współczynnik filtracji kłębuszkowej
Współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR – Glomerular Filtration Rate) to kluczowy parametr oceniający funkcję nerek, określający objętość osocza przesączanego przez kłębuszki nerkowe w jednostce czasu. Prawidłowa wartość GFR u osoby dorosłej wynosi około 120-130 ml/min/1,73m² powierzchni ciała, przy czym za dolną granicę normy przyjmuje się 90 ml/min/1,73m².
W praktyce klinicznej najczęściej stosuje się oszacowany GFR (eGFR), wyliczany na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy oraz dodatkowych parametrów, jak wiek, płeć i rasa pacjenta. Najpopularniejsze wzory to CKD-EPI, MDRD oraz wzór Cockcrofta-Gaulta. Oznaczenie eGFR stanowi podstawę klasyfikacji przewlekłej choroby nerek (PChN) i jest niezbędne do właściwego dawkowania wielu leków wydalanych przez nerki.
Obniżenie GFR poniżej 60 ml/min/1,73m² utrzymujące się przez ponad 3 miesiące wskazuje na przewlekłą chorobę nerek. Wartości poniżej 15 ml/min/1,73m² oznaczają schyłkową niewydolność nerek, kwalifikującą do leczenia nerkozastępczego. Monitorowanie zmian GFR w czasie pozwala ocenić progresję chorób nerek oraz skuteczność wdrożonego leczenia nefroprotekcyjnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symgliptin 25 mg
Symgliptin, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2 z zalecaną dawką standardową 100 mg raz na dobę. W terapii skojarzonej z metforminą lub agonistami receptora PPAR γ dawkę tych leków utrzymuje się, dodając Symgliptin 100 mg/dobę. Przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka. W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, unikając podwajania dawki w tym samym dniu.
agonista receptora PPAR-γ, cukrzyca typu 2, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, metformina, niedocukrzenie, niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symgliptin 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna preparatu Symgliptin (dawki 25 mg, 50 mg, 100 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87% oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) 950 nM w czasie 1-4 godzin (Tmax) po dawce 100 mg. Pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) wynosi średnio 8,52 µM•godz. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, jednak Cmax rośnie bardziej niż proporcjonalnie, a stężenie po 24 godzinach (C24h) mniej niż proporcjonalnie. Sytagliptyna ma dużą objętość dystrybucji (~198 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (79% w postaci niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy (~350 ml/min) wskazuje na aktywne wydzielanie kanalikowe. Lek nie wykazuje istotnego wpływu na enzymy CYP450 ani na transportery OAT3 i glikoproteinę p, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
AUC, biodostępność sytagliptyny, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor DPP-4, izoenzymy CYP, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, transporter hOAT-3, transporter OCT2, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Efectin ER 75 75 mg
Efectin ER, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym od 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych i fobii społecznej. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, z zaleceniem kontynuacji przez minimum 6 miesięcy po osiągnięciu remisji. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki, w szczególności zmniejszenie o około 50% w przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń wątroby oraz u pacjentów z GFR <30 ml/min lub poddawanych hemodializie.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Efectin ER, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, objaw niepożądany, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Diovan 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Co-Diovan 160 mg + 25 mg, zawierający walsartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na płód. Ponadto, stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach czynności wątroby (ciężkie uszkodzenie miąższu, marskość żółciowa, cholestaza) oraz przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) lub bezmoczu, co wynika z ryzyka kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Dodatkowo, obecność opornej hipokaliemii, hiponatremii, hiperkalcemii lub objawowej hiperurykemii stanowi przeciwwskazanie ze względu na możliwość pogorszenia tych zaburzeń elektrolitowych przez hydrochlorotiazyd.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, cholestaza, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia objawowa, hipokaliemia oporna na leczenie, hiponatremia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, inhibitor reniny, klirens kreatyniny, marskość żółciowa wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pochodna sulfonamidu, trymestr ciąży, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Karbicombi 32 mg + 12,5 mg
Lek Karbicombi, zawierający kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, w tym na pochodne sulfonamidów, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Nie należy stosować go w drugim i trzecim trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania antagonistów receptora angiotensyny II, które mogą powodować uszkodzenia układu moczowego i nerek płodu. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m²), ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz cholestazę, gdzie metabolizm kandesartanu jest upośledzony. Dodatkowo, lek jest niewskazany u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiperkalcemią oraz dną moczanową, ze względu na potencjalne nasilenie tych stanów przez hydrochlorotiazyd.
Interakcje lekowe stanowią istotne ograniczenie – jednoczesne stosowanie Karbicombi z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² z powodu ryzyka hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek. Preparat dostępny jest w czterech dawkach: 8 mg + 12,5 mg, 16 mg + 12,5 mg, 32 mg + 12,5 mg oraz 32 mg + 25 mg kandesartanu cyleksetylu i hydrochlorotiazydu, z różną zawartością laktozy (od 65,46 mg do 142,79 mg) oraz specyficznym wyglądem tabletek. Linia podziału w trzech pierwszych dawkach służy jedynie ułatwieniu połknięcia, natomiast tabletki 32 mg + 25 mg można dzielić na równe dawki. Decyzja o doborze dawki powinna uwzględniać profil bezpieczeństwa i tolerancję, a lek nie powinien być stosowany przy obecności jakiegokolwiek przeciwwskazania.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, GFR, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, kwas moczowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sulfonamidy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia układu moczowego, zaburzenie rytmu serca, zastój żółci - Leksykon substancji czynnych
Anastrozol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Anastrozol jest wskazany wyłącznie dla kobiet po menopauzie, a jego stosowanie u pacjentek przed menopauzą jest przeciwwskazane. W przypadku wątpliwości co do statusu hormonalnego zaleca się oznaczenie stężeń LH, FSH i/lub estradiolu. Nie zaleca się łączenia anastrozolu z tamoksyfenem lub preparatami zawierającymi estrogeny ze względu na ryzyko obniżenia skuteczności terapeutycznej. Anastrozol obniża stężenie estrogenów, co może prowadzić do zmniejszenia gęstości mineralnej kości i zwiększonego ryzyka złamań, szczególnie u kobiet z wyjściowo obniżoną gęstością kości. Zaleca się wykonanie badania densytometrycznego przed rozpoczęciem terapii oraz regularne monitorowanie w trakcie leczenia. W przypadku osteoporozy lub wysokiego ryzyka jej wystąpienia należy rozważyć leczenie bisfosfonianami w celu zahamowania utraty masy kostnej.
analog LHRH, bisfosfonian, ciężkie zaburzenie czynności nerek, densytometria kości, estradiol, estrogen, gęstość mineralna kości, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, hormon wzrostu, laktoza jednowodna, menopauza, niedobór hormonu wzrostu, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, osteoporoza, rak piersi, stężenie estrogenów, tamoksyfen, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sitagliptin Polpharma
Produkt leczniczy Sitagliptin Polpharma, inhibitor DPP-4, nie jest wskazany do stosowania u pacjentów z cukrzycą typu 1 ani w leczeniu kwasicy ketonowej. Istotnym ryzykiem jest możliwość wystąpienia ostrego zapalenia trzustki, objawiającego się uporczywym, silnym bólem brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy natychmiast odstawić lek, a po potwierdzeniu diagnozy nie rozpoczynać ponownie terapii sytagliptyną. U pacjentów z historią zapalenia trzustki zaleca się szczególną ostrożność. Ponadto, stosowanie sytagliptyny w monoterapii lub z lekami niepowodującymi hipoglikemii (np. metformina, agoniści PPARγ) wiąże się z ryzykiem hipoglikemii porównywalnym do placebo, natomiast ryzyko to wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika, co wymaga rozważenia redukcji ich dawek.
agonista receptora PPARγ, anafilaksja, cukrzyca typu 1, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, insulina, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, sytagliptyny fosforan jednowodny, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valimar 750 mg
VALIMAR w dawce 750 mg metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz stanu przedcukrzycowego. U dorosłych z prawidłową funkcją nerek (GFR ≥90 ml/min) dawka początkowa wynosi 1 tabletkę raz dziennie podczas wieczornego posiłku, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 2 tabletek (1500 mg) na dobę. W przypadku niewystarczającej kontroli glikemii przy dawce 2000 mg metforminy o przedłużonym uwalnianiu, można rozważyć przejście na metforminę o natychmiastowym uwalnianiu do 3000 mg/dobę. U pacjentów stosujących metforminę o natychmiastowym uwalnianiu dawka VALIMAR powinna odpowiadać dotychczasowej całkowitej dawce dobowej, z wyłączeniem pacjentów przyjmujących >2000 mg/dobę, u których nie zaleca się zamiany na VALIMAR. W terapii skojarzonej z insuliną dawka metforminy wynosi 1 tabletkę na dobę, a dawkę insuliny dostosowuje się indywidualnie. U pacjentów w podeszłym wieku i z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie należy indywidualizować na podstawie GFR, z regularnym monitorowaniem funkcji nerek co najmniej raz w roku, a u osób z ryzykiem pogorszenia czynności nerek co 3-6 miesięcy.
cukrzyca typu 2, czynnik ryzyka, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie niepożądane, kontrola glikemii, kontrola stężenia glukozy, leczenie skojarzone z insuliną, metformina o natychmiastowym uwalnianiu, metforminy chlorowodorek, monoterapia metforminą, pogorszenie czynności nerek, poziom glikemii, prawidłowa czynność nerek, stan przedcukrzycowy, stężenie glukozy we krwi, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie metforminy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lirra 5 mg
Lewocetyryzyna dichlorowodorek (Lirra, 5 mg tabletki powlekane) jest stosowana w dawce 5 mg raz na dobę u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat oraz u dzieci w wieku 6-12 lat. U dzieci poniżej 6 lat zaleca się stosowanie innych postaci farmaceutycznych dostosowanych do wieku. U pacjentów w podeszłym wieku dawkowanie nie wymaga modyfikacji, chyba że występują umiarkowane lub ciężkie zaburzenia czynności nerek, które wymagają indywidualnego dostosowania dawki na podstawie eGFR. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawkowanie jest następujące: eGFR ≥ 90 ml/min – 1 tabletka raz na dobę; eGFR 60–<90 ml/min – 1 tabletka raz na dobę; eGFR 30–<60 ml/min – 1 tabletka co 2 dni; eGFR 15–<30 ml/min – 1 tabletka co 3 dni; eGFR < 15 ml/min (pacjent dializowany) – lek przeciwwskazany. U dzieci z zaburzeniami nerek dawkowanie należy dostosować indywidualnie, uwzględniając klirens nerkowy i masę ciała, choć brak jest szczegółowych danych klinicznych.
dializa, efekt terapeutyczny, funkcja nerek, klirens nerkowy, lewocetyryzyna dichlorowodorek, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, racemat, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Candepres
Stosowanie kandesartanu cyleksetylu (Candepres) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca oraz zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny poniżej 15 ml/min. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy oraz ciśnienia tętniczego, szczególnie podczas zwiększania dawki. U pacjentów dializowanych oraz po przeszczepieniu nerki konieczne jest indywidualne dostosowanie terapii i ścisła kontrola parametrów hemodynamicznych. Podwójna lub potrójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) z zastosowaniem inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek, a w razie konieczności wymaga nadzoru specjalistycznego i częstego monitorowania czynności nerek, elektrolitów i ciśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, brak laktazy, choroba niedokrwienna mózgu, choroba niedokrwienna serca, dziedziczna nietolerancja galaktozy, hemodializa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, hipovolemia, inhibitor ACE, kandesartan, kandesartan cyleksetylu, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, przeszczepienie nerki, schyłkowa niewydolność nerek, skąpomocz, stężenie potasu i kreatyniny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Empelic 10 mg
Empagliflozyna (lek Empelic) dostępna jest w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg i 25 mg. W leczeniu cukrzycy typu 2 zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 25 mg u pacjentów z eGFR ≥60 ml/min/1,73 m², którzy dobrze tolerują lek i wymagają lepszej kontroli glikemii. Maksymalna dawka dobowa wynosi 25 mg. W niewydolności serca, niezależnie od obecności cukrzycy, stosuje się dawkę 10 mg raz na dobę, bez modyfikacji w zależności od kontroli glikemii. U pacjentów z eGFR <60 ml/min/1,73 m² skuteczność glikemiczna empagliflozyny jest ograniczona, a u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²) stosowanie leku nie jest zalecane. W przypadku niewydolności serca terapia może być kontynuowana do eGFR 20 ml/min/1,73 m² lub CrCl 20 ml/min. U pacjentów dializowanych i ze schyłkową niewydolnością nerek brak jest danych potwierdzających skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.
cukrzyca typu 2, EGFR, empagliflozyna, hipoglikemia, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhiperglikemiczny, monitorowanie pacjenta, niedocukrzenie, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, ryzyko sercowo-naczyniowe, schyłkowa niewydolność nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszenie objętości płynów - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – JAXTERAN
Fumaran dimetylu wymaga ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych i klinicznych ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym zaburzeń funkcji nerek, wątroby oraz hematologicznych. Zaleca się ocenę parametrów nerkowych (kreatynina, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu) przed rozpoczęciem terapii, po 3 i 6 miesiącach, a następnie co 6-12 miesięcy. Monitorowanie funkcji wątroby obejmuje oznaczenie aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz bilirubiny całkowitej, zwłaszcza przy wzroście enzymów ≥3-krotnie powyżej GGN lub bilirubiny ≥2-krotnie powyżej GGN. Szczególną uwagę należy zwrócić na hematologię, zwłaszcza liczbę limfocytów, monitorowaną co 3 miesiące, z przeciwwskazaniem do rozpoczęcia leczenia przy limfopenii <0,5 × 10⁹/L. W przypadku ciężkiej i długotrwałej limfopenii (<0,5 × 10⁹/L utrzymującej się >6 miesięcy) wskazane jest zaprzestanie terapii, a przy umiarkowanej limfopenii (0,5–<0,8 × 10⁹/L) ponowna ocena stosunku korzyści do ryzyka.
aminotransferazy, bezwzględna liczba limfocytów, białkomocz, bilirubina całkowita, cukromocz, enzymy wątrobowe, fosfaturia, fumaran dimetylu, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, kreatynina i azot mocznikowy, lek immunosupresyjny, limfocytopenia, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, morfologia krwi, MRI mózgu, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec oczny, półpasiec rozsiany, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, reakcja łańcuchowa polimerazy, stwardnienie rozsiane, wirus Johna Cunninghama, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zespół Fanconiego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valsacor 80 mg tabletki powlekane 80 mg
Valsacor 80 mg, zawierający walsartan, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki preparatu, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, w szczególności z marskością żółciową i cholestazą, ze względu na ryzyko nieprzewidywalnego stężenia leku i nasilenia działań niepożądanych. Lek zawiera 28,5 mg laktozy na tabletkę, co stanowi istotne ograniczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie walsartanu w drugim i trzecim trymestrze ciąży, ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu. Ponadto, jednoczesne stosowanie Valsacor z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, gdy współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR) jest poniżej 60 ml/min/1,73 m², ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych bez dodatkowych korzyści terapeutycznych.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, cholestaza, cukrzyca, hiperkaliemia, hipotonia, marskość żółciowa, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sitagliptin STADA
Produkt Sitagliptin STADA, inhibitor DPP-4, nie jest wskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1 ani w leczeniu kwasicy ketonowej. Istotnym ryzykiem związanym z terapią jest możliwość wystąpienia ostrego zapalenia trzustki, objawiającego się uporczywym, silnym bólem brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy natychmiast odstawić lek, a potwierdzonego rozpoznania nie powinno się leczyć ponownie sytagliptyną. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z historią zapalenia trzustki. Ponadto, stosowanie sytagliptyny w monoterapii lub z lekami niepowodującymi hipoglikemii (np. metforminą, agonistami PPARγ) nie zwiększa ryzyka hipoglikemii, natomiast w połączeniu z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika ryzyko to wzrasta, co wymaga rozważenia redukcji dawek tych leków.
agonista receptora PPARγ, anafilaksja, cukrzyca typu 1, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Perindanor 8 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii peryndoprylem (Perindanor, 8 mg, tabletki zawierające 6,676 mg peryndoprylu oraz 118,660 mg laktozy) należy bezwzględnie wykluczyć przeciwwskazania takie jak nadwrażliwość na peryndopryl lub inne inhibitory ACE, przeszły obrzęk naczynioruchowy związany z inhibitorami ACE, a także dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Lek jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań u płodu, w tym hipotensji, niewydolności nerek, hiperkaliemii i zgonu. Ponadto, stosowanie peryndoprylu jest przeciwwskazane u pacjentów z istotnym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej nerki, co może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Należy również zachować ostrożność u pacjentów z nietolerancją laktozy, ze względu na zawartość 118,660 mg laktozy w jednej tabletce, co może wywołać dolegliwości żołądkowo-jelitowe u osób z zaburzeniami wchłaniania cukrów.
afereza lipoprotein, aliskiren, dializa, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor ACE, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, procedura pozaustrojowa, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Daroxomb 150 mg
Dabigatran eteksylan w preparacie Daroxomb jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 mL/min u dorosłych, eGFR <50 mL/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), a także u osób z aktywnym, istotnym klinicznie krwawieniem lub stanami predysponującymi do poważnych krwawień, takimi jak owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne i okulistyczne, a także zmiany naczyniowe (żylaki przełyku, malformacje tętniczo-żylne, tętniaki). Lek zawiera 150 mg dabigatranu eteksylanu w formie mezylanu w każdej kapsułce i jest wydalany głównie przez nerki, co podkreśla konieczność oceny funkcji nerek przed rozpoczęciem terapii.
Stosowanie Daroxombu jest przeciwwskazane w skojarzeniu z innymi antykoagulantami (np. UFH, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty) poza ściśle określonymi sytuacjami klinicznymi, oraz z silnymi inhibitorami P-glikoproteiny, takimi jak ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron i lek złożony glekaprewir/pibrentaswir. Ponadto, dabigatran nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wpływającymi na metabolizm leku i hemostazę, a także u osób po wszczepieniu sztucznej zastawki serca, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych i krwotocznych w porównaniu do terapii antagonistami witaminy K.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, dabigatran eteksylat, Daroxomb, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P-glikoproteiny, klirens kreatyniny, krwawienie, krwawienie klinicznie istotne, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na substancję czynną, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, ryzyko krwawienia, sztuczna zastawka serca, terapia przeciwzakrzepowa, tętniak naczyniowy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hemostazy, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg
Valsacor 320 mg, zawierający walsartan, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 114 mg laktozy na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ciężkie zaburzenia czynności wątroby, takie jak marskość żółciowa i cholestaza, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Lek jest także przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania walsartanu, które może prowadzić do poważnych zaburzeń rozwojowych płodu, zwłaszcza układu krążenia i nerek. Ponadto, jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest zakazane u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR poniżej 60 ml/min/1,73 m², ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i nefrotoksyczności.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny, cholestaza, cukrzyca, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor ACE, inhibitor reniny, interakcje lekowe, leczenie przeciwnadciśnieniowe, leki moczopędne oszczędzające potas, marskość wątroby, nadwrażliwość na lek, nefrotoksyczność, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, pierwszy trymestr ciąży, reakcja anafilaktyczna, sartany, spironolakton, triamteren, trymestr ciąży, uczulenie na lek, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Faxigen XL 37,5 mg 37,5 mg
Faxigen XL jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazania, stanu klinicznego pacjenta oraz odpowiedzi na leczenie. Standardowa dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę w leczeniu epizodów dużej depresji, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W zaburzeniach lękowych, w tym uogólnionych, fobii społecznej oraz lęku napadowym, dawki maksymalne wynoszą 225 mg/dobę, z zaleceniem stosowania najmniejszej skutecznej dawki. W lęku napadowym leczenie rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności. W profilaktyce nawrotów dużej depresji stosuje się dawkę równą dawce terapeutycznej, a leczenie podtrzymujące powinno trwać co najmniej 6 miesięcy od remisji.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dysfagia, epizod dużej depresji, Faxigen XL, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, objawy odstawienia, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna, wiek podeszły, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polpril 10 mg
Ramipryl w dawce 10 mg (Polpril) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ramipryl, inne inhibitory ACE lub substancje pomocnicze preparatu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest historia obrzęku naczynioruchowego, niezależnie od etiologii (dziedziczny, idiopatyczny lub indukowany inhibitorami ACE/AIIRA), ze względu na ryzyko zagrażających życiu reakcji obrzękowych w obrębie twarzy, języka, krtani lub przewodu pokarmowego. Leku nie należy stosować u pacjentów poddawanych hemodializie, hemofiltracji lub aferezie LDL z wykorzystaniem materiałów o ujemnym ładunku elektrycznym, ze względu na ryzyko reakcji anafilaktoidalnych. Ponadto, ramipryl jest przeciwwskazany przy istotnym obustronnym zwężeniu tętnic nerkowych lub zwężeniu tętnicy do jedynej czynnej nerki, gdyż może to prowadzić do ciężkiej niewydolności nerek z powodu hipoperfuzji. W ciąży, szczególnie w II i III trymestrze, stosowanie ramiprylu jest zakazane z powodu ryzyka uszkodzenia nerek płodu, zaburzeń rozwojowych i zwiększonego ryzyka zgonu okołoporodowego.
afereza lipoprotein, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, działanie niepożądane, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, enzym konwertujący angiotensynę, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipotensja, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, nadwrażliwość, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, przeszczep nerki, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, stenoza zastawki aortalnej, stenoza zastawki mitralnej, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mirexan 75 mg
Dabigatran eteksylat (Mirexan 75 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 mL/min u dorosłych, eGFR <50 mL/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży). Leku nie należy stosować przy aktywnym, istotnym klinicznie krwawieniu oraz u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia, w tym z owrzodzeniami przewodu pokarmowego, nowotworami złośliwymi, niedawnym urazem mózgu lub rdzenia kręgowego, krwotokiem śródczaszkowym, żylakami przełyku, malformacjami tętniczo-żylnymi, tętniakami naczyniowymi oraz istotnymi nieprawidłowościami naczyniowymi w obrębie OUN. Przeciwwskazane jest także łączenie dabigatranu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. heparyny, warfaryny), z wyjątkiem określonych sytuacji klinicznych, takich jak zamiana terapii czy podtrzymanie drożności cewników centralnych. Ponadto Mirexan nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz w skojarzeniu z silnymi inhibitorami P-glikoproteiny (ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir). U pacjentów po wszczepieniu sztucznej zastawki serca lek jest niewskazany ze względu na brak skuteczności i bezpieczeństwa w porównaniu z antagonistami witaminy K.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, choroba autoimmunologiczna, dabigatran eteksylat, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwpłytkowy, malformacja tętniczo-żylna, małopłytkowość, migotanie przedsionków, Mirexan, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, układ krzepnięcia, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma stosowany jest w terapii nadciśnienia tętniczego, jednak nie jest wskazany do inicjowania leczenia. Standardowa dawka to jedna kapsułka raz na dobę, przyjmowana o stałej porze, co zapewnia stabilne stężenie substancji czynnych: kandesartanu cileksetylu 16 mg, amlodypiny (w postaci bezylanu) 5 mg lub 10 mg oraz hydrochlorotiazydu 12,5 mg. W przypadku konieczności modyfikacji dawki, zmiany powinny dotyczyć pojedynczych składników, a dopiero po ustaleniu odpowiednich dawek można przejść na preparat złożony. Lek jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. U osób starszych oraz pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny 30-60 mL/min) wymagana jest szczególna ostrożność i regularne monitorowanie parametrów klinicznych, w tym równowagi elektrolitowej i funkcji nerek.
amlodypina, ciśnienie tętnicze, efekt terapeutyczny, funkcja nerek, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, kapsułka żelatynowa, klirens kreatyniny, kreatynina, nadciśnienie tętnicze, parametry nerkowe, parametry życiowe, preparat złożony, stężenie leku, substancja czynna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Polsart Plus, zawierający telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na telmisartan, hydrochlorotiazyd lub inne pochodne sulfonamidowe, a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności telmisartanu. Ponadto, Polsart Plus nie powinien być stosowany u pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych, ciężką niewydolnością wątroby oraz ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), gdyż może to prowadzić do kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. U pacjentów z oporną hipokaliemią lub hiperkalcemią stosowanie leku jest również przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń elektrolitowych i arytmii.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, krzyżowa reakcja nadwrażliwości, nadwrażliwość na substancje czynne, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodna sulfonamidowa, substancja pomocnicza, telmisartan, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zastój żółci - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Siofor 850
Kwasica mleczanowa jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem terapii metforminą, szczególnie u pacjentów z ostrym pogorszeniem czynności nerek, chorobami układu krążenia, oddechowego lub posocznicą. Nagłe obniżenie GFR prowadzi do kumulacji metforminy i zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, której objawy obejmują duszność kwasiczą, ból brzucha, skurcze mięśni, astenia, hipotermię i śpiączkę. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się pH krwi < 7,35, stężenie mleczanów w osoczu > 5 mmol/l, zwiększoną lukę anionową oraz zaburzenia stosunku mleczanów do pirogronianów. Metformina jest przeciwwskazana przy GFR < 30 ml/min, a jej stosowanie należy przerwać w stanach odwodnienia, niewydolności nerek, przed badaniami z kontrastem jodowym oraz przed zabiegami chirurgicznymi wymagającymi znieczulenia. Regularne monitorowanie funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych i z obniżonym klirensem kreatyniny, jest niezbędne.
astenia, ból brzucha, choroba układu krążenia, choroba układu oddechowego, cukrzyca typu 2, długotrwałe głodzenie, duszność kwasicza, GFR, hipoglikemia, hipotermia, insulina, ketoza, klirens kreatyniny, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, luka anionowa, meglitynid, metformina, nefropatia pokontrastowa, neuropatia, niedobór witaminy B12, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, NLPZ, odwodnienie pacjenta, ostre pogorszenie czynności nerek, pochodna sulfonylomocznika, posocznica, skurcz mięśnia, śpiączka, środek kontrastowy zawierający jod, stosunek mleczanów do pirogronianów, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, źle kontrolowana cukrzyca, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluconazole Polfarmex 150 mg
Flukonazol wykazuje zbliżony profil farmakokinetyczny po podaniu doustnym i dożylnym, z biodostępnością około 90% i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-1,5 godziny. Charakteryzuje się liniową zależnością dawka-stężenie, co ułatwia dawkowanie, a stan stacjonarny osiągany jest po 4-5 dniach terapii, przy czym dawka nasycająca pozwala na szybsze osiągnięcie terapeutycznego stężenia. Lek dobrze penetruje do tkanek i płynów ustrojowych, osiągając stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym na poziomie około 80% stężeń w osoczu oraz wysokie stężenia w skórze i paznokciach (np. 73 μg/g w warstwie rogowej po 12 dniach terapii dawką 50 mg/dobę). Flukonazol wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (11-12%), co sprzyja wysokiej dostępności farmakologicznie aktywnej frakcji leku.
biodostępność leku, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, dysfagia, farmakokinetyka, flukonazol, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, izoenzymy cytochromu P450, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, lek przeciwgrzybiczy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stężenie stanu stacjonarnego, warstwa rogowa, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diabufor XR 750 mg
Diabufor XR to preparat metforminy chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg, przeznaczony do stosowania raz na dobę podczas wieczornego posiłku. Początkowa dawka wynosi 500 mg, którą można stopniowo zwiększać co 10-15 dni na podstawie pomiarów glikemii (OGTT, FPG, HbA1C), do maksymalnej dawki 2000 mg/dobę. W przypadku niewystarczającej kontroli glikemii możliwe jest podzielenie dawki na 1000 mg dwa razy dziennie lub przejście na metforminę o natychmiastowym uwalnianiu do dawki maksymalnej 3000 mg/dobę. U pacjentów stosujących insulinę dawkę metforminy dostosowuje się indywidualnie, a u osób w podeszłym wieku konieczne jest regularne monitorowanie funkcji nerek, ze szczególnym uwzględnieniem wartości GFR, które determinują maksymalną dawkę (np. 2000 mg przy GFR 60-89 ml/min, 1000 mg przy GFR 30-44 ml/min, przeciwwskazanie przy GFR <30 ml/min).
cukrzyca typu 2, doustne leki przeciwcukrzycowe, doustny test tolerancji glukozy, działanie niepożądane, hemoglobina glikowana, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, metformina, metformina chlorowodorek, metformina o natychmiastowym uwalnianiu, monitorowanie glikemii, niewydolność nerek, pomiar glikemii, poziom glukozy na czczo, prawidłowa czynność nerek, profilaktyka cukrzycy typu 2, przedłużone uwalnianie substancji, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona z insuliną, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek - Leksykon chorób i schorzeń
Nefropatia iga (choroba bergera) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Nefropatia IgA (choroba Bergera) to przewlekła choroba nerek o zmiennym przebiegu, dotykająca głównie młodych dorosłych. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są białkomocz ≥ 1 g/dobę (z 46-krotnie wyższym ryzykiem ESRD w porównaniu do białkomoczu < 500 mg/dobę), utrzymujące się nadciśnienie tętnicze oraz wynik klasyfikacji Oxford MEST-C, która ocenia cechy histologiczne takie jak rozrost mezangium (M1), hipercelularność śródbłonkowa (E1), segmentalne stwardnienie kłębuszków (S1), włóknienie śródmiąższowe i zanik kanalików (T), oraz obecność półksiężyców (C1, C2). Dodatkowo, wysokie stężenie kreatyniny (≥ 120 mmol/L), wiek ≥ 30 lat przy rozpoznaniu, obecność barwienia C4d oraz rozległe włóknienie śródmiąższowe pogarszają rokowanie. Kalkulatory prognostyczne, w tym narzędzia międzynarodowe i model Xie et al., uwzględniają m.in. GFR, hemoglobinę, albuminę i ciśnienie skurczowe, umożliwiając indywidualizację oceny ryzyka progresji do ESRD.
Przebieg nefropatii IgA jest nieprzewidywalny – około 15-30% pacjentów rozwija schyłkową niewydolność nerek (ESRD) w ciągu 10-20 lat, a około 30% wymaga dializy lub przeszczepu nerki. Przeszczep jest skuteczny, jednak ryzyko nawrotu choroby wynosi 20-40%, co zwiększa ryzyko utraty przeszczepu (2,8-krotnie wyższe). Leczenie koncentruje się na kontroli białkomoczu, nadciśnienia i immunosupresji, a także na ograniczeniu spożycia białka i stosowaniu leków modyfikujących przebieg choroby (np. blokada RAAS, kwasy omega-3). Wczesna diagnoza i monitorowanie są kluczowe dla poprawy rokowania, a postępy w terapii, w tym nowe metody leczenia, są obecnie przedmiotem badań klinicznych. Izolowany mikroskopowy krwiomocz z łagodnym białkomoczem wskazuje na korzystne rokowanie.
albumina w surowicy, białkomocz, biopsja nerki, bliznowacenie, choroba Bergera, dializoterapia, ESRD, klasyfikacja Oxford MEST-C, kreatynina w surowicy, krwiomocz mikroskopowy, kwasy tłuszczowe omega-3, lek immunosupresyjny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia IgA, poziom hemoglobiny, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, rozrost mezangium, schyłkowa niewydolność nerek, skurczowe ciśnienie krwi, stwardnienie kłębuszków, układ renina-angiotensyna-aldosteron, witamina E, włóknienie śródmiąższowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Azithromycin Krka 500 mg
Azithromycin Krka stosuje się w pojedynczej dawce dobowej, z dawkowaniem dostosowanym do rodzaju zakażenia, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥45 kg całkowita dawka wynosi 1500 mg, podawana według schematu 3-dniowego (500 mg/dobę przez 3 dni) lub 5-dniowego (500 mg pierwszego dnia, następnie 250 mg/dobę przez kolejne 4 dni). W przypadku niepowikłanego zakażenia Chlamydia trachomatis stosuje się jednorazową dawkę 1000 mg. Tabletki powlekane nie są zalecane dla dzieci <45 kg, dla których dostępne są inne formy farmaceutyczne. U osób w podeszłym wieku dawkowanie jest takie samo jak u dorosłych, jednak ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, wymagana jest szczególna ostrożność.
antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, Chlamydia trachomatis, choroba wątroby, ciężka niewydolność nerek, niewydolność nerek, oporność bakteryjna, parametr nerkowy, skala Child-Pugh, szyjka macicy, torsade de pointes, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wydalanie z żółcią, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie cewki moczowej, zakażenie chlamydiowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba castlemana – Objawy
Choroba Castlemana to rzadkie zaburzenie limfoproliferacyjne, które dzieli się na postać jednoogniskową (UCD) i wieloogniskową (MCD). UCD charakteryzuje się powiększeniem węzłów chłonnych w jednym regionie ciała, często bezobjawowym lub z objawami ucisku, takimi jak uczucie pełności, kaszel, anemia czy zmęczenie. W badaniach laboratoryjnych mogą występować niedokrwistość i podwyższony poziom białka C-reaktywnego. MCD obejmuje wiele regionów z powiększonymi węzłami chłonnymi i objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak gorączka, nocne poty, utrata masy ciała, obrzęki, hepatosplenomegalia, neuropatia obwodowa oraz liczne nieprawidłowości laboratoryjne (np. podwyższone CRP, OB, hipoalbuminemia, anemia, trombocytopenia lub trombocytoza, hipergammaglobulinemia). Wyróżnia się podtypy MCD, w tym iMCD-TAFRO z ostrym przebiegiem i wysokim ryzykiem zgonu oraz iMCD z limfadenopatią plazmocytową o bardziej przewlekłym charakterze. Rokowanie w UCD jest dobre, a chirurgiczne usunięcie powiększonego węzła często prowadzi do wyleczenia, natomiast w MCD przeżycie pięcioletnie wynosi 65-75%, zależnie od podtypu i nasilenia choroby.
anasarka, anemia hemolityczna, białko C-reaktywne, burza cytokinowa, cholestaza, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, hepatomegalia, hipergammaglobulinemia, hipoalbuminemia, interleukina-6, limfadenopatia, mięsak Kaposiego, mikroangiopatia zakrzepowa, neuropatia obwodowa, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niewydolność wielonarządowa, odczyn Biernackiego, organomegalia, powiększenie węzłów chłonnych, splenomegalia, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpik kostny, trombocytopenia, trombocytoza, wieloogniskowa choroba Castlemana, wodobrzusze, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zespół POEMS, żylaki przełyku - Leksykon substancji czynnych
Gadodiamid – Przeciwwskazania stosowania
Gadodiamid, dostępny w preparacie Omniscan w stężeniu 0,5 mmol/ml, jest niejonowym, paramagnetycznym środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego podania jest nadwrażliwość na gadodiamid lub substancje pomocnicze, a także ciężkie zaburzenia czynności nerek, szczególnie przy współczynniku filtracji kłębuszkowej (GFR) poniżej 30 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko nerkopochodnego włóknienia układowego (NSF). Ponadto, gadodiamid jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek, w okołooperacyjnym okresie przeszczepienia wątroby, u noworodków poniżej 4 tygodnia życia oraz u pacjentów poddawanych dializoterapii. Przed podaniem konieczna jest ocena funkcji nerek (oznaczenie kreatyniny i obliczenie GFR), szczególnie u osób powyżej 65 roku życia, oraz dokładny wywiad alergologiczny, zwłaszcza w kierunku wcześniejszych reakcji na środki kontrastowe.
W przypadku pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek zaleca się ostrożność i rozważenie alternatywnych metod diagnostycznych lub zastosowanie innych środków kontrastowych o wyższym profilu bezpieczeństwa, które charakteryzują się większą stabilnością kompleksów gadolinu i mniejszym ryzykiem uwalniania wolnego gadolinu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów po przeszczepieniach narządowych, zwłaszcza wątroby, u których ryzyko powikłań jest zwiększone. W sytuacjach przeciwwskazań do stosowania gadodiamidu lekarz powinien rozważyć inne metody obrazowania lub środki kontrastowe, aby zminimalizować ryzyko powikłań nefrologicznych i alergicznych.
badanie laboratoryjne, ciężkie zaburzenie czynności nerek, diagnostyka obrazowa, dializa, dializoterapia, gadodiamid, kreatynina w surowicy, nerkopochodne włóknienie układowe, niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, paramagnetyczny środek kontrastowy, powikłanie nerkowe, premedykacja, profil bezpieczeństwa, przeszczepienie wątroby, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, środek kontrastowy, substancja pomocnicza, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wywiad alergologiczny, związek gadolinu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – GluaMet 50 mg/tabl. + 850 mg/tabl.
GluaMet, zawierający wildagliptynę i metforminę chlorowodorek, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w oparciu o aktualny schemat leczenia, skuteczność terapii oraz tolerancję leku. Maksymalna dobowa dawka wildagliptyny wynosi 100 mg, a metforminy jest dostosowywana w zależności od czynności nerek i stanu pacjenta. Standardowe dawki początkowe to 50 mg wildagliptyny z 850 mg lub 1000 mg metforminy, podawane dwukrotnie dziennie. U pacjentów po monoterapii metforminą, dawka wildagliptyny wynosi 50 mg dwa razy na dobę, a metformina jest kontynuowana w dawce aktualnie stosowanej. W przypadku terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki sulfonylomocznika w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. U pacjentów stosujących insulinę z metforminą, dawki wildagliptyny i metforminy powinny odpowiadać aktualnym dawkom tych leków.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, czynność nerek, działanie niepożądane, GFR, glikemia, górna granica normy, hipoglikemia, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, monoterapia metforminą, objawy żołądkowo-jelitowe, pochodne sulfonylomocznika, tiazolidynodion, trzylekowa terapia doustna, wildagliptyna i metformina chlorowodorek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atarax 2 mg/ml
Atarax w postaci syropu (2 mg/ml hydroksyzyny chlorowodorku) stosuje się doustnie w najmniejszej skutecznej dawce, z możliwie najkrótszym czasem terapii. U dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 40 kg maksymalna dawka dobowa wynosi 100 mg, zróżnicowana w zależności od wskazań: w leczeniu lęku 50 mg/dobę w 2-3 dawkach, w ciężkich przypadkach do 100 mg/dobę; w leczeniu świądu początkowo 25 mg przed snem, następnie 25 mg 3-4 razy/dobę; w premedykacji przed zabiegami chirurgicznymi 50 mg w dwóch dawkach lub 100 mg jednorazowo. U dzieci i młodzieży od 12 miesiąca życia dawki są zależne od masy ciała, z maksymalną dawką do 2 mg/kg mc./dobę, nie przekraczającą 100 mg u pacjentów >40 kg. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od odpowiedzi klinicznej.
cetyryzyna, dawka podzielona, dawkowanie leku, hydroksyzyna, hydroksyzyna chlorowodorek, łagodne zaburzenia czynności nerek, leczenie lęku, leczenie świądu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, premedykacja chirurgiczna, schyłkowa choroba nerek, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek - Leksykon chorób i schorzeń
Nefropatia cukrzycowa – Patofizjologia i mechanizm
Nefropatia cukrzycowa, będąca główną przyczyną przewlekłej choroby nerek i schyłkowej niewydolności nerek, dotyka 20-40% pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2. Patogeneza obejmuje złożone interakcje czynników metabolicznych (hiperglikemia, stres oksydacyjny, AGEs), hemodynamicznych (hiperfiltracja kłębuszkowa, aktywacja RAAS, nadciśnienie), zapalnych i genetycznych. Hiperglikemia inicjuje uszkodzenia poprzez szlaki poliolowy, PKC, AGEs-RAGE oraz stres oksydacyjny, prowadząc do pogrubienia błony podstawnej kłębuszków, rozrostu mezangium, uszkodzenia podocytów i włóknienia śródmiąższowego. Charakterystyczne zmiany morfologiczne obejmują pogrubienie GBM, ekspansję mezangialną, szkliwienie tętniczek oraz utratę i uszkodzenie podocytów, co skutkuje białkomoczem i stopniowym spadkiem eGFR (≤60 ml/min/1,73 m²). Wczesne objawy to mikroalbuminuria (≥30 mg/gCr), a progresja może prowadzić do zespołu nerczycowego i schyłkowej niewydolności nerek.
autofagia, bloker receptora angiotensyny, błona podstawna kłębuszków, cukrzycowa choroba nerek, dysfunkcja mitochondriów, finerenon, hiperfiltracja kłębuszkowa, hiperglikemia, inflamasom NLRP3, inhibitor ACE, końcowy produkt zaawansowanej glikacji, makroalbuminuria, metylacja DNA, mikroalbuminuria, nefropatia cukrzycowa, podocyt, powikłanie mikronaczyniowe, przewlekła choroba nerek, reaktywna forma tlenu, rozrost mezangium, schyłkowa niewydolność nerek, stres oksydacyjny, stwardnienie kłębuszków nerkowych, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT, szlak poliolowy, szlak sygnałowy Notch, szlak TGF-β, szlak Wnt/β-katenina, terapia komórkami macierzystymi, transformujący czynnik wzrostu beta, układ dopełniacza, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie komórek śródbłonka, włóknienie śródmiąższowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Captopril Polfarmex 50 mg
Kaptopril Polfarmex, inhibitor ACE dostępny w dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na kaptopryl lub inne inhibitory ACE oraz u osób z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, w tym dziedzicznym lub samoistnym. Lek nie powinien być stosowany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności, w tym wad rozwojowych nerek płodu, małowodzia i hipoplazji kości czaszki. Karmienie piersią stanowi kolejne przeciwwskazanie z uwagi na przenikanie substancji czynnej do mleka i potencjalne działania niepożądane u niemowląt. Ponadto, stosowanie kaptoprylu w skojarzeniu z aliskirenem jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR poniżej 60 ml/min/1,73 m² z powodu zwiększonego ryzyka hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek i incydentów sercowo-naczyniowych.
aliskiren, anafilaksja, blokada układu RAA, cukrzyca, działanie teratogenne, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, hipoplazja kości czaszki, inhibitor ACE, kaptopryl, karmienie piersią, laktoza jednowodna, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obrzęk angioneurotyczny, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, stenoza tętnicy nerkowej, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan EGIS 80 mg
Telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na telmisartan lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (217,35 mg w tabletce 40 mg i 434,70 mg w tabletce 80 mg), co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Leku nie należy stosować w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia układu sercowo-naczyniowego i nerek płodu. Ponadto, telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami odpływu żółci oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, gdyż metabolizm leku jest wątrobowy, a niewydolność tego narządu może prowadzić do kumulacji substancji i nasilenia działań niepożądanych.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, cukrzyca, GFR, hiperkaliemia, hipotonia, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność wątroby, powikłania sercowo-naczyniowe, telmisartan, terapia hipotensyjna, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie odpływu żółci - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – PHINGROUM 25 mg
PHINGROUM (sytagliptyna) jest dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg w formie tabletek powlekanych, z zalecaną standardową dawką 100 mg raz na dobę. Dawkowanie wymaga indywidualizacji, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie dawka jest dostosowywana na podstawie wartości GFR: 100 mg/dobę przy GFR ≥45 do <90 ml/min, 50 mg/dobę przy GFR ≥30 do <45 ml/min, oraz 25 mg/dobę przy GFR <30 ml/min, w tym u pacjentów z ESRD. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistami PPARγ dawki tych leków pozostają bez zmian, natomiast przy łączeniu z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. PHINGROUM można podawać niezależnie od posiłku, a w przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, unikając podwójnej dawki w tym samym dniu.
agonista receptora PPARγ, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, ESRD, farmakokinetyka, GFR, hemodializa, hipoglikemia, insulina, łagodne zaburzenie czynności nerek, metformina, niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Migromin 250 mg + 250 mg + 65 mg
Lek Migromin, zawierający 250 mg kwasu acetylosalicylowego, 250 mg paracetamolu oraz 65 mg kofeiny, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze (glikol propylenowy 0,24 mg, kwas benzoesowy 0,048 mg). Nie należy go stosować u osób z reakcjami nadwrażliwości na NLPZ, takimi jak astma aspirynowa, pokrzywka czy ostre zapalenie błony śluzowej nosa, ze względu na ryzyko zagrażających życiu reakcji. Przeciwwskazania obejmują także czynne choroby wrzodowe przewodu pokarmowego (czynny wrzód żołądka, dwunastnicy, krwawienia, perforacje) oraz historię owrzodzenia, ze względu na ryzyko nawrotu i powikłań. Ze względu na działanie antyagregacyjne kwasu acetylosalicylowego, Migromin jest niewskazany u pacjentów z hemofilią i innymi skazami krwotocznymi, gdyż może nasilać krwawienia i prowadzić do krwotoków zagrażających życiu.
astma aspirynowa, astma oskrzelowa, choroba wrzodowa przewodu pokarmowego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, czynność skurczowa macicy, diklofenak, hemofilia, ibuprofen, kofeina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre zapalenie błony śluzowej nosa, paracetamol, perforacja ściany przewodu pokarmowego, pokrzywka, przewód tętniczy płodu, retencja płynów, skaza krwotoczna, trzeci trymestr ciąży, uszkodzenie szpiku kostnego, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Faxolet ER 75 mg
Faxolet ER, zawierający wenlafaksynę w formie chlorowodorku, dostępny jest w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji zalecana dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych oraz fobii społecznej dawka początkowa to również 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W leczeniu lęku napadowego rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę, z możliwością podniesienia do 225 mg/dobę. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, a terapia kontynuowana przez kilka miesięcy, z regularną oceną skuteczności i stosowaniem najmniejszej skutecznej dawki. Zaleca się unikanie nagłego odstawienia leku, stosując stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 1-2 tygodnie, a w niektórych przypadkach nawet kilka miesięcy.
chlorowodorek wenlafaksyny, dawka maksymalna, dawka początkowa, dawka skuteczna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, zawierający amlodypinę, walsartan oraz hydrochlorotiazyd, posiada liczne przeciwwskazania, które wykluczają jego stosowanie u określonych grup pacjentów. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u osób z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, w drugim i trzecim trymestrze ciąży (ze względu na teratogenne działanie walsartanu), a także u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową oraz cholestazą. Ponadto, nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), bezmoczem oraz poddawanych dializoterapii. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m².
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, bezmocz, cholestaza, cukrzyca, dializoterapia, dihydropirydyna, diuretyk tiazydowy, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, kardiomiopatia przerostowa, kwas moczowy, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, stenoza aortalna, sulfonamid, trymestr ciąży, uszkodzenie płodu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci, zwężenie drogi odpływu lewej komory