrzywka, przedawkowanie substancji czynnej, rumień wielopostaciowy, szpik kostny, układ chłonny, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia naczyniowe, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alburex 5 50 g/l
Alburex 5 to roztwór do infuzji zawierający albuminę ludzką w stężeniu 50 g/l, z co najmniej 96% całkowitego białka stanowiącego albumina. Preparat cechuje się wysokim profilem bezpieczeństwa, jednak możliwe są działania niepożądane, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane reakcje to łagodne objawy alergiczne, takie jak zaczerwienienie twarzy, pokrzywka, gorączka oraz nudności, które zwykle ustępują po zmniejszeniu szybkości infuzji lub jej przerwaniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne, wymagające natychmiastowego przerwania infuzji i wdrożenia leczenia przeciwwstrząsowego, w tym podania adrenaliny, steroidów i płynów infuzyjnych. Częstość występowania działań niepożądanych jest określona jako „nieznana” ze względu na ograniczenia w raportowaniu i brak precyzyjnych danych epidemiologicznych.
albumina ludzka, Alburex 5, bąbel pokrzywkowy, charakterystyka produktu leczniczego, ciężka reakcja alergiczna, czynnik zakaźny, duszność, gorączka, hipotensja, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwymiotny, MedDRA, monitorowanie niepożądanych działań produktów leczniczych, nudności, obrzęk krtani, płyn infuzyjny, pokrzywka, postępowanie przeciwwstrząsowe, preparat biologiczny, przeniesienie czynnika zakaźnego, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, steroid, świąd, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie ogólne, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie żołądka i jelit, zaczerwienienie skóry, zaczerwienienie twarzy - Leksykon substancji czynnych
Ikatybant – Właściwości farmakodynamiczne
Ikatybant jest selektywnym, kompetycyjnym antagonistą receptora bradykininy B2, stosowanym w leczeniu napadów dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego (HAE), choroby autosomalnej dominującej związanej z defektem inhibitora esterazy C1. W badaniach klinicznych fazy III (FAST-1, FAST-2, FAST-3) wykazano, że podanie 30 mg ikatybantu znacząco skraca medianę czasu do zmniejszenia nasilenia objawów HAE do około 2 godzin, w porównaniu do 12 godzin dla kwasu traneksamowego i 4,6–19,8 godzin dla placebo. Efekt ten potwierdzono zarówno w napadach dotyczących krtani, jak i innych lokalizacjach obrzęku. W badaniach oceniano zmiany na wizualnej skali analogowej (VAS), gdzie ikatybant powodował istotne statystycznie zmniejszenie nasilenia objawów już w ciągu 2–4 godzin (np. zmiana z poziomu wyjściowego w ciągu 4 godzin: -41,6 mm vs. -14,6 mm dla kwasu traneksamowego, p < 0,001). Skuteczność ikatybantu była niezależna od wieku, płci, rasy, masy ciała oraz stosowania innych leków (androgenów, leków przeciwfibrynolitycznych).
androgeny, antagonista receptora, badanie fazy III, badanie otwarte, badanie z podwójnie ślepą próbą, bradykinina, drugorzędowy punkt końcowy, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, faza prepubertalna, górne drogi oddechowe, hipotonia, ikatybant, inhibitor esterazy C1, kwas traneksamowy, lek przeciwfibrynolityczny, napad HAE, obrzęk krtani, obrzęk podskórny, obrzęk podśluzówkowy, pierwszorzędowy punkt końcowy, przewód pokarmowy, receptor bradykininy, wizualna skala analogowa, wstrzyknięcie podskórne, złożona wizualna skala analogowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acarizax 12 SQ-HDM
ACARIZAX, zawierający standaryzowany wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae (12 SQ-HDM), jest stosowany w immunoterapii swoistej alergicznego nieżytu nosa i astmy alergicznej. Profil bezpieczeństwa leku charakteryzuje się głównie łagodnymi do umiarkowanych miejscowymi reakcjami alergicznymi, które pojawiają się najczęściej w ciągu pierwszych dni terapii i ustępują w ciągu minut do godzin. Istnieje jednak ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, w tym anafilaksji, obrzęku naczynioruchowego oraz nagłego pogorszenia objawów astmy, co wymaga podania pierwszej dawki pod kontrolą lekarza i monitorowania pacjenta. Produkt nie jest wskazany u dzieci poniżej 12 lat ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.
alergen roztoczy, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma alergiczna, astma niekontrolowana, ciężka reakcja alergiczna, dysfagia, eozynofilowe zapalenie przełyku, immunoterapia swoista, liofilizat podjęzykowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, obrzęk gardła, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tchawicy, owrzodzenie jamy ustnej, parestezja jamy ustnej, postępowanie przeciwwstrząsowe, przekrwienie błony śluzowej nosa, przełom nadciśnieniowy, reakcja alergiczna miejscowa, reakcja alergiczna systemowa, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, roztocze kurzu domowego, układ immunologiczny, wyciąg alergenowy roztoczy kurzu domowego, zaostrzenie astmy, zapalenie części nosowej gardła, zapalenie jamy ustnej, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Icatibant Fresenius 30 mg
Ikatybant, stosowany w leczeniu dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Brak jest danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania ikatybantu w ciąży, jednak badania na modelach zwierzęcych wskazują na możliwy wpływ na implantację zarodka oraz przebieg porodu. Z tego względu lek powinien być stosowany w ciąży wyłącznie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, zwłaszcza w sytuacjach zagrażających życiu, takich jak obrzęk krtani. W okresie laktacji ikatybant przenika do mleka zwierząt, osiągając stężenia porównywalne z poziomem we krwi matki, dlatego zaleca się przerwanie karmienia piersią na 12 godzin po podaniu leku, mimo braku potwierdzonych danych o przenikaniu do mleka kobiecego.
badanie przedkliniczne, cykl miesiączkowy, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, funkcja lutealna, hormon uwalniający gonadotropinę, hormony układu rozrodczego, ikatybant, implantacja zarodka, liczba plemników, morfologia plemników, napad obrzęku, narządy płciowe, niedrożność dróg oddechowych, obrzęk krtani, rozwój pourodzeniowy, ruchliwość plemników, układ rozrodczy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Icatibant Medical Valley
Produkt leczniczy Icatibant Medical Valley, zawierający 30 mg ikatybantu w 3 ml roztworu (10 mg/ml), jest stosowany w leczeniu napadów dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego (HAE). Napady obrzęku krtani stanowią stan zagrożenia życia i wymagają podania leku oraz bezwzględnej obserwacji w placówce medycznej do momentu ustabilizowania stanu pacjenta. Pierwsze podanie ikatybantu musi odbyć się pod nadzorem lekarza, aby monitorować reakcje niepożądane i zapewnić właściwą edukację pacjenta. W przypadku niedostatecznego złagodzenia objawów lub nawrotu, konieczna jest szybka konsultacja medyczna i ewentualne podanie kolejnej dawki w warunkach szpitalnych. U dorosłych kolejna dawka może być podana samodzielnie po odpowiednim przeszkoleniu, natomiast brak jest danych dotyczących wielokrotnego podawania u dzieci i młodzieży, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania.
ampułko-strzykawka, bradykinina, choroba wieńcowa, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, ikatybant, nadciśnienie tętnicze, napad HAE, niestabilna dławica piersiowa, obrzęk krtani, obturacja dróg oddechowych, ostra choroba niedokrwienna serca, receptor bradykininowy, receptor bradykininy B2, receptor bradykininy typu 2, sód w diecie, udar mózgu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ampicillin Adamed 1 g
Ampicylina sodowa, stosowana w dawce 1 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji (Ampicillin Adamed), może wywoływać liczne działania niepożądane o różnym nasileniu, sklasyfikowane według częstości występowania. Do najczęstszych należą reakcje alergiczne, takie jak świąd i wysypka skórna, a także zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, w tym luźne stolce i osutka. Niezbyt często obserwuje się poważniejsze reakcje immunologiczne, takie jak choroba posurowicza, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk krtani, alergiczne zapalenie naczyń lub nerek, a także rzadkie, potencjalnie zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczną nekrolizę naskórka i rumień wysiękowy wielopostaciowy. Wśród działań niepożądanych ze strony układu krwiotwórczego wymienia się niedokrwistość, małopłytkowość, eozynofilię, leukopenię i agranulocytozę, a także niedokrwistość hemolityczną w przebiegu reakcji alergicznych. Neurologiczne działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, bóle głowy, mioklonie i drgawki, występują rzadko, z podwyższonym ryzykiem u pacjentów z niewydolnością nerek lub przy stosowaniu wysokich dawek.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, alergiczne zapalenie nerek, ampicylina sodowa, antybiotyk penicylinowy, białaczka, biegunka, ból głowy, choroba posurowicza, drgawki, eozynofilia, leukopenia, luźny stolec, małopłytkowość, mdłości, mioklonia, mononukleoza, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, osutka, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rumień wysiękowy wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, toksyczna nekroliza naskórka, wymioty, zakażenie grzybicze, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Alergoid olchy – Działania niepożądane
Alergoid olchy, będący składnikiem mieszanki alergoidów pyłku drzew w preparacie Catalet D (dostępny w stężeniach od 25 JS do 5000 JS), może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i charakterze. Częstość ich występowania jest określana jako nieznana ze względu na monitorowanie spontaniczne po wprowadzeniu produktu do obrotu. Do najważniejszych działań niepożądanych należą zaburzenia układu immunologicznego (wyprysk atopowy, pokrzywka, obrzęk Quincke’go, reakcje alergiczne, wstrząs anafilaktyczny), objawy ze strony układu oddechowego (kichanie, kaszel, świszczący oddech, ucisk w klatce piersiowej), reakcje miejscowe w miejscu podania (swędzenie, rumień, obrzęk 5-10 cm, podskórne ziarniniaki utrzymujące się do 6 tygodni) oraz objawy ogólne, takie jak gorączka. Ziarniniaki są związane z obecnością wodorotlenku glinu i w przypadku mnogich zmian zaleca się przerwanie immunoterapii. Wystąpienie ciężkich działań niepożądanych wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i przerwania leczenia.
alergoid olchy, alergoid pyłku drzew, gorączka, immunoterapia, kaszel, kichanie, objaw ogólnoustrojowy, obrzęk krtani, obrzęk miejscowy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, pieczenie oczu, pokrzywka, pyłek brzozy, pyłek leszczyny pospolitej, pyłek olchy, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, rumień, swędzenie, świszczący oddech, ucisk w klatce piersiowej, wodorotlenek glinu, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk atopowy, zaburzenie oka, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu oddechowego, ziarniniak podskórny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Human Albumin Grifols 20% 200 mg/ml
Human Albumin Grifols 20% to roztwór hiperonkotyczny zawierający 200 g/l białka całkowitego, z czego minimum 95% stanowi albumina ludzka, stosowany do infuzji dożylnej. Podczas podawania preparatu mogą wystąpić działania niepożądane o niewielkim nasileniu, takie jak zaczerwienienie twarzy, pokrzywka, podwyższenie temperatury ciała oraz nudności, które najczęściej ustępują po zwolnieniu lub czasowym przerwaniu infuzji. Rzadziej obserwuje się reakcje miejscowe (ból, zaczerwienienie, obrzęk w miejscu wkłucia) oraz zaburzenia krążeniowe (tachykardia, wahania ciśnienia tętniczego), szczególnie u pacjentów z chorobami układu krążenia. W bardzo rzadkich przypadkach może dojść do ciężkich reakcji anafilaktycznych, wymagających natychmiastowego przerwania infuzji i wdrożenia leczenia przeciwwstrząsowego, w tym podania adrenaliny i kortykosteroidów.
adrenalina, albumina ludzka, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane produktu leczniczego, gorączka, hipotensja, infuzja dożylna, kortykosteroid, leczenie przeciwwstrząsowe, lek przeciwhistaminowy, nudności, obrzęk krtani, parametry życiowe, pokrzywka, reakcja w miejscu podania, roztwór hiperonkotyczny, rumień twarzy, skurcz oskrzeli, stosunek korzyści do ryzyka, tachykardia, wahanie ciśnienia tętniczego, wstrząs anafilaktyczny