cyklosporyna

Cyklosporyna to lek immunosupresyjny, który hamuje aktywację limfocytów T i produkcję cytokin prozapalnych poprzez blokowanie kalcyneuryny. Został odkryty w latach 70. XX wieku jako substancja pochodząca z grzyba Tolypocladium inflatum.

Podstawowym mechanizmem działania cyklosporyny jest wiązanie się z białkiem cytoplazmatycznym – cyklofiliną, co prowadzi do zahamowania fosforylacji czynnika jądrowego aktywowanych limfocytów T (NFAT). Skutkuje to zmniejszeniem syntezy interleukiny-2 i innych cytokin, kluczowych w procesie aktywacji układu immunologicznego.

Cyklosporyna znalazła szerokie zastosowanie w transplantologii jako lek zapobiegający odrzucaniu przeszczepów (nerki, wątroby, serca, płuc). Jest również stosowana w leczeniu chorób autoimmunologicznych, takich jak łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, reumatoidalne zapalenie stawów, zespół nerczycowy czy nieswoiste zapalenia jelit.

Do najważniejszych działań niepożądanych cyklosporyny należą: nefrotoksyczność (zaburzenie czynności nerek), nadciśnienie tętnicze, hipertrychoza, hiperplazja dziąseł, drżenie, bóle głowy oraz zwiększone ryzyko rozwoju nowotworów i infekcji. Ze względu na wąski indeks terapeutyczny, podczas terapii konieczne jest monitorowanie stężenia leku we krwi.

Cyklosporyna charakteryzuje się zmienną biodostępnością i licznymi interakcjami lekowymi, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, szczególnie tych metabolizowanych przez cytochrom P450. Dostępna jest w postaci doustnej (kapsułki, roztwór) oraz dożylnej, stosowanej głównie w fazie inicjacji leczenia u pacjentów po przeszczepieniu narządów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Romazic 40 mg

Przed rozpoczęciem terapii rozuwastatyną (Romazic) konieczne jest wdrożenie diety hipolipemizującej oraz indywidualne ustalenie dawki na podstawie wyjściowego stężenia cholesterolu, czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz ryzyka działań niepożądanych. Dawka początkowa wynosi 5 mg lub 10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji po 4 tygodniach. Maksymalna dawka 40 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, wymaga ścisłego monitorowania i powinna być stosowana pod nadzorem specjalisty. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 20 mg raz na dobę. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wynoszą 5 mg (6-9 lat: 5-10 mg, 10-17 lat: 5-20 mg), natomiast u dzieci z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka maksymalna to 20 mg raz na dobę. Stosowanie u dzieci poniżej 6 lat nie jest zalecane ze względu na brak danych.
BCRP, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta hipolipemizująca, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, profilaktyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Neoparin 100 mg/ml

Enoksaparyna sodowa wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii przeciwzakrzepowej. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wpływającymi na hemostazę, takimi jak salicylany w dawkach przeciwzapalnych (>325 mg/dobę), niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. ketorolak), leki trombolityczne (alteplaza, reteplaza) oraz inne antykoagulanty (warfaryna, dabigatran). Współstosowanie tych leków z enoksaparyną zwiększa ryzyko krwawień i jest generalnie niezalecane, a w przypadku konieczności stosowania wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia (aktywność anty-Xa, APTT, czas protrombinowy) oraz obserwacji klinicznej pacjenta. Dodatkowo, inhibitory agregacji płytek krwi w dawkach antyagregacyjnych (np. ASA 75-150 mg/dobę, klopidogrel) oraz glikokortykosteroidy systemowe mogą potęgować ryzyko krwawień, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności i regularnej kontroli.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, aktywność anty-Xa, alteplaza, amiloryd, antagoniści glikoproteiny IIb/IIIa, antagoniści receptora angiotensyny II, apiksaban, aPTT, cyklosporyna, czas protrombinowy, dabigatran, dextran 40, działanie fibrynolityczne, enoksaparyna sodowa, glikokortykosteroidy systemowe, hemostaza, hiperkaliemia, inhibitory agregacji płytek krwi, inhibitory konwertazy angiotensyny, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, leki moczopędne oszczędzające potas, leki trombolityczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostry zespół wieńcowy, parametry krzepnięcia, powikłania krwotoczne, preparaty potasu, reteplaza, rywaroksaban, salicylany, spironolakton, stężenie potasu, streptokinaza, takrolimus, tenekteplaza, triamteren, trimetoprim, tyklopidyna, układ krzepnięcia, urokinaza, warfaryna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Roxiper 10 mg + 8 mg + 2,5 mg

Produkt leczniczy Roxiper, zawierający rozuwastatynę, peryndopryl oraz indapamid, posiada liczne przeciwwskazania wynikające zarówno z indywidualnych właściwości poszczególnych składników, jak i specyfiki preparatu złożonego. Stosowanie Roxiper jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na którykolwiek ze składników, czynna chorobą wątroby (w tym utrzymującym się podwyższeniem aminotransferaz przekraczającym 3-krotnie górną granicę normy), miopatią, a także w trakcie ciąży i karmienia piersią. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania związane z peryndoprylem, takie jak obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, stosowanie aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m², oraz przeciwwskazania związane z indapamidem, w tym encefalopatię wątrobową, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i hipokaliemię. Dodatkowo, Roxiper nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u pacjentów dializowanych lub z nieleczoną niewyrównaną niewydolnością serca.
alergia na sulfonamidy, aliskiren, aminotransferazy, choroba wątroby, ciąża, cyklosporyna, dializoterapia, diuretyk tiazydopodobny, encefalopatia wątrobowa, hipokaliemia, indapamid, inhibitor ACE, interakcja lekowa, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, miopatia, nadwrażliwość na lek, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, preparat złożony, reakcja alergiczna, sakubitryl z walsartanem, sulfonamid, zaburzenia elektrolitowe, zwężenie tętnic nerkowych
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Plasmalyte

Roztwór Plasmalyte, zawierający elektrolity w stężeniach: Na+ 140 mmol/l, K+ 5,0 mmol/l, Mg++ 1,5 mmol/l, Cl- 98 mmol/l, octan 27 mmol/l oraz glukonian 23 mmol/l, o osmolarności około 295 mOsm/l i pH około 7,4, wymaga stosowania z zachowaniem szczególnej ostrożności. Preparat nie jest wskazany w zasadowicy hipochloremiczno-hipokaliemicznej, pierwotnej ciężkiej kwasicy metabolicznej oraz hipomagnezemii. Ze względu na zawartość magnezu, należy monitorować pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i miastenią, zwracając uwagę na objawy nadmiaru magnezu, zwłaszcza podczas leczenia rzucawki. Plasmalyte nie zawiera wapnia, a jego alkalizujące działanie może obniżać stężenie zjonizowanego wapnia, co wymaga ostrożności u pacjentów z hipokalcemią. Podawanie roztworu u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii (niewydolność nerek, nadnerczy, ostre odwodnienie, rozległe uszkodzenia tkanek) wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu, a jednoczesne stosowanie z lekami oszczędzającymi potas, ACEi, lekami immunosupresyjnymi jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zagrażającej życiu hiperkaliemii.
aldosteronizm, alkaloza metaboliczna, bilans płynów, bloker receptora angiotensyny, cyklosporyna, encefalopatia hiponatremiczna, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hiperwolemnia, hipokalcemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, krwawienie wewnątrzczaszkowe, kwasica metaboliczna, lek moczopędny oszczędzający potas, miastenia, nadciśnienie, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk mózgu, obrzęk obwodowy, odżywianie pozajelitowe, reakcja anafilaktoidalna, rekuraryzacja, rzucawka, stan przedrzucawkowy, stłuczenie mózgu, takrolimus, wapń zjonizowany, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zasadowica hipochloremiczno-hipokaliemiczna, zespół SIADH
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Suvardio 5 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Suvardio, jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w terapii zaburzeń lipidowych. Stosowanie Suvardio jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, aktywną chorobą wątroby (aminotransferazy >3x GGN), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatią, w ciąży i podczas karmienia piersią oraz w trakcie jednoczesnego stosowania sofosbuwiru/welpataswiru/woksylaprewiru lub cyklosporyny. Dawkę 40 mg rozuwastatyny należy unikać u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min), niedoczynnością tarczycy, predyspozycjami genetycznymi do chorób mięśni, wcześniejszym uszkodzeniem mięśni po statynach lub fibratach, nadużywaniem alkoholu, pochodzeniem azjatyckim oraz przy jednoczesnym stosowaniu fibratów ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Suvardio zawiera laktozę w dawkach od 26 mg (5 mg tabletka) do 211,7 mg (40 mg tabletka), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy.
aktywna choroba wątroby, aminotransferaza, choroba mięśni, cyklosporyna, ezetymib, fibrat, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, kwas nikotynowy, leczenie hipolipemizujące, lek immunosupresyjny, miopatia, nadużywanie alkoholu, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, pochodzenie azjatyckie, rabdomioliza, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, statyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie lipidowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oleomint 182 mg

Oleomint w postaci miękkich kapsułek dojelitowych zawiera 182 mg olejku z mięty pieprzowej (Mentha x piperita L., aetheroleum) jako substancję czynną. Związki terpenowe, głównie mentol, charakteryzują się wysoką lipofilnością, co umożliwia szybkie wchłanianie w proksymalnym odcinku jelita cienkiego po podaniu doustnym. Preparat wykazuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza poprzez hamowanie enzymu CYP3A4, co może wpływać na metabolizm leków takich jak felodypina czy cyklosporyna. Wydalanie mentolu i innych składników odbywa się głównie w postaci sprzężonej z kwasem glukuronowym, a kapsułki dojelitowe modyfikują profil eliminacji, powodując opóźnione i obniżone maksymalne wydalanie w moczu w porównaniu do preparatów o natychmiastowym uwalnianiu.
cyklosporyna, CYP3A4, felodypina, glukuronidacja, interakcje lekowe, jelito cienkie, kapsułki dojelitowe, kwas glukuronowy, mentol, mięta pieprzowa, olejek miętowy, procesy farmakokinetyczne, profil eliminacji, sok żołądkowy, właściwości farmakokinetyczne, związki terpenowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inegy 20 mg + 10 mg

Produkt leczniczy INEGY, zawierający ezetymib i symwastatynę, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych między tymi substancjami przy jednoczesnym podaniu. Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem (Cₘₐₓ) glukuronidu ezetymibu osiąganym w 1-2 godziny, a samego ezetymibu w 4-12 godzin. Biodostępność ezetymibu nie jest wpływana przez spożycie posiłków. Symwastatyna ma niską biodostępność (<5%) z powodu intensywnego wychwytu wątrobowego, a jej aktywne metabolity osiągają maksymalne stężenia w osoczu między 1,3 a 2,4 godziną po podaniu. Obie substancje wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (ezetymib 99,7%, glukuronid 88-92%, symwastatyna 95%). Okres półtrwania ezetymibu i jego glukuronidu wynosi około 22 godziny, natomiast beta-hydroksykwasu symwastatyny około 1,9 godziny. Metabolizm ezetymibu odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i wydalanie z żółcią, a symwastatyna jest metabolizowana do aktywnego beta-hydroksykwasu w wątrobie, z minimalną dostępnością aktywnej formy w krążeniu ogólnym.
BCRP, beta-hydroksykwas, bezwzględna biodostępność, białka osocza, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, ezetymib i symwastatyna, gen SLCO1B1, glukuronid ezetymibu, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, przeszczepienie nerki, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, sitosterolemia, skala Child-Pugh, wątroba, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Plasmalyte –

Roztwór do infuzji Plasmalyte, zawierający elektrolity w stężeniach: Na 140 mmol/l, K 5,0 mmol/l, Mg 1,5 mmol/l, Cl 98 mmol/l, CH3COO 27 mmol/l oraz C6H11O7 23 mmol/l, posiada bezwzględne przeciwwskazania do stosowania u pacjentów z hiperkaliemią, niewydolnością nerek, blokiem serca, alkalozą metaboliczną lub oddechową, hipochlorhydrią oraz nadwrażliwością na składniki preparatu. Szczególnie istotne jest unikanie podawania Plasmalyte u chorych z podwyższonym stężeniem potasu w surowicy, gdyż zawartość potasu 5,0 mmol/l może nasilać hiperkaliemię i prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca. U pacjentów z niewydolnością nerek istnieje ryzyko kumulacji elektrolitów i przeciążenia płynowego, natomiast u osób z blokiem serca podawanie potasu może pogłębiać zaburzenia przewodnictwa. Alkaloza metaboliczna lub oddechowa oraz hipochlorhydria są przeciwwskazaniami ze względu na obecność alkalizujących octanu sodu i glukonianu sodu, które mogą nasilać zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej.
alkaloza, arytmia, blok serca, charakterystyka produktu leczniczego, cyklosporyna, diuretyki oszczędzające potas, EKG, elektrolity w surowicy, gospodarka kwasowo-zasadowa, hiperkaliemia, hipochlorhydria, inhibitory konwertazy angiotensyny, kwas solny, monitorowanie parametrów, nadwrażliwość, niewydolność nerek, octan sodu, parametry laboratoryjne, parametry nerkowe, potas, przeciążenie płynowe, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do infuzji, skład elektrolitowy, stężenie potasu w surowicy, takrolimus, układ sercowo-naczyniowy, upośledzona funkcja nerek, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie krążenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Ramizek Plus 2,5 mg + 1,25 mg

Produkt leczniczy Ramizek Plus, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z sakubitrilem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego – wymagany jest odstęp co najmniej 36 godzin między terapiami. Podwójna blokada układu RAA (np. z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Procedury pozaustrojowe z użyciem błon o ładunku ujemnym (np. dializa z poliakrylonitrylowymi błonami) mogą wywołać ciężkie reakcje rzekomoanafilaktyczne. Ramipryl może powodować hiperkaliemię, zwłaszcza w połączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, cyklosporyną czy heparyną, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwcukrzycowymi nasila ryzyko hipoglikemii, a bisoprolol może maskować jej objawy, co wymaga szczególnej kontroli glikemii.
antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, antagonista wapnia typu werapamilu, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, cyklosporyna, glikozyd naparstnicy, hemodializa, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek sympatykomimetyczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, procedura pozaustrojowa, przełom nadciśnieniowy, reakcja rzekomoanafilaktyczna, receptor beta-adrenergiczny, sakubitryl walsartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon leków
Interakcje leku – Lixim 70 mg

Etofenamat zawarty w plastrach leczniczych Lixim 70 mg charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym po aplikacji przezskórnej, co znacząco ogranicza ryzyko klinicznie istotnych interakcji farmakologicznych. Pomimo że etofenamat należy do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), które teoretycznie mogą wchodzić w interakcje z innymi lekami, to w przypadku stosowania plastrów Lixim 70 mg ryzyko to jest oceniane jako bardzo niskie. Dotyczy to również potencjalnych interakcji z alkoholem, gdzie minimalna absorpcja systemowa eliminuje znaczące ryzyko podrażnienia błony śluzowej przewodu pokarmowego, typowe dla doustnego stosowania NLPZ.
absorpcja systemowa, antagonista receptora angiotensyny, aplikacja przezskórna, cyklosporyna, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie diuretyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwzakrzepowe, etofenamat, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, plaster leczniczy, podanie przezskórne, podrażnienie błony śluzowej, podrażnienie błony śluzowej żołądka, ryzyko krwawienia, stężenie litu w osoczu, toksyczność metotreksatu, warfaryna, wchłanianie ogólnoustrojowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Erythromycinum TZF 200 mg

Erytromycyna, jako inhibitor enzymów wątrobowych z rodziny cytochromu P-450, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do istotnych klinicznie skutków. Szczególnie istotne jest zwiększenie stężenia leków takich jak teofilina, digoksyna, cyklosporyna, karbamazepina (możliwa redukcja dawki nawet o 50%), fenytoina, alfentanyl, metyloprednizolon oraz benzodiazepiny, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Erytromycyna znacząco wpływa na metabolizm leków wydłużających odstęp QT, takich jak leki przeciwarytmiczne klasy I (dyzopiramid, chinidyna, prokainamid), hydroksychlorochina, chlorochina, cisapryd, terfenadyna i astemizol, zwiększając ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca, w tym częstoskurczu komorowego. W przypadku tych leków zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie EKG.
acenokumarol, alfentanyl, amina katecholowa, astemizol, benzodiazepina, bromokryptyna, chinidyna, chlorochina, cisapryd, cyklosporyna, cytochrom P-450, czas protrombinowy, częstoskurcz komorowy, digoksyna, dihydroergotamina, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, ergotamina, fenytoina, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, inhibitor enzymatyczny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kolchicyna, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny, lomitapid, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, mizolastyna, prokainamid, rabdomioliza, rywaroksaban, skurcz naczyń krwionośnych, symwastatyna, teofilina, terfenadyna, triazolam, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Piramil Biso 10 mg + 10 mg

Produkt Piramil Biso zawiera ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (selektywny beta-adrenolityk), co determinuje złożony profil interakcji farmakologicznych o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne są interakcje zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z sakubitrylem/walsartanem (przeciwwskazane, odstęp 36 godzin). Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, zwłaszcza w połączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, trimetoprimem, ko-trimoksazolem, cyklosporyną i heparyną, co wymaga monitorowania stężenia potasu. Ponadto, stosowanie z lekami przeciwcukrzycowymi może nasilać ryzyko hipoglikemii, a bisoprolol może maskować jej objawy, co wymaga kontroli glikemii, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek. NLPZ i inhibitory COX-2 mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe oraz zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i hiperkaliemii, co wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek.
allopurynol, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, chromanie przestankowe, cyklosporyna, cytostatyk, dializa, diltiazem, dobutamina, epinefryna, felodypina, glikozyd naparstnicy, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, insulina, izoprenalina, jaskra, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwcukrzycowy, lek sympatykomimetyczny, meflochina, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, prokainamid, racekadotryl, sakubitryl i walsartan, sole litu, trimetoprym, werapamil, wildagliptyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Esberitox N –

Produkt leczniczy Esberitox N zawiera kompleks wyciągów roślinnych (Baptisiae tinctoriae radice, Echinaceae purpureae radice, Thujae occidentalis herba) i nie posiada formalnych badań klinicznych dotyczących interakcji z innymi lekami. Ze względu na immunomodulujące właściwości jeżówki purpurowej (Echinacea purpurea), istnieje teoretyczne ryzyko osłabienia działania leków immunosupresyjnych (np. cyklosporyna, takrolimus), co wymaga monitorowania skuteczności terapii. Ponadto, preparat zawiera etanol 30% v/v jako ekstrakt, co może nasilać działanie alkoholu spożywanego jednocześnie oraz prowadzić do konkurencji o enzymy metabolizujące w wątrobie, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Zaleca się unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu podczas terapii Esberitox N.
Baptisia tinctoria, cyklosporyna, cytochrom P450, działanie hepatotoksyczne, działanie immunomodulujące, działanie przeciwkrzepliwe, echinacea purpurea, enzym metabolizujący, etanol, jeżówka purpurowa, lek hepatotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, parametr krzepnięcia, parametr wątrobowy, takrolimus, Thuja occidentalis, wąski indeks terapeutyczny, wyciąg alkoholowo-wodny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Simlerid 100 mg

Simlerid (sytagliptyna) wykazuje niski potencjał klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych, jednak szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek (ESRD). W tej grupie stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) może znacząco zmieniać farmakokinetykę sytagliptyny, co wymaga ostrożności. Sytagliptyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i CYP2C8 oraz transportowana przez glikoproteinę P i OAT3, przy czym jej klirens nerkowy pozostaje stabilny przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów glikoproteiny P, takich jak cyklosporyna (AUC wzrost o 29%, Cmax o 68%, bez istotnego znaczenia klinicznego). Jednoczesne podawanie metforminy (1000 mg 2×/dobę) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę sytagliptyny, co jest istotne w terapii cukrzycy typu 2. W przypadku digoksyny (0,25 mg) obserwuje się wzrost AUC o 11% i Cmax o 18%, co wymaga monitorowania pacjentów z ryzykiem zatrucia, choć nie wymaga zmiany dawki.
alkohol etylowy, antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, digoksyna, gliburyd, glikoproteina p, hipercholesterolemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm CYP3A4, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, statyna, sulfonylomocznik, symwastatyna, sytagliptyna, tiazolidynodion, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, warfaryna, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Ramicor 5 mg

Ramipryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z jego wpływu na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Szczególnie istotne jest unikanie podwójnej blokady układu RAA poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Przeciwwskazane jest także stosowanie ramiprylu podczas hemodializy z błonami poliakrylonitrylowymi oraz aferezy lipoprotein LDL, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktoidalnych. Ponadto, kojarzenie ramiprylu z sakubitrylem i walsartanem jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka obrzęku naczynioruchowego. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków oszczędzających potas, suplementów potasu, heparyny, trimetoprimu, takrolimusu, cyklosporyny oraz antagonistów receptora angiotensyny II, aby zapobiec hiperkaliemii.
afereza lipoprotein, agranulocytoza, allopurynol, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, cytostatyk, diuretyk oszczędzający potas, dobutamina, dopamina, epinefryna, ewerolimus, hemodializa, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor DPP-4, inhibitor mTOR, izoproterenol, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, neutropenia, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prokainamid, racekadotryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, sole litu, spironolakton, sympatykomimetyk wazopresyjny, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprym, trombocytopenia, układ RAA, wildagliptyna
Leksykon substancji czynnych
Lerkanidypina – Przeciwwskazania stosowania

Lerkanidypina, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn, jest wskazana w leczeniu nadciśnienia tętniczego, jednak jej stosowanie jest obwarowane licznymi przeciwwskazaniami. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na lek lub inne dihydropirydyny, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, nieleczoną zastoinową niewydolność serca, niestabilną dławicę piersiową oraz zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatniego miesiąca. Ponadto, lerkanidypina jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek (GFR < 30 ml/min), w tym poddawanych dializoterapii. Istotne są także interakcje z silnymi inhibitorami CYP3A4, cyklosporyną oraz spożywaniem grejpfrutów i soku grejpfrutowego, które mogą prowadzić do zwiększenia stężenia leku w osoczu. Stosowanie w ciąży i okresie laktacji jest przeciwwskazane ze względu na potencjalne ryzyko dla płodu i noworodka, a kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję.
aliskiren, antagonista wapnia, choroba niedokrwienna serca, choroba układu sercowo-naczyniowego, cyklosporyna, dializoterapia, dławica piersiowa, enzym CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, leczenie nadciśnienia, lerkanidypina, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, obniżanie ciśnienia tętniczego, obrzęk naczynioruchowy, pochodna dihydropirydyny, sakubitryl z walsartanem, sok grejpfrutowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu
Leksykon leków
Interakcje leku – Enalapril Vitabalans 5 mg

Enalapryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z sakubitrylem i walsartanem, które jest przeciwwskazane z powodu wysokiego ryzyka obrzęku naczynioruchowego. Podobne ryzyko występuje przy łączeniu enalaprylu z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz wildagliptyną. Enalapryl wykazuje działanie oszczędzające potas, co w połączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, trimetoprimem, ko-trimoksazolem, cyklosporyną i heparyną może prowadzić do hiperkaliemii, wymagając ścisłego monitorowania stężenia potasu. Ponadto, enalapryl może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, zwiększając ryzyko hipoglikemii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek.
aliskiren, allopurynol, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, aurotiojabłczan sodu, azotan, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, doustny lek hipoglikemizujący, działanie hipotensyjne, enalapryl maleinianu, ewerolimus, funkcja nerek, gospodarka potasowa, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor COX-2, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inhibitor enkefalinazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, insulina, ko-trimoksazol, lek antypsychotyczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek sympatykomimetyczny, leukopenia, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prokainamid, racekadotryl, sakubitryl z walsartanem, spironolakton, sulfametoksazol, syrolimus, temsyrolimus, tiazyd, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna
Leksykon substancji czynnych
Cl+Me-izotiazolinon – Interakcje

Cl+Me-izotiazolinon, stosowany w stężeniu 4 μg/cm² (3 μg/płatek) w plastrach TRUE Test 36, jest substancją czynną wykorzystywaną w diagnostyce alergii kontaktowej. Immunosupresyjne leki, w tym kortykosteroidy miejscowe i ogólnoustrojowe (dawka ≥20 mg prednizolonu/dobę), mogą hamować odpowiedź immunologiczną, prowadząc do fałszywie ujemnych wyników testów płatkowych. Zaleca się przerwanie stosowania tych leków co najmniej 2 tygodnie przed testem. Alkohol etylowy, choć nie przebadany szczegółowo pod kątem interakcji, może drażnić skórę i zmieniać przepuszczalność bariery naskórkowej, co może wpływać na wyniki testu; dlatego pacjentom zaleca się unikanie spożycia alkoholu przed i w trakcie badania.
alergia kontaktowa, alkohol etylowy, azatiopryna, bariera skórna, betametazon, cetyryzyna, Cl+Me-izotiazolinon, cyklosporyna, deksametazon, diagnostyka alergiczna, działanie immunomodulujące, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, emolient, fałszywie ujemny wynik, feksofenadyna, glikokortykosteroid, hapten, hydrokortyzon, immunosupresja, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, loratadyna, metylprednizolon, mometazon, niesteroidowy lek przeciwzapalny, prednizolon, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, receptor histaminowy, takrolimus, test płatkowy, test prowokacyjny, TRUE Test, związek konserwujący
Leksykon leków
Interakcje leku – Akis 75 mg/ml

Diklofenak sodowy, substancja czynna leku Akis, wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Szczególnie istotne jest zmniejszenie skuteczności leków przeciwnadciśnieniowych (diuretyki, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-adrenolityki) wskutek hamowania biosyntezy prostaglandyn naczyniorozszerzających, co może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych lub w podeszłym wieku. Diklofenak zwiększa stężenia digoksyny i litu w osoczu, co wymaga monitorowania ich poziomów. Jednoczesne stosowanie z metotreksatem (zalecany odstęp min. 24 h) i pemetreksedem (klirens kreatyniny > 80 ml/min) może zwiększać toksyczność tych leków poprzez zmniejszenie ich klirensu nerkowego. Ponadto, diklofenak nasila ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, heparyna), trombolitycznych, przeciwpłytkowych oraz SSRI, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia, w tym INR.
antagonista receptora angiotensyny II, biosynteza prostaglandyn, chinolon, cholestyramina, cyklosporyna, deferazyroks, digoksyna, diklofenak sodowy, diuretyk oszczędzający potas, działanie naczyniorozszerzające, farmakokinetyka diklofenaku, fenytoina, hemofilia, heparyna, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor CYP2C9, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, kolestypol, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, pemetreksed, perforacja, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, worykonazol, zakażenie HIV, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Aprepitant Accord 80 mg; 125 mg

Aprepitant w dawkach 125 mg (dzień 1) i 80 mg (dni 2-3) wykazuje złożony profil interakcji farmakokinetycznych, będąc substratem, inhibitorem i induktorem enzymów CYP3A4 oraz induktorem CYP2C9. Inhibicja CYP3A4 prowadzi do istotnego wzrostu stężenia w osoczu leków metabolizowanych przez ten enzym, zwłaszcza doustnych substratów, z możliwym wzrostem AUC nawet trzykrotnym podczas 3-dniowej terapii. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania z pimozydem, terfenadyną, astemizolem i cyzaprydem ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Dawkę deksametazonu doustnego należy zmniejszyć o około 50% (AUC wzrasta 2,2-krotnie), a metyloprednizolonu dożylnego o 25%, doustnego o 50% (AUC wzrasta do 2,5-krotnie). Aprepitant nie wpływa istotnie na farmakokinetykę dożylnych chemioterapeutyków takich jak docetaksel czy winorelbina, jednak wymagana jest ostrożność przy doustnych lekach metabolizowanych przez CYP3A4 (np. etopozyd, winorelbina). Ponadto, aprepitant indukuje CYP2C9 i CYP3A4 po zakończeniu terapii, co może obniżać stężenia substratów tych enzymów, np. warfaryny (zmniejszenie stężenia S(-) warfaryny o 34%, spadek INR o 14%) i tolbutamidu (zmniejszenie AUC o 23-28%), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych. W trakcie i do 2 miesięcy po terapii aprepitantem zaleca się stosowanie dodatkowych niehormonalnych metod antykoncepcji ze względu na obniżenie stężenia etynyloestradiolu o 64% i noretyndronu o 60%.
acenokumarol, alfentanyl, chemioterapia wywołująca nudności, cyklosporyna, czas protrombinowy, deksametazon, docetaksel, dziurawiec, etynyloestradiol, fenytoina, glukuronidacja, hormonalny środek antykoncepcyjny, ifosfamid, indukcja enzymatyczna, induktor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, ketokonazol, klarytromycyna, metyloprednizolon, midazolam, nefazodon, nudności i wymioty wywołane chemioterapią, ondansetron, P-glikoproteina, pimozyd, ryfampicyna, substrat CYP3A4, tolbutamid, warfaryna, winorelbina
Leksykon leków
Interakcje leku – Suvezen Neo 40 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Suvezen Neo, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z cyklosporyną ze względu na 7-krotny wzrost AUC rozuwastatyny oraz 3,4- do 12-krotny wzrost AUC ezetymibu, co znacząco zwiększa ryzyko toksyczności. Fibraty, zwłaszcza gemfibrozyl i fenofibrat, podnoszą stężenia rozuwastatyny (2-krotnie) i ezetymibu (1,5-1,7-krotnie), a ich kojarzenie z dawką 40 mg + 10 mg Suvezen Neo jest przeciwwskazane z powodu ryzyka miopatii i kamicy żółciowej. Inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir) powodują około 3-krotny wzrost ekspozycji na rozuwastatynę, wymagając dostosowania dawki. Ponadto, leki takie jak klopidogrel i tikagrelor zwiększają ryzyko kumulacji rozuwastatyny i jej działań niepożądanych, w tym rabdomiolizy. Interakcje z lekami zobojętniającymi (wodorotlenek glinu/magnezu) i kolestyraminą obniżają odpowiednio o około 50% i 55% stężenia rozuwastatyny i ezetymibu, co może osłabiać efekt terapeutyczny.
antagoniści witaminy K, atazanawir z rytonawirem, AUC, BCRP, cholesterol LDL, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, doustne środki antykoncepcyjne, działanie hepatotoksyczne, erytromycyna, etynyloestradiol, fenofibrat, fibraty, fluindion, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitory białek transportujących, INR, interakcje farmakodynamiczne, interakcje lekowe, izoenzymy cytochromu, kamica żółciowa, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, klopidogrel, kolestyramina, kumaryny, kwas fusydowy, leki hipolipemizujące, leki przeciwzakrzepowe, leki zobojętniające, lewonorgestrel, miopatia, niewydolność nerek, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, statyny, tikagrelor, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wodorotlenek glinu i magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibum Express Forte 400 mg

Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z kwasem acetylosalicylowym i innymi NLPZ, glikokortykosteroidami oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II), które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz pogarszać funkcję nerek, zwłaszcza u osób starszych. Ibuprofen może osłabiać działanie hipotensyjne tych leków, a także zmniejszać skuteczność diuretyków, z ryzykiem hiperkaliemii przy lekach oszczędzających potas. Wysokie ryzyko krwawień występuje przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) oraz SSRI, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i rozważenia gastroprotekcji. Ponadto, ibuprofen hamuje wydzielanie kanalikowe metotreksatu, co może prowadzić do zwiększenia jego stężenia w osoczu i toksyczności, zwłaszcza przy dużych dawkach; zaleca się zachowanie co najmniej 24-godzinnego odstępu między podaniami.
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cholestyramina, cyklosporyna, działanie hipotensyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, fenytoina, flukonazol, gastroprotekcja, glikemia, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja lekowa, kaptopryl, klirens, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, parametr krzepnięcia, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Rolicyn 100 mg

Roksytromycyna, makrolidowy antybiotyk zawarty w preparacie Rolicyn, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w planowaniu terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie roksytromycyny z alkaloidami sporyszu ze względu na ryzyko skurczu naczyń oraz z terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem i pimozydem z powodu potencjalnego wydłużenia odstępu QT i ryzyka torsade de pointes. Roksytromycyna może także zwiększać stężenie leków takich jak dyzopiramid, digoksyna, midazolam, teofilina, cyklosporyna oraz statyny, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych (np. EKG, INR, stężenia leków w surowicy) i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy IA i III ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca.
alkaloid sporyszu, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, arytmia, astemizol, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, estrogen i progestagen, glikozyd nasercowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP3A, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, miopatia, pimozyd, rabdomioliza, ranitydyna, roksytromycyna, statyna, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Ramladio 5 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Ramladio, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Ramipryl jest przeciwwskazany w połączeniu z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego oraz podczas zabiegów pozaustrojowych z użyciem błon poliakrylonitrylowych z powodu ryzyka reakcji rzekomoanafilaktycznych. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających potas (np. sole potasu, heparyna, leki moczopędne oszczędzające potas) z uwagi na ryzyko hiperkaliemii. Dodatkowo, podwójna blokada układu RAA (inhibitory ACE z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek. Ramipryl może także nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych oraz zmniejszać wydalanie litu, co wymaga ścisłego monitorowania tych parametrów.
afereza lipoprotein, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azol przeciwgrzybiczy, cyklosporyna, dializa, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, ewerolimus, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, pochodna dihydropirydyny, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sympatykomimetyk wazopresyjny, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodylatacja, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Clatra 20 mg

Bilastyna w dawce 20 mg wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie na poziomie transporterów jelitowych, a nie metabolizmu wątrobowego, co odróżnia ją od innych leków przeciwhistaminowych. Pokarm oraz sok grejpfrutowy zmniejszają biodostępność bilastyny o około 30%, co wynika z hamowania transportera OATP1A2. Jednoczesne stosowanie bilastyny z ketokonazolem (400 mg/dobę) lub erytromycyną (500 mg trzy razy/dobę) powoduje dwukrotne zwiększenie AUC i 2-3-krotne zwiększenie Cmax bilastyny, co jest efektem interakcji z glikoproteiną P. Diltiazem (60 mg/dobę) zwiększa Cmax bilastyny o 50%. Mimo tych zmian farmakokinetycznych, nie obserwuje się istotnych klinicznie negatywnych skutków ani konieczności modyfikacji dawkowania, jednak zaleca się zachowanie ostrożności. Bilastyna nie jest metabolizowana przez układ cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami indukującymi lub hamującymi te enzymy.
AUC, bilastyna, biodostępność leku, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, depresyjny wpływ lorazepamu, diltiazem, dostępność biologiczna, działanie niepożądane, erytromycyna, glikoproteina p, interakcja farmakodynamiczna, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lorazepam, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia leku, polipeptyd OATP1A2, ryfampicyna, rytonawir, sprawność psychomotoryczna, wydłużenie odstępu QTc
Leksykon leków
Interakcje leku – Amlodipine Orion 10 mg

Amlodypina, jako bloker kanałów wapniowych metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole, makrolidy, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, co prowadzi do nasilonego działania hipotensyjnego i ryzyka niedociśnienia, zwłaszcza u osób starszych. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie leku, osłabiając efekt terapeutyczny. Spożycie grejpfrutów zwiększa biodostępność amlodypiny, co również może nasilać jej działanie hipotensyjne. Szczególną ostrożność wymaga jednoczesne stosowanie amlodypiny z dantrolenem podawanym dożylnie ze względu na ryzyko hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego i dostosowanie dawki amlodypiny w przypadku interakcji z wymienionymi substancjami.
amlodypina, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, bloker kanałów wapniowych, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie naczyniorozszerzające, enzym CYP3A, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, klarytromycyna, lek przeciwnadciśnieniowy, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, ryfampicyna, ssaczy cel rapamycyny, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Cyproteron – Interakcje

Cyproteron jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) mogą znacząco zwiększać stężenie cyproteronu w osoczu, nasilając działania niepożądane, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, ziele dziurawca) obniżają jego stężenie, zmniejszając skuteczność terapeutyczną. W wysokich dawkach (3 × 100 mg/dobę) cyproteron hamuje aktywność wielu izoenzymów P450 (CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4, CYP2D6), co może prowadzić do interakcji z lekami metabolizowanymi tymi szlakami, zwłaszcza ze statynami (simwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna), zwiększając ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Ponadto, cyproteron wpływa na tolerancję glukozy, co wymaga monitorowania glikemii i dostosowania leków przeciwcukrzycowych u pacjentów z cukrzycą.
aminotransferazy, barbiturany, cyklosporyna, CYP3A4, cyproteron, cytochrom P450, dazabuwir, dziurawiec, etynyloestradiol, fenytoina, fibrynoliza, glekaprewir, gryzeofulwina, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klotrymazol, krzepnięcie krwi, lamotrygina, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, miopatia, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, rabdomioliza, rybawiryna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, statyna, teofilina, tizanidyna, transkortyna, welpataswir, woksylaprewir, WZW typu C
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Roswera 40 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Roswera, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które muszą być ściśle przestrzegane w praktyce klinicznej. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na rozuwastatynę lub składniki pomocnicze (laktoza w dawkach od 41,9 mg do 167,6 mg w zależności od siły tabletki), aktywną chorobą wątroby (aminotransferazy >3× GGN), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), rozpoznaną miopatią oraz w trakcie terapii skojarzonej z cyklosporyną lub sofosbuwirem/welpataswirem/woksylaprewirem. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Wysokie dawki rozuwastatyny (30 mg i 40 mg) są dodatkowo przeciwwskazane u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), niedoczynnością tarczycy, chorobami mięśni w wywiadzie, wcześniejszymi uszkodzeniami mięśni po statynach lub fibratach, nadużywających alkoholu, pochodzących z Azji (ze względu na zwiększoną biodostępność) oraz przy jednoczesnym stosowaniu fibratów.
aminotransferazy, antykoncepcja, choroba wątroby, choroby mięśni, cyklosporyna, fibraty, hepatotoksyczność, inhibitory reduktazy HMG-CoA, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, miopatia, monitorowanie parametrów, nadużywanie alkoholu, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, pochodzenie azjatyckie, rabdomioliza, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, terapia hipolipemizująca, transaminazy, umiarkowane zaburzenia nerek, zaburzenia czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
N-izopropylo-N’-fenylo-parafenylenodiamina – Interakcje

N-izopropylo-N’-fenylo-parafenylenodiamina, składnik mieszaniny czarnej gumy stosowanej w testach płatkowych do diagnostyki alergii kontaktowej, wykazuje istotne interakcje z lekami immunosupresyjnymi, które mogą prowadzić do fałszywie ujemnych wyników testów. Szczególnie istotne jest odstawienie kortykosteroidów ogólnoustrojowych w dawce ≥20 mg prednizolonu na co najmniej 2 tygodnie przed testem, a także miejscowych preparatów kortykosteroidowych aplikowanych w okolicy testu. Inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, cyklosporyna), leki biologiczne (inhibitory TNF-α, IL-4, IL-13) oraz leki przeciwhistaminowe również mogą tłumić odpowiedź immunologiczną, co wymaga rozważenia przerwania ich stosowania odpowiednio 1-2 tygodnie lub 3-5 dni przed testem. Alkohol, choć nie jest szeroko zbadany, może pośrednio modyfikować wyniki poprzez wpływ na układ immunologiczny i interakcje z lekami immunosupresyjnymi, dlatego zaleca się unikanie spożycia etanolu na 24 godziny przed testem.
alergia kontaktowa, cyklosporyna, fototerapia, inhibitor interleukiny, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor TNF-α, kortykosteroid, lek biologiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, mieszanina czarnej gumy, N-izopropylo-N’-fenylo-parafenylenodiamina, odpowiedź immunologiczna, pochodna parafenylenodiaminy, promieniowanie UV, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, reakcja zapalna, takrolimus, test alergiczny, test płatkowy, test prowokacyjny, wynik fałszywie ujemny
Leksykon leków
Interakcje leku – Teikoplanina BRADEX 200 mg* *odpowiada 200 000 IU

Teikoplanina BRADEX, antybiotyk glikopeptydowy, wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna), z którymi nie należy mieszać roztworów do wstrzyknięć ze względu na fizyczną niezgodność. Jednoczesne stosowanie teikoplaniny z lekami nefrotoksycznymi, neurotoksycznymi lub ototoksycznymi, takimi jak kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid czy kwas etakrynowy, wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek oraz słuchu. Poziom ważności tych interakcji waha się od wysokiego (aminoglikozydy) do średniego (kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna) i niskiego do średniego (furosemid, kwas etakrynowy). W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji teikoplaniny z innymi antybiotykami, lekami przeciwnadciśnieniowymi, znieczulającymi, kardiologicznymi czy przeciwcukrzycowymi.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, antybiotyk polipeptydowy, antybiotykoterapia, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, furosemid, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja międzylekowa, kolistyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnowotworowy, niezgodność farmaceutyczna, odpowiedź immunologiczna, populacja pediatryczna, środek znieczulający, synergizm toksyczny, teikoplanina, zaburzenie czynności nerek, zapalenie otrzewnej
Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin Sandoz 50 mg

Ocena interakcji lekowych sytagliptyny wskazuje na niskie ryzyko klinicznie istotnych interakcji, co jest istotne w kontekście politerapii u pacjentów z cukrzycą typu 2. Sytagliptyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak metabolizm wątrobowy ma ograniczony wpływ na jej klirens u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD znaczenie tego szlaku może wzrastać. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać ekspozycję na sytagliptynę, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, co wymaga zachowania ostrożności. Jednoczesne stosowanie cyklosporyny (600 mg) zwiększa AUC sytagliptyny o około 29% i Cmax o 68%, jednak zmiany te nie są klinicznie istotne. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i OAT3, a jej transport może być hamowany przez probenecyd, choć ryzyko interakcji jest niskie. Metformina (1000 mg x2/dobę) nie wpływa na farmakokinetykę sytagliptyny (50 mg), co potwierdza bezpieczeństwo terapii skojarzonej.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, lek hipoglikemizujący, metabolizm wątrobowy, metformina, niewydolność nerek, parametr farmakokinetyczny, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schorzenie wątroby, schyłkowa niewydolność nerek, substrat CYP3A4, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Suvardio 20 mg

Rozuwastatyna, składnik aktywny Suvardio, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenia w osoczu i ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii. Substrat transportera OATP1B1 i BCRP, rozuwastatyna podlega istotnym interakcjom z inhibitorami tych białek, np. cyklosporyna zwiększa AUC rozuwastatyny około 7-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inhibitory proteaz, takie jak atazanawir z rytonawirem, potęgują ekspozycję na lek (3,1-krotne zwiększenie AUC i 7-krotne Cmax przy 10 mg rozuwastatyny), wymagając dostosowania dawki. Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC, a jednoczesne stosowanie fibratów z dawką 40 mg rozuwastatyny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko miopatii. Ezetymib w dawce 10 mg zwiększa AUC rozuwastatyny o 20%, a leki zobojętniające sok żołądkowy mogą obniżać stężenie rozuwastatyny o około 50%. Rozuwastatyna nie jest metabolizowana przez cytochrom P450, co ogranicza interakcje z inhibitorami tego układu, np. flukonazolem czy ketokonazolem. Tikagrelor może nasilać nefrotoksyczność i ryzyko rabdomiolizy, dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i kinazy kreatynowej podczas kojarzonego leczenia.
antagonista witaminy K, AUC, ból mięśniowy, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dyslipidemia, ekspozycja na rozuwastatynę, etynyloestradiol, farmakokinetyka i farmakodynamika, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek hipolipemizujący, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryn, lek zobojętniający, metabolizm wątrobowy, miopatia, niewydolność nerek, norgestrel, profil lipidowy, rabdomioliza, terapia hipolipemizująca, tikagrelor, transporter BCRP, transporter OATP1B1, wodorotlenek glinu i magnezu
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ridlip 20 mg

Rozuwastatyna (lek Ridlip) jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA, którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub pomocnicze składniki (w tym laktozę jednowodną), czynną chorobę wątroby z aminotransferazami przekraczającymi 3-krotność górnej granicy normy (GGN), ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatię, ciąże i karmienie piersią oraz jednoczesne stosowanie cyklosporyny lub terapii sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir. Dawkę 40 mg rozuwastatyny należy unikać u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens <60 ml/min), niedoczynnością tarczycy, genetycznymi chorobami mięśni, wcześniejszymi reakcjami miotoksycznymi na statyny lub fibraty, nadużywaniem alkoholu, pochodzeniem azjatyckim oraz przy jednoczesnym stosowaniu fibratów ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferaza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, działanie teratogenne, eliminacja leku, enzymy wątrobowe, ezetymib, farmakoterapia, fibraty, genetycznie uwarunkowane choroby mięśni, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, miopatia, miotoksyczność, nadużywanie alkoholu, nadwrażliwość na substancję czynną, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, rabdomioliza, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, stężenie leku w osoczu, terapia skojarzona, transportery OATP1B1, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, uszkodzenie mięśni, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wydzielanie z żółcią
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Neomycinum TZF 11,72 mg/g

Neomycinum TZF w postaci aerozolu na skórę zawiera 11,72 mg neomycyny w 1 g produktu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na neomycynę lub substancje pomocnicze. Nie należy stosować go na uszkodzoną, sączącą się skórę, owrzodzenia żylakowate oraz duże powierzchnie skóry ze względu na ryzyko zwiększonej absorpcji ogólnoustrojowej, co może prowadzić do ototoksyczności i nefrotoksyczności. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie z innymi lekami o działaniu ototoksycznym lub nefrotoksycznym, takimi jak aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna), diuretyki pętlowe (furosemid), wankomycyna czy cyklosporyna, ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności.
amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, cyklosporyna, diagnostyka mikrobiologiczna, diuretyk pętlowy, furosemid, gentamycyna, leczenie ogólnoustrojowe, lek immunosupresyjny, lek ototoksyczny, nadwrażliwość na neomycynę, narząd słuchu, nefrotoksyczność, neomycyna, objaw ogólnoustrojowy, oporność bakteryjna, ototoksyczność, owrzodzenie żylakowate, przewlekła choroba nerek, reakcja alergiczna, sącząca zmiana chorobowa, upośledzona funkcja nerek, uszkodzona powierzchnia skóry, wankomycyna, zaburzenie słuchu
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibupar forte 400 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) o dawce 400 mg (Ibupar forte), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z kwasem acetylosalicylowym oraz innymi NLPZ ze względu na wysokie ryzyko nasilenia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, w tym krwawień i owrzodzeń. Ibuprofen może również osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-blokery) oraz diuretyków, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek. Ponadto, nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, acenokumarol, NOAC), zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia. Wysokie ryzyko toksyczności obserwuje się także przy jednoczesnym stosowaniu z litem (wzrost stężenia litu w osoczu) oraz metotreksatem (zmniejszenie klirensu i wzrost stężenia metotreksatu), co wymaga monitorowania stężeń tych leków i ewentualnej korekty dawek.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, beta-bloker, ciprofloksacyna, cyklosporyna, digoksyna, diureza, doustny antykoagulant, drgawki, działania niepożądane przewodu pokarmowego, działanie hematologiczne, działanie nefrotoksyczne, funkcja płytek krwi, gastropatia, glikozyd nasercowy, hemostaza, inhibitor ACE, klirens metotreksatu, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, metabolizm wątrobowy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametry krzepnięcia, receptor GABA, stężenie litu, toksyczność metotreksatu, układ krzepnięcia, warfaryna, zapalenie błony śluzowej żołądka, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – 4Flex PureGel 100 mg/g

Preparat 4Flex PureGel zawierający naproksen w stężeniu 100 mg/g charakteryzuje się minimalną absorpcją systemową (~1%) przy prawidłowym stosowaniu miejscowym, co przekłada się na niskie ryzyko klinicznie istotnych interakcji lekowych. Dotychczasowe dane nie wykazały znaczących interakcji z innymi lekami, jednak długotrwałe stosowanie na rozległe powierzchnie skóry może zwiększać ryzyko potencjalnych interakcji, zwłaszcza z lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwpłytkowymi, glikokortykosteroidami, lekami hipotensyjnymi, diuretykami, metotreksatem, litem oraz cyklosporyną. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwe osłabienie kardioprotekcyjnego działania małych dawek kwasu acetylosalicylowego przy jednoczesnym stosowaniu naproksenu, co może utrzymywać się kilka dni po zakończeniu terapii. Naproksen wpływa również na parametry hemostazy, zmniejszając agregację płytek i wydłużając czas krwawienia, co należy uwzględnić przy interpretacji badań laboratoryjnych.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, cyklosporyna, czas krwawienia, diuretyk, długotrwała aplikacja, doustny antykoagulant, efekt antyagregacyjny, etanol, glikokortykosteroid, inhibitor ACE, klirens metotreksatu, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, naproksen, nefrotoksyczność, rozległa powierzchnia skóry, sartan, tiklopidyna, warfaryna, wchłanianie systemiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Atirabo 90 mg

Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego farmakokinetykę i interakcje lekowe. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) znacząco zwiększają ekspozycję na tikagrelor (Cmax wzrost 2,4-krotny, AUC 7,3-krotny) i jednocześnie obniżają stężenie jego aktywnego metabolitu (Cmax o 89%, AUC o 56%), co czyni takie połączenia przeciwwskazanymi. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) również zwiększają ekspozycję tikagreloru (Cmax o 69%, AUC 2,7-krotnie) z umiarkowanym wpływem na metabolit, co pozwala na ostrożne stosowanie. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna) znacząco obniżają stężenia tikagreloru (Cmax o 73%, AUC o 86%), co może zmniejszać jego skuteczność i jest przeciwwskazane. Cyklosporyna zwiększa ekspozycję tikagreloru (Cmax 2,3-krotnie, AUC 2,8-krotnie), wymagając ostrożności. Morfina i inne opioidy opóźniają i zmniejszają wchłanianie tikagreloru o około 35%, co może wymagać rozważenia alternatywnych inhibitorów P2Y12 w ostrych zespołach wieńcowych.
agregacja płytek krwi, alkaloidy sporyszu, antagonista receptora angiotensyny, atorwastatyna, beta-adrenolityk, cyklosporyna, czas krzepnięcia, częściowa tromboplastyna, desmopresyna, digoksyna, diltiazem, działanie przeciwpłytkowe, erytromycyna, fenytoina, glikoproteina p, heparyna, heparyna drobnocząsteczkowa, induktor CYP3A, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, kwas atorwastatyny, kwas symwastatyny, lewonorgestrel, metabolit tikagreloru, morfina, ostry zespół wieńcowy, paroksetyna, rabdomioliza, rozuwastatyna, ryfampicyna, ryzyko krwotoczne, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, symwastatyna, tolbutamid, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvastatin Medreg 20 mg

Atorvastatin Medreg, zawierający atorwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na atorwastatynę, orzeszki ziemne, soję lub substancje pomocnicze, a także u osób z aktywną chorobą wątroby lub trwałym, ponad 3-krotnym wzrostem aminotransferaz. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań wątrobowych oraz ich regularne monitorowanie podczas leczenia. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciąża, karmienie piersią oraz brak skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym ze względu na ryzyko teratogenne wynikające z hamowania syntezy cholesterolu. Ponadto, stosowanie atorwastatyny jest przeciwwskazane w skojarzeniu z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii WZW typu C, zwłaszcza glekaprewirem z pibrentaswirem, ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
alergia na orzeszki ziemne, antybiotyki makrolidowe, atorwastatyna, badania funkcji wątroby, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, erytromycyna, fibraty, glekaprewir z pibrentaswirem, hamowanie reduktazy HMG-CoA, inhibitory CYP3A4, interakcje lekowe, klarytromycyna, leki hipolipemizujące, leki immunosupresyjne, leki przeciwwirusowe, miopatia i rabdomioliza, nadużywanie alkoholu, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, podwyższone aminotransferazy, reduktaza HMG-CoA, statyny, terapia hipolipemizująca, toksyczność mięśniowa, zapalenie wątroby typu C
Leksykon leków
Interakcje leku – Cymevene 500 mg

Gancyklowir, substancja czynna Cymevene, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu, który zmniejsza klirens nerkowy gancyklowiru, zwiększając jego ekspozycję, oraz dydanozyny, gdzie obserwuje się wzrost AUC dydanozyny o 38-67% bez wpływu na stężenie gancyklowiru. Nie zaleca się łączenia gancyklowiru z imipenemem-cylastatyną ze względu na ryzyko napadów drgawkowych. Ponadto, współstosowanie zydowudyny może nasilać neutropenię i niedokrwistość, co wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego i ewentualnej modyfikacji dawek. Interakcje z innymi lekami mielosupresyjnymi i nefrotoksycznymi, takimi jak dapson, cyklosporyna czy doksorubicyna, również zwiększają ryzyko toksyczności, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka oraz regularnej kontroli parametrów klinicznych.
adefowir, amfoterycyna B, analog nukleozydu, cyklosporyna, cytochrom P450, dapson, doksorubicyna, dydanozyna, flucytozyna, gancyklowir, hepatotoksyczność, hydroksymocznik, imipenem-cylastatyna, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek mielosupresyjny, mielosupresja, mykofenolan mofetylu, napad drgawkowy, neutropenia, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, pentamidyna, probenecyd, stawudyna, takrolimus, tenofowir, trimetoprim-sulfametoksazol, trombocytopenia, winblastyna, winkrystyna, zydowudyna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atoris 80 mg

Atorwastatyna (Atoris) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wyjściowego stężenia LDL, celu terapeutycznego oraz odpowiedzi pacjenta. Standardowa dawka początkowa to 10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji co 4 tygodnie, maksymalnie do 80 mg/dobę. W pierwotnej hipercholesterolemii i mieszanej hiperlipidemii dawka 10 mg jest zwykle skuteczna, z efektem terapeutycznym widocznym po 2 tygodniach i maksymalnym po 4 tygodniach. W heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawkę można zwiększać do 40 mg, a następnie do 80 mg lub stosować 40 mg w połączeniu z lekami wiążącymi kwasy żółciowe. W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawka wynosi 10-80 mg/dobę i atorwastatyna pełni rolę leczenia wspomagającego. U pacjentów z zaburzeniami nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast u osób z chorobą wątroby stosowanie wymaga ostrożności, a lek jest przeciwwskazany przy czynnej chorobie wątroby.
afereza LDL, atorwastatyna, cholesterol LDL, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta ubogocholesterolowa, elbaswir z grazoprewirem, farmakoterapia, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia pierwotna, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, hiperlipidemia mieszana, lek przeciwwirusowy, leki wiążące kwasy żółciowe, letermowir, prewencja chorób sercowo-naczyniowych, terapia hipolipemizująca, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie wirusem cytomegalii
Leksykon leków
Interakcje leku – Posaconazole Glenmark 40 mg/ml

Pozakonazol, metabolizowany głównie przez UDP-glukuronidację i będący substratem P-gp, jest silnym inhibitorem CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Leki takie jak ryfabutyna, efawirenz, fenytoina, antagoniści receptorów H2 (np. cymetydyna) oraz inhibitory pompy protonowej (np. ezomeprazol) znacząco obniżają stężenia pozakonazolu (zmniejszenie Cmax o 21-57% i AUC o 23-51%), co może prowadzić do obniżenia skuteczności przeciwgrzybiczej. Z kolei pozakonazol zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, w tym takrolimusu (Cmax +121%, AUC +358%), syrolimusu (Cmax x6,7, AUC x8,9), cyklosporyny (konieczne zmniejszenie dawki o 25%), midazolamu (Cmax x1,6, AUC x6,2) oraz inhibitorów proteazy HIV (np. atazanawiru Cmax x2,6, AUC x3,7). Szczególnie przeciwwskazane jest łączne stosowanie pozakonazolu z terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem, pimozydem, halofantryną, chinidyną oraz alkaloidami sporyszu ze względu na ryzyko wydłużenia QTc i toksyczności.
alkaloid barwinka, alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, CYP3A4, digoksyna, efawirenz, farmakokinetyka, fenytoina, fosamprenawir, hepatotoksyczność, hiperkalcemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, kwas all-trans-retynowy, midazolam, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, P-glikoproteina, pochodna sulfonylomocznika, pozakonazol, rabdomioliza, ryfabutyna, skuteczność przeciwgrzybicza, syrolimus, takrolimus, torsade de pointes, tretynoina, UDP glukuronizacja, wąski indeks terapeutyczny, wenetoklaks, wydłużenie odstępu QTc, zakażenie grzybicze z przełamania
Leksykon chorób i schorzeń
Polimiozyt – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Polimiozyt (PM) to rzadka idiopatyczna miopatia zapalna charakteryzująca się symetrycznym osłabieniem mięśni proksymalnych, zwłaszcza obręczy barkowej i biodrowej, wynikającym z cytotoksycznej aktywacji limfocytów T CD8 i makrofagów. Choroba najczęściej dotyczy osób w wieku 50-70 lat, z przewagą kobiet i osób rasy czarnej, o częstości 1/100 000. Klinicznie manifestuje się trudnościami w wykonywaniu codziennych czynności, dysfagią, dysfonią, zaburzeniami oddychania i potencjalnym zajęciem mięśnia sercowego. Diagnostyka opiera się na ocenie siły mięśniowej, poziomach enzymów mięśniowych oraz badaniach obrazowych i histopatologicznych. Leczenie jest empiryczne i obejmuje głównie kortykosteroidy (prednizon 1 mg/kg/dobę przez 6-8 tygodni z późniejszym stopniowym odstawianiem w ciągu 9-12 miesięcy) oraz leki immunosupresyjne, takie jak azatiopryna (1,5-3 mg/kg/dobę) i metotreksat (10-40 mg/tydzień). W przypadkach opornych stosuje się dożylne immunoglobuliny (IVIG) w dawce 2 g/kg. Kluczowa jest także wczesna fizjoterapia ukierunkowana na poprawę siły, elastyczności i zapobieganie przykurczom.
arytmia, azatiopryna, badanie funkcji wątroby, chlorambucyl, cyklofosfamid, cyklosporyna, cytotoksyczny limfocyt T, dysfagia, dysfonia, gastroenterolog, hepatotoksyczność, idiopatyczna miopatia zapalna, immunoglobulina dożylna, kardiolog, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, metotreksat, mieszana choroba tkanki łącznej, miopatia proksymalna, morfologia krwi, mykofenolan mofetylu, neurolog, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, polimiozyt, prednizon, przykurcz, pulmonolog, rabdomioliza, reumatolog, supresja szpiku kostnego, takrolimus, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie płuc aspiracyjne
Leksykon leków
Interakcje leku – ItraGen 100 mg

Itrakonazol, będący substratem i silnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2, leki zobojętniające) znacząco obniżają wchłanianie itrakonazolu z kapsułek, co może prowadzić do utraty skuteczności terapii. Silni induktorzy CYP3A4, tacy jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca i izoniazyd, powodują znaczne zmniejszenie stężenia itrakonazolu i jego aktywnego metabolitu hydroksyitrakonazolu, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Z kolei silne inhibitory CYP3A4 (rytonawir, indynawir, klarytromycyna, erytromycyna) zwiększają stężenie itrakonazolu, co może nasilać działania niepożądane i wymaga ostrożności oraz ewentualnej korekty dawki. Ponadto, itrakonazol jest przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. astemizol, beprydyl, cyzapryd) oraz statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (atorwastatyna, lowastatyna, symwastatyna) ze względu na ryzyko torsade de pointes oraz miopatii i rabdomiolizy.
alfentanyl, alkaloid barwinka, alkaloid sporyszu, alprazolam, anksjolityk, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, atorwastatyna, benzodiazepin, beta-adrenolityk, biodostępność itrakonazolu, budezonid, busulfan, chinidyna, cilostazol, cyklosporyna, cymetydyna, cyzapryd, deksametazon, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, digoksyna, dihydroergotamina, dizopiramid, docetaksel, doustny lek przeciwzakrzepowy, ebastyna, eletryptan, ergometryna, ergotamina, ergotyzm, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, glikoproteina p, halofantryna, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hydroksyitrakonazol, imipramina, indometacyna, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoniazyd, karbamazepina, kardiotoksyczność, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający, loperamid, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noretysteron, odstęp QT, pimozyd, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, propranolol, rabdomioliza, reboksetyna, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sertindol, stabilizator nastroju, sulfonamid, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, tolbutamid, torsade de pointes, triazolam, trimetreksat, werapamil, zastoinowa niewydolność serca, ziele dziurawca, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Aurovitas 80 mg

Telmisartan Aurovitas, jako antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, które może wzrosnąć o 20-49%, co zwiększa ryzyko toksyczności. Telmisartan sprzyja hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd) oraz suplementami potasu, co wymaga ścisłej kontroli poziomu potasu w surowicy. Równoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, NLPZ, heparyną, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimem również zwiększa ryzyko hiperkaliemii. W przypadku litu obserwuje się wzrost jego stężenia i potencjalną toksyczność, co wymaga monitorowania.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, barbiturany, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, eplerenon, furosemid, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, indeks terapeutyczny, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, ramiprilat, ramipryl, spironolakton, takrolimus, telmisartan, toksyczność digoksyny, triamteren, trimetoprim, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Dezogestrel – Interakcje

Dezogestrel, stosowany w jednoskładnikowych tabletkach antykoncepcyjnych (75 µg) oraz w preparatach złożonych z etynyloestradiolem, podlega licznym interakcjom farmakologicznym, głównie poprzez indukcję lub inhibicję enzymów mikrosomalnych układu cytochromu P450 (CYP). Induktory enzymów, takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy ziele dziurawca, zwiększają klirens dezogestrelu i jego aktywnego metabolitu etonogestrelu, co może skutkować krwawieniami śródcyklicznymi oraz zmniejszeniem skuteczności antykoncepcyjnej. Indukcja enzymów pojawia się już po kilku dniach, osiąga maksimum po kilku tygodniach i utrzymuje się do 4 tygodni po zakończeniu terapii. W przypadku krótkotrwałego stosowania induktorów zaleca się dodatkową antykoncepcję mechaniczną przez cały okres terapii i 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy terapii długotrwałej należy rozważyć zmianę metody antykoncepcji na niehormonalną.
barbituran, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, dezogestrel, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym mikrosomalny, erytromycyna, etonogestrel, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, flukonazol, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie międzymiesiączkowe, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, produkt antykoncepcyjny, progestagen, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C, złożony środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Teva 0,5 mg

Fingolimod Teva, jako lek immunomodulujący, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi i immunomodulującymi, takimi jak natalizumab, teriflunomid czy mitoksantron, ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji. Fingolimod wpływa na skuteczność szczepień, obniżając ją podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu, szczególnie przeciwwskazane są szczepionki żywe atenuowane. Ponadto, lek może powodować bradykardię, zwłaszcza na początku leczenia, a efekt ten jest nasilany przez beta-adrenolityki (np. atenolol, metoprolol), leki antyarytmiczne klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradynę, digoksynę, antagoniści cholinesterazy oraz pilokarpinę. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna i ścisłe monitorowanie pacjenta, a w razie niemożności odstawienia leków bradykardyzujących – przedłużona obserwacja do następnego dnia po rozpoczęciu terapii fingolimodem.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, immunosupresja, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek przeciwgrzybiczny, lewonorgestrel, metabolizm fingolimodu, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 850 mg

Leczenie skojarzone sytagliptyną (50 mg dwa razy na dobę) i metforminą (1000 mg dwa razy na dobę) u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie wykazuje istotnych zmian farmakokinetycznych obu substancji czynnych. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania alkoholu oraz środków kontrastowych zawierających jod – w przypadku tych ostatnich leczenie należy przerwać na co najmniej 48 godzin, po uprzednim potwierdzeniu stabilnej czynności nerek. Szczególną ostrożność i monitorowanie czynności nerek zaleca się przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, takich jak NLPZ (w tym inhibitory COX-2), inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe, które mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej. Ponadto, inhibitory transporterów nerkowych OCT2 i MATE (np. ranolazyna, wandetanib, dolutegrawir, cymetydyna) mogą podnosić ekspozycję na metforminę, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawki.
agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, dolutegrawir, farmakokinetyka, glikokortykosteroidy, glikoproteina p, inhibitory ACE, inhibitory COX-2, inhibitory transporterów nerkowych, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metabolizm kwasu mlekowego, metformina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, probenecyd, ranolazyna, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, środki kontrastowe jodowe, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych 2, transporter MATE, wandetanib, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Toctino 30 mg

Alitretynoina, metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP450 (CYP2C9, CYP2C8, CYP3A4), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) oraz CYP2C9 i CYP2C8 (np. flukonazol, gemfibrozyl) powodują wzrost stężenia alitretynoiny w osoczu, co wymaga rozważenia redukcji dawki do 10 mg. Alitretynoina zwiększa ekspozycję na substraty CYP2C8, szczególnie amiodaron, którego jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksyczności. W przypadku innych substratów CYP2C8 (paklitaksel, rozyglitazon, repaglinid) zaleca się ostrożność i monitorowanie działań niepożądanych. Nie stwierdzono istotnych interakcji z cyklosporyną ani ketokonazolem, a alitretynoina nie wpływa znacząco na farmakokinetykę symwastatyny (zmniejszenie stężenia o <25%).
alitretynoina, amiodaron, cyklosporyna, gemfibrozyl, guz rzekomy mózgu, hepatotoksyczność, hiperwitaminoza A, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, izoenzymy CYP, izoenzymy cytochromu P450, izomeryzacja, ketokonazol, leki przeciwgrzybicze, metabolizm alitretynoiny, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, retynoidy, substrat CYP2C8, substraty CYP2C8, symwastatyna, tetracykliny, witamina A
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aprepitant Stada

Stosowanie aprepitantu wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, gdzie dane kliniczne są ograniczone, oraz jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Ponadto, aprepitant jest metabolizowany przez cytochrom CYP3A4, co wymaga uwagi przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym, takich jak cyklosporyna, takrolimus, syrolimus, ewerolimus, alfentanyl, fentanyl, pochodne alkaloidów sporyszu oraz chinidyna. Szczególną ostrożność należy zachować przy kojarzeniu aprepitantu z irynotekanem ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności przeciwnowotworowej. U pacjentów przewlekle stosujących warfarynę konieczne jest ścisłe monitorowanie INR podczas terapii aprepitantem oraz przez 14 dni po zakończeniu 3-dniowego cyklu leczenia.
alfentanyl, alkaloid sporyszu, chinidyna, choroba autoimmunologiczna, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyklosporyna, cytochrom CYP3A4, działanie antyproliferacyjne, ewerolimus, fentanyl, hormonalny środek antykoncepcyjny, irynotekan, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnowotworowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, migrena, niedobór sacharozy-izomaltazy, niehormonalna metoda antykoncepcji, nietolerancja fruktozy, opioidowy lek przeciwbólowy, substrat CYP2C9, syrolimus, takrolimus, transplantacja narządów, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, warfaryna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Targocid 200 mg

Teikoplanina, substancja czynna leku Targocid, wykazuje potencjalne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z aminoglikozydami (gentamycyna, tobramycyna, amikacyna), kolistyną, amfoterycyną B, cyklosporyną, cisplatyną oraz diuretykami pętlowymi (furosemid, kwas etakrynowy). Mieszanie roztworów teikoplaniny z aminoglikozydami przed wstrzyknięciem jest przeciwwskazane ze względu na niezgodności farmaceutyczne, choć możliwe jest ich jednoczesne podawanie w płynie dializacyjnym. Stosowanie teikoplaniny z wymienionymi lekami może zwiększać ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności, dlatego zaleca się monitorowanie funkcji nerek i słuchu. W badaniach klinicznych nie potwierdzono synergistycznej toksyczności, jednak ostrożność jest wskazana, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. Warto podkreślić, że brak jest danych dotyczących interakcji u populacji pediatrycznej.
amfoterycyna B, amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk polipeptydowy, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie ototoksyczne, furosemid, gentamycyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kolistyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy, nadciśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, populacja pediatryczna, Targocid, teikoplanina, terapia skojarzona, tobramycyna, właściwość farmakokinetyczna, zapalenie otrzewnej