amlodypina
Amlodypina to lek z grupy antagonistów wapnia (blokerów kanału wapniowego) należący do pochodnych dihydropirydyny. Działa poprzez blokowanie kanałów wapniowych typu L w błonach komórkowych mięśni gładkich naczyń krwionośnych i mięśnia sercowego, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia oporu obwodowego.
Lek ten jest powszechnie stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i choroby niedokrwiennej serca, w tym dławicy piersiowej. Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (35-50 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę, poprawiając przestrzeganie zaleceń przez pacjentów. Amlodypina wywiera również korzystny wpływ na funkcję śródbłonka naczyniowego i strukturę ściany naczyń.
Do najczęstszych działań niepożądanych amlodypiny należą obrzęki obwodowe (szczególnie kończyn dolnych), ból głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz zawroty głowy. W porównaniu do innych antagonistów wapnia, amlodypina wykazuje minimalny negatywny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i rzadko powoduje odruchową tachykardię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – CoAramlessa 10 mg + 2,5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy CoAramlessa, zawierający peryndopryl z argininą, indapamid oraz amlodypinę bezylanu, jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), a także przy umiarkowanej niewydolności nerek (klirens < 60 ml/min) dla dawek 10 mg peryndoprylu i 2,5 mg indapamidu. Nie należy stosować leku u pacjentów dializowanych oraz z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych. Przeciwwskazania obejmują również ciężkie zaburzenia czynności wątroby, encefalopatię wątrobową, hipokaliemię, niewyrównaną niewydolność serca, ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs kardiogenny, zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca oraz pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, w tym na inhibitory ACE i sulfonamidy. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko obrzęku naczynioruchowego u pacjentów z historią reakcji na inhibitory ACE.
aliskiren, amlodypina, dializoterapia, diuretyk tiazydopodobny, encefalopatia wątrobowa, hipokaliemia, indapamid, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, peryndopryl, przesączanie kłębuszkowe, sakubitryl, teratogenność, trymestr ciąży, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed, dostępny w dawkach 16 mg + 5 mg + 12,5 mg oraz 16 mg + 10 mg + 12,5 mg w formie kapsułek twardych, jest wskazany do leczenia zastępczego samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów. Preparat przeznaczony jest dla osób, które wcześniej uzyskały stabilną kontrolę ciśnienia tętniczego na terapii skojarzonej trzech substancji czynnych: kandesartanu cyleksetylu (antagonista receptora AT1 angiotensyny II), amlodypiny (antagonista kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn) oraz hydrochlorotiazydu (diuretyk tiazydowy). Produkt umożliwia uproszczenie schematu leczenia, co może zwiększyć adherencję pacjenta, redukując liczbę przyjmowanych kapsułek i zapewniając stałe dawki wcześniej skuteczne w kontroli ciśnienia.
adherencja terapeutyczna, amlodypina, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, jony wapnia, kandesartan cyleksetyl, kontrola ciśnienia tętniczego, laktoza jednowodna, mięsień sercowy, mięśnie gładkie naczyń, nadciśnienie tętnicze, pochodna dihydropirydyny, receptor AT1, samoistne nadciśnienie tętnicze, terapia wielolekowa, terapia zastępcza, wydalanie sodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlozek 10 mg
Amlodypina, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg (Amlozek), wymaga ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Bezpieczeństwo stosowania w ciąży nie jest jednoznacznie potwierdzone, a badania przedkliniczne wskazują na potencjalne ryzyko toksyczności reprodukcyjnej przy wysokich dawkach. Lekarz powinien przepisać amlodypinę ciężarnym wyłącznie, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw, a choroba stanowi większe zagrożenie dla matki i płodu. Amlodypina przenika do mleka matki w ilości od 3% do 7% dawki matki, w skrajnych przypadkach do 15%, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka w trakcie laktacji oraz rozważenia kontynuacji lub przerwania karmienia piersią lub leczenia.
amlodypina, analiza korzyści i ryzyka, antagonista wapnia, badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, główka plemnika, karmienie piersią, kobieta w wieku rozrodczym, lek przeciwnadciśnieniowy, model zwierzęcy, płodność, proces reprodukcyjny, przedział międzykwartylowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Perindopril/Amlodipine Krka 8 mg + 10 mg
Perindopril/Amlodipine Krka to lek złożony zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę bezylan, dostępny w dawkach 4 mg + 5 mg, 4 mg + 10 mg, 8 mg + 5 mg oraz 8 mg + 10 mg. Preparat jest wskazany do stosowania u pacjentów z ustalonymi dawkami obu składników, nie do inicjacji terapii nadciśnienia tętniczego. Zalecane dawkowanie to jedna tabletka na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek i wątroby stosuje się standardowe dawki, natomiast u osób z klirensem kreatyniny ≥60 ml/min konieczna jest regularna kontrola stężenia kreatyniny i potasu. Lek nie jest zalecany u pacjentów z klirensem kreatyniny <60 ml/min, gdzie wymagana jest indywidualna modyfikacja dawek składników. U osób w podeszłym wieku eliminacja peryndoprylu jest zmniejszona, co wymaga szczególnej uwagi i monitorowania parametrów nerkowych.
amlodypina, amlodypina bezylan, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, peryndopryl z amlodypiną, peryndopryl z tert-butyloaminą, potas w surowicy krwi, prawidłowa czynność nerek, stężenie amlodypiny, stężenie kreatyniny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alneta 10 mg
Amlodypina, będąca substancją czynną leku Alneta, jest antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, dostępną w dawkach 5 mg oraz 10 mg w postaci tabletek. Kluczowymi przeciwwskazaniami do stosowania amlodypiny są: nadwrażliwość na pochodne dihydropirydyny lub substancje pomocnicze, ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego oraz zwężenie drogi odpływu z lewej komory, np. zwężenie zastawki aorty dużego stopnia. Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się wysypką, świądem, obrzękiem naczynioruchowym lub innymi poważnymi reakcjami alergicznymi.
amlodypina, antagonista wapnia, bezylan amlodypiny, hipotensja, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obciążenie następcze, obrzęk naczynioruchowy, opór obwodowy, perfuzja tkankowa, perfuzja wieńcowa, pochodna dihydropirydyny, wazodylatacja, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Interakcje leku – Molsidomina WZF 2 mg
Molsidomina WZF, zawierająca molsydominę w dawkach 2 mg lub 4 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania molsydominy z inhibitorami PDE5 (np. sildenafil, tadalafil, wardenafil) oraz stymulatorami rozpuszczalnej cyklazy guanylowej (np. riociguat), ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Ponadto, molsydomina potęguje efekt hipotensyjny leków rozszerzających naczynia krwionośne, takich jak azotany (nitrogliceryna, izosorbid), beta-adrenolityki (metoprolol, bisoprolol, atenolol), antagoniści wapnia (amlodypina, nifedypina, werapamil) oraz inne leki przeciwnadciśnieniowe (inhibitory ACE, sartany, diuretyki). W przypadku terapii skojarzonej konieczne jest dostosowanie dawkowania i regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego. Interakcja z iloprostem może nasilać hamowanie agregacji płytek, co wymaga kontroli hematologicznej, natomiast jednoczesne stosowanie molsydominy z alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina) jest przeciwwskazane ze względu na antagonistyczne działanie farmakodynamiczne.
agregacja płytek krwi, alkaloid sporyszu, amlodypina, antagonista wapnia, azotany, beta-adrenolityk, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie tętnicze, cyklaza guanylowa, diuretyk, działanie hipotensyjne, efekt wazodylatacyjny, ergotamina, iloprost, inhibitor ACE, inhibitor PDE5, interakcja farmakodynamiczna, lek hipotensyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, metoprolol, nadciśnienie płucne, niedociśnienie tętnicze, nitrogliceryna, obraz krwi, parametry hematologiczne, powikłanie sercowo-naczyniowe, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sartan, sildenafil, tlenek azotu, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma, dostępny w dawkach 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu oraz 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje potencjalny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to zawroty głowy, znużenie, bóle głowy oraz nudności, które mogą upośledzać koordynację ruchową, koncentrację i czas reakcji. Szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentów w początkowym okresie terapii, przy zmianie dawkowania lub zamianie leku, gdyż w tych momentach ryzyko wystąpienia objawów jest zwiększone. Amlodypina, jako składnik o małym lub umiarkowanym wpływie na zdolności psychomotoryczne, może powodować osłabienie reakcji, co wymaga indywidualnej oceny tolerancji leku przez pacjenta przed prowadzeniem pojazdów.
amlodypina, bezpieczeństwo farmakoterapii, ból głowy, czas reakcji, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie ośrodkowe, hydrochlorotiazyd, koordynacja ruchowa, lek hipotensyjny, maleinian, możliwość poznawcza, nudności, produkt leczniczy, sprawność psychomotoryczna, substancja czynna, tabletka powlekana, walsartan, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zdolność reagowania, znużenie - Leksykon leków
Interakcje leku – Simvastatin Genoptim 10 mg
Symwastatyna, będąca substratem CYP3A4 oraz białka transportowego OATP1B1, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które znacząco zwiększają ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna) oraz gemfibrozylu, które mogą zwiększyć AUC kwasu symwastatyny nawet 5-11-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do łącznego stosowania. Inhibitory takie jak amiodaron, werapamil, diltiazem i amlodypina powodują wzrost ekspozycji na symwastatynę odpowiednio 1,6-2,7-krotnie, co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do maksymalnie 20 mg/dobę. Dodatkowo, niacyna w dawce ≥ 1 g/dobę oraz sok grejpfrutowy (240 ml powoduje niemal dwukrotny wzrost stężenia, a >1 l nawet 7-krotny) zwiększają ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów azjatyckiego pochodzenia.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, azole, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, diltiazem, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kolchicyna, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, lomitapid, niacyna, OATP1B1, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, ryfampicyna, symwastatyna, werapamil - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods jest złożonym lekiem hipotensyjnym zawierającym amlodypinę, walsartan oraz hydrochlorotiazyd w różnych konfiguracjach dawek, stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego. Standardowa dawka to 1 tabletka na dobę, najlepiej rano, z maksymalną dawką wynoszącą 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu. Przed włączeniem leku złożonego zaleca się optymalizację terapii poszczególnymi składnikami oraz dostosowanie dawki na podstawie wcześniejszego leczenia. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z bezmoczem, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej, natomiast u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg, a amlodypina powinna być stosowana w najmniejszej dostępnej dawce.
amlodypina, bezmocz, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, GFR, hydrochlorotiazyd, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, samoistne nadciśnienie tętnicze, tabletka powlekana, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zahron Combi 10 mg + 10 mg
Zahron Combi to lek złożony zawierający rozuwastatynę wapniową oraz amlodypinę bezylan, dostępny w czterech wariantach dawkowania: 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg, w formie kapsułek twardych. Preparat jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym oraz w terapii współistniejących zaburzeń lipidowych, takich jak pierwotna hipercholesterolemia typu IIa, mieszana dyslipidemia typu IIb oraz homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna. Zahron Combi stosuje się jako uzupełnienie diety i niefarmakologicznych metod leczenia, gdy modyfikacja stylu życia (dieta niskocholesterolowa, aktywność fizyczna, redukcja masy ciała) nie przynosi wystarczających efektów. W przypadku homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej lek może być stosowany jako uzupełnienie terapii lipidowej, w tym aferezy LDL, lub jako alternatywa, gdy afereza jest niedostępna lub nieodpowiednia.
afereza LDL, amlodypina, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, ciśnienie tętnicze, dyslipidemia mieszana, frakcja LDL, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, leczenie zastępcze, lipidy, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, pierwotna hipercholesterolemia, profilaktyka sercowo-naczyniowa, rozuwastatyna, trójglicerydy, zaburzenie lipidowe, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartan Orion 40 mg
Telmisartan, będący antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1 (kod ATC: C09CA07), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Charakteryzuje się wysokim powinowactwem i długotrwałym wiązaniem z receptorem AT1, bez działania agonistycznego i wpływu na inne receptory, w tym AT2. Dawkowanie 80 mg telmisartanu skutecznie hamuje wzrost ciśnienia tętniczego indukowany angiotensyną II przez 24 godziny, z efektem utrzymującym się do 48 godzin. Działanie hipotensyjne rozwija się w ciągu 3 godzin od podania, osiągając maksimum po 4-8 tygodniach terapii, obniżając zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, bez wpływu na częstość akcji serca. W porównaniu z inhibitorami ACE, telmisartan cechuje się mniejszą częstością występowania kaszlu i obrzęku naczynioruchowego. Mechanizm działania nie obejmuje hamowania konwertazy angiotensyny ani wpływu na aktywność reninową osocza, co ogranicza działania niepożądane związane z bradykininą.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, bradykinina, choroba naczyń mózgowych, choroba sercowo-naczyniowa, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, enalapryl, eozynofilia, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, lizynopryl, makroalbuminuria, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory serca, przewlekła choroba nerek, ramipryl, rebound hypertension, renina, retinopatia, through to peak ratio, udar mózgu, współczynnik ryzyka, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma dostępny jest w dwóch dawkach: 16 mg + 5 mg + 12,5 mg oraz 16 mg + 10 mg + 12,5 mg, podawany w formie kapsułek twardych. Zalecane dawkowanie to jedna kapsułka raz na dobę, przyjmowana o stałej porze, co zapewnia stabilne stężenie substancji czynnych. Lek nie jest wskazany do inicjacji terapii przeciwnadciśnieniowej, lecz służy do modyfikacji dotychczasowego leczenia. Przed przestawieniem na preparat złożony konieczne jest ustalenie optymalnych dawek poszczególnych składników. Produkt nie jest zalecany u pacjentów poniżej 18. roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
amlodypina, ciśnienie tętnicze krwi, czynność nerek, dawka stała, funkcja nerek, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, kandesartan cyleksetyl z amlodypiną i hydrochlorotiazydem, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, preparat złożony, równowaga elektrolitowa, substancja czynna, terapia przeciwnadciśnieniowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finamlox 5 mg
Badania przedkliniczne amlodypiny wykazały, że podawanie leku w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) u gryzoni powodowało istotne zaburzenia w przebiegu ciąży, takie jak opóźnienie daty porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach nad płodnością u szczurów, amlodypina podawana w dawkach do 10 mg/kg/dobę (osiem razy wyższych niż dawka dla ludzi przeliczona na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazała negatywnego wpływu na płodność, jednak w innym badaniu podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg) skutkowało obniżeniem stężenia hormonu folikulotropowego i testosteronu, a także zmniejszeniem liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego.
amlodypina, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, powierzchnia ciała, profil bezpieczeństwa, rozwój potomstwa, spermatyda, testosteron, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telam 40 mg + 5 mg
Telam, zawierający telmisartan 40 mg i amlodypinę 5 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenne telmisartanu, a także u osób z niedrożnością przewodów żółciowych oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, gdzie metabolizm leku jest upośledzony. Ponadto, lek nie powinien być stosowany w stanach kardiologicznych takich jak wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca oraz hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego, ze względu na ryzyko pogorszenia perfuzji i równowagi hemodynamicznej. Przeciwwskazane jest także łączenie Telamu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z GFR <60 ml/min/1,73 m², z uwagi na zwiększone ryzyko hiperkaliemii i zaburzeń elektrolitowych.
aliskiren, amlodypina, cukrzyca, działanie hipotensyjne, filtracja kłębuszkowa, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor CYP3A4, lek hipotensyjny, nadwrażliwość, niedrożność przewodów żółciowych, niewydolność serca, pochodna dihydropirydyny, suplement potasu, telmisartan, terapia diuretyczna, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie aorty, zwężenie drogi odpływu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tenox 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, składnika aktywnego leku Tenox, wykazały, że przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) obserwowano toksyczny wpływ na rozród u szczurów i myszy, objawiający się opóźnieniem porodu, wydłużeniem czasu trwania porodu oraz zmniejszoną przeżywalnością potomstwa. W badaniach płodności na szczurach, przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie większych niż maksymalna dawka dla ludzi w mg/m²), nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność. Jednakże w innym modelu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (w mg/kg) podawanej przez 30 dni, zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, a także redukcję parametrów nasienia, co sugeruje zależność efektów od formy soli amlodypiny oraz czasu ekspozycji.
aberracja chromosomowa, amlodypina, badanie kancerogenności, badanie płodności, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna dawka zalecana, maleinian amlodypiny, model doświadczalny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, testosteron w osoczu, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rimal 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Rimal to preparat w postaci kapsułek twardych, zawierający dwie substancje czynne: ramipryl oraz amlodypinę (w formie bezylanu amlodypiny). Dostępne są cztery warianty dawkowania: 5 mg ramiprylu + 5 mg amlodypiny, 5 mg ramiprylu + 10 mg amlodypiny, 10 mg ramiprylu + 5 mg amlodypiny oraz 10 mg ramiprylu + 10 mg amlodypiny. Kapsułki różnią się także składem osłonek, co umożliwia ich łatwą identyfikację wizualną. Substancje pomocnicze w formulacji obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, hypromelozę, krospowidon (typ B) oraz glicerolu dibehenian, które zapewniają odpowiednią stabilność, wiązanie i rozpad kapsułek po podaniu.
amlodypina, bezylan amlodypiny, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, glicerolu dibehenian, hypromeloza, indygotyna, kapsułka twarda, krospowidon, okres ważności, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, ramipryl, środek rozsadzający, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, żelatyna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlodipine Fair-Med 10 mg
Amlodypina u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności i indywidualnej oceny korzyści oraz ryzyka. Bezpieczeństwo stosowania leku w ciąży nie jest jednoznacznie potwierdzone, a dane kliniczne są niewystarczające. Badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ dużych dawek amlodypiny na reprodukcję, co wymaga stosowania leku w ciąży jedynie w sytuacjach, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw, a choroba podstawowa stanowi większe zagrożenie dla matki i płodu. Przenikanie amlodypiny do mleka kobiecego nie zostało potwierdzone, dlatego decyzja o kontynuacji leczenia i karmienia piersią powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem potencjalnego ryzyka dla dziecka oraz korzyści terapeutycznych dla matki.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo stosowania leku, ekspozycja na lek, karmienie piersią, laktacja i płodność, opcja terapeutyczna, parametry płodności, płodność, przenikanie do mleka kobiecego, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, wiek rozrodczy, wpływ na reprodukcję, zmiany biochemiczne plemników - Leksykon leków
Skład i postać leku – Wamlox 5 mg + 320 mg
Produkt leczniczy Wamlox to preparat w postaci tabletek powlekanych, zawierający połączenie amlodypiny (w postaci bezylanu) oraz walsartanu, dostępny w dwóch dawkach: 5 mg amlodypiny + 320 mg walsartanu oraz 10 mg amlodypiny + 320 mg walsartanu. Tabletki o dawce 5 mg + 320 mg są brązowe, obustronnie wypukłe, o wymiarach 16 mm x 8,5 mm i grubości 5,5-7,5 mm, natomiast tabletki 10 mg + 320 mg mają barwę brązowożółtą z możliwymi ciemniejszymi plamkami, o wymiarach 16 mm x 8,5 mm i grubości 5,8-7,8 mm. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, mannitol, magnezu stearynian, kroskarmelozę sodową oraz barwniki takie jak tlenki żelaza (E 172). Preparat jest dostępny w różnych opakowaniach blisterowych, zarówno wielodawkowych, jak i jednodawkowych, z liczbą tabletek od 10 do 100, z okresem ważności 3 lata i zalecanym przechowywaniem w temperaturze do 30°C.
alkohol poliwinylowy, amlodypina, amlodypiny bezylan, blister OPA/Aluminium/PVC, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, magnezu stearynian, makrogol, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, opadry, powidon, sodu laurylosiarczan, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, walsartan, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Asbima 5 mg + 160 mg
Lek Asbima, zawierający amlodypinę (pochodną dihydropirydyny) oraz walsartan, jest wskazany w terapii nadciśnienia tętniczego, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub składniki pomocnicze, w tym sorbitol (E-420) w dawkach od 9,25 mg do 18,5 mg. Przeciwwskazania obejmują ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciową oraz cholestazę, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR poniżej 60 ml/min/1,73m², ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, amlodypiny bezylan, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, cukrzyca, hiperkaliemia, hipotensja, kardiomiopatia przerostowa, małowodzie, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, pochodna dihydropirydyny, sorbitol, terapia hipotensyjna, trymestr ciąży, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Reverantza 40 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące skojarzenia olmesartanu medoksomilu i amlodypiny (Reverantza) wskazują, że toksyczność obu substancji jest zgodna z ich odrębnymi mechanizmami działania i nie wykazują synergii toksycznej. W badaniach na szczurach po 3 miesiącach podawania doustnego zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany nerkowe przypisywane olmesartanowi, natomiast amlodypina powodowała zmiany w jelitach, nadnerczach oraz przerost przewodów mlecznych. Przewlekłe badania toksyczności u szczurów i psów potwierdziły charakterystyczne dla antagonistów receptorów AT₁ i inhibitorów ACE efekty olmesartanu, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można ograniczyć przez podanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności olmesartan nie wykazał istotnego działania mutagennego in vivo, a badania rakotwórczości nie potwierdziły potencjału kancerogennego substancji.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, błona podstawna, błona śluzowa, dysfagia, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, jelito, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe, kreatynina, miedniczka nerkowa, mocznik, mutagenność, nabłonek nerki, nadnercze, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, rakotwórczość, renina, spermatyda, testosteron, uszkodzenie nerek, zmiany nerkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vilpin 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny wykazały istotny wpływ leku na procesy rozrodcze u gryzoni, zwłaszcza przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). U szczurów i myszy zaobserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach na szczurach podawano amlodypinę do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie więcej niż dawka maksymalna dla ludzi w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) bez negatywnego wpływu na płodność, jednak inne badania wykazały, że dawki terapeutyczne mogą powodować zmniejszenie stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu, gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co sugeruje potencjalne ryzyko dla męskiego układu rozrodczego przy długotrwałym stosowaniu.
amlodypina, bezylan, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, mutagenność, opóźnienie porodu, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, ryzyko rakotwórcze, spermatydy, testosteron, Vilpin, wydłużenie porodu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Preparat Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wymaga indywidualnego doboru dawki na podstawie uprzednio stosowanych dawek poszczególnych składników. Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę, przy czym nie należy rozpoczynać terapii tym produktem złożonym bez wcześniejszej kontroli nadciśnienia przy użyciu mono- lub politerapii. Dawkowanie powinno być dostosowane osobno dla każdego składnika w przypadku konieczności modyfikacji. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek wskazane jest okresowe monitorowanie funkcji nerek i elektrolitów, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stosowanie leku jest przeciwwskazane. Amlodypina nie jest eliminowana podczas dializy, co ma znaczenie w terapii pacjentów dializowanych. U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg telmisartanu + 5 mg amlodypiny + 12,5 mg hydrochlorotiazydu na dobę, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby lek jest przeciwwskazany.
amlodypina, bezpieczeństwo stosowania leku, dawkowanie leku, dializa, elektrolity, farmakokinetyka, funkcja nerek, hydrochlorotiazyd, nadciśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, politerapia, produkt złożony, substancje czynne, telmisartan, tiazyd, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Co-Amlessa 4 mg + 10 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy Co-Amlessa, zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą, amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz indapamid, dostępny jest w pięciu dawkach: 2 mg + 5 mg + 0,625 mg, 4 mg + 5 mg + 1,25 mg, 4 mg + 10 mg + 1,25 mg, 8 mg + 5 mg + 2,5 mg oraz 8 mg + 10 mg + 2,5 mg. Pomimo braku dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ Co-Amlessa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, Charakterystyka Produktu Leczniczego wskazuje na możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zmęczenie, które mogą upośledzać koordynację psychoruchową, refleks oraz czujność pacjenta, a tym samym zdolność do bezpiecznego wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności psychofizycznej.
amlodypina, bezylan, charakterystyka produktu leczniczego, Co-Amlessa, czas reakcji, działanie niepożądane, funkcja psychomotoryczna, indapamid, koordynacja psychoruchowa, objaw upośledzający, peryndopryl, preparat hipotensyjny, tabletka dwuwypukła, terapia hipotensyjna, tert-butyloamina, zalecenie terapeutyczne, zawroty głowy, zdolność koncentracji, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Dipperam HCT, zawierający amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany do stosowania w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane toksyczne działanie na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. Stosowanie walsartanu, antagonisty receptora angiotensyny II, w tym okresie może prowadzić do poważnych powikłań u noworodka, takich jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. W pierwszym trymestrze stosowanie Dipperam HCT nie jest zalecane, a w przypadku potwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywne metody terapii o lepszym profilu bezpieczeństwa. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie maciczno-łożyskowego przepływu krwi oraz u płodu i noworodka żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i małopłytkowość. Amlodypina może być stosowana wyłącznie, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw, a korzyści przewyższają ryzyko.
amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora angiotensyny II, diureza, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, leczenie przeciwnadciśnieniowe, maciczno-łożyskowy przepływ krwi, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, tiazydowy lek moczopędny, ultrasonografia czaszki, walsartan, zaburzenia elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Sumilar HCT to potrójny preparat hipotensyjny zawierający ramipryl (inhibitor ACE), amlodypinę (antagonista kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy diuretyk). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, w tym na pochodne sulfonamidowe, oraz u osób z historią obrzęku naczynioruchowego. Nie należy go stosować w stanach hemodynamicznych takich jak wstrząs, niedociśnienie tętnicze, zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca, a także w II i III trymestrze ciąży oraz podczas karmienia piersią ze względu na ryzyko teratogenności i toksyczności. Przeciwwskazaniem są także ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), zaburzenia czynności wątroby, istotne obustronne zwężenie tętnic nerkowych oraz zaburzenia elektrolitowe oporne na leczenie, takie jak hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia i objawowa hiperurykemia. Dawkowanie leku obejmuje kombinacje ramiprylu 5-10 mg, amlodypiny 5-10 mg oraz hydrochlorotiazydu 12,5-25 mg.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, działanie teratogenne, everolimus, glikokortykosteroid, hemofiltracja, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, inhibitor neprylizyny, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonamidowa, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, sirolimus, temsirolimus, tiazydowy lek moczopędny, wstrząs sercopochodny, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Amlodipine Bluefish 10 mg
Amlodypina, stosowana w dawce 10 mg (Amlodipine Bluefish), może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy, bóle głowy, uczucie zmęczenia oraz nudności, które mogą upośledzać zdolności psychomotoryczne pacjenta. W efekcie lek ten wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn, szczególnie w początkowym okresie terapii, kiedy ryzyko wystąpienia tych objawów jest największe. Objawy te mogą zaburzać percepcję przestrzenną, koncentrację oraz czas reakcji, co zwiększa ryzyko wypadków i stanowi istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa pacjenta i osób trzecich.
Amlodipine Bluefish, amlodypina, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane leku, indywidualna odpowiedź na lek, nudności, objaw niepożądany, sprawność psychomotoryczna, świadoma zgoda pacjenta, terapia amlodypiną, uczucie zmęczenia, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Caramlo 16 mg + 5 mg
Preparat Caramlo, zawierający 16 mg kandesartanu cyleksetylu oraz 5 mg amlodypiny, wymaga szczególnej ostrożności w kontekście stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Caramlo nie jest zalecany w pierwszym trymestrze ciąży z powodu braku wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa amlodypiny i kandesartanu. Stosowanie w tym okresie jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Ze względu na kandesartan, lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży, gdyż ekspozycja na AIIRA może powodować poważne uszkodzenia płodu, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz powikłania noworodkowe (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki stosującej Caramlo, konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i wprowadzenie bezpiecznej alternatywy terapeutycznej. Zaleca się także wykonanie badania ultrasonograficznego oceniającego czynność nerek i rozwój czaszki płodu, jeśli ekspozycja miała miejsce od drugiego trymestru.
AIIRA, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne, drugi i trzeci trymestr ciąży, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, główka plemnika, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadulan 10 mg
Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że lek jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje istotne zmiany farmakokinetyczne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów i induktorów tego enzymu. Ketokonazol (200 mg/dobę) podwaja ekspozycję (AUC) na tadalafil 10 mg, a dawka 400 mg zwiększa AUC dla 20 mg tadalafilu czterokrotnie, z jednoczesnym wzrostem Cmax o 15-22%. Ritonawir (200 mg 2x/dobę) podwaja AUC tadalafilu 20 mg bez wpływu na Cmax. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać skuteczność terapeutyczną. Stosowanie tadalafilu z azotanami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji, utrzymującej się do 24 godzin po podaniu, a azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Ponadto, tadalafil nasila działanie hipotensyjne leków alfa-adrenolitycznych, zwłaszcza doksazosyny (4-8 mg/dobę), co może prowadzić do omdleń i wymaga unikania jednoczesnego stosowania. W przypadku alfuzosyny i tamsulosyny zalecana jest ostrożność, szczególnie u osób starszych.
amlodypina, azotan, białko transportowe, czas protrombinowy, doksazosyna, etynyloestradiol, finasteryd, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor alfa-adrenergiczny, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor beta-adrenergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, receptor alfa-adrenergiczny, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tertens-AM 1,5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Tertens-AM, zawierający indapamid (1,5 mg) oraz amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg (odpowiednio 6,935 mg i 13,87 mg amlodypiny bezylanu) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest wskazany do leczenia substytucyjnego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym samoistnym. Lek przeznaczony jest wyłącznie dla osób, które już stosują indapamid i amlodypinę jako oddzielne preparaty w identycznych dawkach i u których dotychczasowa terapia wykazuje skuteczność i dobrą tolerancję. Dostępność dwóch wariantów dawkowania umożliwia indywidualizację terapii, a zastosowanie preparatu złożonego ma na celu uproszczenie schematu leczenia oraz poprawę compliance pacjenta.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Candezek Combi 16 mg + 5 mg
Lek Candezek Combi, zawierający kandesartan cyleksetylu (AIIRA) oraz amlodypinę, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Kandesartan jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych u płodu, takich jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz u noworodka: niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. W I trymestrze stosowanie kandesartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć nie do końca potwierdzonego, ryzyka teratogenności. W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać terapię i rozważyć alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Amlodypina nie ma ustalonego bezpieczeństwa stosowania w ciąży; jej stosowanie jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, a brak jest bezpieczniejszych alternatyw. Zaleca się monitorowanie płodu ultrasonograficznie w przypadku ekspozycji na kandesartan w II i III trymestrze.
AIIRA, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek, drugi i trzeci trymestr ciąży, główka plemnika, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, parametry nasienia, pierwszy trymestr ciąży, ryzyko teratogenności, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Skład i postać leku – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Triveram to lek w formie tabletek powlekanych, zawierający trzy substancje czynne: atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, dostępny w pięciu wariantach dawkowania, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Warianty różnią się dawkami atorwastatyny (od 10 mg do 40 mg), peryndoprylu (5 mg lub 10 mg) oraz amlodypiny (5 mg lub 10 mg), przy czym każda dawka jest podana jako ilość substancji równoważnej (np. 21,64 mg atorwastatyny wapniowej trójwodnej odpowiada 20 mg atorwastatyny). Tabletki zawierają również laktozę jednowodną w ilościach od 26,09 mg do 104,35 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. wapnia węglan, hydroksypropylocelulozę, karboksymetyloskrobię sodową oraz magnezu stearynian, a otoczka zawiera glicerol, hypromelozę, makrogol 6000 oraz barwniki (dwutlenek tytanu i tlenek żelaza żółty). Każdy wariant ma unikalny kształt i rozmiar, ułatwiający identyfikację (np. tabletka 10 mg + 5 mg + 5 mg jest okrągła o średnicy 7 mm, natomiast 40 mg + 10 mg + 10 mg ma kształt podłużny o wymiarach 16 x 8 mm).
amlodypina, amlodypina bezylan, atorwastatyna, atorwastatyna wapniowa, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydroksypropyloceluloza, karboksymetyloskrobia sodowa, laktoza jednowodna, okres ważności, otoczka tabletki, peryndopryl, peryndopryl z argininą, polietylen, polietylen wysokiej gęstości, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, środek smarujący, środek wiążący, środek wypełniający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja rozsadzająca, tabletka powlekana, tlenek żelaza, węglan wapnia - Leksykon substancji czynnych
Indapamid – Wskazania do stosowania
Indapamid, diuretyk tiazydopodobny, wykazuje długotrwałe działanie hipotensyjne poprzez poprawę elastyczności tętnic i redukcję oporu naczyniowego, co czyni go skutecznym w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego. Dostępny jest w formach tabletek o natychmiastowym uwalnianiu (2,5 mg), tabletek o przedłużonym uwalnianiu (1,5 mg) oraz kapsułek twardych (2,5 mg), co umożliwia indywidualizację terapii. Indapamid stosowany jest zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, szczególnie z inhibitorami ACE (np. peryndoprylem), antagonistami kanału wapniowego (np. amlodypiną) oraz antagonistami receptora angiotensyny II (np. walsartanem). Kombinacje te dostępne są w różnych dawkach, np. Co-Prenessa (8 mg peryndoprylu + 2,5 mg indapamidu), Tertens-AM (1,5 mg indapamidu + 5 lub 10 mg amlodypiny), co pozwala na precyzyjne dopasowanie leczenia do potrzeb pacjenta.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydopodobny, dysfagia, działanie moczopędne, działanie synergistyczne, elastyczność tętnic, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwnadciśnieniowy, mieszana dyslipidemia, nadciśnienie oporne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze samoistne, opór naczyniowy, peryndopryl, pierwotna hipercholesterolemia, preparat trójskładnikowy, rozuwastatyna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, walsartan - Leksykon leków
Przedawkowanie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie produktu złożonego zawierającego kandesartan cyleksetyl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd stanowi poważne zagrożenie ze względu na synergistyczne działanie trzech substancji na układ sercowo-naczyniowy. Kandesartan cyleksetyl powoduje objawowe niedociśnienie tętnicze i zawroty głowy, nawet przy dawkach do 672 mg bez powikłań. Amlodypina wywołuje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, odruchową tachykardię, a w ciężkich przypadkach długotrwałe niedociśnienie i wstrząs, z ryzykiem niekardiogennego obrzęku płuc pojawiającego się z opóźnieniem do 24-48 godzin. Hydrochlorotiazyd prowadzi do gwałtownej utraty płynów i elektrolitów, manifestującej się zawrotami głowy, tachykardią, zaburzeniami rytmu komorowego, a także zaburzeniami świadomości i kurczami mięśni. Przedawkowanie może mieć charakter umiarkowany do ciężkiego, zależny od stopnia odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych.
amlodypina, blokada kanałów wapniowych, działanie diuretyczne, glukonian wapnia, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, lek wazokonstrykcyjny, niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc niekardiogenny, płukanie żołądka, receptor angiotensyny II, rozszerzenie naczyń obwodowych, stężenie elektrolitów, tachykardia odruchowa, układ sercowo-naczyniowy, wazodilatacja, węgiel aktywowany, wspomaganie oddychania, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu komorowe, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Melkart Duo 50 mg + 850 mg
Melkart Duo, zawierający wildagliptynę i metforminę, charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza wildagliptyna nie jest metabolizowana przez enzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd) oraz z lekami takimi jak digoksyna, warfaryna, amlodypina, ramipryl, walsartan i symwastatyna u zdrowych ochotników. Jednakże brak potwierdzenia tych wyników w populacji pacjentów z cukrzycą wymaga ostrożności. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE oraz na konieczność monitorowania glikemii i dostosowania dawki w przypadku stosowania tiazydów, kortykosteroidów, leków na tarczycę i sympatykomimetyków, które mogą osłabiać działanie hipoglikemizujące wildagliptyny.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hiperglikemiczne, działanie hipoglikemizujące, gliburyd, glikokortykosteroid, glikoproteina p, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, interakcja farmakokinetyczna, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek tarczycowy, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pioglitazon, ramipryl, sympatykomimetyk, symwastatyna, walsartan, warfaryna, wildagliptyna, wydzielanie kanalikowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół raynauda – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół Raynauda charakteryzuje się nadmiernym skurczem naczyń krwionośnych w odpowiedzi na zimno lub stres, prowadzącym do zmian koloru skóry palców (biały, siny, czerwony). Kluczowe w profilaktyce jest unikanie ekspozycji na zimno poprzez stosowanie wielowarstwowej odzieży, rękawiczek, ogrzewaczy oraz utrzymanie odpowiedniej temperatury otoczenia. Zaleca się także modyfikacje stylu życia, takie jak zaprzestanie palenia tytoniu, ograniczenie kofeiny, regularna aktywność fizyczna, zarządzanie stresem oraz dietę bogatą w kwasy omega-3. Należy unikać leków i czynników nasilających objawy, w tym beta-blokerów, leków zawierających pseudoefedrynę oraz ekspozycji na narzędzia wibracyjne. W przypadku ataku pomocne są natychmiastowe działania, takie jak ogrzanie kończyn i ćwiczenia poprawiające krążenie.
acetylocysteina, amlodypina, antagonista receptora endoteliny, beta-bloker, biofeedback, bloker kanału wapniowego, bosentan, epoprostenol, ergotamina, felodypina, iloprost, infuzja prostaglandyn, inhibitor fosfodiesterazy 5, kwas gamma-linolenowy, losartan, metylofenidat, miłorząb japoński, nifedypina, nikardypina, nitrogliceryna, owrzodzenie palca, pierwotny zespół Raynauda, prazosyna, pseudoefedryna, sympatektomia, toksyna botulinowa, twardzina układowa, wtórny zespół Raynauda, zespół Raynauda, zgorzel, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 5 mg
Przedawkowanie leku Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT stanowi poważne zagrożenie medyczne, manifestujące się głównie znacznym niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem krążeniowym, zaburzeniami elektrolitowymi (zwłaszcza sodu i potasu) oraz niewydolnością nerek. Objawy kardiologiczne obejmują tachykardię (często odruchową) oraz bradykardię, a także kołatanie serca. Charakterystyczne dla lizynoprylu są dodatkowo kaszel, niepokój oraz objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy. Amlodypina natomiast może wywołać długotrwałe niedociśnienie tętnicze i rzadko występujący, ale groźny niekardiogenny obrzęk płuc, który może pojawić się z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu i wymagać wsparcia oddechowego. Warto podkreślić, że objawy te mogą się nakładać, co komplikuje obraz kliniczny i wymaga wieloaspektowego podejścia terapeutycznego.
amlodypina, blokada kanałów wapniowych, bloker kanałów wapniowych, bradykardia, elektrostymulacja serca, filtracja kłębuszkowa, glukonian wapnia, hemodializa, hiperwentylacja, inhibitor ACE, kołatanie serca, lizynopryl, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, pozycja przeciwwstrząsowa, równowaga wodno-elektrolitowa, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia, węgiel aktywowany, wstrząs krążeniowy, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Amlessa 8 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Amlessa to preparat złożony o działaniu przeciwnadciśnieniowym, zawierający peryndopryl w formie soli z tert-butyloaminą oraz amlodypinę jako bezylan. Dostępny jest w czterech wariantach dawkowania: 4 mg peryndoprylu + 5 mg amlodypiny (ekwiwalent peryndoprylu 3,34 mg), 4 mg + 10 mg, 8 mg + 5 mg (ekwiwalent peryndoprylu 6,68 mg) oraz 8 mg + 10 mg. Preparat występuje wyłącznie w formie tabletek doustnych, różniących się wyglądem i wymiarami, co ułatwia ich identyfikację. Wariant 8 mg + 10 mg posiada funkcjonalną linię podziału umożliwiającą podział na równe dawki. Substancje pomocnicze obejmują m.in. sodu wodorowęglan, celulozę mikrokrystaliczną, skrobię żelowaną kukurydzianą oraz magnezu stearynian, które wpływają na stabilność, rozpad i właściwości mechaniczne tabletek.
amlodypina, bezylan, blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, działanie przeciwnadciśnieniowe, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, linia podziału, peryndopryl, ścięte krawędzie, skrobia żelowana kukurydziana, środek przeciwzbrylający, stearynian magnezu, substancja buforująca, substancja smarująca, tabletka doustna, tert-butyloamina, utylizacja produktów leczniczych - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlopin 5 mg 5 mg
Stosowanie amlodypiny u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na brak jednoznacznych danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo oraz negatywne efekty reprodukcyjne obserwowane w badaniach na zwierzętach. Lekarz powinien unikać stosowania amlodypiny w ciąży, chyba że brak jest bezpieczniejszych alternatyw terapeutycznych, a choroba podstawowa niesie większe ryzyko dla matki i płodu. Decyzja o terapii powinna być oparta na indywidualnej analizie stosunku korzyści do ryzyka. W przypadku kobiet karmiących piersią, amlodypina przenika do mleka matki w ilościach od 3% do 7%, maksymalnie do 15% dawki matki, jednak wpływ na niemowlę pozostaje nieznany. Lekarz musi rozważyć korzyści karmienia piersią oraz terapii dla matki i podjąć decyzję o kontynuacji lub przerwaniu leczenia bądź karmienia.
amlodypina, amlodypina w ciąży, antagonista kanałów wapniowych, badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo amlodypiny, choroba niedokrwienna serca, działanie niepożądane, karmienie piersią, nadciśnienie tętnicze, przenikanie do mleka kobiecego, terapia amlodypiną, wpływ na płodność, zmiany biochemiczne plemników - Leksykon leków
Interakcje leku – Sumilar HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg
Sumilar HCT to preparat złożony zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wykazujący liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z solami litu ze względu na ryzyko toksyczności (zwiększone stężenie litu w surowicy), a także z sakubitrylem/walsartanem z powodu wysokiego ryzyka obrzęku naczynioruchowego – zalecany odstęp czasowy między podaniem tych leków to minimum 36 godzin. Spożywanie grejpfruta lub soku grejpfrutowego może zwiększać biodostępność amlodypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne. Współistniejące stosowanie NLPZ, leków oszczędzających potas, cyklosporyny, heparyny czy leków przeciwcukrzycowych wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek, stężenia potasu w surowicy oraz glikemii, ze względu na ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek i hipoglikemii.
amlodypina, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, diureza, działanie hepatotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie naczyniorozkurczowe, działanie toksyczne, ewerolimus, heparyna, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, inhibitor neprylizyny, ko-trimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, ortostatyczny spadek ciśnienia, racekadotryl, ramipryl, reakcja hipoglikemiczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl, sól litu, sympatykomimetyk, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, tiazydowy lek moczopędny, trimetoprim, walsartan, wildagliptyna, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prestozek Combi 4 mg + 10 mg
Prestozek Combi to lek złożony zawierający peryndopryl i amlodypinę, dostępny w dawkach 4 mg + 5 mg, 4 mg + 10 mg, 8 mg + 5 mg oraz 8 mg + 10 mg. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem. Lek nie jest wskazany do terapii początkowej nadciśnienia tętniczego – leczenie należy rozpocząć od monoterapii lub oddzielnych preparatów. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny ≥60 ml/min) i wątroby stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u osób starszych i z niewydolnością nerek konieczna jest ostrożność oraz częsta kontrola stężenia kreatyniny i potasu. Prestozek Combi jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny <60 ml/min, u których zaleca się stosowanie oddzielnych preparatów z indywidualnym dostosowaniem dawki.
aliskiren, amlodypina, badanie farmakokinetyczne, ciężka niewydolność wątroby, dawka amlodypiny, dawka peryndoprylu, dializa, funkcja nerek, funkcja wątroby, klirens kreatyniny, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, peryndopryl z tert-butyloaminą, podanie doustne, produkt złożony, stabilizacja ciśnienia tętniczego, stężenie amlodypiny w osoczu, stężenie kreatyniny i potasu, tabletka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby