współczynnik filtracji kłębuszkowej
Współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR – Glomerular Filtration Rate) to kluczowy parametr oceniający funkcję nerek, określający objętość osocza przesączanego przez kłębuszki nerkowe w jednostce czasu. Prawidłowa wartość GFR u osoby dorosłej wynosi około 120-130 ml/min/1,73m² powierzchni ciała, przy czym za dolną granicę normy przyjmuje się 90 ml/min/1,73m².
W praktyce klinicznej najczęściej stosuje się oszacowany GFR (eGFR), wyliczany na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy oraz dodatkowych parametrów, jak wiek, płeć i rasa pacjenta. Najpopularniejsze wzory to CKD-EPI, MDRD oraz wzór Cockcrofta-Gaulta. Oznaczenie eGFR stanowi podstawę klasyfikacji przewlekłej choroby nerek (PChN) i jest niezbędne do właściwego dawkowania wielu leków wydalanych przez nerki.
Obniżenie GFR poniżej 60 ml/min/1,73m² utrzymujące się przez ponad 3 miesiące wskazuje na przewlekłą chorobę nerek. Wartości poniżej 15 ml/min/1,73m² oznaczają schyłkową niewydolność nerek, kwalifikującą do leczenia nerkozastępczego. Monitorowanie zmian GFR w czasie pozwala ocenić progresję chorób nerek oraz skuteczność wdrożonego leczenia nefroprotekcyjnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ansifora 50 mg
Ansifora (sytagliptyna) jest stosowana w dawce standardowej 100 mg raz na dobę, z możliwością kontynuacji dotychczasowych dawek metforminy i/lub agonistów receptora PPARγ w terapii skojarzonej. W przypadku łączenia z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć lek jak najszybciej, unikając podwójnej dawki w tym samym dniu. Dawkowanie Ansifory wymaga dostosowania do stopnia niewydolności nerek, zgodnie z wartościami GFR: 100 mg raz na dobę przy GFR ≥ 45 do < 90 mL/min, 50 mg raz na dobę przy GFR ≥ 30 do < 45 mL/min, oraz 25 mg raz na dobę przy GFR < 30 mL/min, w tym u pacjentów dializowanych. Zaleca się ocenę czynności nerek przed i w trakcie terapii.
agonista receptora PPARγ, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, nerkowa droga eliminacji, niewydolność nerek, pacjent dializowany, pochodna sulfonylomocznika, podanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona z metforminą, wiek podeszły, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zalecenie terapeutyczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Candepres
Stosowanie kandesartanu cyleksetylu (Candepres) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na jego mechanizm działania polegający na blokadzie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zaburzeniami czynności nerek konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny poniżej 15 ml/min. U osób z niewydolnością serca, szczególnie powyżej 75. roku życia, zaleca się kontrolę funkcji nerek i elektrolitów podczas zwiększania dawki. Podwójna blokada układu RAA (np. kandesartan z inhibitorem ACE lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek, dlatego jest przeciwwskazana lub wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego. Nie zaleca się również potrójnej terapii obejmującej inhibitor ACE, antagonisty receptora mineralokortykosteroidów i kandesartan.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, brak laktazy, choroba naczyniowa mózgu, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze krwi, hemodializa, hiperkaliemia, hipowolemla, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, klirens kreatyniny, kotrimoksazol, kreatynina, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, receptor AT1, schyłkowa niewydolność nerek, skąpomocz, stężenie potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zabieg hemodializy, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dabigatran etexilate +pharma 110 mg
Dabigatran eteksylan jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min u dorosłych, eGFR <50 ml/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), aktywnym istotnym krwawieniem oraz stanami zwiększającymi ryzyko krwawienia, takimi jak owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe z wysokim ryzykiem krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne, krwotok śródczaszkowy, żylaki przełyku, malformacje tętniczo-żylne, tętniaki naczyniowe oraz istotne nieprawidłowości naczyniowe w obrębie mózgu i rdzenia kręgowego. Ponadto, stosowanie dabigatranu jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, po wszczepieniu sztucznej zastawki serca oraz przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów glikoproteiny P (P-gp), takich jak ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron czy preparaty zawierające glekaprewir i pibrentaswir, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
ablacja cewnikowa, dabigatran eteksylat, dysfagia, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor P-gp, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwotok śródczaszkowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, wirusowe zapalenie wątroby typu C, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mirexan 150 mg
Dabigatran eteksylat (Mirexan 150 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ciężką niewydolnością nerek (CrCL <30 mL/min u dorosłych, eGFR <50 mL/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), aktywnym klinicznie krwawieniem oraz u osób z wysokim ryzykiem krwawień, w tym z owrzodzeniami przewodu pokarmowego, nowotworami złośliwymi, niedawnym urazem lub zabiegami neurochirurgicznymi, krwotokiem śródczaszkowym, żylakami przełyku, malformacjami naczyniowymi mózgu lub rdzenia. Przeciwwskazane jest także stosowanie Mirexanu w skojarzeniu z innymi antykoagulantami (heparyna niefrakcjonowana, drobnocząsteczkowa, doustne antykoagulanty) z wyjątkiem określonych sytuacji klinicznych, oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby mogącymi wpływać na metabolizm leku. Ponadto, Mirexan nie jest zalecany u pacjentów po wszczepieniu sztucznej zastawki serca ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ablacja cewnikowa, apiksaban, bakteryjne zapalenie wsierdzia, biodostępność dabigatranu, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cyklosporyna, czynne krwawienie, dabigatran eteksylat, dalteparyna, doustny antykoagulant, dronedaron, enoksaparyna, fondaparynuks, glekaprewir, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, krwawienie śródczaszkowe, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na dabigatran, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pibrentaswir, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, substancja czynna, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, trombocytopenia, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, warfaryna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji płytek krwi, znieczulenie rdzeniowe, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – ApoRami 2,5 mg
Lek ApoRami (ramipryl), jako inhibitor ACE, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ramipryl lub inne inhibitory ACE, obecność obrzęku naczynioruchowego (w tym dziedzicznego, idiopatycznego oraz wywołanego inhibitorami ACE lub AIIRA), a także jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/walsartanem (konieczny odstęp 36 godzin) oraz aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z GFR < 60 ml/min/1,73 m². Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów poddawanych hemodializie z określonymi błonami dializacyjnymi, hemofiltracji oraz aferezie LDL, a także u osób z istotnym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki. Ramipryl jest także przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych wad rozwojowych płodu, takich jak hipotensja, niewydolność nerek, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki i małowodzie.
afereza lipoprotein, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, hipotensja płodowa, hipotonia, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor C1-esterazy, inhibitor DPP-4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, laktaza, małowodzie, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek płodu, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, procedura pozaustrojowa, ramipryl, sakubitryl walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Fibroza układowa nefrogeniczna – Zapobieganie i profilaktyka
Fibroza układowa nefrogeniczna (NSF) to poważne schorzenie włóknieniowe występujące niemal wyłącznie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m², AKI, dializowanych) po ekspozycji na środki kontrastowe zawierające gadolin (GBCA) stosowane w MRI. Kluczowa jest profilaktyka, obejmująca identyfikację pacjentów wysokiego ryzyka, systematyczną ocenę funkcji nerek oraz unikanie środków z grupy I (gadodiamid, gadowersetamid, gadopentetat dimegluminowy) u tych pacjentów. Środki makrocykliczne z grupy III (gadobutrol, gadoterydol, kwas gadoterowy) wykazują niższe ryzyko NSF i są preferowane. Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki GBCA (≤0,1 mmol/kg masy ciała), unikanie wielokrotnego podawania z odstępem co najmniej 7 dni oraz rozważenie alternatywnych metod obrazowania bez kontrastu. Hemodializa po podaniu GBCA jest wskazana u pacjentów już dializowanych, jednak nie ma dowodów na skuteczność rozpoczynania dializy wyłącznie w celu usunięcia gadolinu u pacjentów niedializowanych.
badanie obrazowe, dializa otrzewnowa, fibroza układowa nefrogeniczna, gadobutrol, gadodiamid, gadopentetat dimegluminowy, gadowersetamid, hemodializa, kwas gadoksetowy, kwas gadoterowy, niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, przeszczep wątroby, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy zawierający gadolin, stan zapalny, upośledzenie funkcji nerek, uszkodzenie naczyń, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oriven 75 mg
Wenlafaksyna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Oriven) dostępna jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg, 150 mg oraz 225 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę co około 2 tygodnie (minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W zaburzeniu lękowym uogólnionym oraz fobii społecznej dawka początkowa to 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W zaburzeniu lękowym z napadami lęku zaleca się rozpoczęcie od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększenie do 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności i stosowaniem najmniejszej skutecznej dawki. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna rutynowa modyfikacja dawki, jednak wymagana jest ostrożność ze względu na zmiany farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lek przeciwdepresyjny, napad lęku, objaw niepożądany, objaw odstawienia, pacjent w podeszłym wieku, powinowactwo przekaźników nerwowych, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku - Leksykon chorób i schorzeń
Hiperoksaluria i oksaloza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Hiperoksaluria charakteryzuje się nadmiernym wydalaniem szczawianu w moczu, co prowadzi do tworzenia kamieni szczawianowo-wapniowych i ryzyka uszkodzenia nerek, a w zaawansowanych stadiach do oksalozy z odkładaniem szczawianu w wielu narządach. Diagnostyka obejmuje co najmniej dwa pomiary szczawianu w dobowej zbiórce moczu u pacjentów z eGFR ≥30 ml/min/1,73 m² oraz badania obrazowe w celu wykrycia kamieni i nefrokalcynozy. Leczenie zależy od typu hiperoksalurii i stopnia zaawansowania choroby, obejmując farmakoterapię (m.in. lumasiran, nedosiran, pirydoksynę, cytrynian potasu), intensywne nawodnienie (generujące ≥3000 ml moczu/dobę) oraz modyfikacje dietetyczne, zwłaszcza ograniczenie pokarmów bogatych w szczawiany i suplementację wapnia w hiperoksalurii enteropatycznej. W przypadkach niewydolności nerek wskazana jest intensywna hemodializa, a w hiperoksalurii pierwotnej – przeszczep wątroby i nerki, który może zatrzymać nadprodukcję szczawianu i poprawić rokowanie.
alfa-bloker, cholestyramina, cytrynian potasu, dializa, dializa otrzewnowa, dializoterapia, hemodializa, hepatolog, hiperoksaluria pierwotna, kamica nerkowa, kamień nerkowy, kamień szczawianowo-wapniowy, lumasiran, mocznica, nedosiran, nefrokalcynoza, nefrolog, niewydolność nerek, oksaloza, oksaloza systemowa, pirydoksyna, przeszczep nerki, przeszczep wątroby, przewlekła choroba nerek, szczawian, urolog, współczynnik filtracji kłębuszkowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symgliptin 100 mg
Symgliptin jest dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Standardowa dawka wynosi 100 mg raz na dobę. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawki tych leków pozostają bez zmian, natomiast przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, unikając podwójnej dawki w tym samym dniu. Symgliptin można stosować niezależnie od posiłków, co zwiększa komfort pacjenta.
agonista receptora PPARγ, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, hemodializa, hipoglikemia, insulina, pacjent w podeszłym wieku, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, Symgliptin, sytagliptyna, terapia skojarzona z metforminą, współczynnik filtracji kłębuszkowej, współczynnik GFR, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Enalapril Vitabalans 5 mg
Enalapril Vitabalans (5 mg) jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE), którego substancją czynną jest maleinian enalaprylu, przekształcany po absorpcji do aktywnego enalaprylatu. Mechanizm działania polega na hamowaniu ACE, co prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, zwiększenia aktywności reninowej osocza oraz zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Enalapryl wykazuje działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno u pacjentów z wysokim, jak i niskim poziomem reniny, obniżając ciśnienie tętnicze bez istotnego przyspieszenia akcji serca i rzadko wywołując hipotensję ortostatyczną. Efekt terapeutyczny pojawia się zwykle po 1 godzinie, osiągając maksimum po 4-6 godzinach, a działanie utrzymuje się co najmniej 24 godziny. U pacjentów z nadciśnieniem obserwuje się spadek oporu tętnic obwodowych i wzrost pojemności minutowej serca, a u chorych z niewydolnością serca – poprawę hemodynamiki, zmniejszenie ciśnienia zaklinowania włośniczek płucnych oraz poprawę tolerancji wysiłku fizycznego. Enalapril wykazuje również korzystny wpływ na funkcję nerek, zwiększając przepływ nerkowy i zmniejszając albuminurię u pacjentów z chorobą nerek, w tym cukrzycową nefropatią.
aktywność reninowa osocza, albuminuria, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bezobjawowa dysfunkcja lewej komory, bradykinina, ciśnienie zaklinowania włośniczek płucnych, diuretyk tiazydowy, enalaprylat, filtracja kłębuszkowa, frakcja wyrzutowa, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipotensja ortostatyczna, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, konwertaza angiotensyny, lek moczopędny, maleinian enalaprylu, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niestabilna dusznica bolesna, niewydolność nerek, niewydolność serca, opór tętnic obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, pojemność minutowa serca, przepływ nerkowy, przewlekła choroba nerek, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wydzielanie aldosteronu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych – Zapobieganie i profilaktyka
Ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych (FSGS) jest istotną przyczyną niewydolności nerek, szczególnie u dzieci z idiopatycznym zespołem nerczycowym opornym na steroidy. Profilaktyka FSGS opiera się na utrzymaniu prawidłowej masy ciała, leczeniu chorób podstawowych (np. cukrzycy, niedokrwistości sierpowatokrwinkowej) oraz regularnym monitorowaniu funkcji nerek. Wysokie ryzyko nawrotu FSGS po przeszczepieniu nerki (30-80%) znacząco obniża przeżywalność przeszczepu, zwłaszcza u pacjentów z młodym wiekiem, ciężkim białkomoczem, szybką progresją choroby czy wcześniejszą utratą przeszczepu z powodu nawrotu. Profilaktyczna plazmafereza (3-5 sesji przed i po przeszczepieniu) może istotnie obniżyć odsetek natychmiastowego nawrotu (9,4% vs 34,8%, P=0,002), jednak wyniki badań są niejednoznaczne, co utrudnia jednoznaczne rekomendacje.
białkomocz, choroba kłębuszkowa, funkcja nerek, idiopatyczny zespół nerczycowy, immunoadsorpcja, lek immunosupresyjny, nefrektomia, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niewydolność nerek, ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych, oporność na steroidy, plazmafereza, rituximab, schyłkowa niewydolność nerek, steroidooporny zespół nerczycowy, steroidozależny zespół nerczycowy, terapia immunosupresyjna, współczynnik filtracji kłębuszkowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metformin Bluefish
Metformin Bluefish zawierający chlorowodorek metforminy w dawce 500 mg wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z ostrym pogorszeniem czynności nerek, chorobami układu krążenia, oddechowego lub posocznicą. Kwasica mleczanowa charakteryzuje się obniżeniem pH krwi poniżej 7,35, podwyższeniem stężenia mleczanów w osoczu powyżej 5 mmol/l oraz zwiększeniem luki anionowej i stosunku mleczanów do pirogronianów. Przed rozpoczęciem terapii i w trakcie leczenia należy monitorować współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR), przy czym metformina jest przeciwwskazana przy GFR <30 ml/min. Wskazane jest także czasowe przerwanie leczenia w stanach odwodnienia, przed i po badaniach z kontrastem jodowym oraz przed zabiegami chirurgicznymi, aż do potwierdzenia stabilnej funkcji nerek.
chlorowodorek metforminy, choroby układu krążenia, choroby układu oddechowego, cukrzyca typu 2, duszność kwasicza, hipoglikemia, insulina, ketoza, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, meglitynid, metformina, nadużywanie alkoholu, nefropatia kontrastowa, neuropatia, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, posocznica, środek kontrastowy jodowy, witamina B12, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zabieg chirurgiczny, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valimar 500 mg
Valimar (metforminy chlorowodorek) w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu 500 mg stosuje się u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek (GFR ≥90 ml/min) początkowo w dawce 500 mg raz na dobę podczas wieczornego posiłku. Dawkę można stopniowo zwiększać co 10-15 dni o 500 mg, aż do maksymalnej dawki 2000 mg/dobę, przy czym dawkę należy dostosować na podstawie pomiarów glikemii. U pacjentów z obniżoną czynnością nerek dawkę modyfikuje się zgodnie z wartością GFR: dla GFR 60-89 ml/min maksymalna dawka to 2000 mg, dla 45-59 ml/min dawka początkowa nie powinna przekraczać połowy dawki maksymalnej, dla 30-44 ml/min dawka maksymalna wynosi 1000 mg, a poniżej 30 ml/min metformina jest przeciwwskazana. U pacjentów uprzednio leczonych metforminą dawka Valimar powinna odpowiadać dotychczasowej dobowej dawce metforminy o natychmiastowym uwalnianiu, z wyłączeniem dawek powyżej 2000 mg/dobę, gdzie nie zaleca się zamiany na Valimar. W terapii skojarzonej z insuliną dawka metforminy wynosi zwykle 500 mg raz na dobę, a dawkę insuliny dostosowuje się indywidualnie.
Podczas terapii Valimarem konieczna jest regularna kontrola stężenia glukozy, czynności nerek (GFR co najmniej raz w roku, a u pacjentów z grup ryzyka co 3-6 miesięcy) oraz parametrów biochemicznych, w tym poziomu witaminy B12, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Lek należy przyjmować podczas wieczornego posiłku, połykać w całości, aby zapewnić prawidłowe przedłużone uwalnianie substancji czynnej i zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Produkt nie jest zalecany u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W przypadku stanu przedcukrzycowego stosuje się dawki od 1000 do 1500 mg raz na dobę, a decyzję o kontynuacji terapii podejmuje się na podstawie regularnych badań glikemii i oceny czynników ryzyka.
czynniki ryzyka, dawka początkowa, działanie niepożądane, GFR, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, lek przeciwcukrzycowy, maksymalna dawka dobowa, metformina chlorowodorek, metformina o natychmiastowym uwalnianiu, parametry biochemiczne, prawidłowa czynność nerek, stan przedcukrzycowy, stężenie glukozy we krwi, stężenie witaminy B12, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, tolerancja leku, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Elvanse 70 mg
Lek Elvanse, stosowany w terapii zaburzeń zachowania, w tym ADHD, wymaga indywidualnego doboru dawki oraz ścisłego nadzoru medycznego. Przed rozpoczęciem leczenia konieczna jest kompleksowa ocena stanu zdrowia pacjenta, obejmująca badanie układu krążenia (pomiar ciśnienia tętniczego i tętna), szczegółowy wywiad medyczny oraz ocenę ryzyka nadużywania leku. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 30 mg raz na dobę rano, z możliwością obniżenia do 20 mg, a dawkę można zwiększać o 10-20 mg co tydzień do maksymalnie 70 mg/dobę. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR 15-<30 mL/min/1,73 m²) dawka maksymalna wynosi 50 mg/dobę, a u osób dializowanych należy rozważyć dalsze zmniejszenie dawki. Lek można podawać w formie kapsułki lub rozpuszczonej zawartości w pokarmie lub napoju, przyjmując go rano, aby uniknąć bezsenności.
ADHD, akcja serca, bezsenność, ciśnienie tętnicze krwi, dawka leku, deksamfetamina, działanie niepożądane, farmakoterapia, klirens kreatyniny, lek Elvanse, lisdeksamfetamina, nadużywanie leków, nagła śmierć sercowa, niewydolność nerek, odpowiedź terapeutyczna, siatka centylowa, tętno, układ krążenia, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wywiad medyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychiczne, zaburzenie zachowania - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sumilar 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Sumilar, zawierający ramipryl i amlodypinę, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne, pochodne dihydropirydyny, inhibitory ACE lub substancje pomocnicze. Szczególnie istotne jest wykluczenie obrzęku naczynioruchowego w wywiadzie, niezależnie od etiologii, gdyż stanowi on bezwzględne przeciwwskazanie. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niedociśnieniem, niestabilnością hemodynamiczną, ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (np. istotne zwężenie zastawki aorty) oraz niestabilną hemodynamicznie niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Ponadto, przeciwwskazaniem jest znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy jedynej czynnej nerki, a także jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m². Zaburzenia czynności wątroby oraz ciąża w II i III trymestrze również wykluczają stosowanie leku.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, hemodializa, hiperkaliemia, inhibitor ACE, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie ciężkie, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pochodna dihydropirydyny, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, sakubitryl walsartan, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 100 mg + 25 mg
Losartan Hydrochlorothiazyd Krka to lek łączący losartan potasowy (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy, pochodna sulfonamidów). Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na składniki leku, zwłaszcza na sulfonamidy, oraz zaburzenia elektrolitowe takie jak oporna na leczenie hipokaliemia, hiperkalcemia i oporna hiponatremia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, zastojem żółci, obturacją dróg żółciowych, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), bezmoczem, a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z objawową hiperurykemią lub dną moczanową oraz u osób przyjmujących aliskiren z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, bezobjawowa hiperurykemia, brak laktazy, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, drugi trymestr ciąży, dysfagia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipokaliemia oporna na leczenie, hiponatremia, hiponatremia oporna na leczenie, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, losartan potasowy, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, objawowa hiperurykemia, obturacja dróg żółciowych, pierwszy trymestr ciąży, pochodna sulfonamidu, trzeci trymestr ciąży, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki wapniowej, zastój żółci, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paracetamol Filofarm 500 mg
Paracetamol Filofarm w dawce 500 mg jest skutecznym lekiem przeciwbólowym i przeciwgorączkowym, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na paracetamol lub substancje pomocnicze, co może prowadzić do reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby oraz nerek, ze względu na ryzyko kumulacji toksycznych metabolitów i uszkodzenia hepatocytów lub nasilenia toksyczności. Ponadto, paracetamol jest przeciwwskazany u pacjentów z wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (ryzyko niedokrwistości hemolitycznej) oraz niedoborem reduktazy methemoglobinowej (ryzyko methemoglobinemii). Również stosowanie leku jest niewskazane podczas terapii inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz do 2 tygodni po ich odstawieniu, ze względu na potencjalnie niebezpieczne interakcje farmakodynamiczne.
działanie niepożądane, GFR, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, methemoglobina, methemoglobinemia, nadwrażliwość na paracetamol, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór reduktazy methemoglobinowej, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, uszkodzenie hepatocytów, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wysypka skórna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Actavis 75 mg
Venlafaxine Actavis w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu stosuje się doustnie, z dawkami dostosowanymi do wskazań klinicznych i indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W leczeniu epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co minimum 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę. W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz napadów paniki dawki początkowe to odpowiednio 75 mg/dobę (fobia społeczna i zaburzenia lękowe) oraz 37,5 mg/dobę przez pierwszy tydzień (napady paniki), z maksymalną dawką 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, z regularną oceną kliniczną, a farmakoterapię depresji zaleca się kontynuować co najmniej 6 miesięcy po remisji. U pacjentów w podeszłym wieku nie wymaga się modyfikacji dawki, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie ze względu na zmiany farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Wenlafaksyna jest przeciwwskazana u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa.
dysfagia, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens leku, napad paniki, nawrót depresji, objawy odstawienia, przewód pokarmowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Formetic
Produkt Formetic zawierający metforminę w dawkach 500 mg lub 1000 mg wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek, ze szczególnym uwzględnieniem współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR). Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z GFR <30 ml/min, a w przypadku pogorszenia czynności nerek lek należy tymczasowo odstawić. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku oraz podczas stosowania leków mogących zaburzać funkcję nerek, takich jak leki przeciwnadciśnieniowe, moczopędne i NLPZ. Przed i po badaniach z użyciem jodowych środków kontrastowych konieczne jest przerwanie terapii metforminą na co najmniej 48 godzin oraz ocena stabilności czynności nerek. Podobne zasady obowiązują w okresie okołooperacyjnym, gdzie metformina powinna być odstawiona bezpośrednio przed zabiegiem i wznowiona dopiero po 48 godzinach, po potwierdzeniu stabilnej funkcji nerek i rozpoczęciu odżywiania doustnego.
acidemia, astenia, ból brzucha, choroby układu krążenia, choroby układu oddechowego, cukrzyca typu 2, dieta cukrzycowa, duszność kwasicza, hiperglikemia, hipoglikemia, hipotermia, insulina, jodowy środek kontrastowy, ketoza, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, luka anionowa, meglitynid, metformina, nefropatia kontrastowa, niedotlenienie tkanek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, perfuzja nerkowa, posocznica, równowaga kwasowo-zasadowa, skurcz mięśni, spożycie alkoholu, sulfonylomocznik, współczynnik filtracji kłębuszkowej, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vabinxo 160 mg + 1,5 mg
Produkt leczniczy Vabinxo, zawierający 160 mg walsartanu i 1,5 mg indapamidu w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym walsartan, indapamid, sulfonamidy lub substancje pomocnicze. Nie należy go stosować u osób z zaburzeniami czynności wątroby (łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi), marskością żółciową, cholestazą oraz encefalopatią wątrobową ze względu na ryzyko zaburzonego metabolizmu i eliminacji substancji czynnych. Lek jest także bezwzględnie przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania walsartanu oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, hipokaliemią oraz przy jednoczesnym stosowaniu aliskirenu u chorych z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m², co może prowadzić do poważnych powikłań nerkowych, hiperkaliemii i nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, diuretyk, diuretyk tiazydopodobny, encefalopatia wątrobowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, indapamid, marskość żółciowa, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, stężenie elektrolitów, sulfonamid, terapia diuretyczna, trymestr ciąży, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Dimeglumina gadopentetanowa – Przeciwwskazania stosowania
Dimeglumina gadopentetanowa, substancja czynna preparatu Magnevist (469 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, definiowanymi jako GFR poniżej 30 ml/min/1,73 m², ze względu na wysokie ryzyko nefrotoksyczności i nerkopochodnego włóknienia układowego (NSF). Preparatu nie należy stosować także u pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek, niezależnie od etiologii, ze względu na ryzyko kumulacji gadolinu i poważnych powikłań. W okresie okołooperacyjnym przeszczepienia wątroby, zarówno przed, jak i po zabiegu, stosowanie Magnevist jest przeciwwskazane z uwagi na zmiany w gospodarce wodno-elektrolitowej i funkcji nerek, które mogą zaburzać farmakokinetykę środka kontrastowego i zwiększać ryzyko działań niepożądanych.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, diagnostyka obrazowa, dimeglumina gadopentetanowa, eliminacja nerkowa, gadolin, GFR, Magnevist, nefrotoksyczność, nerkopochodne włóknienie układowe, noworodek, ostre uszkodzenie nerek, przeszczepienie wątroby, środek kontrastowy, układ wydalniczy, współczynnik filtracji kłębuszkowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fordiab 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Fordiab, zawierający sytagliptynę (50 mg) oraz metforminę w dawkach 850 mg lub 1000 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, ostrą kwasicą metaboliczną (w tym kwasicą mleczanową i cukrzycową kwasicą ketonową), cukrzycowym stanem przedśpiączkowym oraz ciężką niewydolnością nerek (GFR <30 ml/min). Ponadto, lek nie powinien być stosowany w ostrych stanach mogących upośledzać czynność nerek, takich jak odwodnienie, ciężkie zakażenia, wstrząs oraz po donaczyniowym podaniu jodowych środków kontrastowych. Fordiab jest również przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością serca lub układu oddechowego, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego, zaburzeniami czynności wątroby, ostrym zatruciem alkoholowym, alkoholizmem oraz u kobiet karmiących piersią.
alkoholizm, angiografia, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zakażenie, cukrzyca, cukrzycowa kwasica ketonowa, cukrzycowy stan przedśpiączkowy, działanie hipoglikemizujące, hipoksja tkankowa, kwas mlekowy, kwasica mleczanowa, metformina, niedotlenienie tkanek, niewydolność serca, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, ostre zatrucie alkoholowe, ostry zespół wieńcowy, sepsa, środki kontrastowe jodowe, sytagliptyna, tomografia komputerowa z kontrastem, urografia, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metformin hydrochloride Inventia 750 mg
Metformin hydrochloride ELC w dawce 750 mg w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest przeznaczony dla dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek (GFR ≥90 ml/min), gdzie dawka dobowa nie powinna przekraczać 1500 mg, podawana podczas kolacji. W terapii skojarzonej z insuliną dawka metforminy powinna być dostosowana do dotychczasowego leczenia, a insulina indywidualnie na podstawie glikemii. U pacjentów z obniżoną filtracją kłębuszkową (GFR 60-89 ml/min) można rozważyć zmniejszenie dawki, natomiast przy GFR 45-59 ml/min dawka początkowa nie powinna przekraczać połowy maksymalnej (do 2000 mg), z uwzględnieniem ryzyka kwasicy mleczanowej. Przy GFR 30-44 ml/min dawka maksymalna wynosi 1000 mg, a stosowanie metforminy jest przeciwwskazane przy GFR <30 ml/min. Monitorowanie glikemii i funkcji nerek jest kluczowe, szczególnie u osób starszych i pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, z zaleceniem kontroli GFR co 3-6 miesięcy w grupach wysokiego ryzyka.
działanie niepożądane, funkcja nerek, hipoglikemia, insulinoterapia, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, metformina, parametr glikemii, prawidłowa czynność nerek, skuteczność leczenia, stężenie glukozy we krwi, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Salofalk 1000 mg
Przedawkowanie mesalazyny, substancji czynnej preparatu Salofalk (dostępnego w dawkach 1000 mg, 1,5 g oraz 3 g w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu), jest rzadko opisywane w literaturze medycznej. Dotychczasowe dane, w tym przypadki prób samobójczych z użyciem dużych dawek, nie wykazują specyficznej toksyczności narządowej, zwłaszcza w odniesieniu do nerek i wątroby. Mimo to, ze względu na farmakologiczne właściwości leku, należy monitorować potencjalne objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), nerek (potencjalne upośledzenie funkcji nerek) oraz wątroby (możliwe zaburzenia funkcji wątroby). W przypadku nasilonych objawów ze strony przewodu pokarmowego istnieje ryzyko zaburzeń elektrolitowych, które również wymagają kontroli i wyrównania.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina, granulat o przedłużonym uwalnianiu, kreatynina, leczenie wspomagające, mesalazyna, mocznik, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy żołądkowo-jelitowe, parametry nerkowe, parametry wątrobowe, płukanie żołądka, przedawkowanie mesalazyny, toksyczność nerkowa, toksyczność wątrobowa, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Elestar 40 mg + 5 mg
Lek Elestar, zawierający olmesartan medoksomil oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w drugim i trzecim trymestrze ciąży, przy ciężkiej niewydolności wątroby oraz niedrożności dróg żółciowych. Ponadto, stosowanie leku jest zabronione u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca oraz niestabilną hemodynamicznie niewydolnością serca po ostrym zawale. Jednoczesne podawanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek. Dostępne dawki preparatu to: 20 mg olmesartanu + 5 mg amlodypiny, 40 mg olmesartanu + 5 mg amlodypiny oraz 40 mg olmesartanu + 10 mg amlodypiny.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, cukrzyca, hiperkaliemia, hipotensja, hipotonia, nadwrażliwość na składniki leku, niedociśnienie, niedrożność dróg żółciowych, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, olmesartan medoksomil, ostry zawał serca, perfuzja narządowa, perfuzja wieńcowa, pochodne dihydropirydyny, stenoza aortalna, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał serca, zwężenie drogi odpływu, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Avamina SR 750 mg
Avamina SR to preparat metforminy chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 500 mg, 750 mg i 1000 mg, stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz stanów przedcukrzycowych i zespołu policystycznych jajników (PCOS). Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 500 mg lub 750 mg raz dziennie podczas wieczornego posiłku, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 10-15 dni do maksymalnej dawki 2000 mg (4 tabletki 500 mg lub 2 tabletki 1000 mg). U pacjentów z prawidłową czynnością nerek (GFR ≥ 90 ml/min) dawka dobowa może wynosić do 2000 mg, natomiast u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (GFR 30-44 ml/min) maksymalna dawka to 1000 mg. Metformina jest przeciwwskazana przy GFR < 30 ml/min. W terapii skojarzonej z insuliną dawka metforminy powinna być indywidualnie dostosowana, a insulinę dawkować na podstawie glikemii. W stanach przedcukrzycowych stosuje się dawki 1000-1500 mg/dobę, a w PCOS standardowa dawka wynosi 1500 mg/dobę.
dawkowanie insuliny, doustny lek przeciwcukrzycowy, GFR, kontrola glikemii, leczenie podtrzymujące, mechanizm przedłużonego uwalniania, metformina chlorowodorek, metformina o natychmiastowym uwalnianiu, monoterapia, PCOS, pogorszenie czynności nerek, prawidłowa czynność nerek, stan przedcukrzycowy, stężenie glukozy we krwi, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, tolerancja leku, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zespół policystycznych jajników - Leksykon substancji czynnych
Fumaran dimetylu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Leczenie fumaranem dimetylu wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek, wątroby oraz układu immunologicznego ze względu na ryzyko nefrotoksyczności, hepatotoksyczności oraz limfopenii. Zaleca się ocenę parametrów nerkowych (kreatynina, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu) przed terapią, po 3 i 6 miesiącach oraz następnie co 6-12 miesięcy, ze szczególną uwagą na wczesne objawy zespołu Fanconiego. Monitorowanie funkcji wątroby obejmuje oznaczanie aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz bilirubiny całkowitej, zwracając uwagę na wzrost aktywności enzymów ≥3-krotnie i bilirubiny ≥2-krotnie powyżej GGN. Limfopenia, definiowana jako liczba limfocytów <0,5 × 10⁹/L, stanowi przeciwwskazanie do rozpoczęcia terapii, a jej długotrwałe utrzymywanie się wymaga przerwania leczenia ze względu na ryzyko postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). Regularne badania morfologii krwi z oznaczeniem limfocytów co 3 miesiące są obligatoryjne, a w przypadku podejrzenia PML konieczne jest natychmiastowe wykonanie MRI oraz PCR na DNA wirusa JCV w PMR.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azot mocznikowy, białkomocz, bilirubina całkowita, cukromocz, DNA wirusa JCV, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, fosfaturia, fumaran dimetylu, funkcja nerek, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, leczenie immunosupresyjne, limfocytopenia, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, morfologia krwi, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja, osteomalacja hipofosfatemiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, półpasiec oczny, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, reakcja łańcuchowa polimerazy, reakcja nadwrażliwości, rezonans magnetyczny, stężenie kreatyniny, stwardnienie rozsiane, układ immunologiczny, wirus Johna Cunninghama, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zapalenie opon mózgowych, zespół Fanconiego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symfaxin ER 150 mg
Symfaxin ER (chlorowodorek wenlafaksyny) jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań terapeutycznych, odpowiedzi klinicznej oraz tolerancji pacjenta. W leczeniu epizodów dużej depresji zaleca się rozpoczęcie terapii od 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 375 mg/dobę, w odstępach co najmniej 2 tygodni (lub minimum 4 dni w wyjątkowych przypadkach). W przypadku uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego dawki początkowe wynoszą odpowiednio 75 mg/dobę (fobia społeczna i uogólnione zaburzenia lękowe) lub 37,5 mg/dobę przez 7 dni, a następnie 75 mg/dobę (lęk napadowy), z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności i kontynuacją przez minimum 6 miesięcy po osiągnięciu remisji w depresji.
chlorowodorek wenlafaksyny, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, objaw odstawienia, odpowiedź kliniczna, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valarox 160 mg + 10 mg
Preparat Valarox, łączący rozuwastatynę i walsartan, posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, aktywną chorobą wątroby, niewyjaśnionym i utrzymującym się podwyższeniem aminotransferaz przekraczającym trzykrotnie górną granicę normy, marskością żółciową, cholestazą oraz ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Ponadto, ze względu na ryzyko miopatii, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z istniejącą miopatią oraz w trakcie jednoczesnego stosowania cyklosporyny, skojarzenia sofosbuwiru z welpataswirem i woksylaprewirem, a także produktów zawierających aliskiren u chorych z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m². Valarox jest również przeciwwskazany w ciąży, podczas karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Preparat zawiera laktozę w dawkach od 85,50 mg do 180,89 mg, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
aliskiren, antybiotyki makrolidowe, cholestaza, ciężka niewydolność nerek, cukrzyca, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dziedziczne choroby mięśni, erytromycyna, fibraty, inhibitory proteazy HIV, klarytromycyna, klirens kreatyniny, leki immunosupresyjne, leki przeciwgrzybicze azolowe, marskość żółciowa, miopatia, nadwrażliwość na substancje czynne, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, podwyższenie aktywności aminotransferaz, rabdomioliza, rozuwastatyna, sofosbuwir z welpataswirem i woksylaprewirem, statyny, toksyczne działanie na mięśnie, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sitagliptin +pharma 100 mg
Sitagliptin +pharma jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, z zalecaną standardową dawką 100 mg raz na dobę. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawkowanie tych leków pozostaje bez zmian, natomiast przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć ją niezwłocznie po przypomnieniu, jednak nie wolno stosować dawki podwójnej w tym samym dniu. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, co zwiększa komfort terapii.
agonista receptora PPARγ, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, hemodializa, hipoglikemia, insulina, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek przeciwcukrzycowy, metformina, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramizek Combi 2,5 mg + 5 mg
Lek Ramizek Combi, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (blokujący kanały wapniowe), posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań do stosowania, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Przede wszystkim przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje czynne lub substancje pomocnicze. W przypadku ramiprylu, przeciwwskazania obejmują m.in. jednoczesne stosowanie z aliskirem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m², stosowanie z sakubitrylem z walsartanem (konieczne jest zachowanie 36-godzinnego odstępu), historię obrzęku naczynioruchowego, zabiegi pozaustrojowe z kontaktami krwi z powierzchniami o ładunku ujemnym, znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych, drugi i trzeci trymestr ciąży oraz stany niedociśnienia lub niestabilności hemodynamicznej. Amlodypina jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanału wapniowego, cukrzyca, dializa, gradient ciśnień, hemodynamika, hemofiltracja, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, nadwrażliwość, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność, ostre uszkodzenie nerek, perfuzja narządowa, pochodna dihydropirydyny, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zabieg pozaustrojowy, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu lewej komory, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Frimig Duo 85 mg + 500 mg
Frimig Duo, zawierający 85 mg sumatryptanu i 500 mg naproksenu sodowego, jest wskazany wyłącznie do doraźnego leczenia napadów migrenowych. Optymalny efekt terapeutyczny uzyskuje się przy podaniu leku możliwie jak najwcześniej po wystąpieniu objawów, jednak skuteczność zachowana jest także przy późniejszym zastosowaniu. Standardowa dawka dla dorosłych to jedna tabletka, z możliwością podania drugiej dawki po minimum 2 godzinach, jeśli objawy nawrócą, przy maksymalnej dawce dobowej 2 tabletek. Nie należy podawać kolejnej dawki, jeśli pierwsza była nieskuteczna. Lek podaje się doustnie, tabletki należy połykać w całości, niezależnie od posiłku, bez dzielenia czy kruszenia. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u dzieci poniżej 18 lat oraz u osób powyżej 65. roku życia, u których nie zaleca się stosowania ze względu na brak danych i ryzyko zaburzeń czynności wątroby i nerek.
bezpieczeństwo leczenia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, Frimig Duo, GFR, łagodne zaburzenia czynności wątroby, migrena, migrenowy ból głowy, napad migrenowy, naproksen sodowy, nawrót objawów, objawy migrenowe, podanie doustne, skala Child-Pugh, skuteczność leku, sumatryptan, wchłanianie substancji czynnych, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metformin hydrochloride Sandoz GmbH
Podczas terapii metforminą chlorowodorkiem w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu kluczowe jest monitorowanie czynności nerek, ze szczególnym uwzględnieniem współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR), którego wartość powinna być oznaczona przed rozpoczęciem leczenia i regularnie kontrolowana w trakcie terapii. Metformina jest przeciwwskazana u pacjentów z GFR poniżej 30 ml/min. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza ostrą i niestabilną, oraz w sytuacjach predysponujących do odwodnienia (ciężka biegunka, wymioty, gorączka, zmniejszona podaż płynów), które mogą prowadzić do nagłego pogorszenia funkcji nerek i zwiększenia ryzyka kwasicy mleczanowej. Wprowadzenie leków przeciwnadciśnieniowych, moczopędnych oraz NLPZ wymaga ścisłego nadzoru ze względu na ich potencjalny wpływ na funkcję nerek. Ponadto, stosowanie metforminy należy przerwać przed badaniami z użyciem jodowych środków kontrastowych oraz przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi, a wznowienie terapii możliwe jest po co najmniej 48 godzinach i potwierdzeniu stabilnej czynności nerek.
astenia, czynność nerek, duszność kwasicza, funkcja nerek, hipoglikemia, hipotermia, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, luka anionowa, meglitynid, metformina chlorowodorek, mleczan w osoczu, nefropatia kontrastowa, neuropatia, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pH krwi, pochodna sulfonylomocznika, posocznica, przewlekła niewydolność serca, skurcz mięśni, śpiączka, układ krążeniowo-oddechowy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Daxanlo 110 mg
Daxanlo, zawierający 110 mg dabigatranu eteksylanu (w postaci mezylanu), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 mL/min u dorosłych, eGFR <50 mL/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży). Leku nie należy stosować przy aktywnym, istotnym klinicznie krwawieniu oraz w stanach zwiększonego ryzyka krwawienia, takich jak owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne, krwotok śródczaszkowy, żylaki przełyku czy malformacje naczyniowe OUN. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie dabigatranu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyny, doustne antykoagulanty), z wyjątkiem określonych sytuacji klinicznych, takich jak zamiana terapii lub podtrzymanie drożności cewników centralnych.
ablacja cewnikowa, ciężkie zaburzenia czynności nerek, czynne krwawienie, dabigatran eteksylat, doustny antykoagulant, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, klirens kreatyniny, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na substancję czynną, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, uraz mózgu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica zastawki, żylaki przełyku - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprom Forte 400 mg
Ibuprofen (400 mg) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym, zwłaszcza w dawkach ≤75 mg/dobę, może kompetycyjnie hamować jego działanie przeciwpłytkowe, co ogranicza efekt kardioprotekcyjny ASA. Równoczesne podawanie innych NLPZ, w tym inhibitorów COX-2, zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Ibuprofen może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz diuretyków, zwiększając ryzyko nefrotoksyczności i ostrej niewydolności nerek, szczególnie u osób odwodnionych i w podeszłym wieku. Ponadto, współstosowanie z lekami przeciwpłytkowymi, SSRI, glikozydami nasercowymi, lekami przeciwzakrzepowymi, litem, metotreksatem, cyklosporyną, takrolimusem, zydowudyną, antybiotykami chinolonowymi i kortykosteroidami wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania ze względu na zwiększone ryzyko krwawień, nefrotoksyczności, toksyczności hematologicznej oraz innych powikłań.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny, antybiotyk chinolonowy, cyklosporyna, diuretyk, działanie hepatotoksyczne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie sedatywne, gastroprotekcja, glikozyd nasercowy, hemofilia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, takrolimus, toksyczność hematologiczna, układ krwiotwórczy, warfaryna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie koordynacji, zaburzenie krzepnięcia, zydowudyna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sitagliptin Polpharma 100 mg
Lek Sitagliptin Polpharma jest dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg w formie tabletek powlekanych, z zalecaną standardową dawką 100 mg raz na dobę. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawki tych leków pozostają bez zmian, natomiast przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, jednak nie wolno stosować podwójnej dawki w tym samym dniu. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena czynności nerek, a dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia ich zaburzeń, zgodnie z wartościami GFR: 100 mg/dobę przy GFR ≥45 do <90 ml/min, 50 mg/dobę przy GFR ≥30 do <45 ml/min oraz 25 mg/dobę przy GFR <30 ml/min, w tym u pacjentów z ESRD i dializowanych.
agonista receptora PPARγ, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, hemodializa, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, metformina, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Panacit 500 mg
Panacit 500 mg jest lekiem zawierającym paracetamol, którego dawkowanie musi być precyzyjnie dostosowane do wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta. Dorośli i młodzież powyżej 15 lat o masie ciała 34-60 kg powinni przyjmować 1 tabletkę (500 mg) co 4-6 godzin, maksymalnie 4 razy na dobę (maksymalna dawka dobowa 4 g, czyli 8 tabletek). Osoby powyżej 60 kg mogą stosować 2 tabletki (1 g) w tych samych odstępach, nie przekraczając dawki pojedynczej 1 g i dobowej 4 g. Dzieci w wieku 12-15 lat przyjmują 1 tabletkę 4-6 razy na dobę, maksymalnie 3 g (6 tabletek). Dla dzieci 6-12 lat dawkowanie jest zależne od masy ciała: ½ tabletki (250 mg) dla masy 21-32 kg oraz 1 tabletka (500 mg) dla masy powyżej 33 kg, z maksymalnymi dawkami dobowymi odpowiednio 1,25 g, 1,5 g i 2 g. Panacit nie jest zalecany dla dzieci poniżej 6 roku życia. W terapii długoterminowej (>10 dni) dawka dobowa powinna być ograniczona do 2,5 g (5 tabletek).
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sitagliptin Grindeks 50 mg
Sitagliptin Grindeks jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, z zalecaną standardową dawką 100 mg raz na dobę u większości pacjentów z cukrzycą typu 2. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawki tych leków pozostają bez zmian, natomiast przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, unikając jednak podwójnej dawki w ciągu doby. Sitagliptin może być przyjmowany niezależnie od posiłku, co zwiększa komfort stosowania.
agonista receptora PPARγ, cukrzyca typu 2, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipoglikemia, lek przeciwcukrzycowy, pochodna sulfonylomocznika, podwójna dawka, schyłkowa niewydolność nerek, sitagliptyna, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona z metforminą, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Candepres 8 mg
Kandesartan cyleksetyl, będący antagonistą receptora angiotensyny II typu 1 (AT1), wykazuje selektywne i silne blokowanie tego receptora, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego bez odruchowego przyspieszenia akcji serca. Lek jest prolekiem, szybko przekształcanym w aktywny kandesartan po podaniu doustnym. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 32 mg raz na dobę obniża ciśnienie tętnicze średnio o 13,1/10,5 mmHg (skurczowe/rozkurczowe), przewyższając skuteczność losartanu 100 mg (10,0/8,7 mmHg). Kandesartan wykazuje korzystne działanie na hemodynamikę nerkową, zwiększając przepływ krwi i zmniejszając wydalanie albumin u pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 (redukcja albuminurii o 30%, 95% CI 15-42%). U dzieci w wieku 6-17 lat dawki 2-32 mg/dobę obniżają ciśnienie tętnicze o 10,2 mmHg (skurczowe) i 6,6 mmHg (rozkurczowe), z maksymalnym efektem przy dawkach 8 mg (<50 kg) i 16 mg (>50 kg). U pacjentów rasy czarnej obserwuje się słabszą odpowiedź hipotensyjną.
aktywność reninowa osocza, aliskiren, amlodypina, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, bradykinina, ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych, działanie przeciwnadciśnieniowe, felodypina, frakcja wyrzutowa lewej komory, hemodynamika nerkowa, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał jonowy, losartan potasu, mikroalbuminuria, nefropatia cukrzycowa, nerkowy opór naczyniowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, patofizjologia nadciśnienia tętniczego, patogeneza przerostu, prolek, przewlekła choroba nerek, receptor angiotensyny II typu 1, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory