erytromycyna

Erytromycyna to antybiotyk makrolidowy o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, stosowany w leczeniu zakażeń wywołanych przez wrażliwe bakterie Gram-dodatnie, niektóre Gram-ujemne oraz patogeny atypowe. Mechanizm działania erytromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu.

Lek ten znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich, a także stanowi alternatywę dla pacjentów uczulonych na penicyliny. Erytromycyna wykorzystywana jest również w leczeniu krztuśca, błonicy, kiły wczesnej oraz zakażeń wywołanych przez Chlamydia i Mycoplasma. W gastroenterologii stosuje się ją jako prokinetyk ze względu na zdolność stymulowania motoryki przewodu pokarmowego.

Do najczęstszych działań niepożądanych erytromycyny należą dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), reakcje alergiczne oraz wydłużenie odstępu QT. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450 3A4, gdyż erytromycyna jest silnym inhibitorem tego enzymu, co może prowadzić do istotnych klinicznie interakcji lekowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vardenafil Holsten

Przed rozpoczęciem terapii wardenafilem konieczna jest szczegółowa ocena pacjenta, obejmująca wywiad i badanie fizykalne, w celu potwierdzenia zaburzeń erekcji oraz identyfikacji ich przyczyn. Szczególną uwagę należy zwrócić na stan układu sercowo-naczyniowego, gdyż wardenafil, jako inhibitor PDE5 o działaniu wazodylatacyjnym, może powodować przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami odpływu z lewej komory (np. zwężenie aorty, przerostowe podzastawkowe zwężenie aorty). Zgłaszano ciężkie zdarzenia sercowo-naczyniowe (nagły zgon, tachykardia, zawał mięśnia sercowego, tachyarytmia komorowa, dławica piersiowa, incydenty naczyniowo-mózgowe) w związku z przyjmowaniem wardenafilu, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka. U osób starszych (≥65 lat) tolerancja na maksymalną dawkę 20 mg może być obniżona, co wymaga dostosowania terapii.
alfuzosyna, amiodaron, aspartam, białaczka, chinidyna, choroba Peyroniego, choroba wrzodowa żołądka, dławica piersiowa, erytromycyna, fenyloalanina, fenyloketonuria, gatyfloksacyna, hipokaliemia, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, krwotok mózgowy, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek przeciwarytmiczny, nagły zgon, NAION, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, odstęp QTc, priapizm, prokainamid, przemijający napad niedokrwienny, przerostowe podzastawkowe zwężenie aorty, skrzywienie prącia, sotalol, syldenafil, szpiczak mnogi, tachyarytmia komorowa, tachykardia, tadalafil, tamsulozyna, wardenafil, wrodzony zespół wydłużonego QT, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zawał mięśnia sercowego, zwężenie aorty, zwłóknienie ciał jamistych
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lercanidipine Medreg 10 mg

Lercanidipine Medreg, dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lerkanidypinę lub substancje pomocnicze, a także u osób z poważnymi schorzeniami kardiologicznymi, takimi jak zwężenie drogi odpływu z lewej komory, nieleczona zastoinowa niewydolność serca, niestabilna dławica piersiowa oraz niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego (w ciągu ostatniego miesiąca). Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek, zwłaszcza przy filtracji kłębuszkowej (GFR) poniżej 30 ml/min, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna, klarytromycyna), cyklosporyną oraz spożywanie grejpfrutów lub soku grejpfrutowego, które mogą znacząco zwiększać stężenie lerkanidypiny w osoczu.
antagonista wapnia, biodostępność, choroba wieńcowa, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyklosporyna, diltiazem, erytromycyna, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, GFR, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lerkanidypina, nadwrażliwość, niestabilna dławica piersiowa, objawy dławicowe, rytonawir, werapamil, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib SUN 20 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4 i podlega licznym interakcjom farmakokinetycznym, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna czy sok grejpfrutowy, mogą zwiększać ekspozycję na dazatynib, co jest klinicznie istotne i dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę przez 8 dni), mogą obniżyć AUC dazatynibu nawet o 82%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii. Deksametazon, jako słaby induktor, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Ponadto, zmiany pH żołądka wywołane przez inhibitory pompy protonowej (omeprazol) lub antagonistów receptora H2 (famotydyna) mogą obniżać biodostępność dazatynibu odpowiednio o 43% i 61%, dlatego zaleca się stosowanie leków zobojętniających sok żołądkowy z zachowaniem odstępu czasowego co najmniej 2 godzin przed lub po podaniu dazatynibu.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora histaminowego H2, astemizol, beprydil, chinidyna, cytochrom P450, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, ekspozycja na dazatynib, enzym CYP3A4, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glitazon, induktor CYP3A4, inhibitor enzymu CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek zobojętniający sok żołądkowy, omeprazol, pimozyd, pole pod krzywą stężenia, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP3A4, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wąski indeks terapeutyczny, wąski zakres dawek terapeutycznych, wiązanie z białkami osocza, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, ziele dziurawca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Flukonazol Actavis 200 mg

Flukonazol Actavis jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na flukonazol lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość wynosi odpowiednio 41 mg (50 mg dawka), 82 mg (100 mg), 123 mg (150 mg) oraz 164 mg (200 mg). Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować objawy od łagodnych zmian skórnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować przy dawkach ≥400 mg/dobę oraz w przypadku jednoczesnego stosowania terfenadyny, ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych.
astemizol, chinidyna, cytochrom P450, cyzapryd, erytromycyna, farmakoterapia przeciwgrzybicza, flukonazol, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, nadwrażliwość na azole, nietolerancja laktozy, pimozyd, reakcja anafilaktyczna, terfenadyna, torsade de pointes, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia rytmu serca, zapis EKG
Leksykon leków
Interakcje leku – Pronasal 50 mcg/dawkę

Mometazon furoinian w dawce 50 mikrogramów/dawkę, stosowany donosowo, wykazuje brak klinicznie istotnych interakcji z loratadyną i innymi lekami przeciwhistaminowymi drugiej generacji, co umożliwia ich bezpieczne łączne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawek. Jednakże, jednoczesne podawanie mometazonu z inhibitorami enzymu CYP3A (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, erytromycyna, rytonawir) oraz produktami zawierającymi kobicystat znacząco zwiększa ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów. W takich przypadkach zaleca się unikanie kojarzenia tych leków, chyba że korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko, a pacjent wymaga ścisłego monitorowania pod kątem objawów nadmiernego działania kortykosteroidów.
alergiczny nieżyt nosa, działanie niepożądane ogólnoustrojowe, erytromycyna, glikokortykosteroid, inhibitor CYP3A, inhibitor enzymu CYP3A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, kortykosteroid donosowy, kortykosteroid ogólnoustrojowy, lek przeciwalergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, loratadyna, mometazon furoinian, rytonawir, terapia wielolekowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Midazolam Accord 1 mg/ml

Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tych enzymów. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, worykonazol, inhibitory proteazy HIV czy idelalizyb, mogą zwiększać stężenie midazolamu w osoczu nawet 3-5-krotnie oraz wydłużać jego okres półtrwania, co wymaga intensywnego nadzoru medycznego i znacznej redukcji dawki, zwłaszcza przy podaniu pozajelitowym. Umiarkowane inhibitory, np. flukonazol, erytromycyna czy klarytromycyna, powodują wzrost stężenia midazolamu o 1,6-3-krotnie, co również wymaga zmniejszenia dawki i kontroli klinicznej. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina czy mitotan, mogą obniżać stężenie midazolamu nawet o 60-96%, skracając jego działanie i potencjalnie wymagając zwiększenia dawki. Interakcje te różnią się w zależności od drogi podania midazolamu, z najsilniejszymi efektami przy podaniu doustnym.
amnezja następcza, antagonista receptora histaminowego, antybiotyki makrolidowe, atorwastatyna, azolowe leki przeciwgrzybicze, barbiturat, benzodiazepina, biodostępność, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etomidat, fentanyl, fenytoina, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitory proteazy, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens ogólnoustrojowy, kwas walproinowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, pozakonazol, propofol, ryfampicyna, telitromycyna, werapamil, worykonazol, wziewny lek znieczulający, zaburzenia koordynacji psychomotorycznej
Leksykon leków
Interakcje leku – VIXARGIO 20 mg

Rywaroksaban wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie lub indukcję enzymu CYP3A4 oraz glikoproteiny P (P-gp). Silne inhibitory obu tych szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), powodują istotne zwiększenie ekspozycji na rywaroksaban (AUC wzrasta 2,5-2,6-krotnie, Cmax 1,6-1,7-krotnie), co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC o 1,3-1,5 raza i Cmax o 1,3-1,4 raza, co może być klinicznie istotne u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawienia, zwłaszcza przy współistniejących zaburzeniach czynności nerek. Współpodawanie z lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyną 40 mg) wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe, zwiększając ryzyko krwawień, podobnie jak jednoczesne stosowanie NLPZ, inhibitorów agregacji płytek (klopidogrel) oraz SSRI/SNRI, które dodatkowo nasilają ryzyko krwawień poprzez wpływ na funkcję płytek krwi.
atorwastatyna, czas protrombinowy, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4 i glikoproteiny P, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, midazolam, naproksen, omeprazol, pochodne azolowe, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, SSRI/SNRI, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Krka 25 mg

Sunitynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenie sunitynibu w osoczu (Cmax o 49%, AUC o 51%), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki do minimum 37,5 mg/dobę w GIST i MRCC oraz 25 mg/dobę w pNET. Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i ziele dziurawca, obniżają ekspozycję na sunitynib (Cmax o 23%, AUC o 46%), co może wymagać stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). Interakcje z inhibitorami BCRP są słabo poznane, jednak zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne zwiększenie stężenia leku. Modyfikacje dawkowania powinny być prowadzone pod ścisłym nadzorem klinicznym i monitorowaniem tolerancji pacjenta.
antybiotyk makrolidowy, białko oporności raka piersi, CYP3A4, deksametazon, erytromycyna, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, GIST, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, MRCC, pNET, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sunitynib, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvasterol 80 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) powodują znaczne zwiększenie stężenia atorwastatyny, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Umiarkowane inhibitory (np. erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą stężenie leku, zalecając zmniejszenie maksymalnej dawki i kontrolę kliniczną. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać jej skuteczność, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z ryfampicyną, gdzie rekomendowane jest podawanie leków równocześnie i monitorowanie efektu terapeutycznego.
amiodaron, antybiotyk makrolidowy, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwwirusowy, miopatia, pochodna kumaryny, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, warfaryna, worykonazol
Leksykon substancji czynnych
Walproinian magnezu – Interakcje

Walproinian magnezu wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi oraz innymi substancjami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, zwiększają metabolizm walproinianu, co prowadzi do obniżenia jego stężenia w osoczu i ryzyka osłabienia efektu terapeutycznego oraz potencjalnej hiperamonemii i hepatotoksyczności. Walproinian magnezu z kolei zwiększa stężenia fenobarbitalu (wzrost sedacji), 10,11-epoksydu karbamazepiny (ryzyko toksyczności metabolitu), lamotryginy (wymaga redukcji dawki z powodu ryzyka reakcji skórnych), etosuksymidu oraz felbamatu (wzajemne zwiększenie stężeń o 18% i 50%). Ponadto, walproinian nasila działanie depresyjne na OUN leków takich jak barbiturany, benzodiazepiny, neuroleptyki i przeciwdepresanty, co wymaga monitorowania i dostosowania dawek.
10, 11-epoksyd karbamazepiny, alkohol etylowy, barbiturany, benzodiazepiny, ciała ketonowe, cymetydyna, diazepam, doustne leki przeciwzakrzepowe, dysfagia, działanie depresyjne, działanie sedatywne, enzymy wątrobowe, erytromycyna, etosuksymid, felbamat, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hepatotoksyczność, hiperamonemia, karbamazepina, karbapenemy, kodeina, krzepliwość krwi, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, kwasica ketonowa, lamotrygina, leki neuroleptyczne, leki przeciwdepresyjne, lorazepam, meflochina, nimodypina, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parametry krzepnięcia krwi, prymidon, reakcja skórna, sedacja, walproinian magnezu, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Telfexo 120 mg 120 mg

Feksofenadyna chlorowodorek, substancja czynna leku Telfexo 120 mg, charakteryzuje się brakiem metabolizmu wątrobowego, co eliminuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez enzymy wątrobowe. Jest substratem glikoproteiny P (P-gp) oraz polipeptydu transportującego aniony organiczne (OATP), co ma kluczowe znaczenie dla jej farmakokinetyki i potencjalnych interakcji lekowych. Inhibitory P-gp, takie jak erytromycyna i ketokonazol, powodują 2-3-krotne zwiększenie stężenia feksofenadyny w osoczu, jednak bez wpływu na odstęp QT i częstość działań niepożądanych. Z kolei induktor P-gp apalutamid zmniejsza AUC feksofenadyny o około 30%, co może wymagać monitorowania skuteczności terapii. Nie stwierdzono interakcji z omeprazolem, natomiast leki zobojętniające kwas solny zawierające wodorotlenek glinu i magnezu znacząco obniżają biodostępność feksofenadyny, dlatego zaleca się zachowanie 2-godzinnego odstępu czasowego między ich podaniem.
apalutamid, bariera krew-mózg, biodostępność feksofenadyny, choroba wątroby, działanie depresyjne alkoholu, erytromycyna, feksofenadyna chlorowodorek, glikoproteina p, induktor glikoproteiny P, inhibitor glikoproteiny p, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm wątrobowy, odstęp czasowy, odstęp QT, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, polipeptyd transportujący aniony organiczne, wodorotlenek glinu i magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Plendil 5 mg

Felodypina, aktywny składnik Plendilu, jest metabolizowana w wątrobie głównie przez izoenzym CYP3A4. Interakcje farmakokinetyczne wynikają z modulacji aktywności tego enzymu przez inne substancje, co wpływa na stężenia felodypiny w osoczu i jej efektywność terapeutyczną. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol i ketokonazol, mogą zwiększać Cmax felodypiny nawet 8-krotnie oraz AUC 6-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych. Umiarkowane inhibitory, np. erytromycyna, podnoszą Cmax i AUC około 2,5-krotnie, a słabsze inhibitory, jak cymetydyna, o około 55%. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, fenytoina czy fenobarbital, mogą obniżyć Cmax o 82% i AUC o 96%, co prowadzi do znacznego zmniejszenia skuteczności felodypiny. Szczególną uwagę należy zwrócić na ziele dziurawca oraz sok grejpfrutowy, które odpowiednio indukują i hamują CYP3A4, wpływając na biodostępność leku.
antybiotyk makrolidowy, barbiturat, choroba wrzodowa, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie niepożądane, dziurawiec, efawirenz, efekt hipotensyjny, erytromycyna, felodypina, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, newirapina, niedociśnienie ortostatyczne, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, takrolimus, terapia skojarzona
Leksykon leków
Interakcje leku – Gerocilan 5 mg

Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4, a inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol 200-400 mg/dobę, rytonawir 200 mg 2x/dobę) znacząco zwiększają ekspozycję (AUC do 4-krotnego wzrostu) i Cmax tadalafilu, co może podnosić ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) obniżają stężenie tadalafilu nawet o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu, pod ścisłym nadzorem. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) znacząco nasila ryzyko niedociśnienia i omdleń, dlatego jest niewskazane, natomiast z alfuzosyną i tamsulozyną zalecana jest ostrożność i stopniowe dawkowanie. Tadalafil w dawkach 10-20 mg nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (amlodypina, enalapril, metoprolol, bendrofluazyd, ARB), choć może powodować niewielkie obniżenie ciśnienia krwi.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek beta-adrenolityczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, nitrogliceryna, P-glikoproteina, R-warfaryna, receptor alfa-adrenergiczny, receptor angiotensyny II, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, wydłużenie czasu krwawienia
Leksykon leków
Interakcje leku – Deflegmin EFFECT 30 mg

Ambroksol chlorowodorek, składnik preparatu Deflegmin EFFECT, wykazuje korzystne interakcje farmakokinetyczne z wybranymi antybiotykami stosowanymi w leczeniu infekcji dróg oddechowych, takimi jak amoksycylina, cefuroksym, erytromycyna oraz doksycyklina. Współpodawanie ambroksolu prowadzi do zwiększenia stężenia tych antybiotyków w miąższu płucnym, co może poprawić skuteczność terapii. Z drugiej strony, jednoczesne stosowanie ambroksolu z lekami przeciwkaszlowymi, zwłaszcza kodeiną i jej pochodnymi, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko utrudnienia odkrztuszania upłynnionej wydzieliny, co może pogorszyć stan pacjenta. Nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji ambroksolu z innymi lekami, co podkreśla jego bezpieczeństwo w terapii skojarzonej.
ambroksol chlorowodorek, amoksycylina, antybiotyk, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, cefalosporyna, cefuroksym, choroba dróg oddechowych, doksycyklina, drzewo oskrzelowe, działanie mukolityczne, erytromycyna, farmakoterapia skojarzona, infekcja dróg oddechowych, kodeina, lek przeciwkaszlowy, metabolizm wątrobowy, miąższ płucny, odruch kaszlowy, tkanka płucna, układ oddechowy, wydzielina oskrzelowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vardenafil Holsten 10 mg

Vardenafil Holsten dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg w formie tabletek doustnych, z zalecaną dawką początkową 10 mg przyjmowaną 25-60 minut przed planowaną aktywnością seksualną. Maksymalna dawka wynosi 20 mg na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak zaleca się ostrożność przy zwiększaniu do dawki maksymalnej. W przypadku łagodnego do umiarkowanego zaburzenia czynności wątroby (klasy A-B wg Childa-Pugha) dawka początkowa to 5 mg, z maksymalną dawką 10 mg dla klasy B. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) terapia powinna zaczynać się od 5 mg, z możliwością stopniowego zwiększania do 20 mg w zależności od tolerancji i skuteczności. Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek.
aktywność seksualna, działanie niepożądane, erytromycyna, inhibitor CYP3A4, klarytromycyna, klirens kreatyniny, podanie doustne, skala Childa-Pugha, skuteczność leczenia, stężenie w osoczu, tolerancja leku, wardenafil, wiek podeszły, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Trileptal 60 mg/ml

Okskarbazepina oraz jej aktywny metabolit monohydroksypochodna (MHD) wykazują interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez indukcję enzymów CYP3A4/5 oraz hamowanie CYP2C19. Indukcja CYP3A4/5 prowadzi do obniżenia stężeń leków takich jak cyklosporyna, takrolimus, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol i lewonorgestrel, z redukcją AUC odpowiednio o 48-52% i 32-52%) oraz niektórych leków przeciwpadaczkowych (np. karbamazepiny). Okskarbazepina jest również słabym induktorem UDP-glukuronylotransferaz, co może wpływać na metabolizm leków eliminowanych przez sprzęganie. Hamowanie CYP2C19 przez okskarbazepinę może zwiększać stężenia fenytoiny nawet o 40% przy dawkach okskarbazepiny powyżej 1200 mg/dobę, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. W terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, zwłaszcza induktorami enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna), obserwuje się zmniejszenie stężenia MHD o 29-49% u dorosłych i wzrost klirensu o około 35% u dzieci, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania i monitorowania stężeń leków.
ataksja, cyklosporyna, cymetydyna, CYP 2C19, cytochrom P450, dekstropropoksyfen, epoksyd karbamazepiny, erytromycyna, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy, lewonorgestrel, monohydroksypochodna, napad padaczkowy, neurotoksyczność, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, takrolimus, UDP-glukuronylotransferaza, warfaryna
Leksykon leków
Przedawkowanie – Zineryt (40 mg + 12 mg)/ml

Produkt leczniczy Zineryt jest dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do stosowania miejscowego na skórę, zawierającego 40 mg erytromycyny oraz 12 mg cynku octanu w 1 ml roztworu. Ze względu na postać farmaceutyczną i sposób aplikacji, ryzyko przypadkowego przedawkowania jest bardzo niskie. Główne zagrożenie związane z przedawkowaniem dotyczy przypadkowego spożycia całej zawartości opakowania, co może prowadzić do objawów ostrego zatrucia etanolem, będącego składnikiem rozpuszczalnika, takich jak zaburzenia świadomości, koordynacji ruchowej, nudności, wymioty, zaburzenia oddychania oraz hipotermia.
ChPL, erytromycyna, hipotermia, nudności, octan cynku, produkt leczniczy, przypadkowe spożycie, roztwór do stosowania na skórę, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia oddychania, zaburzenia świadomości, zatrucie alkoholem etylowym, zatrucie etanolem, Zineryt
Leksykon leków
Interakcje leku – Erdomed 35 mg/ml

Erdosteina wykazuje korzystny profil interakcji lekowych w terapii schorzeń dróg oddechowych. Nie stwierdzono istotnych interakcji z metyloksantynami (np. teofiliną), β2-mimetykami, glikokortykosteroidami oraz antybiotykami takimi jak erytromycyna, amoksycylina i kotrimoksazol, co pozwala na ich bezpieczne łączne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawek. Szczególnie istotne jest zwiększenie stężenia amoksycyliny w drogach oddechowych pod wpływem erdosteiny, co może poprawiać skuteczność antybiotykoterapii dzięki lepszej penetracji do wydzieliny oskrzelowej. Warto podkreślić, że poziom istotności tych interakcji jest niski do średniego, a połączenie z amoksycyliną jest klinicznie zalecane w zakażeniach dróg oddechowych.
amoksycylina, antybiotyk, błona śluzowa dróg oddechowych, depresja oddechowa, działanie mukolityczne, erdosteina, erytromycyna, glikokortykosteroid, infekcja dróg oddechowych, interakcja lekowa, kotrimoksazol, lek przeciwkaszlowy, lek rozszerzający oskrzela, lek sekretolityczny, metyloksantyna, odruch kaszlowy, rozkurcz oskrzeli, schorzenie dróg oddechowych, steroidoterapia, stężenie amoksycyliny, teofilina, terapia przeciwbakteryjna, wydolność oddechowa, wydzielina oskrzelowa, zakażenie dróg oddechowych, β2-mimetyk
Leksykon leków
Przedawkowanie – Lakcid minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus

Produkt leczniczy Lakcid zawiera minimum 2 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus w postaci kapsułek twardych, z określonym udziałem szczepów: Pen (40%), E/N (40%) oraz Oxy (20%). Do tej pory nie odnotowano przypadków przedawkowania tego preparatu, co wskazuje na jego korzystny profil bezpieczeństwa. Lakcid zawiera również substancje pomocnicze: sacharozę (105 mg/kapsułkę) oraz laktozę (76 mg/kapsułkę), które przy bardzo dużym spożyciu mogą wywołać dyskomfort u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami metabolizmu węglowodanów. Szczepy bakterii probiotycznych wykazują oporność na liczne antybiotyki, w tym amoksycylinę, ampicylinę, cefotaksym, ceftazydym, erytromycynę, klindamycynę, metronidazol i wankomycynę, co należy uwzględnić w ewentualnym leczeniu farmakologicznym.
amoksycylina, ampicylina, bakteria probiotyczna, cefotaksym, ceftazydym, erytromycyna, klindamycyna, kolonizacja przewodu pokarmowego, Lactobacillus rhamnosus, laktoza, metronidazol, mikrobiota jelitowa, mikrobiota przewodu pokarmowego, nietolerancja laktozy, oporność na antybiotyki, pałeczka Lactobacillus, sacharoza, wankomycyna, zaburzenie gospodarki węglowodanowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Clatra 2,5 mg/ml

Bilastyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, głównie na poziomie wchłaniania i transportu przez błony biologiczne. Pokarm zmniejsza biodostępność bilastyny o 20-30% (dla dawki 20 mg tabletki oraz 2,5 mg/mL roztworu doustnego odpowiednio o 30% i 20%), dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. Sok grejpfrutowy oraz inne soki owocowe hamują transporter OATP1A2, co skutkuje zmniejszeniem biodostępności bilastyny o około 30%. Bilastyna jest substratem glikoproteiny P, a jej jednoczesne stosowanie z inhibitorami tego transportera, takimi jak ketokonazol (400 mg/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) czy diltiazem (60 mg/dobę), prowadzi do wzrostu AUC bilastyny dwukrotnie oraz Cmax do 2-3-krotnego (w przypadku ketokonazolu i erytromycyny) lub o 50% (diltiazem). Mimo tych zmian, profil bezpieczeństwa bilastyny pozostaje niezmieniony, jednak zaleca się monitorowanie pacjentów. Podobne interakcje mogą wystąpić z rytonawirem, ryfampicyną i cyklosporyną, które również wpływają na transportery OATP1A2 i glikoproteinę P.
antybiotyk makrolidowy, bariera krew-mózg, bilastyna, biodostępność, cyklosporyna, cytochrom P450, diltiazem, erytromycyna, glikoproteina p, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lorazepam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, polipeptyd OATP1A2, receptor H1, receptor ośrodkowy, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Livazo 4 mg

Pitawastatyna, aktywnie transportowana do hepatocytów przez transportery wątrobowe, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do stosowania pitawastatyny z cyklosporyną, która powoduje 4,6-krotny wzrost AUC pitawastatyny poprzez hamowanie transporterów OATP. Równoczesne podanie erytromycyny i innych makrolidów zwiększa AUC pitawastatyny 2,8-krotnie, co wymaga czasowego odstawienia statyny. Kwas fusydowy znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego terapia pitawastatyną powinna być przerwana na czas leczenia kwasem fusydowym. Fibraty, takie jak gemfibrozyl i fenofibrat, powodują umiarkowany wzrost AUC pitawastatyny (odpowiednio 1,4- i 1,2-krotny), co wymaga ostrożności i monitorowania objawów miopatii. Podobne zalecenia dotyczą stosowania niacyny oraz inhibitorów glekaprewiru i pibrentaswiru, gdzie istnieje potencjalne zwiększenie stężenia pitawastatyny i ryzyka działań niepożądanych.
antybiotyk makrolidowy, atazanawir, AUC pitawastatyny, choroba wątroby, cyklosporyna, czas protrombinowy, darunawir rytonawir, digoksyna, efawirenz, erytromycyna, ezetymib, farmakodynamika, farmakokinetyka pitawastatyny, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor wchłaniania cholesterolu, INR, interakcja lekowa, itrakonazol, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, Livazo, lopinawir/rytonawir, mechanizm interakcji, metabolit glukuronidowy, miopatia, niacyna, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, OATP, P-glikoproteina, pibrentaswir, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stan stacjonarny, statyna, substancja czynna, substrat P-glikoproteiny, transporter wątrobowy, uszkodzenie hepatocytu, warfaryna, wychwyt wątrobowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Abiazyt 500 mg

Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii lekiem Abiazyt (tabletki powlekane 500 mg zawierające 524,1 mg azytromycyny dwuwodnej, co odpowiada 500 mg azytromycyny) kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, przede wszystkim nadwrażliwości na azytromycynę, inne antybiotyki makrolidowe oraz ketolidowe, a także na substancje pomocnicze preparatu. Reakcje krzyżowe między makrolidami i ketolidami stanowią istotne ryzyko, dlatego u pacjentów z historią alergii na te grupy leków lub na składniki preparatu podanie Abiazytu jest bezwzględnie przeciwwskazane. W takich przypadkach należy rozważyć alternatywne antybiotyki o odmiennym mechanizmie działania i strukturze chemicznej.
Abiazyt, alergia na substancje pomocnicze, antybiotyk, antybiotyk ketolidowy, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, azytromycyna dwuwodna, ciężka infekcja, dokumentacja medyczna, erytromycyna, iniekcja, klarytromycyna, linia dzieląca, mechanizm działania, nadwrażliwość na składniki leku, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, struktura chemiczna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, wywiad lekarski, zawiesina
Leksykon substancji czynnych
Estazolam – Interakcje

Estazolam, będący pochodną benzodiazepiny, ulega metabolizmowi głównie przez izoformę CYP3A enzymów cytochromu P450, co czyni go podatnym na liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP450, takie jak cymetydyna, erytromycyna, ketokonazol, disulfiram, fluwoksamina, fluoksetyna oraz omeprazol, mogą znacząco nasilać działanie estazolamu poprzez spowolnienie jego metabolizmu, co zwiększa ryzyko toksyczności. Z kolei induktory CYP450, w tym ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny i progestageny, przyspieszają metabolizm estazolamu, osłabiając jego efekt terapeutyczny. W praktyce klinicznej konieczne jest monitorowanie stężenia leku i dostosowanie dawki, zwłaszcza przy rozpoczynaniu lub zakończeniu terapii induktorami lub inhibitorami CYP450.
alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, antykoncepcja hormonalna, baklofen, benzodiazepina, choroba wrzodowa, cymetydyna, CYP3A, cytochrom P450, depresja oddechowa, difenhydramina, disulfiram, erytromycyna, estazolam, fenytoina, gruźlica, hydroksyzyna, induktor enzymatyczny, inhibitor cytochromu P450, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klemastyna, kwas walproinowy, lamotrygina, lek antypsychotyczny, lek nasenny, lek normotymiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zwiotczający mięśnie, neuroleptyk, nikotynizm, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, polifarmakoterapia, reakcja paradoksalna, receptor H2, ryfampicyna, SSRI, topiramat, tyzanidyna, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Defur 4 mg

Tolterodyna (Defur 4 mg, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w terapii. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (erytromycyna, klarytromycyna, ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV), zwłaszcza u pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia tolterodyny w surowicy i potencjalnego przedawkowania. Tolterodyna może nasilać działania niepożądane i terapeutyczne innych leków o działaniu przeciwmuskarynowym, a jej skuteczność może być osłabiona przez agonistów receptorów muskarynowych. Ponadto, lek wpływa na perystaltykę przewodu pokarmowego, co może zmieniać biodostępność leków prokinetycznych (np. metoklopramid, cyzapryd), zmniejszając ich skuteczność.
5-hydroksymetylotolterodyna, agonista receptora muskarynowego, antybiotyk makrolidowy, Defur, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne na OUN, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, efekt antycholinergiczny, erytromycyna, etynyloestradiol, fluoksetyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwmuskarynowy, metoklopramid, perystaltyka przewodu pokarmowego, powolny metabolizm CYP2D6, suchość w jamie ustnej, tolterodyna, warfaryna, zaburzenie poznawcze, zaburzenie widzenia, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ricordo 5 mg

Donepezil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne istotne klinicznie. Inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna) oraz CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna) mogą zwiększać stężenie donepezilu w osoczu nawet o około 30%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Z kolei induktory enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) oraz alkohol obniżają stężenie leku, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną. Donepezil wykazuje antagonizm farmakodynamiczny z lekami antycholinergicznymi (atropina, skopolamina), co osłabia jego działanie, natomiast synergistyczne działanie obserwuje się z agonistami cholinergicznymi, beta-adrenolitykami oraz lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, co może nasilać działania niepożądane, w tym bradykardię i blokadę nerwowo-mięśniową.
agonista cholinergiczny, amiodaron, amitryptylina, badanie EKG, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, citalopram, cymetydyna, digoksyna, erytromycyna, escitalopram, fenytoina, fluoksetyna, induktor enzymu, induktor enzymu metabolizującego, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lewofloksacyna, metabolizm donepezylu, moksyfloksacyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, Ricordo, ryfampicyna, sertindol, sotalol, sukcynylocholina, teofilina, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Stepcil 100 mg

Cylostazol, jako inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. W badaniach klinicznych dawka 150 mg dwa razy na dobę nie wydłużała czasu krwawienia, jednak jednoczesne stosowanie z ASA zwiększało hamowanie agregacji płytek o 23-25%, a z klopidogrelem nie wpływało istotnie na czas krwawienia, choć obserwowano zwiększone ryzyko krwotoków przy terapii skojarzonej z ASA i klopidogrelem. Przeciwwskazane jest stosowanie cylostazolu u pacjentów przyjmujących co najmniej dwa dodatkowe leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe. W przypadku warfaryny i innych antykoagulantów doustnych zaleca się ostrożność i częste monitorowanie parametrów krzepliwości (PT, APTT, czas krwawienia) ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka krwawienia.
agregacja płytek, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, bloker kanałów wapniowych, cisapryd, ciśnienie tętnicze, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, dehydrometabolit, diltiazem, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpłytkowe, dziurawiec, efekt hipotensyjny, enzym cytochromu P-450, erytromycyna, fenytoina, halofantryna, indeks terapeutyczny, inhibitor fosfodiesterazy III, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, lowastatyna, metabolizm wątrobowy, odruchowa tachykardia, omeprazol, parametr krzepliwości, pimozyd, pochodna sporyszu, rifampicyna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, Stepcil, symwastatyna, układ krzepnięcia, warfaryna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ivares 5 mg

Lek Ivares (iwabradyna) w dawkach 5 mg i 7,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z bradykardią (częstość akcji serca <70/min), wstrząsem kardiogennym, świeżym zawałem mięśnia sercowego, niestabilną lub ostrą niewydolnością serca oraz niestabilną dławicą piersiową. Przeciwwskazania obejmują również zaburzenia przewodzenia takie jak zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy i blok przedsionkowo-komorowy III stopnia. Nie należy stosować leku u pacjentów z elektrostymulacją serca, ciężkim niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie <90/50 mmHg) oraz ciężką niewydolnością wątroby ze względu na ryzyko nieprzewidywalnych stężeń iwabradyny i działań niepożądanych. Ponadto, obecność oleju rycynowego uwodornionego (1,60 mg w tabletce 5 mg i 2,40 mg w tabletce 7,5 mg) wymaga ostrożności u osób z alergią na ten składnik.
antagonista wapnia, antagonista wapnia niedihydropirydynowy, antybiotyk makrolidowy, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, ciężkie niedociśnienie, cyprofloksacyna, cytochrom P450 3A4, diltiazem, elektrostymulacja serca, erytromycyna, farmakokinetyka, flukonazol, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, Ivares, iwabradyna, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny, mechanizm działania iwabradyny, nadwrażliwość, nefazodon, nelfinawir, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność wątroby, olej rycynowy uwodorniony, ostra niewydolność serca, reakcja alergiczna, rytonawir, substancja czynna, tabletka powlekana, telitromycyna, werapamil, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odcinka QT, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Amlopin 10 mg 10 mg

Amlodypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, werapamil) zwiększają stężenie amlodypiny w osoczu, co może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i wymaga zmniejszenia dawki oraz ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza osób starszych. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt terapeutyczny, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawki. Grejpfrut i sok grejpfrutowy zwiększają biodostępność amlodypiny, co może nasilać jej działanie hipotensyjne i jest przeciwwskazane. Ponadto, amlodypina może nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, co wymaga ostrożności i monitorowania ciśnienia krwi.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, dziurawiec, efekt hipotensyjny, erytromycyna, ewerolimus, fenobarbital, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, karbamazepina, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie tętnicze, omdlenie, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, wazodylatacja, werapamil, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefazolin Sandoz 1 g

Cefazolina wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Antybiotyki bakteriostatyczne (tetracykliny, sulfonamidy, erytromycyna, chloramfenikol) wykazują działanie antagonistyczne względem cefazoliny, co może obniżać efektywność leczenia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy cefazoliny, prowadząc do wzrostu stężenia leku w surowicy i wydłużenia czasu półtrwania, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Cefazolina może również zaburzać metabolizm witaminy K, szczególnie u pacjentów z jej niedoborem, co wymaga monitorowania i ewentualnego suplementowania witaminy K1. Współistnienie terapii doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi lub dużymi dawkami heparyny wymaga ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia (INR) ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego i krwawień.
aminoglikozyd, antybiotyk bakteriostatyczny, cefalosporyna, cefamandol, cefazolin, cefoperazon, cefotetan, chloramfenikol, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, erytromycyna, fluorochinolon, furosemid, INR, klirens nerkowy, kolistyna, kotrimoksazol, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, makrolid, polimiksyna B, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, sulfonamid, tetracyklina, witamina K, witamina K1, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clatra Allergy Fast 20 mg

Bilastyna, substancja czynna leku Clatra Allergy Fast w dawce 20 mg, jest długo działającym, selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1, pozbawionym działania sedatywnego i muskarynowego. W badaniach klinicznych u dorosłych i młodzieży z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek (sezonowym i całorocznym) oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną, bilastyna w dawce 20 mg raz na dobę przez 14-28 dni skutecznie łagodziła objawy takie jak kichanie, wydzielina z nosa, świąd i zatkanie nosa, świąd i zaczerwienienie oczu oraz łzawienie, zapewniając kontrolę objawów przez 24 godziny. W badaniach bezpieczeństwa nie stwierdzono istotnego wydłużenia odstępu QTc ani negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, nawet przy dawce 200 mg/dobę (10-krotność dawki klinicznej). Profil bezpieczeństwa w odniesieniu do ośrodkowego układu nerwowego był porównywalny z placebo, bez istotnego wzrostu senności czy zaburzeń psychomotorycznych, co potwierdza brak działania uspokajającego.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczny nieżyt nosa całoroczny, alergiczny nieżyt nosa sezonowy, antagonista receptorów H1, bąbel, bilastyna, ekspozycja na lek, erytromycyna, inhibitor glikoproteiny p, ketokonazol, kichanie, lek porównawczy, lek przeciwhistaminowy, łzawienie, mediator zapalny, obrzęk błony śluzowej, ośrodkowy układ nerwowy, patofizjologia, profil bezpieczeństwa, przepuszczalność naczyń, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, senność, sprawność psychomotoryczna, świąd oczu, wydłużenie odstępu QTc, wydzielina z nosa
Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Accord 4 mg

Ondansetron Accord jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P-450: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2, co zapewnia kompensację metaboliczną w przypadku zahamowania jednego z nich, minimalizując kliniczne zmiany klirensu leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu leków kardiotoksycznych (np. antracykliny: doksorubicyna, daunorubicyna, trastuzumab), antybiotyków (erytromycyna), leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol), antyarytmicznych (amiodaron) oraz β-adrenolityków (atenolol, tymolol). Współistniejące stosowanie tych leków z ondansetronem wymaga monitorowania EKG ze względu na zwiększone ryzyko arytmii. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu ondansetronu z lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI i SNRI, co wymaga uważnej obserwacji pacjenta.
alfentanyl, amiodaron, anestetyk dożylny, antracykliny, apomorfina, arytmia, atenolol, cytochrom P-450, daunorubicyna, diuretyk pętlowy, doksorubicyna, enzymy CYP, erytromycyna, fenytoina, furosemid, induktor CYP3A4, karbamazepina, kardiotoksyczność, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek opioidowy, lek przeciwgrzybiczny, lek znieczulający miejscowy, lek β-adrenolityczny, lignokaina, morfina, niedobór CYP2D6, niedociśnienie tętnicze, odstęp QT, ondansetron, propofol, ryfampicyna, SNRI, SSRI, temazepam, tiopental, tramadol, trastuzumab, tymolol, zaburzenia elektrolitowe, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne
Leksykon substancji czynnych
Ambroksol – Właściwości farmakodynamiczne

Ambroksol, pochodna benzyloaminy i metabolit bromoheksyny, wykazuje wielokierunkowe działanie na układ oddechowy, obejmujące efekty mukolityczne, sekretolityczne, stymulację wytwarzania surfaktantu płucnego oraz poprawę klirensu śluzowo-rzęskowego. Mechanizm działania polega na depolimeryzacji włókien mukoproteinowych i mukosacharydowych, zwiększeniu wydzielania śluzu, stymulacji pneumocytów typu II i komórek Clary do produkcji surfaktantu, co zapobiega zapadaniu się pęcherzyków płucnych i ułatwia wymianę gazową. Ambroksol działa także przeciwzapalnie, zmniejszając uwalnianie cytokin z komórek jednojądrzastych, oraz wykazuje działanie znieczulające poprzez blokowanie kanałów sodowych w neuronach, co klinicznie przekłada się na redukcję bólu i zaczerwienienia gardła. Po podaniu doustnym efekt farmakologiczny rozpoczyna się po około 30 minutach i utrzymuje przez 6-12 godzin, co umożliwia dawkowanie 2-3 razy na dobę lub raz na dobę w formach o przedłużonym uwalnianiu.
amoksycylina, antybiotykoterapia, cefuroksym, cytokina, doksycyklina, droga oddechowa, duszność, działanie mukolityczne, działanie sekretolityczne, erytromycyna, kanał sodowy, klirens śluzowo-rzęskowy, komórka Clary, lek wykrztuśny, metabolit bromoheksyny, pęcherzyk płucny, plwocina, pneumocyt typu II, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, surfaktant płucny, wydzielina oskrzelowo-płucna, zespół zaburzeń oddychania
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kventiax 100 mg tabletki powlekane 100 mg

Lek Kventiax zawiera kwetiapinę hemifumaran w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg oraz 300 mg w formie tabletek powlekanych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na kwetiapinę lub składniki pomocnicze, w tym laktozę, której zawartość w tabletkach wynosi od 4,28 mg (25 mg dawka) do 51,30 mg (300 mg dawka). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nietolerancją laktozy, galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ponadto, stosowanie Kventiaxu jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących inhibitory cytochromu P450 3A4, takie jak inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidowe antybiotyki (erytromycyna, klarytromycyna) oraz nefazodon, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia kwetiapiny w osoczu i potencjalnych działań niepożądanych, w tym sedacji, hipotensji i zaburzeń rytmu serca.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, erytromycyna, hipotensja, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor proteazy HIV, kwetiapina, kwetiapina hemifumaran, lek przeciwdepresyjny, nadwrażliwość na substancję czynną, nefazodon, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, sedacja, tabletka powlekana, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Aurovitas 20 mg

Rywaroksaban, aktywny składnik leku Rivaroxaban Aurovitas, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka krwawień. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie oraz Cₘₐₓ 1,6-1,7-krotnie, co przeciwwskazuje ich jednoczesne stosowanie. Umiarkowane inhibitory jednego z szlaków eliminacji (np. klarytromycyna, erytromycyna, flukonazol) powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 razy i Cₘₐₓ o 1,3-1,4 razy, co jest szczególnie istotne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (AUC do 2-krotnie wyższe). Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z heparyną i enoksaparyną, a także zwiększa ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ, leków przeciwpłytkowych (np. klopidogrel) oraz SSRI/SNRI. W trakcie zmiany terapii z warfaryny (INR 2,0-3,0) na rywaroksaban (20 mg) obserwuje się ponadaddytywne wydłużenie PT/INR, co wymaga ostrożności i monitorowania farmakodynamicznego (czynnik anty-Xa, PiCT, HepTest).
atorwastatyna, badanie układu krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, funkcja płytek krwi, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor czynnika Xa, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, interakcja rywaroksabanu z alkoholem, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, mechanizm krzepnięcia, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pochodne azolowe, potencjał trombiny, ryfampicyna, rytonawir, SNRI, SSRI, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Crosuvo 5 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna produktu Crosuvo, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami białek transportujących OATP1B1 i BCRP, które mogą zwiększać ekspozycję na lek nawet do 7-krotnego wzrostu AUC (np. cyklosporyna, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir). Wysokie ryzyko miopatii i rabdomiolizy wymaga przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania rozuwastatyny z cyklosporyną oraz ostrożności i dostosowania dawki przy stosowaniu inhibitorów proteaz (np. atazanawir/rytonawir) i fibratów (gemfibrozyl, fenofibrat). Dawkowanie należy modyfikować tak, aby ekspozycja na rozuwastatynę nie przekraczała tej uzyskiwanej przy dawce 40 mg bez interakcji, rozpoczynając od 5 mg/dobę przy spodziewanym ≥2-krotnym wzroście AUC. Interakcje z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, erytromycyną czy tikagrelorem mogą zmniejszać lub zwiększać stężenie rozuwastatyny, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych, w tym czynności nerek i aktywności kinazy kreatynowej (CPK).
antagonista witaminy K, atazanawir, AUC, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, febuksostat, fenofibrat, fibrat, flukonazol, fostamatinib, gemfibrozyl, glekaprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, itrakonazol, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, lopinawir, miopatia, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, regorafenib, roksadustat, rozuwastatyna, sofosbuwir, tafamidis, teryflunomid, tikagrelor, tipranawir, warfaryna, welpataswir
Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.

Walproinian sodu, substancja czynna produktu Depakine Chronosphere, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami neuropsychiatrycznymi (neuroleptyki, inhibitory MAO, leki przeciwdepresyjne, benzodiazepiny), które mogą ulegać nasileniu, co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Walproinian wpływa także na metabolizm i stężenia leków przeciwpadaczkowych, takich jak fenobarbital (zwiększenie stężenia i ryzyko sedacji), fenytoina (wzrost stężenia wolnej frakcji i toksyczności), lamotrygina (wydłużenie okresu półtrwania niemal dwukrotnie, zwiększone ryzyko ciężkiej wysypki) oraz karbamazepina (nasilenie toksyczności). Leki indukujące enzymy wątrobowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) mogą obniżać stężenie walproinianu, co wymaga dostosowania dawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na antybiotyki typu karbapenemu, które mogą obniżyć stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu 2 dni, zwiększając ryzyko napadów padaczkowych.
acetazolamid, aminotransferaza, antagonista witaminy K, antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, białko osocza, biodostępność leku, cholestyramina, cymetydyna, encefalopatia, erytromycyna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja, hiperamonemia, hipokarnitynemia, hormon tarczycy, hormonalny środek antykoncepcyjny, imipenem, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja farmakologiczna, kanabidiol, karbamazepina, ketonuria, klirens leku, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lopinawir, meflochina, meropenem, metabolizm wątrobowy, neuroleptyk, neutropenia, niedobór karnityny, niedoczynność tarczycy, okres półtrwania, olanzapina, panipenem, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, środek przeciwzakrzepowy, stężenie litu, supresja szpiku kostnego, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, wskaźnik protrombinowy, związek ketonowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Urimper 2 mg

Tolterodyna, substancja czynna produktu Urimper, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (erytromycyna, klarytromycyna, ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy), które mogą zwiększać stężenie tolterodyny w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6, co podnosi ryzyko toksyczności. Nie zaleca się jednoczesnego układowego stosowania tych leków. Tolterodyna nie wykazuje istotnych interakcji z fluoksetyną (inhibitor CYP2D6), warfaryną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol/lewonorgestrel). Ponadto, tolterodyna nie jest inhibitorem izoenzymów CYP2D6, 2C19, 2C9, 3A4 ani 1A2, co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.
5-hydroksymetylotolterodyna, agonista receptora cholinergicznego, antybiotyk makrolidowy, atropina, cytochrom CYP2D6, cyzapryd, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie przeciwmuskarynowe, erytromycyna, etynyloestradiol, fluoksetyna, hioscyna, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor proteazy, ipratropium, itrakonazol, izoenzym cytochromu, karbachol, ketokonazol, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwgrzybiczny, metoklopramid, perystaltyka przewodu pokarmowego, pilokarpina, prokinetyk, senność, suchość w jamie ustnej, tolterodyna, Urimper, warfaryna, właściwości przeciwmuskarynowe, zaburzenia widzenia, zaparcia, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Elenium 5 mg

Chlordiazepoksyd ulega metabolizmowi głównie przez enzymy cytochromu P450, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory tego układu (np. cymetydyna, disulfiram, fluwoksamina, fluoksetyna, omeprazol, erytromycyna, ketokonazol) powodują wzrost stężenia leku w osoczu i nasilają jego działanie, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki i monitorowania objawów przedawkowania. Induktory enzymów (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) przyspieszają metabolizm, obniżając stężenie i skuteczność chlordiazepoksydu, co może wymagać zwiększenia dawki. Interakcje farmakodynamiczne z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (neuroleptyki, leki przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, nasenne, opioidy, leki zwiotczające mięśnie) prowadzą do nasilenia sedacji, depresji oddechowej i ryzyka poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu opioidów i alkoholu, które wykazują synergistyczne działanie depresyjne na OUN i zwiększają ryzyko śpiączki oraz zgonu.
alkohol etylowy, antagonista benzodiazepin, antagonista receptorów H2, antybiotyk makrolidowy, ataksja, benzodiazepina, chlordiazepoksyd, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, disulfiram, działanie miorelaksacyjne, efekt anksjolityczny, efekt hipnotyczny, erytromycyna, fenytoina, flumazenil, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor enzymu cytochromu P450, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lek nasenny, lek normotymiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, niepamięć następcza, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, polipragmazja, reakcja paradoksalna, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, zespół wiotkiego dziecka, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Reddy 2,5 mg

Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i jest substratem glikoproteiny P (P-gp), co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), powodują istotne klinicznie zwiększenie ekspozycji na rywaroksaban (AUC wzrasta 2,5-2,6-krotnie, Cmax 1,6-1,7-krotnie), co zwiększa ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę), erytromycyna (500 mg 3×/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują mniejsze, ale istotne zwiększenie AUC (1,3-1,5×) i Cmax (1,3-1,4×), szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga ostrożności. Dronedaron należy unikać ze względu na brak wystarczających danych. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyna 40 mg, rywaroksaban 10 mg) oraz zwiększa ryzyko krwawienia przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ, inhibitorów agregacji płytek (np. klopidogrel) i SSRI/SNRI.
atorwastatyna, cytochrom P450 3A4, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, SNRI, SSRI, układ krzepnięcia, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Skład i postać leku – Lakcid forte minimum 10 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus

Lakcid forte to doustny probiotyk w formie proszku do sporządzania zawiesiny, zawierający minimum 10 miliardów CFU bakterii Lactobacillus rhamnosus na dawkę, w trzech szczepach: Pen (40%), E/N (40%) oraz Oxy (20%). Szczepy te wykazują oporność na szerokie spektrum antybiotyków, w tym penicyliny (amoksycylina, ampicylina), cefalosporyny (cefepim, cefotaksym), karbapenemy (imipenem, meropenem), aminoglikozydy (gentamycyna, neomycyna), tetracykliny (doksycyklina), makrolidy (erytromycyna), glikopeptydy (wankomycyna) oraz inne substancje przeciwbakteryjne (klindamycyna, kolistyna, metronidazol). Dzięki temu preparat może być stosowany równocześnie z antybiotykoterapią, wspierając odbudowę mikroflory jelitowej. Substancje pomocnicze to mleko odtłuszczone oraz sacharoza (94 mg na dawkę), a także laktoza (68 mg na dawkę), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tych składników.
aminoglikozyd, amoksycylina, ampicylina, antybiotykooporność, antybiotykoterapia, bakterie probiotyczne, cefalosporyna, cefuroksym, doksycyklina, erytromycyna, gentamycyna, glikopeptyd, imipenem, jednostka formująca kolonię, karbapenem, klindamycyna, kloksacylina, kolistyna, kultura bakterii, Lactobacillus rhamnosus, makrolid, meropenem, metronidazol, pałeczka Lactobacillus rhamnosus, penicylina, probiotyk, streptomycyna, substancja pomocnicza, substancja przeciwbakteryjna, tetracyklina, wankomycyna, zawiesina doustna
Leksykon leków
Interakcje leku – Vilpin Combi 5 mg + 5 mg

Lek Vilpin Combi zawiera peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), których interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne mają istotne znaczenie kliniczne. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz pogorszenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie peryndoprylu z sakubitrylem/walsartanem (konieczny odstęp 36 godzin). Leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd) oraz sole potasowe mogą powodować hiperkaliemię, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W przypadku stosowania inhibitorów ACE z litowym ryzyko neurotoksyczności wzrasta z powodu podwyższenia stężenia litu w surowicy. Ponadto inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, zwiększając ryzyko hipoglikemii, zwłaszcza w początkowym okresie terapii.
alfuzosyna, aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azol przeciwgrzybiczny, baklofen, beta-adrenolityk, cyklosporyna, dantrolen, diltiazem, doksazosyna, doustny lek hipoglikemizujący, eplerenon, erytromycyna, estramustyna, ewerolimus, frakcja wyrzutowa lewej komory, gliptyna, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, klarytromycyna, kortykosteroid, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący receptor alfa, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, linagliptyna, makrolid, migotanie komór, neurotoksyczność, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prazosyna, racekadotryl, ryfampicyna, saksagliptyna, sakubitryl, sitagliptyna, spironolakton, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, tamsulosyna, temsyrolimus, terazosyna, tetrakozaktyd, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, werapamil, wildagliptyna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Livazo

Produkt leczniczy Livazo, zawierający pitawastatynę, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii, w tym rzadkiej, immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM). Pacjentów należy instruować o konieczności zgłaszania objawów mięśniowych (ból, tkliwość, osłabienie), zwłaszcza przy towarzyszącym złym samopoczuciu lub gorączce. W przypadku objawów należy oznaczyć stężenie kinazy kreatynowej (CK), unikając badań po wysiłku fizycznym. Jeśli CK przekracza 5 × górną granicę normy (GGN), konieczne jest powtórzenie badania w ciągu 5-7 dni i przerwanie terapii. Przed rozpoczęciem leczenia wskazane jest oznaczenie wyjściowego poziomu CK u pacjentów z czynnikami ryzyka rabdomiolizy, takimi jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśni w wywiadzie, choroby wątroby, nadużywanie alkoholu czy wiek >70 lat. W przypadku podwyższonego poziomu CK (>5 × GGN) terapia nie powinna być inicjowana. Ponadto, u pacjentów z chorobą wątroby lub nadużywających alkoholu zaleca się monitorowanie aminotransferaz (ALT, AST), a leczenie należy przerwać, jeśli wartości przekroczą 3 × GGN.
aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, brak laktazy, choroba wątroby, dziedziczna choroba mięśni, erytromycyna, fibrat, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, miastenia oczna, niacyna, niedoczynność tarczycy, nieproduktywny kaszel, nietolerancja galaktozy, objaw mięśniowy, pitawastatyna, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, toksyczność mięśniowa, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron ASA 10 mg + 100 mg

Preparat Zahron ASA, zawierający rozuwastatynę i kwas acetylosalicylowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Rozuwastatyna jest substratem białek transportujących (OATP1B1, BCRP), a jej stężenie w osoczu może ulegać znacznemu zwiększeniu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tych białek, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Przykładowo, cyklosporyna zwiększa AUC rozuwastatyny 7-krotnie (przeciwwskazane łączne stosowanie), a inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir) powodują trzykrotny wzrost AUC i siedmiokrotny wzrost Cmax. Gemfibrozyl podwaja AUC i Cmax rozuwastatyny, co również zwiększa ryzyko miopatii. Z kolei leki zobojętniające sok żołądkowy obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20%. Rozuwastatyna nie jest istotnym substratem ani inhibitorem cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji metabolicznych.
antagonista witaminy K, AUC rozuwastatyny, białko oporności raka piersi, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny produkt antykoncepcyjny, działanie hipoglikemizujące, erytromycyna, ezetymib, gemfibrozyl, glikokortykosteroid, heparyna, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor proteazy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas fusydowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, metamizol, metotreksat, miopatia, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, rozuwastatyna i kwas acetylosalicylowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tikagrelor, toksyczność hematologiczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Elenium 25 mg

Chlordiazepoksyd, metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. cymetydyna, disulfiram, fluwoksamina, fluoksetyna, omeprazol, erytromycyna, ketokonazol), które zwiększają jego stężenie i nasilenie działania, oraz z induktorami (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina), które obniżają stężenie i osłabiają efekt terapeutyczny. Zaleca się rozważenie odpowiedniej korekty dawki chlordiazepoksydu w zależności od rodzaju interakcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje farmakodynamiczne z lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), w tym neuroleptykami, lekami przeciwdepresyjnymi, nasennymi, przeciwpadaczkowymi, opioidami oraz alkoholem etylowym, które mogą prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet zgonu.
alkohol etylowy, baklofen, biotransformacja leku, chlordiazepoksyd, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, difenhydramina, disulfiram, erytromycyna, fentanyl, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, gruźlica, haloperidol, induktor cytochromu P450, inhibitor cytochromu P450, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, morfina, narkotyczny lek przeciwbólowy, neuroleptyk, oksykodon, olanzapina, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, prometazyna, receptor GABA-ergiczny, risperidon, ryfampicyna, SNRI, SSRI, stabilizator nastroju, topiramat, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyzanidyna, uzależnienie od alkoholu, walproinian, zaleplon, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron 20 mg

Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco zwiększać jej ekspozycję (AUC). Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7,1-krotne zwiększenie AUC, przeciwwskazane), lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w WZW C (wzrost AUC do 7,4-krotnie), darolutamidem (5,2-krotny wzrost AUC) oraz regorafenibem (3,8-krotny wzrost AUC). Leki takie jak atazanawir/rytonawir, lopinawir/rytonawir, klopidogrel i gemfibrozyl również podwajają lub niemal podwajają ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga odpowiedniej redukcji dawki (np. do 5-10 mg/dobę). Z kolei leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu mogą obniżać stężenie rozuwastatyny nawet o 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20%, co należy uwzględnić w planowaniu terapii.
antagonista witaminy K, baicalina, białka transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, działanie niepożądane, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakokinetyka, fibraty, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, klopidogrel, kwas fusydowy, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, lopinawir, metabolizm wątrobowy, miopatia, norgestrel, objaw kliniczny, parametry biochemiczne, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, sofosbuwir, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, triglicerydy, warfaryna, wodorotlenek glinu, WZW C
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tadalafil Belupo

Przed rozpoczęciem terapii produktem Tadalafil Belupo konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu oraz badania fizykalnego, ze szczególnym uwzględnieniem oceny układu sercowo-naczyniowego, ze względu na ryzyko sercowo-naczyniowe związane z aktywnością seksualną. Tadalafil, jako inhibitor PDE5 o właściwościach wazodylatacyjnych, może powodować łagodne, przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego, nasilające działanie hipotensyjne azotanów, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do ich łączenia. W trakcie stosowania leku zgłaszano poważne działania niepożądane, takie jak zawał mięśnia sercowego, nagła śmierć sercowa, niestabilna dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu serca, udar mózgu, przemijające napady niedokrwienne (TIA), bóle w klatce piersiowej, kołatanie serca oraz częstoskurcz (>100 uderzeń/min). Większość tych zdarzeń występowała u pacjentów z uprzednio zidentyfikowanymi czynnikami ryzyka chorób układu krążenia, jednak nie można jednoznacznie przypisać ich wyłącznie stosowaniu tadalafilu.
azotany, białaczka, blokery receptorów alfa-adrenergicznych, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Peyroniego, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, erytromycyna, inhibitory CYP3A4, inhibitory PDE5, itrakonazol, kardiomiocyty, ketokonazol, kołatanie serca, nagła śmierć sercowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, odwarstwienie nabłonka barwnikowego siatkówki, priapizm, prostatektomia radykalna, przemijający napad niedokrwienny, rytonawir, sakwinawir, szpiczak mnogi, udar mózgu, wazodylatacja, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapin NeuroPharma 200 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Z kolei induktory enzymatyczne, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens leku (odpowiednio do 87% zmniejszenia ekspozycji i około 450% wzrostu klirensu), co może wymagać dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy, również inhibitor CYP3A4, jest niezalecany. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje niezmieniona podczas stosowania z imipraminą, fluoksetyną, risperidonem, haloperidolem oraz cymetydyną. Tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może obniżać jej stężenie w surowicy.
badanie chromatograficzne, cymetydyna, cytochrom P450, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik testu immunoenzymatycznego, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, metadon, morfologia krwi, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, sole litu, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivahib 10 mg

Rywaroksaban, aktywny składnik Varodoax, jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany przez glikoproteinę P (P-gp), co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory obu szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie oraz Cmax 1,6-1,7-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i wyklucza ich jednoczesne stosowanie. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 raza i Cmax o 1,3-1,4 raza, co wymaga ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie erytromycyna może zwiększyć AUC nawet do 2-krotności. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyna 40 mg), NLPZ, inhibitorami agregacji płytek (klopidogrel) oraz SSRI/SNRI, co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania. Zmiana terapii z warfaryny (INR 2,0-3,0) na rywaroksaban (20 mg) lub odwrotnie może prowadzić do ponadaddytywnego wydłużenia PT/INR, dlatego zaleca się stosowanie testów anty-Xa, PiCT i HepTest do oceny działania rywaroksabanu.
antagonista witaminy K, atorwastatyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, digoksyna, dronedaron, działanie przeciwpłytkowe, dziurawiec zwyczajny, efekt przeciwzakrzepowy, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, hemostaza, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor czynnika Xa, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm leku, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, parametry krzepnięcia, pochodne azolowe, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, układ krzepnięcia, Varodoax, zakrzepica
Leksykon leków
Interakcje leku – Torvacard neo 40 mg

Atorwastatyna, substancja czynna leku Torvacard neo, jest metabolizowana głównie przez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4) oraz transportowana przez nośniki OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, rytonawir) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, podnosząc ryzyko miopatii, dlatego ich jednoczesne stosowanie należy unikać lub stosować z redukcją dawki i monitorowaniem klinicznym. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podwyższają ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki i ścisłej obserwacji pacjenta. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie atorwastatyny, co wymaga monitorowania skuteczności terapii, zwłaszcza przy ryfampicynie, którą należy podawać jednocześnie z atorwastatyną, aby uniknąć znacznego spadku stężenia leku.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, diltiazem, efawirenz, erytromycyna, ezetymib, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor cytochromu, inhibitor białka transportowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, miopatia, P-glikoproteina, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, werapamil, worykonazol
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clatra 10 mg

Bilastyna, substancja czynna preparatu Clatra w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny. Średnia biodostępność wynosi 61%, a lek wykazuje brak kumulacji, co jest korzystne w terapii długoterminowej. Bilastyna jest substratem transporterów P-gp oraz OATP, co może wpływać na interakcje lekowe, zwłaszcza z ketokonazolem, erytromycyną, diltiazemem i sokiem grejpfrutowym. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%) determinuje farmakologicznie aktywną frakcję wolną. Metabolizm bilastyny jest minimalny, nie indukuje ani nie hamuje izoenzymów CYP450, a około 95% dawki jest wydalane w formie niezmienionej – 66,5% z kałem i 28,3% z moczem. Okres półtrwania u zdrowych osób wynosi średnio 14,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, z niewielką zmiennością międzyosobniczą.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, białko osocza, bilans masy, bilastyna, biodostępność, Clatra, cytochrom P450, diltiazem, dysfunkcja nerek, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytromycyna, glikoproteina p, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby