duszność
Duszność to subiektywne uczucie trudności w oddychaniu, braku powietrza lub zwiększonego wysiłku oddechowego. Jest jednym z najczęstszych objawów zgłaszanych przez pacjentów i może wskazywać na choroby układu oddechowego, sercowo-naczyniowego oraz wiele innych schorzeń.
Klinicznie duszność klasyfikuje się jako ostrą (nagłą) lub przewlekłą (trwającą powyżej 4-8 tygodni). Ze względu na mechanizm można ją podzielić na obturacyjną, restrykcyjną, naczyniową i nerwowo-mięśniową. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić schorzenia płucne (POChP, astma, zapalenie płuc), kardiologiczne (niewydolność serca, choroba niedokrwienna), choroby opłucnej i śródpiersia oraz przyczyny pozapłucne i pozasercowe.
Ocena duszności powinna obejmować dokładny wywiad (początek, nasilenie, czynniki wyzwalające i łagodzące), badanie przedmiotowe oraz badania dodatkowe (gazometria, RTG klatki piersiowej, spirometria, ECHO serca). Zastosowanie wystandaryzowanych narzędzi jak skala Borga czy mMRC (modified Medical Research Council) pozwala na obiektywizację nasilenia duszności.
Leczenie duszności zależy od przyczyny i obejmuje terapię choroby podstawowej, tlenoterapię, leki rozszerzające oskrzela, kortykosteroidy, diuretyki, leki przeciwlękowe oraz rehabilitację oddechową. W przypadkach opornych na leczenie stosuje się też opioidy w małych dawkach, które zmniejszają subiektywne uczucie duszności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Heviran Comfort 200 mg
Heviran Comfort, zawierający acyklowir w dawce 200 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które należy uwzględnić podczas monitorowania pacjentów. Wśród bardzo rzadkich (częstość <1/10 000) działań niepożądanych obserwuje się hematologiczne zaburzenia, takie jak niedokrwistość, leukopenia i małopłytkowość, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii, zwłaszcza w leczeniu długoterminowym. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) występują reakcje anafilaktyczne oraz duszność, wymagające natychmiastowej interwencji. Często (≥1/100 do <1/10) zgłaszane są bóle i zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, zmęczenie i gorączka. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą pojawić się poważne zaburzenia neurologiczne i psychiatryczne, takie jak encefalopatia, drgawki czy śpiączka, głównie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Zaburzenia wątroby, w tym przemijające podwyższenie bilirubiny i enzymów wątrobowych, występują rzadko, a poważne zapalenie wątroby jest bardzo rzadkie.
acyklowir, ataksja, biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, ból nerek, dezorientacja, drgawki, drżenie, duszność, działanie niepożądane, encefalopatia, enzymy wątrobowe, farmakovigilance, gorączka, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, mocznik, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, nudności, objawy psychotyczne, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra niewydolność nerek, pobudzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, senność, śpiączka, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, świąd, układ chłonny, układ krwiotwórczy, wymioty, wypadanie włosów, wysypka, zaburzenia wymowy, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zmęczenie, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adimuplan 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sytagliptyny, substancji czynnej leku Adimuplan, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni jedynie przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi, przy czym poziom bez efektu toksycznego (NOEL) wynosił 19-krotność dawki klinicznej. U szczurów zaobserwowano zmiany w strukturze siekaczy przy ekspozycji >67-krotnej, jednak przy 58-krotnej nie stwierdzono takich nieprawidłowości. W badaniach na psach przy 23-krotnej ekspozycji pojawiły się przemijające objawy neurotoksyczne oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast NOEL wynosił 6-krotność dawki terapeutycznej. Sytagliptyna nie wykazała genotoksyczności, a potencjał rakotwórczy ograniczał się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy ekspozycji >58-krotnej, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi. Badania reprodukcyjne nie wykazały wpływu na płodność, a teratogenność ograniczała się do niewielkiego wzrostu zniekształceń żeber u płodów szczurów przy ekspozycji >29-krotnej. Toksyczność matczyna u królików pojawiła się również przy dawkach >29-krotnych.
ataksja, drżenie, duszność, działanie hepatotoksyczne, działanie toksyczne, genotoksyczność sytagliptyny, margines bezpieczeństwa, nadmierne ślinienie, nieprawidłowość siekaczy, objawy neurologiczne, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, sytagliptyna, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerwów, wpływ na płodność, wymioty, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki mitralnej – Objawy
Niedomykalność zastawki mitralnej (regurgitacja mitralna) to najczęstsza wada zastawkowa serca, dotykająca około 10% populacji, ze wzrostem częstości do 10% u osób powyżej 75 roku życia. Przewlekła postać choroby rozwija się stopniowo, często bezobjawowo przez wiele lat, a objawy takie jak duszność, kołatanie serca, obrzęki czy zmniejszona tolerancja wysiłku pojawiają się wraz z progresją. Ostra niedomykalność mitralna, często po zawale serca, manifestuje się gwałtownie ciężką dusznością, zaburzeniami rytmu, wstrząsem i wymaga natychmiastowej interwencji. Progresja choroby przebiega przez fazy kompensacji, przejściową i dekompensacji, a klasyfikacja kliniczna obejmuje cztery stadia, z nasileniem objawów w stadium D. Monitorowanie echokardiograficzne jest kluczowe, z częstotliwością badań dostosowaną do stopnia zaawansowania – od 3-5 lat w łagodnych przypadkach do częstszych w zaawansowanych stadiach.
arytmia, badanie echokardiograficzne, ból w klatce piersiowej, duszność, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kołatanie serca, mięsień sercowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki mitralnej, nietolerancja wysiłku, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, ostra niedomykalność zastawki mitralnej, przewlekła niedomykalność zastawki mitralnej, tachykardia, udar mózgu, wada zastawkowa serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zakrzep, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca - Leksykon substancji czynnych
Kamfora – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kamfora, stosowana w preparatach dermatologicznych takich jak Capsigel N, Neo-Capsiderm, Aroma-Activ czy Viprosal B, wymaga zachowania szczególnych środków ostrożności. Nie należy aplikować jej na duże powierzchnie skóry, zwłaszcza na twarz, szyję oraz uszkodzoną skórę, ze względu na ryzyko zwiększonego wchłaniania i działań niepożądanych. W przypadku wystąpienia objawów uczulenia, takich jak wysięki czy wysypka, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. Typowe, przejściowe reakcje skórne obejmują mrowienie i pieczenie, które nie muszą świadczyć o nadwrażliwości. Preparaty z kamforą nie powinny mieć kontaktu z błonami śluzowymi oczu, ust i nosa; w razie kontaktu należy je niezwłocznie zmyć ciepłą wodą. Po aplikacji zaleca się dokładne umycie rąk, aby zapobiec przeniesieniu substancji na inne obszary ciała. Należy unikać gorących kąpieli przed i po stosowaniu preparatu, gdyż ciepło nasila dyskomfort skórny.
błony śluzowe, duszność, gorączka, kontaktowe zapalenie skóry, mrowienie i pieczenie skóry, naruszenie ciągłości naskórka, niewydolność krążenia, owrzodzenie, podrażnienie skóry, potencjał alergizujący, reakcja alergiczna, reakcja skórna, ropna plwocina, rumień i obrzęk, stwardnienie podskórne, uczulenie, układ odpornościowy, uszkodzenie nerwów czuciowych, uszkodzenie skóry, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie substancji czynnej, woda utleniona, zaburzenia czynności wątroby i nerek, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Płucnica islandzka – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparaty zawierające płucnicę islandzką, takie jak syrop Herbion na kaszel, wymagają szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z chorobą wrzodową, u których są przeciwwskazane. W populacji pediatrycznej preparat jest bezwzględnie przeciwwskazany u dzieci poniżej 1 roku życia, a u dzieci poniżej 4 lat wymaga konsultacji lekarskiej i nadzoru. Zalecane jest ścisłe przestrzeganie dawkowania u dzieci powyżej 4 lat. W trakcie terapii należy monitorować objawy kliniczne; brak poprawy po 7 dniach lub nasilenie symptomów takich jak duszność, gorączka, przewlekły kaszel czy ropna lub krwista plwocina wymaga pilnej konsultacji lekarskiej i rewizji leczenia.
biodostępność, choroba przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa, duszność, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, działanie przeczyszczające, etanol, konsultacja lekarska, krwawa plwocina, nietolerancja fruktozy, objawy kliniczne, płucnica islandzka, przewlekły kaszel, schemat dawkowania, sodu benzoesan, sorbitol, syrop przeciwkaszlowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vaciclor 1000 mg 1000 mg
Walacyklowir, substancja czynna preparatu Vaciclor dostępnego w dawkach 500 mg i 1000 mg w postaci tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na walacyklowir, acyklowir lub substancje pomocnicze zawarte w leku. Walacyklowir jest prekursorem acyklowiru, co uzasadnia przeciwwskazanie u osób uczulonych na oba związki. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kontekście reakcji na analogi nukleozydów, takich jak wysypka, obrzęk naczynioruchowy czy duszność. Tabletki 500 mg oznaczone są symbolem „VC2” (wymiary 17,6 × 8,8 mm), natomiast 1000 mg – „VC3” (22 × 11 mm), jednak przeciwwskazania pozostają identyczne niezależnie od dawki.
acyklowir, analogi nukleozydów, duszność, historia choroby, konsultacja alergologiczna, lek przeciwwirusowy, nadwrażliwość na walacyklowir, objawy nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, postać farmaceutyczna, reakcja alergiczna, tabletka powlekana, walacyklowir, wysypka skórna, wywiad lekarski, zakażenie wirusowe - Leksykon substancji czynnych
Ambrysentan – Wskazania do stosowania
Ambrysentan, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek powlekanych (np. Ambrisentan Accord), jest wskazany do leczenia tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH) u dorosłych pacjentów sklasyfikowanych w klasie czynnościowej II lub III według WHO. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, co jest szczególnie istotne w przypadku bardziej zaawansowanych postaci choroby lub braku odpowiedzi na monoterapię. Skuteczność ambrysentanu została potwierdzona w idiopatycznym PAH oraz PAH związanym z chorobami tkanki łącznej, co obejmuje pacjentów z umiarkowanymi ograniczeniami aktywności fizycznej, którzy doświadczają duszności, zmęczenia lub bólu w klatce piersiowej przy wysiłku.
ambrysentan, ból w klatce piersiowej, choroby tkanki łącznej, duszność, idiopatyczne tętnicze nadciśnienie płucne, IPAH, klasa czynnościowa WHO, klasyfikacja WHO, kryteria WHO, leczenie skojarzone, mieszana choroba tkanki łącznej, monoterapia, PAH, rodzinne tętnicze nadciśnienie płucne, stan przedomdleniowy, tabletki powlekane, tętnicze nadciśnienie płucne, tętnicze nadciśnienie płucne związane z chorobami tkanki łącznej, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa - Leksykon substancji czynnych
Jodiksanol – Działania niepożądane
Jodiksanol, niejonowy, dimeryczny środek kontrastowy zawierający 270 mg I/ml lub 320 mg I/ml jodu (preparat Visipaque), charakteryzuje się osmolalnością niższą niż krew pełna i inne niejonowe monomeryczne środki kontrastowe, co przekłada się na korzystniejszy profil bezpieczeństwa. Niemniej jednak, stosowanie jodiksanolu wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, które występują rzadziej niż po jonowych środkach kontrastowych, ale mogą mieć różne nasilenie – od łagodnych, przejściowych objawów skórnych i oddechowych (np. wysypka, świąd, duszności, obrzęk krtani) po bardzo rzadkie, ciężkie powikłania, takie jak wstrząs anafilaktyczny, ostra lub przewlekła niewydolność nerek, zespół Kounisa, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego czy reakcje skórne przypominające zespół Stevensa-Johnsona. Reakcje nadwrażliwości mogą pojawić się zarówno natychmiastowo, jak i z opóźnieniem, niezależnie od dawki i drogi podania, co wymaga szczególnej czujności klinicznej i gotowości do natychmiastowego przerwania podawania środka oraz wdrożenia leczenia donaczyniowego.
badanie radiograficzne, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca, duszność, jodiksanol, jodowy środek kontrastowy, jonowy środek kontrastowy, kreatynina, lek β-adrenolityczny, nefrotoksyczność, nerw błędny, niedociśnienie, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, pokrzywka, przewlekła niewydolność nerek, receptory β-adrenergiczne, rumień, skurcz oskrzeli, środek kontrastowy, świąd, Visipaque, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zapalenie naczyń, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Pleryksafor – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Pleryksafor stosowany w skojarzeniu z G-CSF jest skutecznym środkiem mobilizującym hematopoetyczne komórki macierzyste, jednak wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego, zwłaszcza liczby leukocytów i płytek krwi. U pacjentów z neutrofilią >50 x 10^9/L konieczna jest szczególna ostrożność. Wskazane jest unikanie stosowania pleryksaforu u chorych z białaczką ze względu na ryzyko mobilizacji komórek nowotworowych do krwi obwodowej i materiału aferetycznego. Małopłytkowość, będąca powikłaniem aferezy, wymaga regularnej kontroli liczby płytek, aby zapobiec krwotocznym powikłaniom. Reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, choć rzadkie, stanowią poważne zagrożenie, dlatego konieczne jest zapewnienie możliwości natychmiastowej interwencji.
Podskórne podanie pleryksaforu może wywoływać reakcje wazowagalne, niedociśnienie ortostatyczne oraz omdlenia, co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych podczas terapii. W badaniach przedklinicznych wykazano, że długotrwałe stosowanie pleryksaforu w dawkach około 4-krotnie wyższych niż zalecane może prowadzić do hematopoezy pozaszpikowej i powiększenia śledziony. W praktyce klinicznej odnotowano przypadki powiększenia i pęknięcia śledziony u pacjentów leczonych pleryksaforem i G-CSF, dlatego ból w lewym nadbrzuszu lub okolicy barku powinien skłonić do diagnostyki śledziony. Preparaty zawierające pleryksafor są praktycznie wolne od sodu (<23 mg/dawka), co umożliwia ich stosowanie u pacjentów na diecie niskosodowej.
białaczka plazmatyczna, chłoniak, czynnik wzrostu G-CSF, duszność, hematopoeza pozaszpikowa, hiperleukocytoza, komórka białaczkowa, komórka nowotworowa, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, leukafereza, macierzysta komórka krwiotwórcza, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedotlenienie, obrzęk okołogałkowy, omdlenie, ostra białaczka szpikowa, parametr hemodynamiczny, pęknięcie śledziony, pleryksafor, pokrzywka, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja wazowagalna, szpiczak mnogi, tlenoterapia, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon substancji czynnych
Beznokaina – Działania niepożądane
Benzokaina, substancja czynna preparatu Pudrospan – Puder płynny, wykazuje działanie miejscowo znieczulające, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, głównie reakcji miejscowych takich jak zaczerwienienie, świąd, pieczenie czy wysypka w miejscu aplikacji. Reakcje alergiczne, choć niezbyt częste, mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk, a w ciężkich przypadkach anafilaksję, wymagającą natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Rzadko obserwuje się nadwrażliwość na światło oraz bardzo rzadko methemoglobinemię, objawiającą się sinicą, zawrotami głowy, tachykardią i dusznością, co stanowi poważne zagrożenie niedotlenieniem tkanek. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu na uszkodzoną skórę, gdyż zwiększone wchłanianie benzokainy może nasilać działania niepożądane i ryzyko reakcji ogólnoustrojowych.
anafilaksja, beznokaina, duszność, fotowrażliwość, kontaktowe zapalenie skóry, methemoglobinemia, nadwrażliwość, niedotlenienie tkanek, obrzęk naczynioruchowy, podrażnienie skóry, pokrzywka, promieniowanie ultrafioletowe, Pudrospan, rana otwarta, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, reakcja skórna, sinica, tachykardia, uszkodzenie skóry, utlenienie hemoglobiny, znieczulenie, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Imatinib Fresenius Kabi 400 mg
Imatinib Fresenius Kabi jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na imatynib lub jakąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie, niezależnie od dawki (100 mg lub 400 mg). Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego. W trakcie leczenia należy monitorować objawy nadwrażliwości, takie jak wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, duszność oraz reakcje anafilaktyczne. W przypadku ich wystąpienia leczenie należy natychmiast przerwać i bezwzględnie odradzić dalsze stosowanie leku.
- Leksykon substancji czynnych
Laktoza jednowodna – Działania niepożądane
Laktoza jednowodna, obecna jako substancja pomocnicza w tabletkach Althyxin zawierających lewotyroksynę sodową, może wywoływać działania niepożądane u pacjentów z nietolerancją laktozy. Zawartość laktozy w tabletkach wynosi od 62,46 mg do 62,63 mg, co u osób predysponowanych może prowadzić do objawów ze strony układu pokarmowego, takich jak biegunka (często, umiarkowane do ciężkiego), wymioty (niezbyt często, umiarkowane), wzdęcia i bóle brzucha (często, łagodne do umiarkowanego). Ponadto, laktoza jednowodna może indukować reakcje alergiczne, w tym wysypkę, pokrzywkę, świąd oraz ciężkie reakcje, takie jak obrzęk naczynioruchowy, który stanowi zagrożenie życia. Objawy te mogą nakładać się na skutki przedawkowania lewotyroksyny, które obejmują tachykardię, kołatanie serca, bóle głowy, drżenia i inne zaburzenia neurologiczne oraz mięśniowo-szkieletowe, co wymaga precyzyjnej diagnostyki różnicowej.
adherencja do leczenia, Althyxin, biegunka, biodostępność lewotyroksyny, ból głowy, dolegliwość dławicowa, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, drżenie, duszność, dyskomfort brzuszny, kołatanie serca, laktoza jednowodna, lewotyroksyna sodowa, niedoczynność tarczycy, nietolerancja disacharydu, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, pokrzywka, przedawkowanie lewotyroksyny, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna układu oddechowego, reakcja niepożądana, rzekomy guz mózgu, skórna reakcja alergiczna, skurcz jelit, stężenie hormonu tarczycy, substancja pomocnicza, świąd, świszczący oddech, tachykardia, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Diaflix 5 mg
Lek Diaflix, zawierający dapagliflozynę w dawkach 5 mg lub 10 mg, posiada jedno bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania – nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze. Przed przepisaniem preparatu konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku wcześniejszych reakcji alergicznych na inhibitory SGLT-2. Objawy nadwrażliwości mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, świąd czy duszność, co wymaga natychmiastowego zaprzestania terapii i rozważenia alternatywnych leków przeciwcukrzycowych.
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, dapagliflozyna, Diaflix, duszność, inhibitor SGLT-2, lek przeciwcukrzycowy, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, opcja terapeutyczna, pokrzywka, przeciwwskazanie do stosowania, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, substancja pomocnicza, świąd, tabletka powlekana, wysypka skórna, wywiad alergologiczny - Leksykon substancji czynnych
Olejek pomarańczy słodkiej – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Olejek pomarańczy słodkiej jest istotnym składnikiem rektyfikowanych olejków eterycznych w kapsułkach dojelitowych Respero Myrtol. Jego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością dróg oddechowych, takimi jak astma oskrzelowa, koklusz czy inne schorzenia układu oddechowego. W trakcie terapii należy monitorować objawy kliniczne i natychmiast konsultować się z lekarzem w przypadku utrzymujących się lub nasilających dolegliwości, duszności, gorączki, odkrztuszania krwi lub ropnej wydzieliny. Preparat zawiera do 50 mg sorbitolu na kapsułkę, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją fruktozy lub sorbitolu, a także mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, co czyni go praktycznie wolnym od sodu i bezpiecznym dla osób z nadciśnieniem tętniczym i chorobami serca.
astma oskrzelowa, choroba serca, destylat olejków eterycznych, duszność, dziedziczna nietolerancja fruktozy, gorączka, kapsułka dojelitowa, koklusz, krwioplucie, krztusiec, mieszanina olejków eterycznych, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość dróg oddechowych, nietolerancja cukrów, olejek pomarańczy słodkiej, schorzenie układu oddechowego, sorbitol, wydzielina ropna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rispolept 2 mg
Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania leku Rispolept jest nadwrażliwość na substancję czynną – rysperydon – lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy jednowodnej w dawkach od 130 mg (Rispolept 2 mg) do 260 mg (Rispolept 4 mg), co stanowi istotne ograniczenie u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Dodatkowo, dawka 2 mg zawiera 0,05 mg barwnika żółcień pomarańczową S (E 110), który może wywoływać reakcje alergiczne u osób wrażliwych, co wymaga szczególnej ostrożności lub wyboru innej dawki leku. Charakterystyka wizualna tabletek (kolor, rozmiar, oznaczenia) ułatwia identyfikację preparatu i zapobiega błędom w podaniu.
duszność, dziedziczna nietolerancja galaktozy, laktoza jednowodna, leczenie objawowe, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, obrzęk, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rysperydon, substancja pomocnicza, świąd, wysypka skórna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień pomarańczowa S - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rosuvastatin Krka 15 mg
Rozuwastatyna charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które są najczęściej łagodne i przemijające, a mniej niż 4% pacjentów musiało przerwać leczenie z powodu niepożądanych efektów. Częstość występowania działań niepożądanych jest zależna od dawki, szczególnie przy dawce 40 mg obserwuje się zwiększone ryzyko rabdomiolizy oraz poważnych zaburzeń nerek i wątroby, w tym podwyższonej aktywności aminotransferaz. Działania niepożądane obejmują m.in. zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (bóle mięśni, miopatia, rabdomioliza), zaburzenia wątroby (zwiększenie aktywności aminotransferaz, żółtaczka), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, zaparcia), reakcje skórne (wysypka, zespół Stevensa-Jonhsona), a także rzadziej występujące zaburzenia psychiczne, neurologiczne i immunologiczne. Proteinuria, głównie kanalikowa, jest obserwowana częściej przy dawce 40 mg (3% pacjentów z wynikiem „++” lub więcej w teście paskowym), jednak zwykle ustępuje samoistnie i nie poprzedza ostrej choroby nerek.
aminotransferaza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, cukrzyca, duszność, działanie niepożądane, ginekomastia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, krwiomocz, małopłytkowość, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, nudność, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie, pokrzywka, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, świąd, utrata pamięci, wysypka, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – NiQuitin MINI 2 mg
Produkt leczniczy NiQuitin MINI w postaci tabletek do ssania zawiera 2 mg nikotyny i jest stosowany w Nikotynowej Terapii Zastępczej (NTZ). Działania niepożądane są związane z farmakologicznym działaniem nikotyny i zależą od dawki. Przy zalecanych dawkach nie odnotowano ciężkich działań niepożądanych, jednak nadmierne spożycie może powodować nudności, omdlenia i bóle głowy, zwłaszcza u osób nieprzyzwyczajonych do nikotyny. Objawy takie jak depresja, drażliwość, niepokój, wzmożony apetyt czy bezsenność mogą wynikać z zespołu odstawienia nikotyny. U młodzieży (12-17 lat) brak specyficznych danych, ale profil farmakokinetyczny jest podobny do dorosłych, co sugeruje podobny profil działań niepożądanych.
astenia, bezsenność, biegunka, ból gardła i krtani, czkawka, depresja, drażliwość, drgawka, duszność, dysfagia, kołatanie serca, nadwrażliwość, niepokój, niestrawność, nikotynowa terapia zastępcza, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja okolicy ust, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, suchość jamy ustnej, tachykardia, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wymioty, wzdęcie, zaburzenie smaku, zapalenie gardła, zaparcie, zespół odstawienia nikotyny, zgaga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Prolastin 1000 mg
Prolastin, będący inhibitorem alfa-1-proteinazy pozyskiwanym z ludzkiego osocza (1000 mg w fiolce), może wywoływać różnorodne działania niepożądane, które należy uwzględnić podczas terapii. Do najczęstszych należą reakcje związane z podawaniem białek, takie jak gorączka, objawy grypopodobne, duszność, pokrzywka i nudności. Szczególną uwagę należy zwrócić na reakcje immunologiczne, w tym pokrzywkę, duszność oraz rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu wstrząsy anafilaktyczne. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000) oraz bardzo rzadko (< 1/10 000). Wśród rzadkich i bardzo rzadkich działań wymienia się m.in. tachykardię, niedociśnienie i nadciśnienie tętnicze, zawroty głowy, wysypkę, bóle stawowe i pleców oraz objawy grypopodobne.
ból pleców, ból stawowy, ból w klatce piersiowej, charakterystyka produktu leczniczego, czynnik zakaźny, dieta z kontrolowaną zawartością sodu, duszność, inhibitor alfa-1 proteinazy, konwencja MedDRA, ludzkie osocze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, nudności, objawy grypopodobne, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia skóry, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia żołądka, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Gadodiamid – Działania niepożądane
Gadodiamid (GdDTPA-BMA) jest niejonowym, paramagnetycznym środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej, dostępnym w postaci roztworu do wstrzykiwań Omniscan o stężeniu 0,5 mmol/ml, osmolalności 780 mOsmol/kg (37°C) oraz lepkości 2,8 mPa.s (20°C) i 1,9 mPa.s (37°C). W badaniach klinicznych działania niepożądane wystąpiły u około 6% pacjentów, najczęściej obejmując reakcje nadwrażliwości, nudności i wymioty. Szczególnie istotnym powikłaniem jest nerkopochodne zwłóknienie układowe (NSF) o nieznanej częstości, zwłaszcza u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, u których może również dojść do ostrej niewydolności nerek i wzrostu stężenia kreatyniny (częstość rzadka, ≥1/10 000 do <1/1 000). Reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) i mogą zagrażać życiu, wymagając natychmiastowej interwencji.
biegunka, ból głowy, ból stawu, drgawki, drżenie, duszność, gadodiamid, intubacja, kaszel, kichanie, lek przeciwdrgawkowy, lek rozszerzający oskrzela, nadwrażliwość, nerkopochodne zwłóknienie układowe, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, osmolalność, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność oddechowa, paramagnetyczny środek kontrastowy, parestezja, podrażnienie gardła, pokrzywka, próg drgawkowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, senność, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, stężenie kreatyniny, świąd, tachykardia, wentylacja mechaniczna, włóknienie tkanek, wymioty, wysypka, zaburzenie smaku, zaburzenie świadomości, zaburzenie węchu, zaczerwienienie twarzy, zawrót głowy, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levocetirizine Genoptim 5 mg
Levocetirizine Genoptim, dostępny w dawce 5 mg lewocetyryzyny dichlorowodorku w formie tabletek powlekanych, jest lekiem przeciwhistaminowym II generacji o potwierdzonej skuteczności terapeutycznej. W badaniach klinicznych u dorosłych (12-71 lat) działania niepożądane występowały u 15,1% pacjentów przyjmujących lek, w porównaniu do 11,3% w grupie placebo, z przewagą objawów o nasileniu łagodnym do umiarkowanego (91,6%). Najczęstsze działania niepożądane (≥1%) to senność (5,2% vs 1,4% placebo), ból głowy (2,6% vs 3,2%), suchość w jamie ustnej (2,6% vs 1,6%) oraz zmęczenie (2,5% vs 1,2%). Działania sedatywne (senność, zmęczenie, osłabienie) występowały istotnie częściej (8,1%) niż w grupie placebo (3,1%). U dzieci dawki 1,25 mg i 5 mg również wykazywały działania niepożądane, takie jak biegunka (1,9%), senność (1,9-2,9%) oraz zaburzenia snu (1,3%).
anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, depresja, drgawki, duszność, działanie niepożądane, działanie sedatywne, halucynacja, kołatanie serca, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lewocetyryzyna dichlorowodorek, myśl samobójcza, nadwrażliwość, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, osłabienie, parestezja, pokrzywka, przerost prostaty, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, wykwit polekowy, wymioty, wysypka, zaburzenie równowagi, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zmęczenie - Leksykon substancji czynnych
Cylastatyna – Działania niepożądane
Cylastatyna, stosowana w połączeniu z imipenemem, działa jako inhibitor dehydropeptydazy-I w kanalikach nerkowych, co zapobiega degradacji imipenemu i zwiększa jego biodostępność. W badaniach klinicznych obejmujących 1723 pacjentów dożylnie leczonych tym połączeniem, najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były nudności (2,0%), biegunka (1,8%), wymioty (1,5%), wysypka (0,9%) oraz zakrzepowe zapalenie żył (3,1%). Inne istotne działania obejmują napady drgawek (0,4%), niedociśnienie tętnicze (0,4%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej w surowicy. Działania niepożądane dotyczą różnych układów, w tym krwiotwórczego (np. pancytopenia, agranulocytoza), nerwowego (encefalopatia, mioklonie), skórnego (toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona) oraz nerek (ostra niewydolność nerek). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu reakcje alergiczne i ciężkie reakcje skórne, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
agranulocytoza, aminotransferaza, azot mocznikowy, azotemia przednerkowa, bezmocz, biegunka, bilirubina, Clostridium difficile, cylastatyna, czas protrombinowy, dehydropeptydaza-I, drgawki, duszność, dyskineza, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, granulocytopenia, hiperwentylacja, imipenem, kanaliki nerkowe, kandydoza, kołatanie serca, krwiomocz, krwotoczne zapalenie okrężnicy, leukopenia, miastenia, mioklonie, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, sinica, skąpomocz, świąd, szumy uszne, tachykardia, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, utrata słuchu, wielomocz, wymioty, wysypka, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie języka, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Kłącze pluskwicy groniastej – Działania niepożądane
Stosowanie preparatów zawierających wyciąg z kłącza pluskwicy groniastej (Cimicifugae racemosae rhizoma), takich jak Remifemin (0,018 – 0,026 ml wyciągu na tabletkę), wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęściej obserwowanych należą rzadkie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak niestrawność (dyspepsja) i biegunka, które mogą wpływać na komfort pacjenta i prowadzić do przerwania terapii. Rzadko występują reakcje alergiczne skórne (pokrzywka, świąd, wysypka) oraz obrzęki twarzy i obwodowe, które mogą wskazywać na nadwrażliwość na składniki preparatu. Ponadto, rzadko obserwuje się przyrost masy ciała, co może mieć związek z wpływem substancji aktywnych na metabolizm lub gospodarkę hormonalną.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, duszność, dyspepsja, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, kłącze pluskwicy groniastej, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, nieprawidłowe próby wątrobowe, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, odwodnienie, pluskwica groniasta, pokrzywka, przyrost masy ciała, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna skórna, Remifemin, uszkodzenie wątroby, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Stada 50 mg
Pregabalin Stada, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 25 mg do 300 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które występują bardzo często (≥1/10). Inne często występujące objawy to ataksja, zaburzenia uwagi, pamięci, koordynacji, parestezje oraz zaburzenia mowy. Wśród działań niepożądanych o częstości ≥1/100 do <1/10 znajdują się m.in. zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zwiększenie apetytu, euforia, splątanie, drażliwość, bezsenność, niewyraźne widzenie, podwójne widzenie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego oraz kurcze mięśni i bóle stawów. W badaniach kontrolowanych placebo 12% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, głównie zawrotów głowy i senności, podczas gdy w grupie placebo odsetek ten wynosił 5%. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększoną częstość działań niepożądanych u pacjentów leczonych z powodu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego, gdzie dominującym objawem była senność.
anoreksja, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, diplopia, drgawki, duszność, dysfagia, dyskineza, dyzuria, hiperglikemia, hipoglikemia, małopłytkowość, mioklonie, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, omamy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, szumy uszne, tachykardia, uraz rdzenia kręgowego, vertigo, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xancodal 40 mg
Oksykodon, będący głównym składnikiem aktywnym leku Xancodal w dawce 40 mg (tabletki o przedłużonym uwalnianiu), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejszym jest depresja oddechowa, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do bardzo często występujących należą nudności, zaparcia, senność, uspokojenie, zawroty głowy, ból głowy oraz świąd. Często obserwuje się objawy ze strony układu nerwowego (lęk, splątanie, depresja), układu oddechowego (duszność, skurcz oskrzeli), przewodu pokarmowego (ból brzucha, biegunka, suchość w jamie ustnej) oraz reakcje skórne (wysypka, nadmierne pocenie się). Niezbyt często pojawiają się reakcje nadwrażliwości, drgawki, zaburzenia widzenia i słuchu, tachykardia, kołatanie serca, a także zaburzenia psychiczne, w tym uzależnienie od leku.
bezsenność, ból brzucha, brak miesiączki, czkawka, depresja oddechowa, drgawki, drżenie, duszność, dysfonia, dyzuria, hiperalgezja, hipogonadyzm, kołatanie serca, kolka żółciowa, krwawienie z dziąseł, migrena, nadmierne pocenie się, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedrożność jelit, niepamięć, niestrawność, nudności, obrzęk, obrzęk obwodowy, odwodnienie, oksykodon, opryszczka, parestezja, pokrzywka, próchnica zębów, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, senność, skurcz mięśni gładkich, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, stan splątania, suchość w jamie ustnej, świąd, tachykardia, tolerancja leku, uzależnienie od leku, zaburzenie połykania, zaburzenie postrzegania, zaburzenie słuchu, zaburzenie widzenia, zaburzenie wzwodu, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaparcie, zastój żółci, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół centralnego bezdechu sennego, zespół odstawienia, zespół z odstawienia u noworodka, zmniejszony apetyt, zwężenie źrenic, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon substancji czynnych
Busulfan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Busulfan jest silnym środkiem cytotoksycznym stosowanym pod ścisłym nadzorem lekarskim, ze względu na ryzyko głębokiej mielosupresji, obejmującej ciężką granulocytopenię (granulocyty obojętnochłonne < 0,5 x 10⁹/l), małopłytkowość (< 25 x 10⁹/l) oraz niedokrwistość (Hb < 8,0 g/dl). U dorosłych pacjentów neutropenia utrzymuje się średnio 6 dni po przeszczepie autologicznym i 9 dni po allogenicznym, a u dzieci odpowiednio 5 i 18,5 dnia. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, w tym wzoru odsetkowego leukocytów i liczby płytek, oraz profilaktyka zakażeń z zastosowaniem leków przeciwbakteryjnych, przeciwgrzybiczych i przeciwwirusowych. Wskazane jest także stosowanie czynników wzrostu (np. G-CSF) oraz transfuzji preparatów krwiopochodnych. Busulfan wykazuje hepatotoksyczność, w tym ryzyko choroby zarostowej żył wątrobowych (HVOD), szczególnie u pacjentów po radioterapii lub intensywnej chemioterapii, co wymaga monitorowania enzymów wątrobowych i bilirubiny przez 28 dni po przeszczepieniu.
aberracja chromosomalna, aplazja szpiku kostnego, choroba zarostowa żył wątrobowych, czerwienica prawdziwa, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, duszność, granulocytopenia, granulocyty obojętnochłonne, hiperurykemia, hiperurykozuria, immunosupresja, kardiotoksyczność, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakaźny, małopłytkowość, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadpłytkowość samoistna, nefropatia moczanowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość Fanconiego, profilaktyka przeciwdrgawkowa, przeszczep allogeniczny, przeszczep autologiczny, przeszczepienie komórek krwiotwórczych, środek cytotoksyczny, śródmiąższowe zwłóknienie płuc, tamponada serca, terapia kondycjonująca, toksyczność układu oddechowego, wtórna choroba nowotworowa, zaburzenie czynności wątroby, zespół zamknięcia żył wątrobowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pazopanib Viatris 200 mg
Pazopanib Viatris, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg w formie tabletek powlekanych zawierających chlorowodorek pazopanibu, ma ograniczone przeciwwskazania do stosowania. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. W trakcie kwalifikacji do terapii należy szczegółowo zebrać wywiad alergologiczny, zwracając uwagę na wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na inhibitory kinaz tyrozynowych. Pacjent powinien być poinformowany o konieczności natychmiastowego zgłoszenia objawów takich jak wysypka, świąd, obrzęk, duszność czy zawroty głowy, które mogą wskazywać na reakcję alergiczną.
chlorowodorek pazopanibu, choroba wątroby, duszność, inhibitor kinazy tyrozynowej, krwawienie, nadwrażliwość, obrzęk, pazopanib, perforacja przewodu pokarmowego, przetoka, reakcja nadwrażliwości, substancja pomocnicza, świąd, tabletka powlekana, wysypka, wywiad alergologiczny, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol Aristo 500 mg
Paracetamol Aristo w dawce 500 mg w formie tabletek musujących wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący rzadkie, ale istotne działania niepożądane, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane dotyczą układu wątrobowego (hepatotoksyczność, rzadko żółtaczka), nerek (nefrotoksyczność, jałowy ropomocz), układu krwiotwórczego (bardzo rzadkie małopłytkowość, agranulocytoza, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna) oraz reakcji nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, duszność, wysypka, pokrzywka, wstrząs anafilaktyczny). Hipoglikemia, choć bardzo rzadka, jest szczególnie istotna u pacjentów z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000), z większością poważnych zdarzeń w kategorii bardzo rzadkich. Rzadko obserwuje się również niedociśnienie tętnicze oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AST, ALT), co wymaga monitorowania funkcji wątroby i układu sercowo-naczyniowego u pacjentów z odpowiednimi czynnikami ryzyka.
agranulocytoza, aminotransferaza, ciężka reakcja skórna, duszność, hepatotoksyczność, hipoglikemia, jałowy ropomocz, leukopenia, małopłytkowość, nefrotoksyczność, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra uogólniona osutka krostkowa, paracetamol, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, spadek ciśnienia tętniczego, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wzmożona potliwość, zaburzenie hematologiczne, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dilatrend 25 mg
Przedawkowanie karwedylolu, beta-adrenolityku o wydłużonym okresie półtrwania i możliwości redystrybucji z głębokiego kompartmentu, stanowi poważne zagrożenie dla układu sercowo-naczyniowego i oddechowego. Objawy kliniczne obejmują znaczne niedociśnienie tętnicze, bradykardię poniżej 60 uderzeń na minutę, niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, a także zatrzymanie krążenia i zahamowanie zatokowe. W układzie oddechowym mogą wystąpić zaburzenia oddychania oraz skurcz oskrzeli, szczególnie niebezpieczny u pacjentów z POChP lub astmą. Dodatkowo obserwuje się objawy ze strony układu nerwowego, takie jak zaburzenia świadomości od senności do śpiączki oraz uogólnione napady drgawkowe, będące wynikiem hipoperfuzji mózgu.
aktywność elektryczna mózgu, antagonista receptorów muskarynowych, atropina, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bradykardia, cAMP, duszność, faza eliminacji, glukagon, hipoperfuzja tkanek, inhibitor fosfodiesterazy, karwedylol, leczenie przeciwdrgawkowe, lek inotropowy, lek wazopresyjny, mechaniczna wentylacja, napad drgawkowy, niedociśnienie, niewydolność serca, oddział intensywnej terapii, POChP, receptor beta-adrenergiczny, redystrybucja substancji czynnej, rzut serca, skurcz oskrzeli, stymulacja przezżylna, tlenoterapia, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowy, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zaburzenia oddychania, zahamowanie zatokowe, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pulveril 25 mcg/dawkę inh.
Lek Pulveril w postaci aerozolu inhalacyjnego zawiera salmeterol w dawce 25 mikrogramów na dawkę (odpowiadającej 21 mikrogramom substancji czynnej dostarczonej przez ustnik) i należy do grupy długo działających β2-agonistów (LABA). Jest wskazany jako terapia wspomagająca u pacjentów z astmą oskrzelową, u których nie uzyskano kontroli objawów przy stosowaniu samych kortykosteroidów wziewnych, szczególnie przy objawach nocnych astmy. Pulveril powinien być stosowany wyłącznie jako dodatek do kortykosteroidów wziewnych, nigdy jako monoterapia. Ponadto, lek jest zalecany w leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) w celu zmniejszenia obturacji dróg oddechowych, poprawy funkcji płuc i jakości życia oraz w profilaktyce astmy wysiłkowej, gdzie podanie leku przed wysiłkiem zapobiega skurczowi oskrzeli i objawom astmy indukowanym wysiłkiem.
aerozol inhalacyjny zawiesina, astma indukowana wysiłkiem, astma oskrzelowa, astma wysiłkowa, długo działający β2-agonista, duszność, duszność spoczynkowa, duszność wysiłkowa, inhalator ciśnieniowy, kaszel, kortykosteroid wziewny, krótko działający lek rozszerzający oskrzela, krótko działający β2-agonista, LABA, odwracalna obturacja dróg oddechowych, POChP, przebudzenie nocne, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozszerzenie oskrzeli, salmeterol, salmeterolu ksynafonian, skurcz oskrzeli, technika inhalacji, terapia podtrzymująca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alepton 160 mg
Alepton w dawce 160 mg kwasu acetylosalicylowego w formie tabletek dojelitowych wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, obejmujący liczne układy i narządy. Najczęściej obserwuje się zwiększoną skłonność do krwawień, co jest związane z antyagregacyjnym mechanizmem działania ASA. Rzadko występują trombocytopenia, agranulocytoza oraz niedokrwistość aplastyczna. Krwawienia z wydłużonym czasem krwawienia, takie jak epistaksis czy krwawienia z dziąseł, mogą utrzymywać się do 4-8 dni po odstawieniu leku, zwiększając ryzyko powikłań podczas zabiegów chirurgicznych. Ponadto, istnieje ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, w tym ciężkich krwotoków, owrzodzeń żołądka i dwunastnicy oraz perforacji, które mogą prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza, zwłaszcza przy stosowaniu wysokich dawek. Często występują również objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak niestrawność, nudności, wymioty i biegunka.
agranulocytoza, charakterystyka produktu leczniczego, czas krwawienia, duszność, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, hipoglikemia, krwawienie śródczaszkowe, krwawy wymiot, krwotoczne zapalenie naczyń, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, napad astmy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niestrawność, niewydolność wątroby, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka, perforacja, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, szum uszny, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Lyella, zespół Reye’a, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Septogard Plus (1,5 mg + 5 mg)/ml
Przedawkowanie leku Septogard Plus, zawierającego benzydaminę chlorowodorek oraz cetylopirydyniowy chlorek, manifestuje się różnorodnymi objawami toksycznymi zależnymi od substancji czynnej. Benzydamina w dawkach przekraczających 300 mg wywołuje głównie objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, podrażnienie przełyku) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, halucynacje, pobudzenie, niepokój, rozdrażnienie), zwykle o przebiegu łagodnym do umiarkowanego. Natomiast przedawkowanie cetylopirydyniowego chlorku, którego dawka śmiertelna wynosi około 1-3 g, prowadzi do poważnych objawów, takich jak duszność, sinica, zamartwica, paraliż mięśni oddechowych, depresja OUN, niedociśnienie oraz śpiączka, stanowiąc bezpośrednie zagrożenie życia.
benzydaminy chlorowodorek, ból brzucha, cetylopirydyniowy chlorek, dawka śmiertelna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, duszność, halucynacje, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, nudności i wymioty, ośrodkowy układ nerwowy, paraliż mięśni oddechowych, podrażnienie przełyku, przewód pokarmowy, sinica, śpiączka, zamartwica, zapaść krążeniowa, zatrucie, zatrucie benzydaminą - Leksykon substancji czynnych
Bromek tiotropiowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Bromek tiotropiowy, lek przeciwcholinergiczny stosowany w terapii podtrzymującej przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), podawany jest wyłącznie raz na dobę w dawkach dostosowanych do preparatu (np. 10–12 μg tiotropium z inhalatora). Nie jest wskazany jako lek doraźny w ostrych napadach skurczu oskrzeli. Należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko natychmiastowych reakcji nadwrażliwości po inhalacji oraz paradoksalnego skurczu oskrzeli, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii i wdrożenia leczenia ratunkowego. Bromek tiotropiowy jest przeciwwskazany lub wymaga ostrożności u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania, rozrostem gruczołu krokowego, niedrożnością szyi pęcherza moczowego oraz chorobami układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza po niedawnym zawale serca, niestabilnej arytmii czy niewydolności serca w klasie III/IV wg NYHA. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≤ 50 ml/min stosowanie bromku tiotropiowego wymaga oceny korzyści i ryzyka ze względu na zwiększone stężenie leku w osoczu i brak danych długoterminowych.
brak laktazy, bromek tiotropiowy, duszność, działanie niepożądane, dziedziczna nietolerancja galaktozy, jaskra z wąskim kątem, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek przeciwcholinergiczny, lek rozszerzający oskrzela, mechanizm działania, niedrożność szyi pęcherza, niestabilna arytmia, niewydolność serca, obrzęk rogówki, ostry napad skurczu oskrzeli, paradoksalny skurcz oskrzeli, próchnica zębów, przekrwienie spojówek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja nadwrażliwości, rozrost gruczołu krokowego, suchość błony śluzowej, świszczący oddech, terapia podtrzymująca, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ivipril 5 mg
Produkt leczniczy Ivipril zawiera ramipryl w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym zarówno często występujące, jak i rzadkie reakcje. Najczęściej obserwuje się uporczywy suchy kaszel oraz objawy niedociśnienia tętniczego. Istotne działania niepożądane to obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek), zaburzenia wątroby (wzrost enzymów wątrobowych, żółtaczka cholestatyczna), zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz zmiany hematologiczne, takie jak neutropenia, agranulocytoza, pancytopenia i niedokrwistość hemolityczna. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co pozwala na precyzyjne monitorowanie ryzyka u pacjentów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedokrwienia mięśnia sercowego, tachykardię, arytmie, obrzęki obwodowe oraz zaburzenia naczyniowe, takie jak niedociśnienie i objaw Raynauda.
arytmia, białkomocz, dławica piersiowa, duszność, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedobór erytrocytów, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, suchy kaszel, tachykardia, zaburzenia smaku, zaburzenie czynności nerek, zapalenie oskrzeli, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aripilek 15 mg
Preparat Aripilek zawiera arypiprazol w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 30 mg w formie tabletek i posiada jedno ściśle określone przeciwwskazanie – nadwrażliwość na arypiprazol lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy jednowodnej, której zawartość wynosi odpowiednio 50,58 mg (5 mg), 101,16 mg (10 mg), 151,74 mg (15 mg) oraz 303,48 mg (30 mg). Pacjenci z nietolerancją laktozy powinni być monitorowani, zwłaszcza przy wyższych dawkach, ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia objawów alergicznych, takich jak wysypka, świąd, obrzęk twarzy, języka, gardła czy trudności w oddychaniu, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie leczenia objawowego.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Urosept –
Lek Urosept w formie tabletek drażowanych jest preparatem złożonym, zawierającym wyciągi roślinne (liście brzozy, korzeń pietruszki, naowocnia fasoli, liście borówki brusznicy, ziele rumianku) oraz związki mineralne (cytryniany potasu i sodu). Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na którykolwiek składnik aktywny, w tym szczególnie na rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae), do której należy ziele rumianku, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych alergicznych. Ponadto, przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje pomocnicze, takie jak laktoza i sacharoza, które mogą wywołać dolegliwości u pacjentów z nietolerancją tych cukrów. Lek wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, gospodarki wodno-elektrolitowej oraz u osób stosujących inne preparaty zawierające potas lub sód, ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych. U pacjentów z ciężkimi zakażeniami układu moczowego Urosept nie zastępuje antybiotykoterapii, pełniąc jedynie funkcję wspomagającą.
antybiotykoterapia, cytrynian potasu, cytrynian sodu, dolegliwości przewodu pokarmowego, duszność, korzeń pietruszki, liść brzozy, nadwrażliwość na rośliny, nadwrażliwość na składniki aktywne, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, naowocnia fasoli, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, obrzęk, preparat złożony, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, rodzina astrowatych, substancja czynna, substancja pochodzenia roślinnego, świąd, wyciąg gęsty złożony, wyciąg z borówki brusznicy, wyciąg z rumianku, wysypka, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zakażenie układu moczowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, związek mineralny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Quetiapine Aurovitas 300 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Quetiapine Aurovitas, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥10%) obejmują zaburzenia układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ból głowy, objawy pozapiramidowe), metaboliczne (zwiększenie stężenia triglicerydów, cholesterolu LDL, obniżenie HDL, przyrost masy ciała), hematologiczne (zmniejszenie hemoglobiny) oraz objawy odstawienia po przerwaniu terapii. Profil bezpieczeństwa uwzględnia klasyfikację CIOMS III, wskazując na ryzyko poważnych zaburzeń hematologicznych, takich jak agranulocytoza, oraz kardiologicznych, w tym rzadkie, ale istotne wydłużenie odstępu QT, które może prowadzić do zagrażających życiu arytmii torsades de pointes. Monitorowanie parametrów hematologicznych, enzymów wątrobowych, profilu lipidowego, glikemii, funkcji tarczycy oraz EKG jest zalecane, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego i metabolicznego.
agranulocytoza, ból głowy, bradykardia, cholesterol, cholesterol HDL, cholesterol LDL, cukrzyca, duszność, dysfagia, dyskinezy późne, dyzartria, eozynofilia, fumaran kwetiapiny, ginekomastia, hemoglobina, hiperprolaktynemia, hiponatremia, kołatanie serca, kwetiapina, leukopenia, mlekotok, myśli samobójcze, nadwrażliwość, napady drgawkowe, neutropenia, niedokrwistość, niewyraźne widzenie, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, priapizm, reakcja alergiczna skórna, senność, stan splątania, suchość jamy ustnej, tachykardia, torsades de pointes, triglicerydy, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zapalenie błony śluzowej nosa, zaparcie, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Odma opłucnowa – Leczenie
Odma opłucnowa to nagromadzenie powietrza w przestrzeni opłucnowej prowadzące do zapadnięcia płuca. Leczenie zależy od wielkości odmy i stanu pacjenta: małe odmy (<2-3 cm lub <15% objętości) bez istotnych objawów mogą być leczone obserwacyjnie z monitorowaniem radiologicznym, przy czym resorpcja powietrza wynosi około 1,25-2,2% objętości na dobę i może trwać do 6 tygodni. Tlenoterapia wysokoprzepływowa (10-15 l/min) przyspiesza resorpcję powietrza nawet czterokrotnie. Większe odmy (>3 cm) lub z dusznością wymagają aspiracji igłą (14-16G) lub drenażu opłucnowego (8,5-40F), z zastosowaniem systemów jednokierunkowych lub ssących. Odma prężna wymaga natychmiastowego odbarczenia igłą i założenia drenu. Leczenie farmakologiczne koncentruje się na kontroli bólu, a profilaktycznie stosuje się antybiotyki przy drenażu.
blokada nerwów międzyżebrowych, bullektomia, drenaż opłucnowy, duszność, krwiak opłucnej, odma opłucnowa, odma podskórna, odma pourazowa, odma prężna, pierwotna samoistna odma opłucnowa, pleurektomia, pleurodeza, pleurodeza chemiczna, pleurodeza mechaniczna, przestrzeń opłucnowa, rehabilitacja oddechowa, ropniak opłucnej, samoistna resorpcja, tlenoterapia, torakotomia, wideotorakoskopia, zapadnięcie płuca, zastawka endobronchialna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Briglau PPH 2 mg/ml
Brymonidyny winian 2 mg/ml (Briglau PPH) stosowany w leczeniu jaskry i innych schorzeń okulistycznych wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to suchość jamy ustnej, przekrwienie gałki ocznej oraz pieczenie i kłucie oczu, występujące u 22-25% pacjentów. Reakcje alergiczne dotyczące oczu pojawiają się u 12,7% chorych i są główną przyczyną przerwania terapii (11,5%), szczególnie w okresie 3-9 miesięcy stosowania. Wśród działań niepożądanych o różnej częstości występują także bóle głowy, senność, zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca, a także objawy ze strony układu oddechowego i przewodu pokarmowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na dzieci w wieku 2-7 lat, u których senność występuje u 55%, a u dzieci o masie ciała ≤20 kg nawet u 63%, co wymaga ostrożności i monitorowania. U noworodków i niemowląt obserwowano objawy przedawkowania, takie jak bradykardia, hipotermia i bezdech, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku w tej grupie wiekowej.
alergiczne zapalenie powiek, alergiczne zapalenie spojówek, arytmia, bezdech, bezsenność, ból głowy, bradykardia, brymonidyny winian, depresja, duszność, dysguesja, grudkowe zapalenie spojówek, hipotensja, hipotermia, jaskra, lek beta-adrenolityczny, letarg, mioza, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obrzęk twarzy, omdlenie, podrażnienie gałki ocznej, przekrwienie gałki ocznej, reakcja alergiczna, reakcja alergiczna oka, rozszerzenie naczyń krwionośnych, senność, sinica, suchość błony śluzowej nosa, suchość jamy ustnej, suchość oczu, świąd powiek, światłowstręt, utrata przytomności, wysypka, zahamowanie oddechu, zamglone widzenie, zapalenie błony naczyniowej przedniego odcinka oka, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neuair Airmaster (50 mcg + 100 mcg)/dawkę
Neuair Airmaster, zawierający salmeterol (w formie salmeterolu ksynafonianu) oraz flutykazon propionian, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z działaniami niepożądanymi charakterystycznymi dla obu składników. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano synergistycznego nasilenia działań niepożądanych. Do najczęstszych objawów należą drżenia mięśni, kołatanie serca oraz bóle głowy, które zwykle ustępują przy kontynuacji terapii. Istotnym powikłaniem jest paradoksalny skurcz oskrzeli, wymagający natychmiastowego przerwania leczenia i zastosowania szybko działających leków rozszerzających oskrzela. Ze względu na obecność flutykazonu propionianu, częstość występowania kandydozy jamy ustnej i gardła jest znaczna, a rzadziej obserwuje się kandydozę przełyku; profilaktycznie zaleca się płukanie jamy ustnej po inhalacji.
beta2-mimetyk, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, choroba niedokrwienna serca, chrypka, częstoskurcz nadkomorowy, drżenie mięśni, duszność, flutykazon, hiperglikemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, kołatanie serca, kurcz mięśni, lek przeciwgrzybiczny, migotanie przedsionków, nadpobudliwość psychoruchowa, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rysy cushingoidalne, salmeterol, skórna reakcja nadwrażliwości, skurcz dodatkowy, skurcz oskrzeli, spowolnienie wzrostu, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zahamowanie kory nadnerczy, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neurontin 800 800 mg
Gabapentyna (Neurontin) stosowana w monoterapii i terapii wspomagającej padaczki oraz leczeniu bólu neuropatycznego wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania. Do bardzo często obserwowanych należą zakażenia wirusowe, senność, zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia i gorączka. Często występują leukopenia, zapalenie płuc, infekcje układu oddechowego i moczowego, zaburzenia nastroju (wrogość, depresja, lęk), nadciśnienie tętnicze, nudności, wymioty, biegunka, bóle mięśni i stawów oraz impotencja. Rzadziej obserwuje się hipoglikemię, utratę przytomności, depresję oddechową, a także poważne reakcje alergiczne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Warto podkreślić, że działania niepożądane mogą obejmować także zaburzenia hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia), metaboliczne (hiperglikemia, hiponatremia), neurologiczne (drgawki, dyzartria, ataksja) oraz skórne (wysypka, obrzęk twarzy).
ataksja, białe krwinki, ból neuropatyczny, depresja oddechowa, drgawka, duszność, dysfagia, dyzartria, fosfokinaza kreatynowa, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, kołatanie serca, leukopenia, miopatia, nadciśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, obrzęk uogólniony, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, schyłkowa niewydolność nerek, szum uszny, trombocytopenia, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zespół abstynencyjny, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan Viatris 40 mg
Profil bezpieczeństwa telmisartanu, oceniany na podstawie badań klinicznych oraz danych po wprowadzeniu do obrotu, wykazuje częstość działań niepożądanych porównywalną z placebo (41,4% vs 43,9%) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. W długoterminowych badaniach (n=21 642, do 6 lat obserwacji) profil bezpieczeństwa pozostawał spójny także u pacjentów leczonych w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. Do ciężkich działań niepożądanych należą rzadkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy (≥1/10 000 do <1/1 000), które mogą być śmiertelne, oraz ostra niewydolność nerek. Zwraca się uwagę na podwyższone ryzyko posocznicy, szczególnie w badaniu PRoFESS, choć związek przyczynowy nie jest jednoznaczny. Hipotonia była częstym działaniem u pacjentów stosujących telmisartan w profilaktyce sercowo-naczyniowej, a u diabetyków obserwowano rzadkie przypadki hipoglikemii. Pacjenci japońskiego pochodzenia wykazywali większą podatność na zaburzenia czynności wątroby.
bradykardia, choroba sercowo-naczyniowa, choroba śródmiąższowa płuc, choroba wątroby, duszność, eozynofilia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, tachykardia, toksyczny wykwit skórny, wysypka polekowa, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie gardła, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ścięgien, zapalenie zatok