aminotransferazy
Aminotransferazy to grupa enzymów biorących udział w procesach transaminacji, czyli przenoszenia grup aminowych pomiędzy aminokwasami a kwasami α-ketokarboksylowymi. Najważniejsze klinicznie aminotransferazy to aminotransferaza alaninowa (ALT) i aminotransferaza asparaginianowa (AST), które stanowią podstawowe markery uszkodzenia wątroby.
ALT występuje głównie w hepatocytach, podczas gdy AST jest obecna w wielu tkankach, w tym w wątrobie, mięśniu sercowym, mięśniach szkieletowych, nerkach i mózgu. Wzrost stężenia tych enzymów w surowicy krwi jest czułym wskaźnikiem uszkodzenia komórek, w których są one zlokalizowane, co pozwala na wykorzystanie ich jako biomarkerów diagnostycznych.
Podwyższony poziom aminotransferaz może wskazywać na choroby wątroby (wirusowe zapalenie wątroby, alkoholową chorobę wątroby, niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby, toksyczne uszkodzenie wątroby), choroby mięśni (miopatie, rabdomioliza), zawał mięśnia sercowego oraz inne stany chorobowe. Stosunek AST/ALT (współczynnik de Ritisa) może być pomocny w różnicowaniu etiologii chorób wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Opokan
Meloksykam należy stosować z zachowaniem szczególnej ostrożności, używając najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Nie zaleca się przekraczania maksymalnej dawki dobowej ani łączenia meloksykamu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności. Przed terapią należy wykluczyć aktywne choroby przewodu pokarmowego, a u pacjentów z historią wrzodów lub zapalenia przełyku konieczne jest monitorowanie nawrotów. Ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, takich jak krwawienia, owrzodzenia czy perforacje, wzrasta przy podwyższonych dawkach, chorobie wrzodowej w wywiadzie oraz u osób w podeszłym wieku. W tych grupach wskazane jest stosowanie leków ochronnych błony śluzowej, np. inhibitorów pompy protonowej lub mizoprostolu. Meloksykam jest przeciwwskazany u pacjentów przyjmujących heparynę w dawkach leczniczych, leki przeciwzakrzepowe, inne NLPZ lub kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 500 mg jednorazowo lub ≥ 3 g/dobę.
aminotransferazy, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista witaminy K, bilirubina, choroba Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, filtracja kłębuszkowa, heparyna, hiperlipidemia, hipowolemia, inhibitor ACE, inhibitor pompy protonowej, inhibitory cyklooksygenazy-2, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, meloksykam, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, nefropatia toczniowa, NLPZ, perforacja, skala Child-Pugh, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trwały rumień polekowy, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ximve 40 mg
Lek Ximve (symwastatyna) w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę bezwodną (74,5 mg, 149,0 mg i 289,0 mg odpowiednio), a także u osób z czynną chorobą wątroby lub niewyjaśnionym, utrzymującym się wzrostem aminotransferaz. Stosowanie w ciąży i okresie laktacji jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko teratogenności i przenikania leku do mleka matki. Ponadto, jednoczesne podawanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, nelfinawir, erytromycyna) jest zabronione ze względu na co najmniej pięciokrotne zwiększenie ekspozycji na symwastatynę i ryzyko miopatii oraz rabdomiolizy. Interakcje występują także z gemfibrozylem, cyklosporyną i danazolem, które mogą zwiększać toksyczność leku.
aminotransferazy, antybiotyk makrolidowy, ciąża i karmienie piersią, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, danazol, dysfunkcja wątroby, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, laktoza bezwodna, lek przeciwgrzybiczny, lomitapid, miopatia, nadwrażliwość na symwastatynę, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, rabdomioliza, statyna, symwastatyna, zaburzenia funkcji tarczycy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vastan 20 mg
Symwastatyna (Vastan) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (65,48 mg w tabletce 10 mg, 130,96 mg w 20 mg), a także u osób z czynną chorobą wątroby lub niewyjaśnionym, utrzymującym się wzrostem aminotransferaz. Leku nie należy stosować u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko teratogenne i przenikanie do mleka matki. Przeciwwskazane jest także łączenie symwastatyny z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, nelfinawir, erytromycyna), które mogą zwiększać AUC symwastatyny co najmniej pięciokrotnie, podnosząc ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Ponadto, niezalecane jest jednoczesne stosowanie z gemfibrozylem, cyklosporyną i danazolem ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych mięśniowych.
aminotransferazy, antybiotyk makrolidowy, choroba wątroby, cyklosporyna, danazol, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna, hiperlipidemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, lek przeciwgrzybiczny, lomitapid, nadwrażliwość, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, rabdomioliza, statyna, symwastatyna, Vastan - Leksykon leków
Działania niepożądane – Meropenem AptaPharma 2000 mg
Meropenem, antybiotyk z grupy karbapenemów, stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka 2,3%, nudności i wymioty 1,4%), reakcje skórne (wysypka 1,4%) oraz odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). W badaniach laboratoryjnych najczęściej obserwowano trombocytozę (1,6%) oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy, fosfatazy alkalicznej, dehydrogenazy mleczanowej) w zakresie 1,5-4,3%. Rzadziej występują poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza czy niedokrwistość hemolityczna, które wymagają monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza podczas długotrwałej terapii. Wśród działań niepożądanych układu nerwowego dominują ból głowy i parestezje, a drgawki, choć rzadkie, mogą pojawić się u pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi lub nerkowymi.
agranulocytoza, aminotransferazy, anafilaksja, biegunka, bilirubina, ciężkie zakażenie, Clostridioides difficile, drgawki, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, kandydoza jamy ustnej, karbapenemy, kreatynina, leukopenia, majaczenie, mocznik, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, odczyn zapalny, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezje, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, wysypka, zaburzenia funkcji wątroby, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jelita poantybiotykowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Jaxteran
Fumaran dimetylu, substancja czynna leku JAXTERAN, wymaga ścisłego monitorowania podczas terapii, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji nerek, wątroby oraz morfologii krwi. Zaleca się badania kontrolne kreatyniny, azotu mocznikowego i ogólne badanie moczu przed rozpoczęciem leczenia, po 3 i 6 miesiącach, a następnie co 6-12 miesięcy. Należy zwracać uwagę na objawy zespołu Fanconiego, takie jak białkomocz, cukromocz przy prawidłowej glikemii, hiperaminoacyduria i fosfaturia, które mogą prowadzić do osteomalacji hipofosfatemicznej. Monitorowanie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny całkowitej jest konieczne ze względu na ryzyko polekowego uszkodzenia wątroby (enzymy wątrobowe ≥3-krotnie, bilirubina ≥2-krotnie powyżej GGN). Przed terapią i co 3 miesiące należy wykonywać morfologię krwi z oceną liczby limfocytów, gdyż lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką limfopenią (<0,5 × 10⁹/L). Długotrwała limfopenia zwiększa ryzyko postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), zwłaszcza przy liczbie limfocytów <0,8 × 10⁹/L, co wymaga regularnej oceny stosunku korzyści do ryzyka i ewentualnego zaprzestania leczenia.
AlAT, aminotransferazy, AspAT, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu, białkomocz, bilirubina całkowita, cukromocz, DNA wirusa JCV, fosfaturia, fumaran dimetylu, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, kreatynina, liczba limfocytów, limfocytopenia, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, morfologia krwi, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, PCR, płyn mózgowo-rdzeniowy, PML, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, półpasiec oczny, półpasiec rozsiany, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, wielomocz, wirus Johna Cunninghama, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zapalenie opon mózgowych i rdzenia, zespół Fanconiego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acecardin 75 mg
Kwas acetylosalicylowy w dawce 75 mg (Acecardin, tabletki dojelitowe) jest powszechnie stosowany, jednak wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego. Najczęstsze objawy to zgaga, nudności, wymioty i bóle brzucha (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują zapalenia żołądka i jelit oraz choroba wrzodowa żołądka i/lub dwunastnicy, które mogą prowadzić do krwotoków i perforacji. Rzadko obserwuje się przemijające zaburzenia czynności wątroby z podwyższoną aktywnością aminotransferaz (≥1/10 000 do <1/1 000). Objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy i szumy uszne, mogą wskazywać na przedawkowanie leku. Acecardin zwiększa ryzyko krwawień (różne lokalizacje, w tym krwotok okołooperacyjny, krwiaki, krwawienia z nosa, dróg moczowo-płciowych i dziąseł), a poważne krwawienia, choć rzadkie, mogą zagrażać życiu (krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok mózgowy). Długotrwałe krwawienia mogą prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza.
aminotransferazy, astma, ból brzucha, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka reakcja alergiczna, cukrzyca, czas krwawienia, doustny lek przeciwcukrzycowy, hamowanie syntezy prostaglandyn, hipoglikemia, inhibicja agregacji płytek, insulina, krwawe wymioty, krwawienie, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z dróg moczowo-płciowych, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiak, krwiomocz, krwotok mózgowy, krwotok okołooperacyjny, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hemostatyczny, nadciśnienie tętnicze, niedobór żelaza, niedokrwistość, niestrawność, objawy dyspeptyczne, obrzęk, odczyn skórny, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przedawkowanie leku, reakcja nadwrażliwości, stężenie glukozy we krwi, stolec smolisty, świąd, szum w uszach, tabletka dojelitowa, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abiraterone Exeltis 500 mg
Abiraterone Exeltis zawiera abirateron octan w dawce 500 mg (446 mg abirateronu) w formie tabletek powlekanych, stosowany w dawce 1000 mg (2 tabletki) raz na dobę, bez jedzenia (co najmniej 1 godz. przed lub 2 godz. po posiłku). Lek jest wskazany w leczeniu przerzutowego hormonowrażliwego raka gruczołu krokowego (mHSPC) w skojarzeniu z 5 mg prednizonu/prednizolonu oraz przerzutowego opornego na kastrację raka gruczołu krokowego (mCRPC) z 10 mg prednizonu/prednizolonu. U pacjentów bez kastracji chirurgicznej konieczne jest kontynuowanie kastracji farmakologicznej analogami LHRH. Monitorowanie obejmuje aminotransferazy (co 2 tygodnie przez 3 miesiące, potem co miesiąc), ciśnienie tętnicze, potas i zastój płynów (co miesiąc), z częstszą kontrolą u pacjentów z ryzykiem niewydolności serca. W przypadku toksyczności stopnia ≥ 3 leczenie należy wstrzymać do ustąpienia objawów do stopnia 1 lub wartości wyjściowych.
abirateron, abirateron octan, aminotransferazy, aminotransferazy wątrobowe, analogi gonadoliberyny, ciśnienie tętnicze, górna granica normy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego z przerzutami, kastracja farmakologiczna, mineralokortykosteroidy, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, potas w surowicy, prednizon, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, skala Child-Pugh, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Infacetamol 100 mg/ml
Przedawkowanie paracetamolu zawartego w Infacetamolu (100 mg/ml, roztwór doustny) stanowi poważne zagrożenie hepatotoksyczne, z minimalną dawką toksyczną wynoszącą 6 g u dorosłych oraz >100 mg/kg masy ciała u dzieci. Dawki >20-25 g są potencjalnie śmiertelne, a nawet długotrwałe stosowanie >4 g/dobę może wywołać przejściową hepatotoksyczność. Przedawkowanie przebiega w czterech fazach: I (12-24 h) – nudności, wymioty, pocenie; II (24-48 h) – pozorna poprawa, wzrost AspAT, AlAT, bilirubiny, protrombiny; III (72-96 h) – maksymalna hepatotoksyczność z AspAT do 20 000; IV (7-8 dni) – regeneracja, jeśli pacjent przeżyje. Stężenia paracetamolu w osoczu >300 μg/ml po 4 h korelują z uszkodzeniem wątroby u 90% pacjentów, a zagrożenie występuje już przy >120 μg/ml po 4 h lub >30 μg/ml po 12 h.
aminotransferazy, anoreksja, antidotum, dawka toksyczna, dekontaminacja przewodu pokarmowego, encefalopatia, encefalopatia wątrobowa, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność paracetamolu, kardiomiopatia, martwica kanalików nerkowych, martwica wątroby, N-acetylocysteina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, płukanie żołądka, przedawkowanie paracetamolu, śpiączka, stężenie paracetamolu, uszkodzenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Simratio 10 10 mg
Produkt leczniczy Simratio, zawierający symwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na symwastatynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (odpowiednio 0,07 g, 0,14 g i 0,285 g w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg), czynną chorobę wątroby lub niewyjaśnione, utrzymujące się podwyższenie aktywności aminotransferaz. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie leku w okresie ciąży i laktacji ze względu na ryzyko teratogenności wynikające z hamowania syntezy cholesterolu, niezbędnego do prawidłowego rozwoju płodu.
aminotransferazy, antybiotyk makrolidowy, ciąża i karmienie piersią, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, danazol, endometrioza, gemfibrozyl, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lomitapid, miopatia i rabdomioliza, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, powikłania wątrobowe, statyna, symwastatyna, syntetyczny steroid, terapia hipolipemizująca, WZW typu C - Leksykon leków
Interakcje leku – Hastina 21 0,02 mg + 3 mg
Produkt leczniczy Hastina 21 zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir z dazabuwirem lub bez, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir), które mogą powodować znaczące (>5× GGN) wzrosty aktywności aminotransferaz (AlAT). W takich przypadkach zaleca się zaprzestanie stosowania Hastina 21 na czas terapii przeciwwirusowej oraz przez 2 tygodnie po jej zakończeniu, zastępując ją metodami antykoncepcji niehormonalnej lub zawierającymi wyłącznie progestageny. Indukcja enzymów mikrosomalnych przez leki takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy bosentan może prowadzić do zwiększonego metabolizmu hormonów płciowych, skutkując krwawieniami śródcyklicznymi i obniżeniem skuteczności antykoncepcyjnej. W trakcie krótkoterminowego leczenia induktorami enzymów konieczne jest stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast w przypadku terapii długoterminowej rekomendowana jest zmiana na metody niehormonalne.
aminotransferazy, antagonista aldosteronu, cytochrom P450, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, enzymy mikrosomalne, etynyloestradiol, etynyloestradiol z drospirenonem, fibrynoliza, glekaprewir z pibrentaswirem, globulina wiążąca kortykosteroidy, hormon płciowy, indukcja enzymatyczna, induktory enzymów, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, krwawienie śródcykliczne, lek moczopędny, lek oszczędzający potas, lek przeciwpadaczkowy, mineralokortykosteroid, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ombitaswir z parytaprewirem i rytonawirem, sofosbuwir z welpataswirem, steroidowy środek antykoncepcyjny, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fenardin
Przed rozpoczęciem terapii fenofibratem (Fenardin 267 mg, kapsułki twarde) konieczne jest wykluczenie lub leczenie wtórnych przyczyn hipercholesterolemii, takich jak niekontrolowana cukrzyca typu 2, niedoczynność tarczycy, zespół nerczycowy, dysproteinemia, choroby wątroby z zastojem żółci, alkoholizm oraz wpływ innych leków na profil lipidowy. Monitorowanie parametrów wątrobowych jest kluczowe, z pomiarem aktywności aminotransferaz co 3 miesiące przez pierwszy rok terapii, a następnie okresowo. Leczenie należy przerwać, gdy AspAT i AlAT przekroczą 3-krotną górną granicę normy lub pojawią się objawy zapalenia wątroby (żółtaczka, świąd). Ryzyko zapalenia trzustki oraz toksycznego działania na mięśnie, w tym rabdomiolizy, jest zwiększone, zwłaszcza u pacjentów z hipoalbuminemią, niewydolnością nerek, niedoczynnością tarczycy, wiekiem >70 lat, czy spożywających duże ilości alkoholu. W przypadku objawów miopatii i CPK >5-krotność normy, leczenie fenofibratem należy natychmiast przerwać.
AlAT, aminotransferazy, AspAT, cukrzyca typu 2, dyslipidemia, dysproteinemia, EGFR, fenofibrat, fibrat, hipercholesterolemia, hipertrójglicerydemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kamica dróg żółciowych, kinaza kreatynowa, kreatynina, miopatia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, rabdomioliza, ryzyko sercowo-naczyniowe, statyna, symwastatyna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zespół nerczycowy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Chlorheksydyna – Przedawkowanie
Chlorheksydyna, stosowana miejscowo w różnych formach farmaceutycznych, charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co minimalizuje ryzyko przedawkowania. W przypadku połknięcia preparatów takich jak Corsodyl czy Sebidin, objawy ogólnoustrojowe są mało prawdopodobne, jednak zaleca się płukanie żołądka z użyciem mleka, surowych jaj, żelatyny lub łagodnego mydła oraz leczenie wspomagające. Przedawkowanie chlorheksydyny w produktach takich jak Bepanthen Plus może prowadzić do wzrostu aktywności aminotransferaz w surowicy, wskazując na potencjalne uszkodzenie wątroby, a także do podrażnienia skóry przy częstym stosowaniu na te same powierzchnie. W preparatach złożonych, np. DoppelSept Gardło (chlorheksydyna + benzokaina) i Gardimax Medica Spray (chlorheksydyna + lidokaina), przedawkowanie może wywołać objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego, w tym methemoglobinemię, wymagającą podania dożylnego błękitu metylenowego.
absorpcja substancji, aminotransferazy, benzokaina, błękit metylenowy, bradykardia, chlorheksydyna, dezynfekcja skóry, drgawki, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, enzymy wątrobowe, leczenie wspomagające, lidokaina, methemoglobinemia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, podrażnienie skóry, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie wątroby, wchłanianie ogólnoustrojowe, zaburzenie rytmu serca, zatrucie alkoholowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dipper-Mono 320 mg
Dipper-Mono zawierający walsartan w dawce 320 mg jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, potwierdzonym w badaniach klinicznych oraz nadzorze farmakoterapii. Częstość działań niepożądanych u dorosłych pacjentów była porównywalna z placebo i nie wykazywała zależności od dawki, czasu leczenia, płci, wieku ani rasy. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane obejmowały hiperkaliemię, zawroty głowy, bóle mięśni, zaburzenia czynności wątroby oraz niewydolność nerek, z częstością występowania od niezbyt często do często (np. zawroty głowy błędnikowe niezbyt często, niedociśnienie tętnicze często). Profil bezpieczeństwa u pacjentów po zawale mięśnia sercowego i z niewydolnością serca różni się, wykazując m.in. częstsze występowanie niedociśnienia ortostatycznego i niewydolności nerek.
aminotransferazy, azot mocznikowy, choroba posurowicza, działania niepożądane leku, funkcje neuropoznawcze, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hiponatremia, kreatynina, leki przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, tabletka powlekana, walsartan, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sortis 80
Leczenie atorwastatyną (SORTIS) w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg i 80 mg wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) ze względu na ryzyko hepatotoksyczności i miopatii, w tym rabdomiolizy. Przed rozpoczęciem terapii i w trakcie leczenia należy ocenić enzymy wątrobowe, a w przypadku ich wzrostu powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami wątroby, spożywających alkohol oraz u osób z czynnikami predysponującymi do rabdomiolizy, takimi jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśniowe, wcześniejsze uszkodzenia mięśni po statynach lub fibratach oraz wiek powyżej 70 lat. W przypadku podwyższenia aktywności CK powyżej 5 razy GGN nie należy rozpoczynać leczenia, a przy wzroście powyżej 10 razy GGN lub objawach rabdomiolizy terapia musi być przerwana. Pacjentów należy edukować o konieczności zgłaszania bólów mięśniowych, osłabienia i innych objawów sugerujących uszkodzenie mięśni.
aminotransferazy, atorwastatyna, białko transportujące, ból mięśniowy, fibrat, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, miastenia, miastenia oczna, mioglobinemia, miopatia, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, osłabienie mięśni proksymalnych, przeciwciała przeciwko reduktazie HMG-CoA, przejściowy atak niedokrwienny, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, udar krwotoczny, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie mięśni, zawał lakunarny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Relanium 2 mg
Diazepam, substancja czynna leku Relanium, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układy nerwowy, psychiczny, sercowo-naczyniowy, oddechowy, pokarmowy oraz inne. Charakterystyczne objawy ośrodkowe to zmęczenie, senność i osłabienie siły mięśniowej, zwykle zależne od dawki i ustępujące z czasem terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji paradoksalnych (niepokój, pobudzenie, agresja, halucynacje), które są wskazaniem do przerwania leczenia, zwłaszcza u dzieci i osób starszych. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do uzależnienia fizycznego i psychicznego, a nagłe odstawienie wywołuje objawy abstynencyjne lub nasilenie pierwotnych symptomów. Niepamięć następcza, nawet po dawkach terapeutycznych, oraz zwiększone ryzyko upadków i złamań u pacjentów geriatrycznych i osób przyjmujących inne leki sedatywne lub alkohol stanowią istotne zagrożenia kliniczne.
agranulocytoza, aminotransferazy, ataksja, benzodiazepiny, czerwień koszenilowa, depresja oddechowa, diazepam, diplopia, dyzartria, fosfataza zasadowa, kserostomia, niedociśnienie, niepamięć następcza, nietolerancja laktozy, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, objawy abstynencyjne, osłabienie siły mięśniowej, profil bezpieczeństwa leku, reakcja paradoksalna, ślinotok, splątanie, spłycenie emocjonalne, uzależnienie fizyczne, zaburzenia widzenia, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Retrovir 250 mg
Retrovir w postaci kapsułek twardych 250 mg, zawierający zydowudynę, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze. Bezwzględnym przeciwwskazaniem są ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia z liczbą granulocytów obojętnochłonnych poniżej 0,75 × 10⁹/l oraz anemia z hemoglobiną poniżej 7,5 g/100 ml (4,65 mmol/l). U noworodków stosowanie leku jest przeciwwskazane przy hiperbilirubinemii wymagającej leczenia innego niż fototerapia oraz przy aktywności aminotransferaz przekraczającej 5-krotnie górną granicę normy, co wskazuje na ryzyko nasilenia uszkodzenia wątroby.
aminotransferazy, anemia, bilirubina, dysfunkcja wątroby, enzymy wątrobowe, farmakoterapia, fototerapia, granulocyty obojętnochłonne, hemoglobina, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, kapsułki twarde, mielosupresja, nadwrażliwość na substancję czynną, neutropenia, niedokrwistość, nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, parametry hematologiczne, reakcja nadwrażliwości, reakcje krzyżowe, Retrovir, uszkodzenie wątroby, zaburzenia hematologiczne, zydowudyna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidon Medical Valley
Pirfenidon Medical Valley, dostępny w dawkach 267 mg, 534 mg i 801 mg, wymaga ścisłego monitorowania parametrów wątrobowych (AlAT, AspAT, bilirubina) przed rozpoczęciem terapii, następnie co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy oraz co 3 miesiące dalej. Wzrost aktywności aminotransferaz >3 do <5 × GGN bez hiperbilirubinemii wymaga wykluczenia innych przyczyn, ścisłej obserwacji i ewentualnej redukcji dawki lub przerwania leczenia. W przypadku wzrostu >3 do <5 × GGN z hiperbilirubinemią lub objawami uszkodzenia wątroby oraz przy wzroście ≥5 × GGN konieczne jest trwałe odstawienie leku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg Child-Pugh) ekspozycja na pirfenidon wzrasta o 60%, co wymaga szczególnej ostrożności, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (klasa C) lek jest przeciwwskazany. Należy również unikać ekspozycji na światło słoneczne i stosować odpowiednie środki ochronne ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości na światło oraz ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka i zespół DRESS, które mogą zagrażać życiu.
aminotransferazy, bilirubina, ciemny mocz, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitory CYP1A2, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy, parametry wątrobowe, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lecalpin 10 mg
Lek Lecalpin zawierający lerkanidypinę chlorowodorek w dawkach 10 mg i 20 mg został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących łącznie 3676 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, w tym 1200 pacjentów w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są obrzęk obwodowy (częstość do około 2%), ból głowy, uderzenia gorąca, tachykardia i kołatanie serca. Obrzęk obwodowy, charakterystyczny dla antagonistów wapnia, występował z częstością 0,9% w badaniach kontrolowanych placebo. Rzadko obserwowano dolegliwości sercowo-naczyniowe, takie jak ból przedsercowy, zaostrzenie dławicy piersiowej, a w wyjątkowych przypadkach zawał mięśnia sercowego. Lerkanidypina nie wpływa niekorzystnie na stężenie glukozy ani profil lipidowy.
aminotransferazy, angina piersiowa, antagonista wapnia, ból głowy, ból przedsercowy, częstomocz, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dusznica bolesna, działanie niepożądane, glikemia, kołatanie serca, lerkanidypina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pokrzywka, profil lipidowy, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wielomocz, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abiraterone Sandoz
Abiraterone Sandoz, zawierający 500 mg octanu abirateronu, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko nadciśnienia tętniczego, hipokaliemii oraz zastojów płynów, wynikających z hamowania enzymu CYP17 i wzrostu stężeń mineralokortykosteroidów. Terapia powinna być prowadzona z jednoczesnym podawaniem kortykosteroidów w celu kontroli wydzielania ACTH. Szczególną uwagę należy zwrócić u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, takimi jak niewydolność serca (klasy III-IV wg NYHA), frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) poniżej 50%, niestabilna dławica piersiowa, arytmie komorowe czy niedawny zawał mięśnia sercowego. Monitorowanie parametrów obejmuje ciśnienie tętnicze, stężenie potasu, objawy zastoinowej niewydolności serca oraz aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT) co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc. W przypadku wzrostu enzymów wątrobowych powyżej 5-krotności górnej granicy normy (GGN) należy przerwać leczenie, a przy przekroczeniu 20-krotności GGN – bezwzględnie odstawić lek.
aminotransferazy, arytmia komorowa, brak laktazy, chemioterapia cytotoksyczna, choroba niedokrwienna serca, choroby sercowo-naczyniowe, dławica piersiowa, echokardiografia, enzym CYP17, enzymy wątrobowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, frakcja wyrzutowa serca, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, induktory CYP3A4, migotanie przedsionków, mineralokortykosteroidy, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadmiar mineralokortykosteroidów, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, octan abirateronu, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, rabdomioliza, skala Child-Pugh, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności seksualnych, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszenie gęstości kości - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Roswera 30 mg
Rozuwastatyna (Roswera) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, czynna choroba wątroby (w tym trwałe, niewyjaśnione podwyższenie aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy), ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatia, jednoczesne stosowanie sofosbuwiru/welpataswiru/woksylaprewiru lub cyklosporyny, a także u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u pacjentek w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Dawkowanie 30 mg i 40 mg jest dodatkowo przeciwwskazane u pacjentów z czynnikami ryzyka miopatii i rabdomiolizy, takimi jak umiarkowane zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), niedoczynność tarczycy, choroby mięśniowe w wywiadzie, wcześniejsze uszkodzenia mięśni po statynach lub fibratach, nadużywanie alkoholu, pochodzenie azjatyckie oraz jednoczesne stosowanie fibratów. Preparat zawiera laktozę w dawkach od 41,9 mg (5 mg) do 167,6 mg (40 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy.
aminotransferazy, antybiotyk makrolidowy, choroba wątroby, choroby mięśni, cyklosporyna, dziedziczne choroby mięśni, ezetymib, fibraty, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, kwas nikotynowy, leczenie hipolipemizujące, lek hipolipemizujący, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, miopatia, miotoksyczność, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, rabdomioliza, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, statyny, zaburzenia czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żywica jonowymiennia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Simvacard 40 40 mg
Simvacard 40, zawierający 40 mg symwastatyny, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 298 mg laktozy na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby lub niewyjaśnione, utrzymujące się podwyższenie aktywności aminotransferaz, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Lek nie powinien być stosowany w ciąży i podczas karmienia piersią z uwagi na hamowanie syntezy cholesterolu niezbędnego dla rozwoju płodu oraz przenikanie do mleka matki. U kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji stosowanie symwastatyny jest odradzane.
aminotransferazy, antybiotyki makrolidowe, choroba wątroby, ciąża i karmienie piersią, cyklosporyna, danazol, endometrioza, fibraty, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, laktoza, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lomitapid, miopatia i rabdomioliza, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, statyny, symwastatyna, terapia hipolipemizująca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Simvachol 10 mg
Przedawkowanie symwastatyny (SIMVACHOL) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, choć dostępne dane wskazują na względnie szeroki margines bezpieczeństwa przy jednorazowym przedawkowaniu do dawki 3,6 g, co jest wielokrotnością standardowej dawki terapeutycznej (10 mg lub 20 mg). W dotychczasowych przypadkach pacjenci wyzdrowieli bez trwałych powikłań, jednak brak specyficznego antidotum wymaga stosowania standardowych procedur postępowania: leczenia objawowego, monitorowania funkcji życiowych oraz zapobiegania dalszemu wchłanianiu leku (np. płukanie żołądka). Potencjalne objawy przedawkowania obejmują rabdomiolizę, zaburzenia funkcji wątroby, bóle mięśniowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, podwyższone enzymy wątrobowe i kinazę kreatynową (CK), a także ostrą niewydolność nerek wtórną do rabdomiolizy.
aminotransferazy, bilirubina, ból mięśniowy, ciemny mocz, dawka terapeutyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, mialgia, mioglobina, mioglobinuria, mocznik, oliguria, ostra niewydolność nerek, podwyższenie enzymów wątrobowych, podwyższenie kreatyniny, przedawkowanie symwastatyny, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, statyny, symwastatyna, transaminaza wątrobowa, uszkodzenie hepatocytów, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Deksrazoksan – Działania niepożądane
Deksrazoksan stosowany jest jako środek kardioprotekcyjny w terapii antracyklinami, jednak jego profil bezpieczeństwa jest złożony ze względu na współistniejące działania niepożądane wynikające z chemioterapii. Najczęstsze działania niepożądane obejmują hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość) oraz gastroenterologiczne (nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej) objawy, z istotnym ryzykiem mielosupresji nasilającej się w skojarzeniu z cytostatykami. Maksymalna tolerowana dawka (MTD) deksrazoksanu w monoterapii waha się od 3750 mg/m² do 7420 mg/m² powierzchni ciała, zależnie od schematu dawkowania, a ograniczeniem dawki są głównie mielosupresja i zaburzenia czynności wątroby. W dawkach zbliżonych do MTD obserwuje się także hepatotoksyczność, objawiającą się wzrostem aminotransferaz, oraz objawy neurologiczne i naczyniowe, takie jak neuropatia obwodowa, zapalenie żył i tachykardia.
aminotransferazy, antracykliny, aplazja szpiku kostnego, cytostatyki, deksrazoksan, doksorubicyna, duszność, epirubicyna, frakcja wyrzutowa, granulocytopenia, hepatotoksyczność, immunosupresja, kandydoza jamy ustnej, leukopenia, limfopenia, łysienie, małopłytkowość, mielosupresja, neuropatia obwodowa, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość, nudności, ostra białaczka szpikowa, parametry czynnościowe wątroby, posocznica, próby czynnościowe wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień, tachykardia, wymioty, zaburzenia krzepnięcia, zakrzepica żył, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zapalenie spojówek, zapalenie żył, zator, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abiraterone Richter
Terapia produktem Abiraterone Richter, będącym inhibitorem enzymu CYP17, prowadzi do zwiększenia stężenia mineralokortykosteroidów, co może skutkować nadciśnieniem tętniczym, hipokaliemią oraz zastojem płynów. W celu ograniczenia tych działań niepożądanych stosuje się jednocześnie kortykosteroidy, które hamują wydzielanie ACTH. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, takimi jak niewydolność serca (klasy III/IV wg NYHA lub II-IV w innych badaniach), frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF) <50%, niestabilna dusznica bolesna, arytmie komorowe oraz u osób z niepoddającym się leczeniu nadciśnieniem tętniczym. Monitorowanie parametrów, takich jak ciśnienie tętnicze, stężenie potasu w osoczu oraz objawy zastoinowej niewydolności serca, powinno odbywać się co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc.
aminotransferazy, arytmia komorowa, brak laktazy, choroba niedokrwienna, choroba sercowo-naczyniowa, dusznica bolesna, dysfagia, enzymy wątrobowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, gęstość kości, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, migotanie przedsionków, mineralokortykosteroid, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadostre zapalenie wątroby, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, ostra niewydolność wątroby, potas w osoczu, rabdomioliza, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Simorion 80 mg
Symwastatyna, substancja czynna leku Simorion, jest stosowana w terapii dyslipidemii, jednak jej podanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Lek jest niewskazany u pacjentów z nadwrażliwością na symwastatynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (obecna w dawkach od 66,5 mg do 531,8 mg na tabletkę w zależności od dawki). Przeciwwskazaniem jest także czynna choroba wątroby lub utrzymujące się podwyższenie aminotransferaz, co wymaga monitorowania enzymów wątrobowych przed i w trakcie terapii. Simorion jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko teratogenne wynikające z hamowania syntezy cholesterolu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję, a lek należy odstawić przed planowaną ciążą.
aminotransferazy, antybiotyki makrolidowe, azole przeciwgrzybicze, boceprewir, ciąża, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, danazol, dyslipidemia, erytromycyna, gemfibrozyl, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karmienie piersią, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, laktoza jednowodna, lomitapid, miopatia i rabdomioliza, nadwrażliwość, nefazodon, nelfinawir, pozakonazol, Simorion, statyna, symwastatyna, telaprewir, telitromycyna, worykonazol, WZW typu C - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lipanthyl 200M
Fenofibrat (Lipanthyl 200M) wymaga starannego monitorowania funkcji wątroby, nerek oraz mięśni ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, nefrotoksyczności i miopatii. Aktywność aminotransferaz (AspAT, AlAT) powinna być kontrolowana co 3 miesiące przez pierwszy rok terapii, a leczenie należy przerwać przy wzroście >3-krotności górnej granicy normy lub objawach zapalenia wątroby. Monitorowanie kinazy kreatynowej (CK) jest konieczne zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek >70 lat, niedoczynność tarczycy, zaburzenia nerek, hipoalbuminemia), a przerwanie terapii wskazane przy CK >5× górnej granicy normy lub objawach miopatii. Stężenie kreatyniny w surowicy należy oznaczać przed terapią, co miesiąc przez 3 miesiące, a następnie okresowo; leczenie przerwać przy wzroście o 50% powyżej górnej granicy normy. U pacjentów z eGFR 30-59 ml/min/1,73 m² konieczne jest dostosowanie dawki, a stosowanie fenofibratu jest przeciwwskazane w ciężkiej niewydolności nerek.
aminotransferazy, aminotransferazy wątrobowe, choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca typu 2, dyslipidemia mieszana, dysproteinemia, fenofibrat, fibrat, hiperlipidemia, hipertrójglicerydemia, hipoalbuminemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kamica dróg żółciowych, kinaza kreatynowa, kreatynina, miopatia, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, przewód żółciowy, rabdomioliza, statyna, toksyczność mięśniowa, uszkodzenie nerek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Urokinase medac 100 000 j.m.
Urokinaza, enzym proteolityczny stosowany w terapii fibrynolitycznej, charakteryzuje się znacznym ryzykiem krwotoków, które stanowią najpoważniejsze działanie niepożądane. W porównaniu do heparyny i pochodnych kumaryny, leczenie urokinazą prowadzi do istotniejszego zaburzenia hemostazy, z ciężkimi samoistnymi krwawieniami, w tym krwotokiem mózgowym, które mogą być śmiertelne. Lżejsze epizody krwawień występują dwukrotnie częściej niż przy stosowaniu heparyny. U około 20% pacjentów obserwuje się umiarkowany spadek hematokrytu, niezwiązany z klinicznie wykrywalnym krwawieniem. Dodatkowo, rzadkie reakcje alergiczne, w tym skurcz oskrzeli, wysypka oraz bardzo rzadkie przypadki anafilaksji, wymagają uwagi klinicznej. W trakcie wlewu mogą pojawić się gorączka, dreszcze, drgawki oraz objawy takie jak duszność, sinica, niedotlenienie, kwasica, ból pleców, nudności i wymioty, zwykle w ciągu pierwszej godziny terapii.
aminotransferazy, anafilaksja, dreszcze, duszność, działanie fibrynolityczne, enzym proteolityczny, hematokryt, heparyna, krwawienie z nosa, krwiak, krwiomocz, krwotok, krwotok mózgowy, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok wewnątrzwątrobowy, krwotok z układu pokarmowego, krwotok zaotrzewnowy, kwasica, lek przeciwzakrzepowy, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie, nudności, pochodna kumaryny, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, sinica, skurcz oskrzeli, streptokinaza, terapia fibrynolityczna, urokinaza, wysypka, zaburzenia hemostazy, zator cholesterolowy, zatorowość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meaxin 100 mg
Profil bezpieczeństwa imatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na szczurach, psach, małpach i królikach. Zaobserwowano toksyczne działanie na układ krwiotwórczy (łagodne do umiarkowanego zmiany hematologiczne i zmiany w szpiku kostnym), wątrobę (zwiększona aktywność aminotransferaz, ciężkie uszkodzenia u psów po 2 tygodniach), nerki (ogniskowa mineralizacja i nefroza u małp, rozrost nabłonka u szczurów przy dawce ≥6 mg/kg przez 13 tygodni) oraz układ odpornościowy (zwiększona częstość zakażeń oportunistycznych). Poziom NOAEL u małp ustalono na 15 mg/kg, co odpowiada około 1/3 maksymalnej dawki stosowanej u ludzi (800 mg). Ocena genotoksyczności wykazała brak działania genotoksycznego w większości testów in vitro i in vivo, z wyjątkiem działania klastogennego w komórkach jajnika chomika chińskiego oraz mutagenności dwóch produktów pośrednich procesu wytwarzania. W badaniach reprodukcyjnych u samców szczurów dawka 60 mg/kg (zbliżona do maksymalnej dawki klinicznej) powodowała zmniejszenie masy jąder i najądrzy oraz obniżenie ruchliwości plemników, a u samic dawki ≥30 mg/kg powodowały zmniejszenie spermatogenezy i zwiększoną utratę poimplantacyjną płodów. Działanie teratogenne obserwowano u szczurów przy dawkach ≥100 mg/kg, obejmujące m.in. brak kości czaszki i przepuklinę mózgową.
aberracja chromosomowa, aminotransferazy, azot mocznikowy, badanie przedkliniczne, brodawczak pęcherza moczowego, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak nerek, gruczolak przytarczycy, gruczolakorak jelita cienkiego, guz rdzenia nadnerczy, hiperplazja przewodów żółciowych, imatynib, kardiomiopatia, martwica komórek wątrobowych, martwica przewodów żółciowych, mineralizacja ogniskowa, nefroza cewek nerkowych, niewydolność serca, przepuklina mózgowa, przerost mięśnia sercowego, przewlekła choroba nerek, rozstrzeń jam serca, rozszerzenie cewek nerkowych, szpik kostny, test Amesa, test chłoniaka mysiego, toksyczność leku, układ krwiotwórczy, zakażenie oportunistyczne, zmiany hematologiczne, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kastel 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Kastel, zawierający rozuwastatynę i ramipryl, posiada liczne przeciwwskazania wynikające z farmakologii obu substancji czynnych oraz ich interakcji. Rozuwastatyna jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na lek, czynną chorobą wątroby (w tym trwałym, niewyjaśnionym wzrostem aminotransferaz lub aktywnością enzymów przekraczającą 3-krotnie górną granicę normy), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), miopatią, a także przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny lub określonych leków przeciwwirusowych (sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir). Ramipryl jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ACE inhibitory, historią obrzęku naczynioruchowego, znacznym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych, niedociśnieniem, niestabilnością hemodynamiczną, stosowaniem sakubitrylu/walsartanu, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży i karmiących oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji.
aliskiren, aminotransferazy, antagonista receptora angiotensyny II, choroby układu sercowo-naczyniowego, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, interakcje farmakodynamiczne, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, miopatia, nadwrażliwość na rozuwastatynę, niedociśnienie, niestabilność hemodynamiczna, obrzęk naczynioruchowy, reduktaza HMG-CoA, sakubitryl walsartan, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, zaburzenia czynności nerek, zwężenie tętnic nerkowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rosuvastatin Medical Valley 40 mg
Rozuwastatyna wymaga dokładnej oceny przeciwwskazań przed zastosowaniem, które dzielą się na bezwzględne i względne, zależne od dawki. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na lek lub składniki pomocnicze (laktoza jednowodna w dawkach od 96,79 mg do 193,57 mg), czynną chorobę wątroby z aminotransferazami przekraczającymi 3-krotność GGN, ciężkie zaburzenia nerek z klirensem kreatyniny <30 mL/min, jednoczesne stosowanie cyklosporyny lub sofosbuwiru/welpataswiru/woksylaprewiru, a także ciążę, karmienie piersią i brak skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym. Ryzyko miopatii i rabdomiolizy jest szczególnie istotne u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek oraz przy dawce 40 mg rozuwastatyny.
aminotransferazy, choroba mięśni, choroba wątroby, cyklosporyna, fibraty, hepatotoksyczność, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leczenie hipolipemizujące, miopatia, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, pochodzenie azjatyckie, rabdomioliza, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Tyzanidyna – Działania niepożądane
Tyzanidyna, stosowana w leczeniu spastyczności i bolesnych skurczów mięśni, wykazuje działania niepożądane zależne od dawki. Przy niskich dawkach dominują objawy takie jak senność, zmęczenie, zawroty głowy ośrodkowe, suchość w jamie ustnej, obniżenie ciśnienia tętniczego, nudności oraz wzrost aktywności aminotransferaz, które mają zwykle łagodny i przemijający charakter. W wyższych dawkach, stosowanych w terapii wzmożonego napięcia mięśni, działania te występują częściej i z większym nasileniem, jednak rzadko wymagają przerwania leczenia. Najczęstsze działania niepożądane to senność, ospałość, zawroty głowy (≥1/10), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, suchość błony śluzowej jamy ustnej, osłabienie mięśni i zmęczenie. Rzadziej obserwuje się bradykardię (≥1/1000 do <1/100) oraz potencjalnie poważne powikłania, takie jak wydłużenie QT, torsade de pointes, zapalenie i niewydolność wątroby, reakcje nadwrażliwości, omamy, dyzartrię, omdlenia i zaburzenia widzenia.
aminotransferazy, bezsenność, bolesne skurcze mięśni, bradykardia, dyzartria, działanie terapeutyczne, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, pokrzywka, spastyczność, stan splątania, suchość jamy ustnej, tachykardia z odbicia, torsade de pointes, tyzanidyna, udar mózgu, wydłużenie odcinka QT, wzmożone napięcie mięśni, zaburzenia akomodacji, zaburzenia psychiczne, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół odstawienia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Simvachol 10 mg
Simwastatyna w preparacie Simvachol jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (71,19 mg w tabletce 10 mg i 142,32 mg w tabletce 20 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby lub utrzymujące się, niewyjaśnione podwyższenie aminotransferaz, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności wynikające z metabolizmu leku w wątrobie. Leku nie należy stosować w ciąży i podczas karmienia piersią z powodu ryzyka teratogennego i przenikania do mleka matki. Ponadto, jednoczesne stosowanie Simvacholu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, inhibitory proteazy HIV) jest przeciwwskazane ze względu na co najmniej pięciokrotne zwiększenie ekspozycji na symwastatynę i ryzyko miopatii oraz rabdomiolizy.
aminotransferazy, antybiotyki makrolidowe, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, danazol, endometrioza, enzym CYP3A4, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, laktacja, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, leki przeciwgrzybicze azolowe, lomitapid, miopatia i rabdomioliza, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, stężenie leku w osoczu, symwastatyna, syntetyczny androgen, transportery błonowe, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvastatin Medical Valley 20 mg
Atorvastatin Medical Valley zawiera atorwastatynę w postaci trójwodnej soli wapniowej, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do stosowania leku są: nadwrażliwość na atorwastatynę lub substancje pomocnicze (w tym laktozę jednowodną, której zawartość wynosi odpowiednio 48,23 mg, 96,45 mg, 192,9 mg i 385,8 mg w dawkach 10, 20, 40 i 80 mg), czynna choroba wątroby lub trwale podwyższona aktywność aminotransferaz przekraczająca 3-krotną górną granicę normy, ciąża, karmienie piersią oraz brak skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań funkcji wątroby oraz regularne monitorowanie enzymów wątrobowych podczas leczenia. W przypadku ich istotnego wzrostu lub objawów uszkodzenia wątroby leczenie należy przerwać.
aminotransferazy, atorwastatyna, choroba wątroby, działania niepożądane, enzymy wątrobowe, fibraty, funkcja wątroby, glekaprewir z pibrentaswirem, hiperlipidemia, inhibitory CYP3A4, interakcje lekowe, laktoza jednowodna, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, parametry wątrobowe, rabdomioliza, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia lipidowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atostat 20 mg
Atostat (atorwastatyna) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na atorwastatynę lub substancje pomocnicze, a także u osób z aktywną chorobą wątroby lub niewyjaśnionym, trwale podwyższonym poziomem aminotransferaz (ALT, AST) przekraczającym 3-krotność górnej granicy normy. Ze względu na metabolizm leku w wątrobie, stosowanie Atostatu w tych przypadkach zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Przeciwwskazania dotyczą wszystkich dostępnych dawek preparatu: 10 mg, 20 mg oraz 40 mg atorwastatyny w formie tabletek powlekanych.
aminotransferazy, antykoncepcja, atorwastatyna, atorwastatyna wapniowa, badanie funkcji wątroby, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, miąższ wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, prokreacja, reakcja alergiczna, tabletka powlekana, terapia atorwastatyną, terapia hipolipemizująca, wpływ teratogenny, zaburzenie lipidowe, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meaxin 100 mg
Meaxin, zawierający imatynib w formie mezylanu, jest dostępny w tabletkach do sporządzania zawiesiny doustnej o dawkach 100 mg i 400 mg. Dawkowanie leku jest ściśle uzależnione od fazy choroby i wskazań klinicznych, a terapia powinna być prowadzona przez specjalistów z doświadczeniem w onkologii hematologicznej i mięsakach. W fazie przewlekłej przewiduje się dawkę 400 mg/dobę, w fazie akceleracji i przełomie blastycznym 600 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 800 mg/dobę w przypadku braku odpowiedzi lub progresji. Lek należy przyjmować doustnie podczas posiłku, a tabletki rozpuszczać w odpowiedniej ilości niegazowanej wody lub soku jabłkowego (min. 25 ml dla 100 mg i 100 ml dla 400 mg), przyjmując zawiesinę natychmiast po przygotowaniu. Dawkowanie u dzieci ustala się na podstawie powierzchni ciała, z zalecaną dawką 340 mg/m²/dobę (maksymalnie 800 mg), z możliwością podziału dawki na dwie porcje.
aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy, aspiracja szpiku, bilirubina, chemioterapia, dializa, faza akceleracji, faza przewlekła, granulocyty zasadochłonne, imatynib mezylan, leczenie adjuwantowe, leczenie podtrzymujące, neutrofile, neutropenia, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Philadelphia, posiłek, progresja choroby, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, trombocytopenia, włókniakomięsak guzowaty skóry, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół hipereozynofilowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pitamet
Produkt leczniczy PITAMET (pitawastatyna), podobnie jak inne statyny, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych mięśniowych, takich jak bóle mięśni, miopatia oraz rzadko rabdomioliza. Zaleca się monitorowanie stężenia kinazy kreatynowej (CK) u pacjentów zgłaszających dolegliwości mięśniowe, zwłaszcza gdy CK przekracza 5 x górną granicę normy (GGN). W przypadku podwyższonego poziomu CK (>5 x GGN) konieczne jest powtórzenie badania w ciągu 5-7 dni oraz rozważenie przerwania terapii. Istnieje także ryzyko immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM) oraz zaostrzenia miastenii, co wymaga natychmiastowego zaprzestania stosowania leku. PITAMET jest przeciwwskazany do stosowania jednocześnie z ogólnoustrojowym kwasem fusydowym lub w ciągu 7 dni po jego zakończeniu ze względu na ryzyko rabdomiolizy, w tym przypadków śmiertelnych. U pacjentów z czynnikami predysponującymi do rabdomiolizy (np. zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, choroby wątroby, wiek >70 lat) zaleca się oznaczenie CK przed rozpoczęciem terapii i ścisłą obserwację kliniczną.
aminotransferazy, antybiotyk makrolidowy, ból mięśniowy, choroba wątroby, erytromycyna, fibrat, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niacyna, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, pitawastatyna, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyny, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Melkart Duo 50 mg + 850 mg
Melkart Duo to lek złożony zawierający wildagliptynę i metforminę, stosowany w terapii cukrzycy typu 2. Badania wykazały biorównoważność produktu złożonego z jednoczesnym podawaniem obu substancji. Działania niepożądane są przeważnie łagodne i przemijające, bez konieczności przerwania terapii, a ich częstość nie koreluje z wiekiem, etnicznością, czasem leczenia ani dawką. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale możliwe zaburzenia czynności wątroby, w tym zapalenie wątroby, które zwykle ustępują po odstawieniu leku. W badaniach kontrolowanych do 24 tygodni częstość wzrostu aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) powyżej 3-krotnej normy wynosiła 0,2-0,3%. Hipoglikemia występowała często przy skojarzeniu wildagliptyny z metforminą (1%) i sulfonylomocznikami (5,1%), ale ciężkie przypadki były rzadkie. Masa ciała pozostawała stabilna (+0,2 kg przy wildagliptynie vs -1,0 kg placebo). Długoterminowe badania (>2 lata) nie wykazały nowych sygnałów bezpieczeństwa.
aminotransferazy, astenia, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, choroba refluksowa przełyku, cukrzyca typu 2, glimepiryd, hipoglikemia, hyperhidroza, inhibitor ACE, insulina, kwasica mleczanowa, Melkart Duo, metformina, monoterapia wildagliptyną, niedokrwistość megaloblastyczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, pemfigoid pęcherzowy, reakcja skórna, sulfonylomocznik, wildagliptyna i metformina, witamina B12, wymioty, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zmiany skórne pęcherzowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lovastin 20 mg
Lowastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jest skutecznym lekiem w terapii hipercholesterolemii, jednak jej stosowanie jest przeciwwskazane w wielu stanach klinicznych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują czynną chorobę wątroby, podwyższoną aktywność aminotransferaz, cholestazę, ciężką niewydolność nerek, ciążę i okres karmienia piersią oraz istniejące miopatie. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna, inhibitory proteazy HIV, nefazodon, mibefradil). Preparat LOVASTIN dostępny jest w tabletkach 20 mg, które można dzielić, co umożliwia indywidualne dostosowanie dawki.
aminotransferazy, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, cholestaza, choroba wątroby, enzym CYP3A4, fibrat, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, laktacja, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, toksyczność mięśniowa, zaburzenia odpływu żółci - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvasterol 20 mg
Atorvasterol, zawierający atorwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, jest lekiem z grupy statyn stosowanym w terapii hipercholesterolemii. Bezwzględne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na atorwastatynę lub substancje pomocnicze, czynną chorobę wątroby, niewyjaśnione, trwale podwyższone aktywności aminotransferaz przekraczające 3-krotnie górną granicę normy, ciążę, karmienie piersią oraz kobiety w wieku rozrodczym nie stosujące skutecznej antykoncepcji. Ponadto, jednoczesne stosowanie atorwastatyny z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir i pibrentaswir jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia atorwastatyny w osoczu, co może prowadzić do miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferazy, atorwastatyna, charakterystyka produktu leczniczego, choroba wątroby, enzymy wątrobowe, farmakoterapia, funkcja wątroby, glekaprewir z pibrentaswirem, HCV, hipercholesterolemia, leki przeciwwirusowe, nadwrażliwość, okres półtrwania leku, próby wątrobowe, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, sól wapniowa, statyny, statyny w ciąży, stężenie atorwastatyny, tabletki powlekane, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Simorion 20 mg
Lek Simorion, zawierający symwastatynę, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (66,5 mg w tabletce 10 mg do 531,8 mg w tabletce 80 mg), co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest aktywna choroba wątroby lub utrzymujące się podwyższenie aminotransferaz, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Stosowanie w ciąży i podczas karmienia piersią jest zabronione z powodu ryzyka teratogennego. Ponadto, jednoczesne podawanie Simorionu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, nelfinawir, erytromycyna) jest przeciwwskazane ze względu na co najmniej pięciokrotne zwiększenie AUC symwastatyny i ryzyko miopatii oraz rabdomiolizy. Również gemfibrozyl, cyklosporyna i danazol stanowią przeciwwskazanie do łącznego stosowania. U pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną stosujących lomitapid dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 40 mg/dobę.
aminotransferazy, androgen, antybiotyk makrolidowy, choroba wątroby, dyslipidemia, działania niepożądane, fibraty, HCV, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, miopatia i rabdomioliza, nadwrażliwość na symwastatynę, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, symwastatyna, terapia skojarzona, triglicerydy, zaburzenia lipidowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – JAXTERAN
Fumaran dimetylu wymaga ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych i klinicznych ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym zaburzeń funkcji nerek, wątroby oraz hematologicznych. Zaleca się ocenę parametrów nerkowych (kreatynina, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu) przed rozpoczęciem terapii, po 3 i 6 miesiącach, a następnie co 6-12 miesięcy. Monitorowanie funkcji wątroby obejmuje oznaczenie aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz bilirubiny całkowitej, zwłaszcza przy wzroście enzymów ≥3-krotnie powyżej GGN lub bilirubiny ≥2-krotnie powyżej GGN. Szczególną uwagę należy zwrócić na hematologię, zwłaszcza liczbę limfocytów, monitorowaną co 3 miesiące, z przeciwwskazaniem do rozpoczęcia leczenia przy limfopenii <0,5 × 10⁹/L. W przypadku ciężkiej i długotrwałej limfopenii (<0,5 × 10⁹/L utrzymującej się >6 miesięcy) wskazane jest zaprzestanie terapii, a przy umiarkowanej limfopenii (0,5–<0,8 × 10⁹/L) ponowna ocena stosunku korzyści do ryzyka.
aminotransferazy, bezwzględna liczba limfocytów, białkomocz, bilirubina całkowita, cukromocz, enzymy wątrobowe, fosfaturia, fumaran dimetylu, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, kreatynina i azot mocznikowy, lek immunosupresyjny, limfocytopenia, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, morfologia krwi, MRI mózgu, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec oczny, półpasiec rozsiany, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, reakcja łańcuchowa polimerazy, stwardnienie rozsiane, wirus Johna Cunninghama, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zespół Fanconiego