działanie teratogenne
Działanie teratogenne oznacza szkodliwy wpływ czynników zewnętrznych na rozwijający się płód, prowadzący do powstania wad wrodzonych. Czynniki teratogenne mogą zaburzać prawidłowy rozwój embrionu i płodu, szczególnie w okresie organogenezy (między 3. a 8. tygodniem ciąży), kiedy kształtują się narządy płodu.
Do substancji o udokumentowanym działaniu teratogennym należą niektóre leki (np. talidomid, izotretynoina, warfaryna, niektóre leki przeciwpadaczkowe), alkohol etylowy, narkotyki, metale ciężkie, a także czynniki fizyczne (promieniowanie jonizujące) oraz niektóre infekcje (np. różyczka, cytomegalia, toksoplazmoza). Wpływ teratogenny zależy od dawki czynnika, czasu ekspozycji oraz okresu rozwoju płodu.
W praktyce klinicznej istotna jest klasyfikacja leków według kategorii FDA (A, B, C, D, X) określająca potencjalne ryzyko teratogenne. Lekarz przepisujący leki kobietom w wieku rozrodczym powinien zawsze rozważyć stosunek korzyści do ryzyka oraz poinformować pacjentkę o potencjalnych zagrożeniach. Niektóre substancje teratogenne mogą powodować poważne malformacje nawet przy jednorazowej ekspozycji w krytycznym okresie rozwoju.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Selgres 5 mg
Selegilina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Selgres, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały potencjału rakotwórczego ani mutagennego. Testy mutagenności potwierdziły brak wpływu na materiał genetyczny, co eliminuje ryzyko indukcji mutacji. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych, w tym szczurach i królikach, nie wykazały działania teratogennego nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane dawki terapeutyczne, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w kontekście rozwoju płodu.
badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, karcynogenność, laktoza jednowodna, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, mutagenność, nietolerancja laktozy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, selegilina chlorowodorek, Selgres, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Acidum folicum Hasco 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego ACIDUM FOLICUM HASCO, zawierającego 15 mg kwasu foliowego uwodnionego, nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego ani farmakologicznego przy stosowaniu dawki terapeutycznej 15 mg. Badania obejmowały standardowe protokoły oceny bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności in vitro i in vivo oraz potencjalnego działania embriotoksycznego i teratogennego. Wyniki wskazują na brak efektów toksycznych, uszkodzeń genetycznych oraz negatywnego wpływu na rozwój zarodka i płodu, co jest szczególnie istotne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i w wieku rozrodczym.
badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, kwas foliowy, kwas foliowy uwodniony, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie genetyczne, wiek rozrodczy - Leksykon substancji czynnych
Wapń – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wapń, jako naturalny i fizjologiczny składnik osocza ludzkiego, wykazuje zadowalający profil bezpieczeństwa w terapii niedoborów i schorzeń, przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Dla wielu preparatów zawierających wapń, takich jak Ascalcin Plus, roztwory do dializy otrzewnowej (z wapniem 1,25/1,75 mmol/l), czy złożone produkty żywienia pozajelitowego (np. Finomel, Nutriflex Basal), nie przeprowadzono specyficznych badań przedklinicznych, co jest uzasadnione długą historią stosowania i dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa. Badania toksykologiczne dla preparatów łączących wapń z witaminą D3 (np. bonevum, Calcium + Cholecalciferol Béres) wykazały potencjalne działanie teratogenne jedynie przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane u ludzi, co nie przekłada się na ryzyko kliniczne przy standardowej terapii.
badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, chlorek wapnia dwuwodny, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, dichlorowodorek cetyryzyny, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, emulsja do infuzji, fizjologiczny składnik organizmu, glukonian wapnia, jon magnezu, kwas askorbowy, laktoglukonian wapnia, ocena ryzyka środowiskowego, osocze ludzkie, pierwiastek śladowy, profil bezpieczeństwa, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stan niedoborowy, toksyczność ostra, toksyczny wpływ na reprodukcję, węglan wapnia, witamina D3, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carvedilol-ratiopharm 6,25 mg
Przedkliniczne badania karwedylolu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Wielokrotne podawanie leku nie powodowało klinicznie istotnej toksyczności narządowej ani zaburzeń biochemicznych i hematologicznych. Standardowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, a długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały zwiększonego ryzyka kancerogenezy. W badaniach reprodukcyjnych zaobserwowano zaburzenia płodności u samic szczurów przy dawkach ≥200 mg/kg, co stanowi ≥100-krotność maksymalnej rekomendowanej dawki dla człowieka (MRHD). Nie stwierdzono działania teratogennego w badaniach embriotoksyczności na szczurach i królikach, choć u królików odnotowano toksyczność embrionalną przy dawkach niższych niż toksyczne dla samicy.
ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, kancerogeneza, karwedylol, model zwierzęcy, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność dla płodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na rozród, zaburzenie płodności, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Coxydyna 90 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa etorykoksybu, substancji czynnej leku Coxydyna, wykazały brak działania genotoksycznego oraz różnorodne wyniki w zakresie rakotwórczości zależne od gatunku zwierząt. U myszy nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast u szczurów poddanych dawkom przekraczającym dwukrotnie dawkę ludzką (90 mg/dobę) zaobserwowano gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy, co jest związane z indukcją enzymów CYP specyficzną dla szczurów i nie występuje u ludzi. Toksyczność przewodu pokarmowego była dawko- i czasozależna, z owrzodzeniami obserwowanymi przy stężeniach przekraczających lub porównywalnych do terapeutycznych u ludzi, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu (53-106 tygodni). U psów stwierdzono zaburzenia czynności nerek przy stężeniach przekraczających dawkę terapeutyczną, co wskazuje na potencjalne ryzyko nefrotoksyczności.
Coxydyna, dawka terapeutyczna, deformacja zewnętrzna, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, etorykoksyb, funkcje nerek, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP w wątrobie, indukcja CYP3A w wątrobie, narażenie układowe, nefrotoksyczność, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, powikłanie żołądkowo-jelitowe, toksyczność przewodu pokarmowego, wada rozwojowa płodu, wczesne poronienie, właściwości genotoksyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valimar 1000 mg
Ocena bezpieczeństwa metforminy chlorowodorku, substancji czynnej produktu leczniczego Valimar 1000 mg (tabletki o przedłużonym uwalnianiu), została przeprowadzona na podstawie szerokiego zakresu badań przedklinicznych. Konwencjonalne badania farmakologiczne nie wykazały istotnego negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Długotrwałe badania toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły akceptowalny profil bezpieczeństwa przy przewlekłym stosowaniu, co jest kluczowe w terapii cukrzycy typu 2. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego, a badania rakotwórczości nie potwierdziły ryzyka rozwoju nowotworów związanych z metforminą.
badanie farmakologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, cukrzyca typu 2, działanie teratogenne, genotoksyczność, metformina chlorowodorek, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa leku, rakotwórczość, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy, Valimar - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Axotret 20 mg
Izotretynoina wykazuje zróżnicowaną toksyczność ostrą w badaniach na zwierzętach, z wartościami LD50 wynoszącymi około 2000 mg/kg mc. u królików, 3000 mg/kg mc. u myszy oraz ponad 4000 mg/kg mc. u szczurów. W długoterminowych badaniach na szczurach (dawki 2, 8 i 32 mg/kg mc./dobę przez ponad 2 lata) zaobserwowano odwracalne objawy toksyczności, takie jak częściowe wypadanie włosów i podwyższone stężenie trójglicerydów w osoczu, bez zmian w komórkach wątrobowych charakterystycznych dla hiperwitaminozy A. Izotretynoina wykazuje silne działanie teratogenne i embriotoksyczne, co wymaga restrykcyjnych środków ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym. W badaniach na samcach nie stwierdzono negatywnego wpływu na parametry nasienia ani na rozwój zarodka po zapłodnieniu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, budowa plemnika, charakterystyka produktu leczniczego, dawka śmiertelna, dawka śmiertelna medialna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hiperwitaminoza A, izotretynoina, parametry nasienia, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, ruchliwość plemników, stężenie trójglicerydów, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzin 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że substancja ta wywołuje typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy i szczurów, z LD50 odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. U psów tolerancja była wyższa, bez przypadków śmiertelnych przy dawkach do 100 mg/kg. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, efekty antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy ekspozycji 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny. Wpływ na reprodukcję obejmował zaburzenia cykli płciowych i parametrów reprodukcyjnych u szczurów przy dawkach 1,1 mg/kg (3× dawka maksymalna u człowieka) oraz 3 mg/kg (9× dawka maksymalna u człowieka), a także opóźnienie rozwoju płodu i przemijające zmniejszenie aktywności potomstwa.
ataksja, cytotoksyczność, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki progenitorowe szpiku, leukopenia, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, ślinotok, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Symamis 100 mg
Amisulpryd, stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, może wpływać na płodność poprzez podwyższenie stężenia prolaktyny, co należy uwzględnić podczas planowania ciąży. Badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego ani negatywnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka, poród czy rozwój pourodzeniowy. Jednakże dane kliniczne dotyczące stosowania amisulprydu u kobiet ciężarnych są ograniczone, dlatego lek nie jest zalecany w ciąży, chyba że korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Szczególną ostrożność należy zachować w trzecim trymestrze ciąży, gdyż u noworodków mogą wystąpić objawy pozapiramidowe, odstawienne, zaburzenia napięcia mięśniowego, drżenia, senność patologiczna, zespół zaburzeń oddechowych oraz problemy z pobieraniem pokarmu, co wymaga monitorowania stanu dziecka.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Osaver HCT 20 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Osaver HCT, zawierającego olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. W badaniach na szczurach i psach, po wielokrotnym podawaniu doustnym przez okres do 6 miesięcy, zaobserwowano zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy, a także zmiany degeneracyjne i regeneracyjne w tkance nerkowej, związane z hemodynamicznymi efektami hipotensyjnymi leku, takimi jak zmniejszenie perfuzji nerkowej i niedotlenienie cewek nerkowych. Dodatkowo, preparat powodował obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz zmniejszenie masy serca u szczurów, co jest zgodne z działaniem farmakologicznym antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych u ludzi.
antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, działanie hipotensyjne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina w surowicy, krwinki czerwone, narządy docelowe, niedociśnienie, niedotlenienie cewek nerkowych, olmesartan medoksomil, parametry hematologiczne, perfuzja nerkowa, toksyczność, toksyczność płodowa, toksyczność wielokrotnych dawek, wpływ na rozrodczość, zmiany degeneracyjne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gopten 4,0 4 mg
Trandolapryl w dawce 4 mg (Gopten 4,0) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, inne inhibitory ACE lub składniki pomocnicze kapsułki, w tym laktozę jednowodną (109 mg/kapsułkę) i sód (0,17 mg/kapsułkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także historia obrzęku naczynioruchowego po inhibitorach ACE oraz obecność dziedzicznego lub idiopatycznego obrzęku naczynioruchowego. Leku nie należy stosować w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych wad rozwojowych płodu. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie trandolaprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz z preparatem złożonym sakubitryl/walsartan, przy czym odstęp czasowy od ostatniej dawki tego leku powinien wynosić co najmniej 36 godzin, aby uniknąć ryzyka obrzęku naczynioruchowego.
aliskiren, dializoterapia, działanie teratogenne, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kapsułka twarda, laktoza jednowodna, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, sakubitryl, substancja czynna, trandolapryl, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Myfortic 180 mg
Mykofenolan sodu (MPA) wykazuje specyficzny profil toksyczności w badaniach przedklinicznych, głównie dotyczący układu krwiotwórczego i limfatycznego. U gryzoni obserwowano regeneratywną niedokrwistość aplastyczną z istotnym zmniejszeniem liczby erytroblastów i normoblastów w szpiku kostnym oraz powiększenie śledziony i hematopoezę pozaszpikową. Objawy te pojawiały się przy ekspozycji na poziomie równym lub niższym niż kliniczna dawka 1,44 g/dobę stosowana u pacjentów po przeszczepieniu nerki. U psów dominowały objawy ze strony układu pokarmowego przy podobnych poziomach ekspozycji. Testy genotoksyczności wykazały potencjał do wywoływania aberracji chromosomowych zarówno in vitro (komórki chłoniaka myszy, mikrojądrowy test na komórkach V79) jak i in vivo (mikrojądrowy test na komórkach szpiku myszy), co wiąże się z mechanizmem hamowania syntezy nukleotydów. Jednakże inne testy in vitro nie potwierdziły genotoksyczności.
aberracja chromosomowa, działanie embriotoksyczne, działanie fototoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, farmakodynamika leku, genotoksyczność, hematopoeza pozaszpikowa, kwas mykofenolowy, mykofenolan sodu, niedokrwistość aplastyczna, płodność, potencjał rakotwórczy, przepuklina pępkowa, rozwój prenatalny i postnatalny, synteza nukleotydów, szpik kostny, teratogenność, test in vitro, test mikrojądrowy, toksyczność powtarzanych dawek, wada rozwojowa, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Donectil 10 mg
Badania przedkliniczne donepezylu chlorowodorku wykazały jego selektywny profil działania z minimalnymi efektami ubocznymi poza zamierzoną stymulacją cholinergiczną. Testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagenności w standardowych testach na komórkach bakteryjnych i ssaczych. Efekt klastogenny in vitro pojawił się jedynie przy stężeniach przekraczających 3000-krotnie stężenie terapeutyczne w osoczu, co wiązało się z cytotoksycznością, natomiast test mikrojądrowy in vivo na myszach nie wykazał działania genotoksycznego. Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie potwierdziły potencjału karcynogennego donepezylu.
badanie karcynogenności, dawka terapeutyczna, donepezyl chlorowodorek, działanie klastogenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, efekt klastogenny, potencjał genotoksyczny, ryzyko karcynogenne, stężenie stacjonarne w osoczu, stymulacja cholinergiczna, test mikrojądrowy, test mutagenności, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Drotafemme 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa drotaweryny, substancji czynnej produktu leczniczego Drotafemme (40 mg, tabletki powlekane), wykazały brak istotnych działań niepożądanych na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz funkcje metaboliczne. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały kumulacji toksyczności ani istotnych skutków toksycznych przy długotrwałym stosowaniu. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych in vitro oraz test mikrojądrowy in vivo, potwierdziły brak potencjału mutagennego i uszkadzającego DNA. Długoterminowe badania kancerogenności na gryzoniach, przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne, nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów.
aberracja chromosomowa, chlorowodorek drotaweryny, drotaweryna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, laktoza jednowodna, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał kancerogenny, tabletka powlekana, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie chromosomu, uszkodzenie DNA, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Miravil 50 mg
Przedkliniczne badania sertraliny, substancji czynnej leku Miravil, nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego w zakresie farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości. W badaniach reprodukcyjnych na modelach zwierzęcych nie stwierdzono działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u samców. Zaobserwowano jednak fetotoksyczność, prawdopodobnie wtórną do toksycznego działania na organizm matki, co skutkowało skróceniem czasu przeżycia i zmniejszeniem masy ciała młodych osobników w pierwszych dniach po urodzeniu. Ekspozycja płodu na sertralinę in utero po 15. dniu ciąży była kluczowa dla tych efektów, które nie przekładają się na istotne ryzyko u ludzi.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, działanie odwracalne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja płodu, fetotoksyczność, in utero, odwodnienie, opóźnienie dojrzewania płciowego, opóźnienie rozwojowe, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, punkt końcowy, sertralina, toksyczność po podaniu wielokrotnym, umieralność okołoporodowa, wiek reprodukcyjny, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Naxalgan 75 mg
Pregabalina, substancja czynna preparatu Naxalgan, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi na modelach zwierzęcych. W dawkach odpowiadających klinicznym u ludzi (maksymalna dawka 600 mg/dobę) lek był dobrze tolerowany, choć w badaniach wielokrotnych dawek u szczurów i małp zaobserwowano dawkozależne objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zmniejszenie aktywności motorycznej, nadmierna aktywność oraz ataksja. Długotrwała ekspozycja w dawkach ≥5-krotnie przekraczających ekspozycję kliniczną wiązała się z zanikiem siatkówki u starszych szczurów albinotycznych. Pregabalina nie wykazuje działania teratogennego ani genotoksycznego, a jej wpływ na płodność i rozwój płodowy jest obserwowany jedynie przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. W badaniach karcynogenności u szczurów nie stwierdzono zwiększonego ryzyka nowotworów nawet przy ekspozycji 24-krotnie wyższej niż u ludzi, natomiast u myszy przy wysokich dawkach odnotowano wzrost częstości naczyniakomięsaka krwionośnego, co jest związane z mechanizmem niegenotoksycznym i nie ma potwierdzenia u ludzi.
ataksja, badania farmakologiczne bezpieczeństwa, badania karcynogenności, bruksizm, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, naczyniakomięsak krwionośny, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia rozwojowe, zanik siatkówki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Methofill 10 mg
Metotreksat, substancja czynna leku Methofill (tabletki 2,5 mg i 10 mg zawierające odpowiednio 12,5 mg i 50 mg laktozy jednowodnej), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na metotreksat lub składniki pomocnicze, zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina >5 mg/dl, tj. 85,5 µmol/l), ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), oraz u osób nadużywających alkohol ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Ponadto, niezalecane jest stosowanie u pacjentów z hipoplazją szpiku, leukopenią, małopłytkowością, istotną niedokrwistością, niedoborami odporności, ciężkimi zakażeniami (np. gruźlica, HIV), aktywnymi owrzodzeniami przewodu pokarmowego i jamy ustnej, a także u kobiet karmiących piersią i kobiet w ciąży ze względu na działanie teratogenne i przenikanie do mleka matki. Stosowanie żywych szczepionek jest przeciwwskazane podczas terapii metotreksatem z uwagi na ryzyko infekcji szczepionkowej.
działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, gruźlica, hepatotoksyczność, hipoalbuminemia, hipoplazja szpiku kostnego, infekcja oportunistyczna, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leukopenia, małopłytkowość, metotreksat, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość na metotreksat, niedobór odporności, niedokrwistość, niewydolność nerek, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie przewodu pokarmowego, stężenie bilirubiny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krwi, zakażenie HIV, zapalenie jamy ustnej, żywa szczepionka - Leksykon substancji czynnych
Alantoina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Alantoina, stosowana miejscowo w różnych produktach leczniczych, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony danymi przedklinicznymi oraz wieloletnim doświadczeniem klinicznym. W preparacie Contractubex (10 mg/g żelu) nie stwierdzono działania mutagennego, teratogennego ani rakotwórczego. Podobnie, w kremie i maści Dernilan zawierających 300 mg alantoiny na 100 g preparatu, wykluczono toksyczność po podaniu wielokrotnym, a substancja nie wykazuje działania drażniącego, alergizującego ani fototoksycznego. Produkt Mucosit (0,1 g alantoiny/100 g żelu) jest dobrze tolerowany i stosowany tradycyjnie, co potwierdza jego bezpieczeństwo w profilaktyce i terapii miejscowej. Dane dotyczące produktu Baikaderm (1,00 g alantoiny/100 g kremu) są ograniczone, gdyż badania koncentrują się na innym składniku aktywnym, jednak nie wskazują na negatywny wpływ alantoiny.
Alantan-Plus, alantoina, aplikacja miejscowa, Baikaderm, bajkalina, Cepan, charakterystyka produktu leczniczego, Contractubex, Dernilan, działanie alergizujące, działanie drażniące, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, dziąsła, Mucosit, potencjał alergizujący, Scutellaria baicalensis, toksyczność wielokrotna, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Advantan 1 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metyloprednizolonu aceponianu, substancji czynnej emulsji na skórę Advantan (1 mg/g), potwierdzają typowy dla glikokortykoidów profil działania i tolerancji. Wielokrotne podanie miejscowe i podskórne nie wykazało nietypowych działań niepożądanych, nawet przy aplikacji na dużych powierzchniach skóry lub pod okluzją. Badania toksyczności rozwojowej wykazały efekty letalne i teratogenne zgodne z profilem kortykosteroidów, co wymaga ostrożności w stosowaniu u kobiet w ciąży. Ocena genotoksyczności, obejmująca testy mutacji genowych i chromosomowych in vitro i in vivo, nie wykazała potencjału genotoksycznego metyloprednizolonu aceponianu.
aplikacja na skórę, ciąża i laktacja, działanie niepożądane, działanie teratogenne, efekt immunosupresyjny, efekt letalny, emulsja na skórę, glikokortykoidy, kortykosteroid, metyloprednizolon aceponin, mutacja chromosomowa, mutacja genowa, okluzja skóry, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał karcinogenny, potencjał uczulający, reakcja alergiczna, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, tolerancja systemowa, tumorogenność - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ramve 2,5 mg 2,5 mg
Stosowanie ramiprylu (Ramve 2,5 mg), inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE), w okresie ciąży wiąże się z istotnym ryzykiem dla płodu i noworodka. Lek nie jest zalecany w pierwszym trymestrze ciąży ze względu na potencjalne, choć niejednoznaczne, ryzyko teratogenne, a jest bezwzględnie przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze. Długotrwała ekspozycja w tych okresach może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak pogorszenie czynności nerek płodu, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz u noworodków: niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. W przypadku ekspozycji od drugiego trymestru zaleca się diagnostykę ultrasonograficzną nerek i czaszki płodu oraz ścisłe monitorowanie noworodka pod kątem niedociśnienia, skąpomoczu i zaburzeń elektrolitowych.
diureza, działanie teratogenne, elektrolity, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktacja, leczenie hipotensyjne, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, profil bezpieczeństwa, ramipryl, skąpomocz, trymestr ciąży, ultrasonografia czaszki, ultrasonografia nerek, wada rozwojowa płodu, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tilaprox (50 mcg + 5 mg)/ml
Profil bezpieczeństwa produktu leczniczego Tilaprox, zawierającego latanoprost 50 mikrogramów/ml oraz tymolol 5 mg/ml, został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych. Nie zaobserwowano niepożądanych objawów ogólnoustrojowych ani ocznych u królików po miejscowym podaniu produktu lub jednoczesnym stosowaniu obu składników w formie kropli do oczu. Badania farmakologiczne, genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi. W kontekście gojenia ran rogówki, latanoprost nie wpływał negatywnie na ten proces, natomiast tymolol hamował gojenie przy podawaniu częściej niż raz na dobę u królików i małp.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Valcyte 50 mg/ml
Walgancyklowir (Valcyte), jako prolek gancyklowiru, wykazuje potencjalne działanie teratogenne i toksyczne na układ rozrodczy, co wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Kobiety powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz przez minimum 30 dni po jej zakończeniu, natomiast mężczyźni – mechaniczne metody antykoncepcji przez co najmniej 90 dni po terapii. Lek jest przeciwwskazany w ciąży, chyba że korzyść terapeutyczna przewyższa ryzyko uszkodzenia płodu, a karmienie piersią należy przerwać na czas leczenia ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych u niemowląt. Gancyklowir przenika przez łożysko oraz do mleka zwierząt karmiących, co potwierdza konieczność zachowania ostrożności.
atrofia jąder, ciężka reakcja niepożądana, działanie teratogenne, gancyklowir, gęstość nasienia, hamowanie spermatogenezy, lek przeciwwirusowy, mechaniczna antykoncepcja, metoda antykoncepcji, płodność męska, profilaktyka CMV, przeciwwskazanie do karmienia piersią, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, ruchliwość plemników, toksyczność reprodukcyjna, walgancyklowir, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glukoza 10 Braun 100 mg/ml
Roztwór glukozy 10% (100 mg/ml) przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów. Ocena bezpieczeństwa farmakologicznego potwierdziła brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły patologicznych zmian ani toksyczności, a testy genotoksyczności (test Amesa, aberracji chromosomowych, mikrojądrowy) potwierdziły brak działania mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a badania reprodukcyjne nie potwierdziły działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego.
aberracja chromosomowa, badania przedkliniczne, badanie histopatologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, infuzja dożylna, karcynogenność, ocena histopatologiczna, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, roztwór glukozy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Doxazosin Aurovitas 4 mg
Stosowanie doksazosyny (Doxazosin Aurovitas, 4 mg) w okresie ciąży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na brak wystarczających, dobrze kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo. Lekarz powinien poinformować pacjentkę, że lek może być stosowany jedynie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Badania przedkliniczne nie wykazały działania teratogennego, jednak przy bardzo wysokich dawkach (około 300-krotnie przekraczających maksymalną dawkę u ludzi) zaobserwowano zmniejszoną przeżywalność płodów. W przypadku kobiet ciężarnych z nadciśnieniem tętniczym należy rozważyć alternatywne terapie o lepszym profilu bezpieczeństwa oraz prowadzić regularne monitorowanie stanu płodu podczas kontynuacji leczenia doksazosyną.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ramladio 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramladio, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wykazuje istotne ograniczenia w stosowaniu w okresie ciąży i laktacji. Ramipryl jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz u noworodka niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. W pierwszym trymestrze stosowanie ramiprylu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. Po potwierdzeniu ciąży należy natychmiast przerwać terapię inhibitorem ACE i rozważyć alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Amlodypina może być stosowana w ciąży jedynie w sytuacjach, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko, ponieważ jej bezpieczeństwo nie zostało jednoznacznie ustalone, a badania na zwierzętach wykazały toksyczność przy dużych dawkach.
amlodypina, antagonista wapnia, badanie na zwierzętach, badanie ultrasonograficzne czaszki, ciąża, czynność nerek, działanie niepożądane, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, karmienie piersią, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, mleko kobiece, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży, płodność, ramipryl, skąpomocz, trzeci trymestr ciąży - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Jodek sodu Na 131I, roztwór do wstrzykiwań 37-740 Mbq/ml
Podczas kwalifikacji pacjentów do terapii lub diagnostyki z wykorzystaniem jodku sodu Na131I (aktywność 37-740 MBq/ml) należy bezwzględnie uwzględnić przeciwwskazania, które wykluczają jego zastosowanie. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocnicze, potwierdzoną lub podejrzewaną ciążę oraz laktację, ze względu na ryzyko teratogenne i napromieniowanie płodu lub niemowlęcia. W diagnostyce preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 10 roku życia oraz nie powinien być stosowany rutynowo w scyntygrafii tarczycy, z wyjątkiem diagnostyki raka tarczycy lub braku alternatywnych radiofarmaceutyków (jod-123, technet-99m). Jod-131 charakteryzuje się okresem półtrwania 8,02 dnia i emituje promieniowanie gamma (365, 637, 284 keV) oraz beta (maks. 606 keV), co determinuje potencjalne ryzyko radiacyjne, szczególnie u pacjentów wrażliwych.
działanie teratogenne, indukcja nowotworów, jod-123, jod-131, jodek sodu Na131I, nadwrażliwość na substancje, promieniowanie beta, promieniowanie gamma, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, rak tarczycy, ryzyko radiacyjne, scyntygrafia tarczycy, substancja czynna, technet-99m, test ciążowy, właściwość radiofarmaceutyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pirolam 10 mg/g
Przeprowadzone badania przedkliniczne cyklopiroksu z olaminą, substancji czynnej leku Pirolam (10 mg/g, zawiesina na skórę), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały efektów toksycznych wskazujących na ryzyko przy długotrwałym stosowaniu. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak mutagenności i genotoksyczności, a badania karcynogenności nie wykazały potencjału rakotwórczego substancji.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, cyklopiroks z olaminą, działanie teratogenne, efekt toksyczny, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, Pirolam, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, test genotoksyczności, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Lekam 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że lek wywołuje typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u gryzoni, takie jak zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia i drgawki kloniczne, z LD50 wynoszącym około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. U psów tolerancja na dawki doustne sięgała 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. Toksyczność przewlekła, badana do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów oraz psów, objawiała się zahamowaniem OUN, działaniem przeciwcholinergicznym oraz zaburzeniami hematologicznymi, w tym odwracalną neutropenią, małopłytkowością i niedokrwistością u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy ekspozycji 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono również odwracalne zmiany hormonalne związane ze wzrostem prolaktyny i wpływem na narządy rozrodcze.
ataksja, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, drżenie, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, jadłowstręt, leukocyt, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, ślinotok, szpik kostny, uspokojenie polekowe, zaburzenia hematologiczne, zwężenie źrenic, związek neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ropimol 2 mg/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo ropiwakainy chlorowodorku w dawce 2 mg/ml (produkt Ropimol) wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych przy stosowaniu terapeutycznym. Badania ostrej toksyczności oraz toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły efektów toksycznych poza typowymi dla leków znieczulających miejscowo farmakodynamicznymi działaniami przy dawkach znacznie przekraczających zakres terapeutyczny. Parametry biochemiczne, hematologiczne oraz funkcje narządów wewnętrznych pozostawały w normie, a ocena toksyczności miejscowej nie wykazała niekorzystnych zmian histopatologicznych ani klinicznych w miejscu podania. Ponadto, brak działania mutagennego i teratogennego potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w kontekście genetycznym i rozrodczym.
drgawki, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt neurologiczny, funkcja narządów wewnętrznych, kardiotoksyczność, lek znieczulający miejscowo, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr histopatologiczny, potencjał mutagenny, ropiwakaina chlorowodorek, test genotoksyczności, toksyczność miejscowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Candepres HCT 16 mg + 12,5 mg
Produkt Candepres HCT, zawierający kandesartan cyleksetyl (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd, jest obarczony istotnymi ograniczeniami w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Kandesartan jest przeciwwskazany od drugiego trymestru ciąży ze względu na udokumentowane toksyczne działanie na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także ryzyko niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii u noworodków. W pierwszym trymestrze stosowanie kandesartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć nie do końca potwierdzonego, ryzyka wad rozwojowych. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie maciczno-łożyskowego przepływu krwi, żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe oraz małopłytkowość, dlatego jest przeciwwskazany w leczeniu obrzęków ciążowych, nadciśnienia ciążowego i stanu przedrzucawkowego. W przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia u pacjentki leczonej Candepres HCT konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wdrożenie alternatywnej terapii o ustalonym profilu bezpieczeństwa.
antagonista receptora angiotensyny II, Candepres HCT, diureza, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, małowodzie, monitorowanie płodu, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niedostateczna perfuzja łożyska, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, opóźnione kostnienie czaszki, przepływ maciczno-łożyskowy, samoistne nadciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, tiazydowy lek moczopędny, toksyczność płodowa, ultrasonografia czaszki, wcześniak, zaburzenia elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Tolutris, zawierającego telmisartan, hydrochlorotiazyd i amlodypinę, wykazały, że jednoczesne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających klinicznym nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy monoterapii. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), oraz zmiany w układzie renina-angiotensyna (wzrost aktywności reniny) i strukturze nerek (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można zapobiegać przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Telmisartan nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, natomiast hydrochlorotiazyd wykazuje niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach. W badaniach teratogennych telmisartan nie wykazał jednoznacznych efektów, choć dawki toksyczne wpływały na zmniejszenie masy ciała noworodków i opóźnienie otwarcia oczu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, błona śluzowa żołądka, dawka toksyczna, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, komórka Sertoliego, parametry hematologiczne, potencjał rakotwórczy, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – GluaMet 50 mg + 1000 mg
Produkt leczniczy GluaMet, zawierający kombinację wildagliptyny i metforminy, nie jest zalecany do stosowania u kobiet w ciąży ze względu na brak wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo. Badania przedkliniczne wykazały, że wildagliptyna w dużych dawkach ma szkodliwy wpływ na reprodukcję u zwierząt, natomiast metformina nie wykazała takiego działania. Łączne badania obu substancji nie potwierdziły działania teratogennego, jednak wykazały toksyczność dla płodu przy dawkach toksycznych dla matki. W związku z tym, stosowanie GluaMet w ciąży jest przeciwwskazane, a w przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia zaleca się natychmiastowe przerwanie terapii oraz rozważenie alternatywnych metod kontroli glikemii.
badanie przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie teratogenne, ekspozycja płodu, GluaMet, kontrola glikemii, metody kontroli glikemii, ocena wpływu leku, przeciwwskazania do stosowania leku, przenikanie leku do mleka, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, wildagliptyna z metforminą, wpływ leku na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek 40 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu wykazały charakterystyczne dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II zmiany w układzie krwiotwórczym, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u szczurów i psów. W układzie nerkowym zaobserwowano hemodynamiczne zaburzenia manifestujące się wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny oraz hiperkaliemią, a także morfologiczne zmiany, w tym poszerzenie i zanik kanalików nerkowych oraz przerost aparatu przykłębuszkowego. W układzie pokarmowym stwierdzono nadżerki, owrzodzenia i zmiany zapalne błony śluzowej żołądka, które można było ograniczyć poprzez doustne uzupełnienie soli. W badaniach rozwojowych nie wykazano teratogenności, jednak toksyczne dawki telmisartanu powodowały u potomstwa zmniejszenie masy ciała i opóźnienie otwarcia oczu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas, telmisartan, układ krwiotwórczy, zmiana zapalna