wtórna nadczynność przytarczyc

Wtórna nadczynność przytarczyc (secondary hyperparathyroidism, SHPT) to zaburzenie endokrynologiczne charakteryzujące się zwiększonym wydzielaniem parathormonu (PTH) przez gruczoły przytarczyczne w odpowiedzi na hipokalcemię lub oporność tkanek na PTH. W przeciwieństwie do pierwotnej nadczynności, wtórna nie jest spowodowana autonomicznym wydzielaniem PTH przez gruczoły, lecz stanowi fizjologiczną odpowiedź na nieprawidłowości metaboliczne.

Najczęstszą przyczyną wtórnej nadczynności przytarczyc jest przewlekła choroba nerek (PChN), gdzie upośledzone wydalanie fosforanów prowadzi do hiperfosfatemii, a zmniejszona produkcja 1,25-dihydroksycholekalcyferolu (aktywnej formy witaminy D) skutkuje zaburzeniem wchłaniania wapnia w jelitach. Te mechanizmy wywołują hipokalcemię, która stymuluje wydzielanie PTH. Inne przyczyny to niedobór witaminy D, zespół złego wchłaniania, niewydolność wątroby czy przewlekła terapia niektórymi lekami (np. litem).

Klinicznie wtórna nadczynność przytarczyc objawia się postępującą demineralizacją kości, co może prowadzić do osteodystrofii nerkowej, bólów kostnych, złamań patologicznych oraz zwapnień metastatycznych. W diagnostyce kluczowe znaczenie ma oznaczenie stężenia PTH, wapnia, fosforanów oraz witaminy D w surowicy, a także ocena funkcji nerek. Badania obrazowe (RTG, densytometria) mogą ujawnić zmiany kostne.

Leczenie wtórnej nadczynności przytarczyc koncentruje się na eliminacji przyczyny podstawowej oraz normalizacji zaburzeń metabolicznych. Obejmuje suplementację wapnia i aktywnych metabolitów witaminy D, stosowanie związków wiążących fosforany w przewodzie pokarmowym, kalcymimetyków (cinacalcet, etelcalcetide) oraz w wybranych przypadkach paratyreoidektomię. W przypadku zaawansowanej PChN kluczowe znaczenie ma optymalizacja dializoterapii.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl