amlodypina
Amlodypina to lek z grupy antagonistów wapnia (blokerów kanału wapniowego) należący do pochodnych dihydropirydyny. Działa poprzez blokowanie kanałów wapniowych typu L w błonach komórkowych mięśni gładkich naczyń krwionośnych i mięśnia sercowego, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia oporu obwodowego.
Lek ten jest powszechnie stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i choroby niedokrwiennej serca, w tym dławicy piersiowej. Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (35-50 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę, poprawiając przestrzeganie zaleceń przez pacjentów. Amlodypina wywiera również korzystny wpływ na funkcję śródbłonka naczyniowego i strukturę ściany naczyń.
Do najczęstszych działań niepożądanych amlodypiny należą obrzęki obwodowe (szczególnie kończyn dolnych), ból głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz zawroty głowy. W porównaniu do innych antagonistów wapnia, amlodypina wykazuje minimalny negatywny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i rzadko powoduje odruchową tachykardię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, opierają się na badaniach poszczególnych składników oraz ich kombinacji w modelach zwierzęcych. Telmisartan wykazuje zmiany hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny oraz hipertrofię komórek aparatu przykłębuszkowego. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego, a teratogenność nie została jednoznacznie potwierdzona, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków. Hydrochlorotiazyd wykazał niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach, natomiast amlodypina nie wykazała działania mutagennego ani rakotwórczego, choć przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka (10 mg/dobę) obserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach klinicznych amlodypina wpływała na parametry płodności u samców, obniżając stężenia hormonów płciowych i parametry nasienia.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórki Sertoliego, renina, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Agen 5
Stosowanie amlodypiny w postaci produktów leczniczych Agen 5 i Agen 10 wymaga szczególnej ostrożności u wybranych grup pacjentów. U chorych z niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA) obserwowano zwiększoną częstość obrzęku płuc oraz ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych, co wymaga dokładnej oceny korzyści i ryzyka przed rozpoczęciem terapii. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby stwierdzono zwiększone AUC oraz wydłużony okres półtrwania amlodypiny, dlatego zaleca się rozpoczynanie leczenia od najmniejszej dawki i stopniowe jej zwiększanie z monitorowaniem klinicznym i laboratoryjnym. U osób w podeszłym wieku konieczna jest ostrożność przy zwiększaniu dawki ze względu na zmienioną farmakokinetykę leku. W przypadku niewydolności nerek standardowe dawkowanie jest dopuszczalne, gdyż stopień niewydolności nie wpływa na stężenie amlodypiny w osoczu, a lek nie jest usuwany podczas dializy. Produkty Agen zawierają minimalne ilości sodu (Agen 5: 0,106 mg/tabletka, Agen 10: 0,212 mg/tabletka), co kwalifikuje je jako „wolne od sodu”.
amlodypina, antagonista wapnia, AUC, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, farmakokinetyka leku, hemodializa, klasyfikacja NYHA, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, produkt wolny od sodu, przełom nadciśnieniowy, stężenie leku w osoczu, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alotendin 5 mg + 5 mg
Alotendin, zawierający bisoprolol fumaran i amlodypinę (w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg), wykazuje profil działań niepożądanych charakterystyczny dla obu składników. Amlodypina często powoduje objawy takie jak senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie skóry, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz zmęczenie. Bisoprolol natomiast może wywoływać bradykardię, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego (częstość niezbyt częsta) oraz rzadko nasilenie niewydolności serca. Obie substancje często powodują ból i zawroty głowy, a amlodypina dodatkowo senność, szczególnie na początku terapii. Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują zawał mięśnia sercowego (amlodypina), skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą (bisoprolol), oraz ciężkie reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona (amlodypina).
alergiczny nieżyt nosa, amlodypina, astma oskrzelowa, bezsenność, bisoprolol, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, depresja, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, hipertonia, impotencja, kołatanie serca, leukopenia, łuszczyca, łysienie, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, niestrawność, niewydolność serca, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, obturacyjna choroba płuc, omam, parestezja, plamica, podwójne widzenie, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia erekcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cardilopin 5 mg
Cardilopin (amlodypina bezylan) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej, z dawką początkową u dorosłych wynoszącą 5 mg raz na dobę, którą można zwiększyć do maksymalnie 10 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej. U pacjentów geriatrycznych zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki, stosując standardowe dawkowanie 5-10 mg/dobę. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka początkowa powinna wynosić 2,5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem do 5-10 mg/dobę, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby dawka początkowa to 2,5 mg/dobę, z bardzo powolnym zwiększaniem do maksymalnie 5 mg/dobę pod ścisłą kontrolą. U chorych z niewydolnością nerek, w tym dializowanych, stosuje się standardowe dawkowanie 5-10 mg/dobę, gdyż stężenie amlodypiny w surowicy nie koreluje ze stopniem uszkodzenia nerek, a lek nie jest usuwany podczas dializy.
amlodypina, badania farmakokinetyczne, dławica piersiowa, działanie hipotensyjne, inhibitory konwertazy angiotensyny, leki alfa-adrenolityczne, leki beta-adrenolityczne, leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, leki przeciwdławicowe, nadciśnienie tętnicze, pacjent dializowany, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, sok grejpfrutowy, stężenie amlodypiny w surowicy, terapia skojarzona, tiazydowe leki moczopędne, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rimal 10 mg + 10 mg
Lek Rimal to preparat złożony zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), oznaczony kodem ATC C09BB07, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Ramipryl, jako prolek, jest przekształcany do aktywnego metabolitu ramiprylatu, który hamuje konwertazę angiotensyny, zmniejszając produkcję angiotensyny II i rozkład bradykininy, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia oporu obwodowego bez istotnego wpływu na nerkowy przepływ osocza i filtrację kłębuszkową. Efekt hipotensyjny pojawia się po 1-2 godzinach, osiąga maksimum po 3-6 godzinach i utrzymuje się około 24 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Pełny efekt terapeutyczny uzyskuje się po 3-4 tygodniach stosowania, a długoterminowe badania, takie jak HOPE, potwierdzają redukcję ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych u pacjentów z wysokim ryzykiem, w tym z cukrzycą i mikroalbuminurią.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, amlodypina, amlodypiny bezylan, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista wapnia, badanie HOPE, bloker kanału wapniowego, bradykinina, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, choroba naczyń obwodowych, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wieńcowa, cukrzyca, dipeptydylokarboksypeptydaza I, działanie hipotensyjne, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, konwertaza angiotensyny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nerkowy przepływ osocza, opór tętniczy obwodowy, przesączanie kłębuszkowe, ramipryl, ramiprylat, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazokonstriktor, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simvasterol 20 mg
Simvasterol, zawierający symwastatynę, jest dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, z zakresem dawkowania od 5 do 80 mg raz na dobę, podawanym doustnie wieczorem. Dawkę należy modyfikować co minimum 4 tygodnie, z maksymalną dawką 80 mg zarezerwowaną dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których niższe dawki nie przyniosły efektu. Terapia rozpoczyna się zwykle od 10-20 mg, a u pacjentów wymagających redukcji LDL-C powyżej 45% zaleca się dawkę początkową 20-40 mg. W przypadku homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawka początkowa wynosi 40 mg, stosowana jako uzupełnienie innych metod leczenia. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych zalecana dawka to 20-40 mg na dobę, podawana wieczorem, w połączeniu ze zmianą stylu życia.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, choroba wieńcowa, dieta niskocholesterolowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, LDL-C, lomitapid, miopatia, powikłania sercowo-naczyniowe, produkty wiążące kwasy żółciowe, skala Tannera, symwastatyna, tabletka powlekana, werapamil, zaburzenia czynności nerek, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aramlessa 10 mg + 5 mg
Aramlessa to preparat złożony zawierający peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, wskazany do leczenia substytucyjnego nadciśnienia tętniczego samoistnego oraz stabilnej choroby wieńcowej. Lek dostępny jest w czterech dawkach: 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg (peryndopryl z argininą w dawkach 5 mg lub 10 mg, równoważnik peryndoprylu odpowiednio 3,395 mg lub 6,79 mg, oraz amlodypina w postaci bezylanu w dawkach 5 mg lub 10 mg). Preparat jest przeznaczony dla pacjentów już skutecznie leczonych obydwoma substancjami w tych samych dawkach, co umożliwia uproszczenie schematu leczenia i potencjalne zwiększenie adherencji do terapii.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Agnis 50 mg
Wildagliptyna, substancja czynna leku AGNIS, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co wynika z braku metabolizmu przez enzymy cytochromu P450 oraz braku wpływu na ich aktywność. Badania kliniczne z udziałem zdrowych ochotników nie wykazały istotnych interakcji z lekami takimi jak pioglitazon, metformina, glibenklamid, digoksyna, warfaryna (substrat CYP2C9), amlodypina, ramipryl, walsartan oraz symwastatyna. Warto jednak podkreślić, że dane te pochodzą z populacji zdrowych osób, co wymaga ostrożności przy ekstrapolacji do pacjentów z cukrzycą. Istotną interakcją farmakodynamiczną jest zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego u pacjentów stosujących jednocześnie wildagliptynę i inhibitory ACE, co wymaga monitorowania i rozważenia alternatywnych terapii.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, choroba tarczycy, cukrzyca, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk tiazydowy, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwzapalne, gliburyd, glikogenoliza, glukoneogeneza wątrobowa, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek hipolipemizujący, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, metformina, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, P-glikoproteina, pioglitazon, ramipryl, sympatykomimetyk, symwastatyna, walsartan, warfaryna, wildagliptyna, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 320 mg + 25 mg
Preparat Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma, zawierający amlodypinę (5-10 mg), walsartan (160-320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), może istotnie wpływać na funkcje psychomotoryczne pacjentów, co przekłada się na ich zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy, znużenie, bóle głowy, zmęczenie oraz nudności, których nasilenie koreluje z dawką leku – największe ryzyko występuje przy dawce 10 mg + 320 mg + 25 mg. Szczególnie amlodypina, jako antagonista kanałów wapniowych, wykazuje umiarkowany wpływ na zdolności psychomotoryczne, co wymaga indywidualnej oceny pacjenta przed dopuszczeniem do czynności wymagających pełnej sprawności.
amlodypina, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, antagonista kanału wapniowego, ból głowy, choroba współistniejąca, dobra praktyka kliniczna, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, funkcja psychomotoryczna, hydrochlorotiazyd, lek przeciwnadciśnieniowy, nudności, objaw niepożądany, stan kliniczny pacjenta, substancja czynna, walsartan, zawroty głowy, zmęczenie, znużenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Triveram jest wskazany do leczenia substytucyjnego u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym samoistnym i/lub stabilną chorobą wieńcową, u których współistnieją zaburzenia lipidowe, takie jak pierwotna hipercholesterolemia lub hiperlipidemia mieszana. Lek zawiera trzy składniki aktywne: atorwastatynę (10-40 mg), peryndopryl (5-10 mg) oraz amlodypinę (5-10 mg) w różnych kombinacjach dawek, co pozwala na indywidualizację terapii. Triveram jest przeznaczony wyłącznie dla pacjentów, którzy wcześniej byli skutecznie leczeni tymi trzema substancjami w identycznych dawkach podawanych jako oddzielne preparaty, co umożliwia kontynuację i stabilizację terapii w formie jednej tabletki złożonej.
amlodypina, atorwastatyna, compliance, dyslipidemia, hiperlipidemia mieszana, leczenie substytucyjne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze samoistne, peryndopryl, pierwotna hipercholesterolemia, profil lipidowy, schorzenia układu sercowo-naczyniowego, stabilna choroba wieńcowa, terapia skojarzona, terapia substytucyjna, zaburzenia lipidowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simratio 20 20 mg
Simratio zawiera symwastatynę w dawkach 10, 20 lub 40 mg, stosowaną doustnie raz na dobę, wieczorem, w zakresie dawkowania 5-80 mg. Początkowa dawka zwykle wynosi 10-20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20-40 mg/dobę u pacjentów wymagających znacznego obniżenia LDL-C (>45%). Maksymalna dawka 80 mg/dobę jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, którzy nie osiągnęli celów terapeutycznych na niższych dawkach. W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej zaleca się dawkę początkową 40 mg/dobę, stosowaną jako terapia uzupełniająca. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa to 10 mg/dobę, z zakresem 10-40 mg/dobę, dostosowywana co ≥4 tygodnie. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u ciężkich zaburzeń (klirens kreatyniny <30 ml/min) stosowanie dawek >10 mg wymaga ostrożności.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, ciężka hipercholesterolemia, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibraty, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, leki wiążące kwasy żółciowe, lomitapid, powikłania sercowo-naczyniowe, profilaktyka sercowo-naczyniowa, skala Tannera, symwastatyna, terapia skojarzona, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Alotendin 5 mg + 5 mg
Alotendin, zawierający bisoprolol (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia) w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza w ciąży i podczas karmienia piersią. Bisoprolol może obniżać perfuzję łożyska, co wiąże się z ryzykiem opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego, poronienia, porodu przedwczesnego oraz działań niepożądanych u płodu i noworodka, takich jak hipoglikemia i bradykardia. Amlodypina nie ma jednoznacznie potwierdzonego bezpieczeństwa w ciąży, a badania na zwierzętach wykazały toksyczność przy wysokich dawkach. Stosowanie Alotendinu w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko, przy czym konieczne jest monitorowanie przepływu maciczno-łożyskowego oraz rozwoju płodu, a także obserwacja noworodka w pierwszych 3 dniach życia pod kątem hipoglikemii i bradykardii.
amlodypina, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bilans korzyści i ryzyka, bisoprololu fumaran, bradykardia, hipoglikemia, laktacja, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, perfuzja łożyska, poród przedwczesny, poronienie samoistne, przepływ maciczno-łożyskowy, receptor beta1-adrenergiczny, śmierć wewnątrzmaciczna, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie perfuzji łożyskowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 5 mg + 10 mg
Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals to lek łączący inhibitor konwertazy angiotensyny (perindopril) oraz pochodną dihydropirydyny (amlodypinę), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Produkt dostępny jest w czterech wariantach dawkowania, umożliwiających indywidualizację terapii: 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg, zawierających odpowiednio 41,672 mg lub 83,344 mg laktozy jednowodnej. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne (perindopril, amlodypinę), inne inhibitory ACE, pochodne dihydropirydyny oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania takie jak obrzęk naczynioruchowy po inhibitorach ACE, dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, a także drugi i trzeci trymestr ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu (np. niedorozwój czaszki, niewydolność nerek, hipotensja).
amlodypina, działanie niepożądane, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy dziedziczny, peryndopryl, pochodna dihydropirydyny, powikłanie sercowo-naczyniowe, sakubitryl z walsartanem, trymestr ciąży, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Lek Tolutris jest wskazany do terapii zastępczej u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie jest skutecznie kontrolowane dotychczasowym leczeniem skojarzonym: produktem złożonym telmisartan (40-80 mg) z hydrochlorotiazydem (12,5-25 mg) oraz amlodypiną (5-10 mg) jako pojedynczą substancją. Tolutris dostępny jest w czterech wariantach dawkowania, które odpowiadają dotychczas stosowanym dawkom substancji czynnych, co umożliwia zachowanie skuteczności i bezpieczeństwa terapii przy uproszczeniu schematu leczenia do jednej tabletki dziennie. Warianty leku różnią się dawkami telmisartanu (40 lub 80 mg), amlodypiny (5 lub 10 mg) oraz hydrochlorotiazydu (12,5 lub 25 mg), a także postacią i oznaczeniem tabletki (L1-L4). Dobór odpowiedniego wariantu powinien być oparty na aktualnym schemacie dawkowania pacjenta.
adherencja do zaleceń terapeutycznych, amlodypina, całkowity niedobór laktazy, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie skojarzone, nadciśnienie tętnicze samoistne, nietolerancja galaktozy, produkt dwuskładnikowy, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan i hydrochlorotiazyd, telmisartan z hydrochlorotiazydem, terapia wielolekowa, terapia zastępcza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sumilar HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Sumilar HCT to trójskładnikowy preparat do leczenia nadciśnienia tętniczego, zawierający ramipryl (5 lub 10 mg), amlodypinę (5 lub 10 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 lub 25 mg) w czterech różnych kombinacjach dawek. Lek dostępny jest w formie kapsułek twardych o zróżnicowanym wyglądzie, co ułatwia identyfikację odpowiedniej dawki. Produkt jest wskazany wyłącznie jako leczenie zastępcze u pacjentów, którzy wcześniej osiągnęli stabilną kontrolę ciśnienia tętniczego stosując te trzy substancje czynne w oddzielnych preparatach, przy czym dawki muszą odpowiadać jednej z dostępnych kombinacji Sumilar HCT. Zastosowanie leku wymaga wykluczenia przeciwwskazań do któregokolwiek ze składników oraz potwierdzenia konieczności terapii wszystkimi trzema substancjami.
adherencja do leczenia, amlodypina, amlodypina i hydrochlorotiazyd, bloker kanałów wapniowych, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kapsułka twarda, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie zastępcze, nadciśnienie tętnicze, ramipryl, schemat leczenia, Sumilar HCT, trójskładnikowy produkt leczniczy, współpraca pacjenta - Leksykon leków
Skład i postać leku – Olmita 20 mg + 5 mg
Olmita to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający kombinację olmesartanu medoksomilu i amlodypiny bezylanu, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Dostępny jest w trzech wariantach dawkowania: 20 mg olmesartanu + 5 mg amlodypiny, 40 mg olmesartanu + 5 mg amlodypiny oraz 40 mg olmesartanu + 10 mg amlodypiny. Każda tabletka zawiera odpowiednio 4,20 mg lub 8,40 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Tabletki różnią się kolorem i wymiarami, co ułatwia ich identyfikację i podział na równe dawki. Substancje pomocnicze w rdzeniu to m.in. celuloza mikrokrystaliczna, skrobia kukurydziana żelowana, kroskarmeloza sodowa oraz magnezu stearynian, natomiast skład otoczki zawiera m.in. alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek (E171) oraz barwniki żelaza tlenek żółty i czerwony (E172) w zależności od dawki.
alkohol poliwinylowy, amlodypina, amlodypiny bezylan, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, nadciśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, olmesartan medoksomil, skrobia kukurydziana, substancja rozsadzająca, substancja smarująca, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Interakcje leku – Camlocor 16 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Camlocor, zawierający kandesartan cyleksetylu i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z właściwości obu składników. Kandesartan może powodować hiperkaliemię przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas, suplementów potasu lub heparyny, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Interakcje z inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem zwiększają ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego ich łączne stosowanie jest przeciwwskazane. NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek, szczególnie u osób starszych, co wymaga odpowiedniego nawodnienia i monitorowania. Ponadto, stosowanie litu z kandesartanem może prowadzić do wzrostu stężenia litu i nasilenia jego toksyczności, co wymaga ścisłej kontroli.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, dysfagia, enalapril, etynyloestradiol lewonorgestrel, ewerolimus, glibenklamid, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hydrochlorotiazyd, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, kandesartan cyleksetylu, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, leki moczopędne oszczędzające potas, makrolid, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nifedypina, ostra niewydolność nerek, preparaty litu, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ramidilan HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg
Przedawkowanie leku Ramidilan HCT, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE), amlodypinę (bloker kanałów wapniowych) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy diuretyk), może prowadzić do wielonarządowych i zróżnicowanych objawów klinicznych. Ramipryl wywołuje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, co skutkuje znacznym niedociśnieniem tętniczym, bradykardią, zaburzeniami elektrolitowymi oraz niewydolnością nerek. Amlodypina może powodować odruchową tachykardię, długotrwałe niedociśnienie, a także rzadki, ale poważny niekardiogenny obrzęk płuc pojawiający się z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu. Hydrochlorotiazyd natomiast prowadzi do hipokaliemii, hipochloremii, hiponatremii oraz odwodnienia, co może skutkować zaburzeniami rytmu serca i ostrą retencją moczu u pacjentów z rozrostem gruczołu krokowego. Brak jest precyzyjnych danych dotyczących toksycznych dawek poszczególnych składników.
agonista receptorów alfa1-adrenergicznych, amlodypina, angiotensyna II, bloker kanałów wapniowych, bradykardia, ciśnienie tętnicze, diureza, dopamina, glikozyd naparstnicy, glukonian wapnia, hemodializa, hemofiltracja, hipochloremia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, noradrenalina, odwodnienie, ostra retencja moczu, płukanie żołądka, ramipryl, ramiprylat, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozrost gruczołu krokowego, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia odruchowa, tiazydowy lek moczopędny, węgiel aktywowany, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Egiramlon 5 mg + 5 mg
Egiramlon, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wykazuje istotne ograniczenia i przeciwwskazania w stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią. W pierwszym trymestrze ciąży stosowanie inhibitorów ACE, w tym ramiprylu, nie jest zalecane ze względu na potencjalne ryzyko wad wrodzonych, choć dane epidemiologiczne są niejednoznaczne. W drugim i trzecim trymestrze stosowanie ramiprylu jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu ryzyka toksycznego działania na płód, w tym pogorszenia czynności nerek, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki oraz powikłań noworodkowych takich jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. W przypadku potwierdzenia ciąży konieczne jest natychmiastowe odstawienie Egiramlonu i wdrożenie alternatywnego leczenia przeciwnadciśnieniowego o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Zaleca się również ultrasonograficzne monitorowanie czynności nerek i czaszki płodu, jeśli ekspozycja na lek miała miejsce po pierwszym trymestrze.
amlodypina, antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne, czynność nerek, Egiramlon, hiperkaliemia, inhibitor ACE, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, przenikanie do mleka ludzkiego, ramipryl, ryzyko teratogenne, toksyczność płodowa, toksyczny wpływ na płodność, trymestr ciąży, wada wrodzona, zaburzenie płodności, zmiany biochemiczne plemników - Leksykon leków
Interakcje leku – Ramizek Combi 2,5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramizek Combi, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanału wapniowego), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z sakubitrylem/walsartanem, gdzie konieczne jest zachowanie 36-godzinnego odstępu między lekami ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Ponadto, leki oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren), suplementy potasu oraz trimetoprim i kotrimoksazol mogą powodować znaczne zwiększenie stężenia potasu w surowicy, co wymaga regularnego monitorowania. Interakcje z lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz heparyną również zwiększają ryzyko hiperkaliemii. Współistniejące stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych i substancji obniżających ciśnienie tętnicze (np. diuretyki, azotany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększa ryzyko niedociśnienia, natomiast sympatykomimetyki mogą osłabiać działanie ramiprylu.
adrenalina, afereza lipoprotein, alfuzosyna, allopurynol, amiloryd, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, baklofen, błona dializacyjna, cyklosporyna, cytostatyk, dantrolen, digoksyna, diltiazem, dobutamina, doksazosyna, dopamina, erytromycyna, ewerolimus, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, izoproterenol, klarytromycyna, kortykosteroid, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek znieczulający, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prazosyna, prokainamid, racekadotryl, ramipryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ryfampicyna, sakubitryl walsartan, sole litu, spironolakton, sympatykomimetyk, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, tamsulozyna, temsyrolimus, terazosyna, triamteren, trimetoprim, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (amlodypina 10 mg, walsartan 160 mg). W badaniach na szczurach zaobserwowano zmiany histopatologiczne w żołądku (stan zapalny, owrzodzenia) przy narażeniu 1,9- do 11-krotnym dawki klinicznej, a także uszkodzenia nerek (bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne, przerost tętniczek) przy narażeniu 7-13-krotnym. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nie skostniałe paliczki kończyn przednich przy dawkach około 10-12-krotnych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie stwierdzono działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, azot mocznikowy, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzała spermatyda, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, nieskostniałe paliczki, NOAEL, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sumilar 5 mg + 10 mg
Sumilar to lek złożony zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanału wapniowego), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Preparat dostępny jest w czterech wariantach dawkowania: 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg (ramipryl + amlodypina, odpowiednio, amlodypina jako bezylan). Lek przeznaczony jest wyłącznie do leczenia zastępczego u pacjentów, którzy uprzednio osiągnęli stabilną kontrolę ciśnienia tętniczego stosując ramipryl i amlodypinę w identycznych dawkach jako oddzielne preparaty. Wskazaniem do stosowania Sumilar jest uproszczenie schematu terapeutycznego oraz kontynuacja skutecznej terapii, co może poprawić adherencję pacjentów.
adherencja terapeutyczna, amlodypina, antagonista wapnia, bezylan, działanie niepożądane, inhibitor konwertazy angiotensyny, kapsułka twarda, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie zastępcze, leczenie zastępcze nadciśnienia, nadciśnienie tętnicze, politerapia, preparat złożony, ramipryl, schemat terapeutyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Medreg 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, antagonisty kanału wapniowego stosowanego w leczeniu nadciśnienia tętniczego i choroby niedokrwiennej serca, wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała) powodują istotne zaburzenia rozrodcze u szczurów i myszy, takie jak opóźnienie porodu, wydłużenie czasu trwania porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa. Badania płodności u szczurów wykazały brak negatywnego wpływu przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi), jednak krótkotrwałe podawanie amlodypiny samcom w dawce odpowiadającej dawce terapeutycznej u ludzi skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego, co sugeruje możliwy wpływ na parametry płodności zależny od schematu dawkowania i czasu ekspozycji.
aberracje chromosomowe, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutacje punktowe, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, spermatogeneza, spermatydy, testosteron, zaburzenie procesu rozrodczego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Prestozek Combi 8 mg + 5 mg
Lek Prestozek Combi, zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według systemu MedDRA i podzielonych na kategorie częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana. Do najważniejszych działań niepożądanych należą obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek), zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiponatremia), reakcje hematologiczne (agranulocytoza, pancytopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna), a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i rumień wielopostaciowy. Częstość występowania poszczególnych działań niepożądanych różni się w zależności od substancji czynnej, np. kaszel i duszność występują często przy stosowaniu peryndoprylu, natomiast obrzęk kostek i zaczerwienienie twarzy są częste przy amlodypinie.
agranulocytoza, amlodypina, bloker kanału wapniowego, cholestaza, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, leukopenia, małopłytkowość, niedobór G-6PDH, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, system MedDRA, udar mózgu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia pozapiramidowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zapalenie wątroby cytolityczne, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Gliptivil Combo 50 mg + 850 mg
Gliptivil Combo, zawierający wildagliptynę i metforminę, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co wynika z braku metabolizmu wildagliptyny przez układ CYP450 oraz jej braku wpływu na te enzymy. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji wildagliptyny z lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd), digoksyną, warfaryną, amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną. Istotne klinicznie jest jednak zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z wildagliptyną. Metformina natomiast wymaga szczególnej ostrożności w połączeniu z alkoholem (zwiększone ryzyko kwasicy mleczanowej), jodowymi środkami kontrastowymi (konieczne przerwanie terapii na co najmniej 48 godzin) oraz lekami wpływającymi na czynność nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, leki moczopędne), które mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej i wymagać monitorowania funkcji nerek. Dodatkowo, leki o działaniu hiperglikemicznym (glikokortykosteroidy, agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, leki moczopędne) mogą osłabiać efekt hipoglikemizujący metforminy, co wymaga częstszego monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawki.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, choroby tarczycy, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, dolutegrawir, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, glibenclamid, glikokortykosteroid, glukoneogeneza, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor ekstruzji wielolekowej i toksyn, jodowy środek kontrastowy, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, P-glikoproteina, pioglitazon, ramipryl, ranolazyna, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazyd, transporter kationów organicznych 2, walsartan, wandetanib, warfaryna, wildagliptyna z metforminą - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Normodipine 10 mg
Amlodypina (Normodipine) u kobiet w ciąży powinna być stosowana wyłącznie, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a inne bezpieczniejsze leki są niedostępne. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały potencjalne działania teratogenne przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne u ludzi. Lek przenika do mleka matki w ilości od 3 do 7% dawki matczynej (maksymalnie do 15%), jednak wpływ na niemowlę karmione piersią nie jest dokładnie poznany. Decyzja o kontynuacji leczenia amlodypiną podczas karmienia piersią powinna uwzględniać korzyści z karmienia, korzyści terapeutyczne dla matki oraz możliwość alternatywnych metod leczenia i żywienia dziecka.
amlodypina, antagonista wapnia, bezpieczeństwo stosowania leku, dane farmakokinetyczne, dawka terapeutyczna, dławica piersiowa, działanie niepożądane, ekspozycja niemowlęcia, główki plemników, karmienie piersią, kobieta w ciąży, kobieta w wieku rozrodczym, mleko kobiece, nadciśnienie tętnicze, parametry nasienia, powikłania sercowo-naczyniowe, przedział międzykwartylowy, zdolność zapładniająca - Leksykon leków
Interakcje leku – SimvaHexal 20 20 mg
Symwastatyna jest substratem enzymu CYP3A4 oraz transporterów OATP1B1 i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna czy inhibitory proteazy HIV, mogą zwiększać ekspozycję na kwas symwastatyny nawet 10-11-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; z tego względu ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Podobnie przeciwwskazane jest łączenie symwastatyny z cyklosporyną, danazolem oraz gemfibrozylem (który zwiększa AUC kwasu symwastatyny 1,9-krotnie). W przypadku fenofibratu ryzyko miopatii nie jest większe niż suma ryzyk monoterapii, natomiast niacyna w dawkach ≥1 g/dobę może powodować rzadkie przypadki miopatii. Antagoniści kanału wapniowego (werapamil, diltiazem, amlodypina) zwiększają ekspozycję na kwas symwastatyny 1,6-2,7-krotnie, co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Sok grejpfrutowy, hamując CYP3A4 w jelicie, może zwiększyć ekspozycję na lek nawet 7-krotnie przy spożyciu >1 l/dobę, dlatego jego unikanie jest zalecane.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, białko oporności raka piersi, boceprewir, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, daptomycyna, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, erytromycyna, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, glukuronidacja, hamowanie enzymu, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lomitapid, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia i rabdomioliza, nefazodon, pochodna kumaryny, pozakonazol, rodzinna hipercholesterolemia homozygotyczna, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, telaprewir, telitromycyna, tikagrelor, transporter leków, transporter OATP1B1, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Przedawkowanie – Co-Amlessa 4 mg + 10 mg + 1,25 mg
Przedawkowanie leku Co-Amlessa, zawierającego peryndopryl, amlodypinę i indapamid, prowadzi do ciężkich zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, nerwowego, moczowego oraz równowagi elektrolitowej. Dominującym objawem jest niedociśnienie tętnicze, często z tachykardią odruchową, a także hiponatremia i hipokaliemia wynikające z działania indapamidu i peryndoprylu. W ciężkich przypadkach obserwuje się oligurię, anurię oraz ryzyko wstrząsu i niekardiogennego obrzęku płuc, który może wystąpić z opóźnieniem do 48 godzin po przedawkowaniu. Objawy neurologiczne obejmują zawroty głowy, senność i splątanie, co jest konsekwencją hipoperfuzji mózgowej. Ze względu na synergistyczne działanie trzech składników, nawet niewielkie przekroczenie dawki terapeutycznej może wywołać poważne skutki kliniczne, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby, osób starszych oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych leków hipotensyjnych.
amlodypina, antagonista wapnia, anuria, dializa, dializoterapia, diuretyk tiazydopodobny, glukonian wapnia, hipoperfuzja mózgowa, hipowolemia, indapamid, inhibitor ACE, izotoniczny roztwór soli, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, oligouria, peryndopryl, peryndoprylat, płukanie żołądka, pozycja Trendelenburga, środki wazopresyjne, tachykardia odruchowa, węgiel aktywowany, wstrząs zakończony zgonem, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Sumilar HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg
Sumilar HCT to preparat w postaci kapsułek twardych, zawierający kombinację trzech substancji czynnych: ramipryl, amlodypinę (w formie amlodypiny bezylanu) oraz hydrochlorotiazyd, dostępny w czterech wariantach dawkowania: 5 mg + 5 mg + 12,5 mg, 5 mg + 5 mg + 25 mg, 10 mg + 5 mg + 25 mg oraz 10 mg + 10 mg + 25 mg. Różne dawki umożliwiają indywidualizację terapii nadciśnienia tętniczego, a obecność amlodypiny w formie bezylanu wpływa na biodostępność leku. Substancje pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, wapnia wodorofosforan bezwodny, skrobia żelowana kukurydziana, karboksymetyloskrobia sodowa i sodu stearylofumaran, zapewniają odpowiednią stabilność, spoistość i rozpad kapsułek po podaniu.
amlodypina, amlodypiny bezylan, biodostępność leku, blister, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, kapsułka twarda, karboksymetyloskrobia sodowa, okres ważności, postać farmaceutyczna, ramipryl, skrobia żelowana, sodu stearylofumaran, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja rozsadzająca, utylizacja leków, wapnia wodorofosforan - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Adipine 5 mg
W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie wpływu amlodypiny, substancji czynnej preparatu Adipine, na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, amlodypina wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na te zdolności, co wymaga poinformowania pacjenta, zwłaszcza jeśli codziennie prowadzi pojazdy lub obsługuje urządzenia wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej. Kluczowe są objawy niepożądane takie jak zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie oraz nudności, które mogą zaburzać orientację przestrzenną, obniżać koncentrację i wydłużać czas reakcji, a tym samym zwiększać ryzyko wypadków. Szczególną uwagę należy zwrócić na początkowy okres leczenia, kiedy to objawy te mogą być bardziej nasilone.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cardilopin 10 mg
Amlodypina, substancja czynna leku Cardilopin, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na amlodypinę (we wszystkich dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 10 mg), inne pochodne dihydropirydyny oraz substancje pomocnicze preparatu. Ze względu na mechanizm działania polegający na rozkurczu mięśni gładkich naczyń i obniżeniu ciśnienia tętniczego, lek nie powinien być stosowany w stanach takich jak ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny) oraz w określonych schorzeniach kardiologicznych, w tym ciężkiej stenozie aortalnej i niestabilnej niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego. Działanie amlodypiny może pogłębić hipotensję, zaburzyć perfuzję narządową oraz nasilić objawy chorób serca, co stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta.
amlodipin bezylan, amlodypina, antagonista wapnia pochodny dihydropirydyny, ciśnienie tętnicze, czynność skurczowa serca, działanie inotropowo ujemne, funkcja skurczowa, hipotensja, lek przeciwnadciśnieniowy, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, perfuzja narządowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, rozkurcz mięśni gładkich, stenoza aortalna, wstrząs kardiogenny, zaburzenie hemodynamiczne, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simvacard 20 20 mg
Lek Simvacard (symwastatyna) jest dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg w formie tabletek powlekanych, z zakresem dawkowania od 5 mg do 80 mg podawanych raz na dobę, wieczorem. Modyfikacje dawki powinny odbywać się co najmniej co 4 tygodnie, a maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których niższe dawki okazały się nieskuteczne. Standardowa dawka początkowa u dorosłych wynosi 10-20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20-40 mg/dobę w celu znacznego obniżenia LDL-C (>45%). W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej zaleca się dawkę początkową 40 mg/dobę, stosowaną jako terapia uzupełniająca lub gdy inne metody są niewskazane. W prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się dawki 20-40 mg/dobę, równolegle z dietą i aktywnością fizyczną.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, diltiazem, działanie niepożądane, elbaswir, fenofibrat, fibraty, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia ciężka, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, lomitapid, ostra niewydolność nerek, preparaty wiążące kwasy żółciowe, profilaktyka sercowo-naczyniowa, skala Tannera, symwastatyna, układ sercowo-naczyniowy, umiarkowana niewydolność nerek, werapamil - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Elestar HCT 20 mg + 5 mg + 12,5 mg
Elestar HCT to preparat złożony zawierający olmesartan medoksomil (antagonista receptora angiotensyny II typu AT1), amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych typu L) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy lek moczopędny). Kombinacja tych trzech substancji zapewnia synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe, skutkujące efektywniejszym obniżeniem ciśnienia tętniczego niż monoterapia. Olmesartan blokuje receptor AT1, co prowadzi do rozkurczu naczyń i zmniejszenia retencji sodu, amlodypina powoduje rozkurcz mięśni gładkich naczyń i redukcję oporu obwodowego, a hydrochlorotiazyd zwiększa diurezę i zmniejsza objętość osocza. Olmesartan przeciwdziała utracie potasu indukowanej przez hydrochlorotiazyd, co jest istotną korzyścią kliniczną. Działanie olmesartanu i amlodypiny utrzymuje się przez 24 godziny przy dawkowaniu raz na dobę, natomiast hydrochlorotiazyd wykazuje efekt moczopędny po około 2 godzinach, utrzymujący się 6-12 godzin.
amlodypina, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, cukrzyca typu 2, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, działanie przeciwnadciśnieniowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, gospodarka potasowa, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina, lek moczopędny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, nefropatia, niewydolność serca, normoalbuminuria, obrzęk płucny, olmesartan, przerost lewej komory, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, tachyfilaksja, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodipine Fair-Med 5 mg
Stosowanie amlodypiny (produkt leczniczy Amlodipine Fair-Med) jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na amlodypinę lub inne pochodne dihydropirydyny, a także u osób z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), zawężeniem drogi odpływu z lewej komory serca (np. dużym zwężeniem zastawki aorty) oraz niestabilną hemodynamicznie niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Mechanizm działania amlodypiny, polegający na rozszerzaniu naczyń obwodowych, może w tych stanach prowadzić do pogorszenia perfuzji, nasilenia niedociśnienia, zwiększenia obciążenia lewej komory oraz destabilizacji hemodynamicznej.
amlodypina, blokery kanałów wapniowych, działanie wazodylatacyjne, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niestabilna niewydolność serca, opór obwodowy, parametry hemodynamiczne, perfuzja tkankowa, pochodna dihydropirydyny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zahron Combi 20 mg + 10 mg
Preparat Zahron Combi, zawierający rozuwastatynę i amlodypinę, posiada liczne przeciwwskazania wynikające z właściwości obu substancji czynnych. Rozuwastatyna jest bezwzględnie przeciwwskazana u pacjentów z czynną chorobą wątroby, podwyższoną aktywnością transaminaz przekraczającą 3-krotnie górną granicę normy, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatią, jednoczesnym leczeniem cyklosporyną, ciążą, karmieniem piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Amlodypina jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (np. stenozą aortalną), hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po zawale oraz nadwrażliwością na dihydropirydyny. Ponadto preparat nie powinien być stosowany u osób z nadwrażliwością na substancje pomocnicze.
amlodypina, antagonista wapnia, choroba autoimmunologiczna, choroba wątroby, cyklosporyna, cytochrom P450, enzymy wątrobowe, fibrat, hepatotoksyczność, hipotensja ortostatyczna, HIV, interakcje farmakodynamiczne, klirens kreatyniny, lek hipolipemizujący, miopatia, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność serca, pochodna dihydropirydyny, rabdomioliza, rozuwastatyna, stenoza aortalna, transaminazy, uszkodzenie mięśni, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności tarczycy, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodipine Bluefish 5 mg
Amlodypina, będąca pochodną dihydropirydyny i działająca jako bloker kanałów wapniowych, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu Amlodipine Bluefish (5 mg). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. znaczną stenozę aortalną) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Mechanizm działania amlodypiny polega na rozszerzaniu naczyń obwodowych, co w wymienionych stanach może prowadzić do niebezpiecznego spadku ciśnienia tętniczego, hipoperfuzji narządowej oraz pogorszenia funkcji skurczowej mięśnia sercowego.
amlodypina, amlodypiny bezylan, blokery kanałów wapniowych, działanie inotropowe ujemne, działanie wazodylatacyjne, echokardiografia, funkcja lewej komory, funkcja skurczowa lewej komory, hipoperfuzja narządowa, hipoperfuzja wieńcowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie narządów, niestabilna niewydolność serca, obciążenie wstępne, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodna dihydropirydyny, preload, reakcja alergiczna, rozszerzanie naczyń krwionośnych, stenoza aortalna, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie perfuzji tkankowej, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlodipine Bluefish 10 mg
Amlodypina, stosowana u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią, wymaga szczegółowej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Bezpieczeństwo jej stosowania w ciąży nie jest jednoznacznie potwierdzone, a badania przedkliniczne na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Stosowanie amlodypiny w ciąży jest zalecane jedynie, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw, a choroba podstawowa stanowi większe zagrożenie dla matki i płodu. U kobiet karmiących piersią amlodypina przenika do mleka w ilościach od 3% do 7% dawki matki, z maksymalną wartością do 15%, a jej wpływ na niemowlę pozostaje nieznany, co wymaga indywidualnej decyzji dotyczącej kontynuacji leczenia lub karmienia piersią.
- Leksykon substancji czynnych
Kandesartan – Dawkowanie i sposób podawania
Kandesartan cyleksetyl, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. U dorosłych z nadciśnieniem początkowa dawka wynosi 8 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 32 mg/dobę w zależności od kontroli ciśnienia. U pacjentów z hipowolemią, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby dawka początkowa powinna być obniżona do 4 mg/dobę, z indywidualnym dostosowaniem. U dzieci i młodzieży (6–<18 lat) dawka początkowa to 4 mg/dobę, z maksymalną dawką do 8 mg dla masy ciała <50 kg i do 16 mg dla masy ≥50 kg. U pacjentów rasy negroidalnej obserwuje się słabsze działanie przeciwnadciśnieniowe, co wymaga często zwiększenia dawki i terapii skojarzonej. W leczeniu niewydolności serca u dorosłych dawka początkowa wynosi 4 mg/dobę, stopniowo zwiększana co 2 tygodnie do maksymalnie 32 mg/dobę, z koniecznością monitorowania funkcji nerek i elektrolitów.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, biodostępność kandesartanu, cholestaza, działanie przeciwnadciśnieniowe, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetyl, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, rasa negroidalna, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, terapia skojarzona, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Amlonor 10 mg
Amlodypina, stosowana w dawkach 5 mg lub 10 mg (w postaci amlodypiny bezylanu), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Bezpieczeństwo stosowania leku w ciąży nie zostało ostatecznie potwierdzone, a dane kliniczne są niewystarczające. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozrodczość przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Stosowanie amlodypiny w ciąży jest dopuszczalne jedynie, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw, a stan pacjentki (np. ciężkie nadciśnienie tętnicze) stanowi większe zagrożenie dla matki i płodu niż potencjalne ryzyko leku. W takich przypadkach konieczne jest indywidualne rozważenie stosunku korzyści do ryzyka oraz ścisłe monitorowanie pacjentki.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Prestarium Initio 3,5 mg + 2,5 mg
Co-Prestarium Initio, zawierający peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, jest lekiem złożonym stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki aktywne (inhibitory ACE, dihydropirydyny) oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę (31,62 mg w tabletce 3,5 mg + 2,5 mg i 63,23 mg w tabletce 7 mg + 5 mg). Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, obrzękiem naczynioruchowym (w tym dziedzicznym i idiopatycznym), a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży. Ponadto, nie powinien być stosowany w stanach kardiologicznych takich jak ciężkie niedociśnienie, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory oraz hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale.
afereza lipoprotein, aliskiren, amlodypina, cukrzyca, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor ACE, laktoza jednowodna, metoda pozaustrojowa, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, peryndopryl, pochodna dihydropirydyny, sakubitryl, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał serca, zwężenie drogi odpływu, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dipperam HCT 10 mg + 320 mg + 25 mg
Lek Dipperam HCT, zawierający amlodypinę, walsartan oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności i toksyczności dla płodu. Nie zaleca się stosowania u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), bezmoczem lub dializowanych, a także u pacjentów z marskością żółciową wątroby lub zastojem żółci, ze względu na zaburzenia metabolizmu leku i zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Ponadto, jednoczesne stosowanie aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² jest przeciwwskazane z powodu ryzyka hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, dializoterapia, filtracja kłębuszkowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, hydrochlorotiazyd, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, marskość żółciowa wątroby, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, stenoza aortalna, terapia hipotensyjna, teratogenność, trymestr ciąży, walsartan, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory