Fibroza układowa nefrogeniczna
Rokowania, prognozy i postęp choroby
Fibroza układowa nefrogeniczna (NSF) jest ciężkim, postępującym schorzeniem występującym u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR ≤15 ml/min/1,73 m²), którzy byli eksponowani na środki kontrastowe zawierające gadolin (GBCA). Choroba charakteryzuje się włóknieniem skóry i narządów wewnętrznych, prowadząc do przykurczów stawów (około 60% przypadków), ograniczenia ruchomości, kauzalgii oraz świądu. Przebieg jest zróżnicowany, ale u około 5% pacjentów ma gwałtowny charakter, a większość nie ustępuje samoistnie. Śmiertelność w ciągu 24 miesięcy od rozpoznania wynosi 48% u pacjentów z objawami skórnymi NSF, co jest związane głównie z włóknieniem narządów wewnętrznych, zwłaszcza układu sercowego i oddechowego. Czynniki ryzyka obejmują kwasicę metaboliczną, przewlekły stan zapalny, leczenie erytropoetyną oraz zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej.
- Rokowanie w Fibrozie układowej nefrogenicznej
- Naturalny przebieg i progresja choroby
- Wpływ na śmiertelność
- Czynniki wpływające na rokowanie
- Zmniejszenie częstości występowania NSF
- Opcje leczenia a rokowanie
- Rola dializy w prewencji NSF
- NSF u dzieci
- Różnice w ryzyku związanym ze środkami kontrastowymi
- Zależność czasowa i związek przyczynowy
- Podsumowanie rokowania
- Kolejne rozdziały
Rokowanie w Fibrozie układowej nefrogenicznej
Fibroza układowa nefrogeniczna (ang. Nephrogenic systemic fibrosis, NSF) jest poważnym, postępującym schorzeniem, które może prowadzić do znacznej niepełnosprawności, a nawet śmierci. Choroba ta powoduje włóknienie narządów wewnętrznych i skóry u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy byli narażeni na działanie środków kontrastowych zawierających gadolin (GBCA). 12
Naturalny przebieg i progresja choroby
Przebieg naturalny NSF jest zróżnicowany. W miarę postępu choroby skóra może przybierać drewnianą teksturę. W około 60% przypadków obserwuje się przykurcze stawów lub ograniczony zakres ruchu. Szacuje się, że u 5% pacjentów choroba ma gwałtowny przebieg. 3 Większość przypadków NSF nie ustępuje samoistnie i zwykle postępuje nieubłaganie, choć zmiany skórne związane z NSF mogą ulec poprawie po przywróceniu funkcji nerek, szczególnie po wyzdrowieniu z ostrego uszkodzenia nerek. 1
W ciągu kilku tygodni od wystąpienia objawów choroby większość pacjentów zostaje przykuta do wózka inwalidzkiego z powodu przykurczów; pacjenci mogą również doświadczać przykurczów zgięciowych, jeśli choroba obejmuje staw. Śmiertelność u wielu pacjentów przypisuje się upadkom i innym powikłaniom wynikającym z ograniczonej mobilności. Ponadto wielu pacjentów zgłasza kauzalgię (zespół bólu piekącego) i nieznośny świąd. 1
Wpływ na śmiertelność
Fibroza układowa nefrogeniczna wiąże się ze zwiększoną chorobowością i śmiertelnością. Zaobserwowano, że wskaźniki śmiertelności w ciągu 24 miesięcy po badaniu wynosiły 48% u pacjentów ze zmianami skórnymi NSF i 20% w przypadkach, gdy zmiany skórne nie występowały (skorygowany współczynnik ryzyka 2,9; 95% przedział ufności 1,4-5,9). 145
Wysoka śmiertelność nie wynika ze zmian skórnych, ale raczej z włóknienia narządów wewnętrznych, szczególnie w układzie sercowym i oddechowym. NSF może zwiększać śmiertelność poprzez ograniczoną mobilność, a rzadziej przez ograniczoną wentylację. 13
Czynniki wpływające na rokowanie
Wspólną cechą wszystkich pacjentów z NSF jest niewydolność nerek. Wielu autorów podkreśla, że najwyższe ryzyko NSF istnieje u pacjentów z GFR ≤15 ml/min/1,73 m² (tj. przewlekła choroba nerek w stadium 5). Czynnikami przyczyniającymi się do rozwoju NSF są kwasica metaboliczna, trwający proces zapalny, leczenie erytropoetyną oraz wysokie stężenia wapnia i fosforu w surowicy. 5
Czynnikiem najczęściej związanym z ustąpieniem objawów jest poprawa funkcji nerek. Korzyść ta jest obserwowana u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którzy przeszli udany przeszczep nerki, oraz u pacjentów, u których ustąpiło ostre uszkodzenie nerek. 36
Zmniejszenie częstości występowania NSF
Od 2008 roku liczba zgłaszanych przypadków NSF znacznie spadła. Może to świadczyć o przestrzeganiu zaleceń regulacyjnych, aby unikać stosowania GBCA u pacjentów z GFR poniżej 30 ml/min/1,73 m². W 2007 roku amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) nakazała umieszczenie ostrzeżenia w czarnej ramce, zalecającego unikanie wszystkich środków kontrastowych zawierających gadolin u pacjentów z grupy ryzyka. 57
Wdrożenie nowych zasad i zwiększona świadomość ryzyka powikłań wśród personelu radiologicznego spowodowały spektakularny spadek częstości występowania NSF w ostatnich latach. 7
Opcje leczenia a rokowanie
Pomimo wielu proponowanych opcji leczenia, dowody są anegdotyczne i pochodzą z serii przypadków oraz małych, niekontrolowanych badań. Żadne pojedyncze leczenie nie wykazało przekonująco spójnych korzyści. 6
Najlepsze wyniki obserwuje się po przywróceniu funkcji nerek, zarówno po wyzdrowieniu z ostrego uszkodzenia nerek, jak i po przeszczepieniu nerki. Wielu pacjentów zgłasza stabilizację i niewielką poprawę po latach z tą chorobą. 34
Rola dializy w prewencji NSF
Rola dializy w zapobieganiu NSF jest niejasna. Obecnie zakłada się, że ryzyko rozwoju NSF może się zmniejszyć, gdy pacjenci są poddawani natychmiastowej dializie (w ciągu 24 godzin) po podaniu środka kontrastowego. 5
NSF u dzieci
Obecne wytyczne odradzają podawanie środków zawierających gadolin o wysokim ryzyku noworodkom i zalecają ostrożność u niemowląt. Nie odnotowano przypadków NSF u noworodków lub niemowląt, mimo tysięcy badań MRI z kontrastem gadolinowym. Nadal jednak nie określono odpowiednich dla wieku poziomów GFR, przy których bezpieczne jest podawanie gadolinu. 6
Różnice w ryzyku związanym ze środkami kontrastowymi
Ryzyko rozwoju NSF po zastosowaniu środków kontrastowych zawierających gadolin jest zróżnicowane. Najnowsze doniesienia wskazują, że stosowanie środków kontrastowych z grupy II niesie ze sobą niskie ryzyko powikłań u pacjentów z chorobami nerek. Większość przypadków NSF występuje po ekspozycji na liniowe środki kontrastowe. Dlatego zaleca się ograniczenie ich stosowania, szczególnie u pacjentów dializowanych i pacjentów z GFR ≤30 ml/min. 27
Środki kontrastowe zawierające gadolin są stosowane klinicznie od ponad 30 lat. NSF pozostaje rzadkim, ale poważnym powikłaniem ich stosowania. Włóknienie układowe wywołane gadolinem prowadzi do niepełnosprawności, a ostatecznie nawet do śmierci. 7
Zależność czasowa i związek przyczynowy
Czas od ekspozycji na gadolin do wystąpienia objawów NSF wynosił od dwóch dni do trzech lat. Większość pacjentów była poddawana dializie. Środkami kontrastowymi najczęściej używanymi w MRI były gadodiamid i gadopentetat dimegluminy. 2
W około 90% przypadków istnieje wyraźna sekwencja czasowa między podaniem gadolinu a rozwojem NSF. Dane pokazują silny związek między ekspozycją na gadolin a NSF, a także prawdopodobnie istnieje zależność dawka-odpowiedź. Sugeruje to związek przyczynowy. 3
Podsumowanie rokowania
Fibroza układowa nefrogeniczna jest chorobą wieloukładową występującą wyłącznie u pacjentów z upośledzeniem czynności nerek. Może być poważnie upośledzająca i czasami śmiertelna. 3 Nie jest jeszcze jasne, czy NSF jest chorobą miejscową czy ogólnoustrojową. 4
Rokowanie jest lepsze u pacjentów, u których dojdzie do poprawy funkcji nerek, szczególnie po przeszczepie nerki lub ustąpieniu ostrego uszkodzenia nerek. U większości pacjentów choroba ma charakter przewlekły, postępujący, choć u niektórych może dojść do stabilizacji lub niewielkiej poprawy po wielu latach. 46
Ważnymi środkami zapobiegawczymi są czujność podczas planowania badania MRI, stosowanie MRI bez kontrastu do obrazowania naczyniowego oraz stosowanie zmniejszonej dawki gadolinu u dzieci z grupy wysokiego ryzyka. 6
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.