współczynnik filtracji kłębuszkowej
Współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR – Glomerular Filtration Rate) to kluczowy parametr oceniający funkcję nerek, określający objętość osocza przesączanego przez kłębuszki nerkowe w jednostce czasu. Prawidłowa wartość GFR u osoby dorosłej wynosi około 120-130 ml/min/1,73m² powierzchni ciała, przy czym za dolną granicę normy przyjmuje się 90 ml/min/1,73m².
W praktyce klinicznej najczęściej stosuje się oszacowany GFR (eGFR), wyliczany na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy oraz dodatkowych parametrów, jak wiek, płeć i rasa pacjenta. Najpopularniejsze wzory to CKD-EPI, MDRD oraz wzór Cockcrofta-Gaulta. Oznaczenie eGFR stanowi podstawę klasyfikacji przewlekłej choroby nerek (PChN) i jest niezbędne do właściwego dawkowania wielu leków wydalanych przez nerki.
Obniżenie GFR poniżej 60 ml/min/1,73m² utrzymujące się przez ponad 3 miesiące wskazuje na przewlekłą chorobę nerek. Wartości poniżej 15 ml/min/1,73m² oznaczają schyłkową niewydolność nerek, kwalifikującą do leczenia nerkozastępczego. Monitorowanie zmian GFR w czasie pozwala ocenić progresję chorób nerek oraz skuteczność wdrożonego leczenia nefroprotekcyjnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diaflix 10 mg
Lek Diaflix, zawierający dapagliflozynę w dawkach 5 mg i 10 mg, jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2, przewlekłej niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek (PChN). W terapii cukrzycy typu 2 może być stosowany zarówno u dorosłych, jak i dzieci od 10 roku życia, jako monoterapia w przypadku nietolerancji metforminy lub w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. W niewydolności serca Diaflix jest zalecany u dorosłych pacjentów niezależnie od frakcji wyrzutowej lewej komory (HFrEF i HFpEF), natomiast w PChN stosuje się go u dorosłych pacjentów z uwzględnieniem stadium choroby oraz parametrów nerkowych, takich jak eGFR i albuminuria. Terapia powinna być zawsze uzupełniona modyfikacją stylu życia, a decyzja o włączeniu dapagliflozyny powinna uwzględniać indywidualny profil ryzyka sercowo-naczyniowego i funkcję nerek.
albuminuria, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-bloker, cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, działanie nefroprotekcyjne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, inhibitor SGLT-2, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, metformina, monoterapia, niewydolność serca, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, populacja pediatryczna, przewlekła choroba nerek, ryzyko sercowo-naczyniowe, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Enalapril Vitabalans 5 mg
Enalapril Vitabalans, zawierający 5 mg enalaprylu maleinianu, jest inhibitorem ACE stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na enalapryl lub inne inhibitory ACE, historię obrzęku naczynioruchowego, a także stosowanie jednoczesne z sakubitrylem z walsartanem (konieczne 36-godzinne odstępy) oraz lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m². Enalapril jest bezwzględnie przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych wad rozwojowych płodu, takich jak hipotensja, hipoplazja płuc i nerek oraz ryzyko śmierci płodu lub noworodka.
afereza lipoprotein, aliskiren, bradykinina, cukrzyca, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, enalapryl, hiperkalemia, hipoplazja czaszki, hipotensja, hipotensja płodowa, immunoterapia jadem owadów, inhibitor ACE, leki oszczędzające potas, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek płodu, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaawansowana niewydolność nerek, zaburzenia czynności nadnerczy, zaburzenia czynności nerek, zwężenie tętnic nerkowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pulsaren 20 20 mg
Lek Pulsaren 20, zawierający chinapryl w postaci chlorowodorku chinaprylu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 145,5 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, zarówno związany z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów ACE, jak i dziedziczny lub idiopatyczny, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji obrzękowych dróg oddechowych. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży z uwagi na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu, takich jak hipotensja, hipoplazja czaszki, niewydolność nerek czy bezmocz. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z zaburzeniami czynności nerek przy GFR <60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko powikłań nerkowych i hiperkaliemii.
aliskiren, allopurynol, bezmocz, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tkanki łącznej, cukrzyca, dializoterapia, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, hipotensja, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, lek immunosupresyjny, lek oszczędzający potas, nadwrażliwość na chinapryl, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, przeszczepienie nerki, suplement potasu, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon chorób i schorzeń
Nefropatia iga (choroba bergera) – Diagnostyka i diagnoza
IgA nephropathy (choroba Bergera) jest najczęstszą formą pierwotnego kłębuszkowego zapalenia nerek, charakteryzującą się złogami immunoglobuliny A w mezangium. Diagnostyka opiera się na biopsji nerki, która pozostaje złotym standardem, oraz badaniach laboratoryjnych oceniających funkcję nerek i obecność białkomoczu i krwiomoczu. Typowo w moczu stwierdza się osad nefrytyczny z erytrocytami i wałeczkami erytrocytarnymi, a białkomocz może przekraczać 0,5-1 g/24h. W surowicy często obserwuje się podwyższone stężenie IgA u około 50% pacjentów, jednak jego wartość diagnostyczna jest ograniczona. Kluczowe parametry to m.in. eGFR, stężenie kreatyniny i cystatyny C, a także stosunki uPCR i uACR. Biopsja nerki pozwala na ocenę zmian histopatologicznych według klasyfikacji Oxford MEST-C, co umożliwia prognozowanie ryzyka progresji choroby i dobór terapii.
białkomocz, biopsja nerki, choroba Bergera, cystatyna C, cystoskopia, dobowa zbiórka moczu, hipoalbuminemia, immunoglobulina A, klasyfikacja Oxford MEST-C, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwiomocz, krwiomocz synfaryngityczny, mezangium kłębuszkowe, nadciśnienie tętnicze, nefropatia IgA, plamica Schönleina-Henocha, proliferacja śródbłonka, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, stosunek albuminy do kreatyniny, stosunek białka do kreatyniny, stwardnienie kłębuszków, toczeń rumieniowaty układowy, urynaliza, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zapalenie naczyń IgA, złogi immunoglobuliny A - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fumaran Dimetylu Adamed
Fumaran dimetylu, stosowany jako lek modyfikujący przebieg stwardnienia rozsianego, wymaga ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych, w tym funkcji nerek (kreatynina, azot mocznikowy, badanie ogólne moczu) przed rozpoczęciem terapii, po 3 i 6 miesiącach oraz następnie co 6-12 miesięcy. Należy także kontrolować enzymy wątrobowe (AlAT, AspAT) i bilirubinę całkowitą, zwłaszcza przy wzroście powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) dla enzymów i 2-krotnej dla bilirubiny. Kluczowym aspektem bezpieczeństwa jest monitorowanie morfologii krwi z oznaczeniem liczby limfocytów co 3 miesiące, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka limfopenii (<0,5 × 10⁹/L), która zwiększa ryzyko zakażeń oportunistycznych, w tym postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). W przypadku ciężkiej i długotrwałej limfopenii (>6 miesięcy) zaleca się przerwanie terapii. Przed terapią konieczne jest wykonanie badania MRI, a w trakcie leczenia należy rozważyć kolejne badania u pacjentów z podwyższonym ryzykiem PML.
aminotransferazy, bilirubina całkowita, ciężka limfopenia, enzymy wątrobowe, fosfaturia, fumaran dimetylu, hiperaminoacyduria, hipofosfatemia, kwas acetylosalicylowy, leczenie immunosupresyjne, limfocyty T CD4+, limfocyty T CD8+, limfopenia, natalizumab, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, polekowe uszkodzenie wątroby, półpasiec, półpasiec oczny, półpasiec uszny, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja anafilaktyczna, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, wirus JC, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zakażenie oportunistyczne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Fanconiego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Danengo 110 mg
Dabigatran eteksylat (Danengo 110 mg) jest doustnym antykoagulantem o ściśle określonych przeciwwskazaniach, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ciężką niewydolność nerek (CrCL <30 mL/min u dorosłych, eGFR <50 mL/min/1,73 m² u dzieci), istotne zaburzenia czynności wątroby, aktywne klinicznie krwawienia oraz stany zwiększające ryzyko krwawienia, takie jak owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe z wysokim ryzykiem krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne, krwotok śródczaszkowy, żylaki przełyku, malformacje tętniczo-żylne i tętniaki naczyniowe w obrębie OUN. Ponadto, dabigatran nie powinien być stosowany łącznie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. UFH, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty) z wyjątkiem określonych sytuacji klinicznych, takich jak zamiana terapii czy podtrzymanie drożności cewników centralnych.
ablacja cewnikowa, antykoagulant doustny, dabigatran eteksylat, dysfagia, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na dabigatran, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, trombocytopenia, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności płytek krwi, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hemostazy, zaburzenia krzepnięcia, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vanatex 80 mg
Przy kwalifikacji pacjenta do terapii lekiem Vanatex (walsartan) w dawkach 80 mg lub 160 mg, kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na walsartan lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (56,5 mg w tabletce 80 mg i 113 mg w tabletce 160 mg). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza w przebiegu żółciowej marskości i cholestazy, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, Vanatex jest bezwzględnie przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży z powodu ryzyka poważnych powikłań płodowych, takich jak hipotensja, niewydolność nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz zgon noworodka.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, laktoza jednowodna, małowodzie, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, tabletka powlekana, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – ApoRami 5 mg
ApoRami, zawierający ramipryl w dawkach 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, jest inhibitorem ACE, którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ramipryl lub inne inhibitory ACE, historię obrzęku naczynioruchowego (w tym dziedzicznego, idiopatycznego lub polekowego), a także jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/walsartanem (konieczny odstęp 36 godzin). Ponadto, lek nie powinien być podawany pacjentom poddawanym pozaustrojowym procedurom leczniczym (hemodializa, hemofiltracja, afereza LDL) ze względu na ryzyko reakcji anafilaktoidalnych. Przeciwwskazaniem jest także istotne klinicznie obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki, co może prowadzić do ostrej niewydolności nerek.
afereza lipoprotein, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cukrzyca, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipotensja płodowa, hipotonia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, małowodzie, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór inhibitora esterazy C1, niestabilność hemodynamiczna, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek noworodka, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy dziedziczny, obrzęk naczynioruchowy idiopatyczny, ostra niewydolność nerek, przeciwwskazania w ciąży, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zwężenie tętnic nerkowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Carzap 8 mg
Kandesartan cyleksetylu, substancja czynna leku Carzap, jest selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu 1 (AT1), działającym na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Jako prolek podawany doustnie, ulega szybkiej hydrolizie do aktywnej formy, która blokuje efekty angiotensyny II, takie jak skurcz naczyń, wydzielanie aldosteronu oraz wzrost komórek, bez aktywności agonistycznej i bez wpływu na konwertazę ACE, co zmniejsza ryzyko kaszlu. W terapii nadciśnienia tętniczego kandesartan obniża ciśnienie tętnicze zależnie od dawki, bez odruchowej tachykardii czy efektu odbicia, z efektem hipotensyjnym pojawiającym się po około 2 godzinach i pełnym działaniem po 4 tygodniach. W badaniach klinicznych u dorosłych dawka 32 mg/dobę obniżała ciśnienie skurczowe/rozkurczowe o 13,1/10,5 mmHg, przewyższając losartan (10,0/8,7 mmHg, p<0,0001). Działanie hipotensyjne jest sumatywne przy łączeniu z hydrochlorotiazydem lub blokerami kanałów wapniowych. U pacjentów rasy czarnej efekt jest słabszy (14,4/10,3 mmHg vs. 19,0/12,7 mmHg u innych ras, p<0,0001). Kandesartan poprawia także parametry nerkowe, zmniejszając albuminurię o około 30% u chorych z cukrzycą typu II i mikroalbuminurią, choć brak danych o wpływie na progresję nefropatii.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, choroba sercowo-naczyniowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych, degradacja bradykininy, efekt przeciwnadciśnieniowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, konwertaza angiotensyny, mikroalbuminuria, nefropatia cukrzycowa, nerkowy opór naczyniowy, niedociśnienie, niewydolność serca, opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, patofizjologia nadciśnienia tętniczego, patogeneza przerostu, prolek, przewlekła choroba nerek, receptor angiotensyny II typu 1, równowaga wodno-elektrolitowa, skurcz naczyń krwionośnych, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zawał serca - Leksykon substancji czynnych
Difenhydramina – Dawkowanie i sposób podawania
Difenhydramina, jako lek przeciwhistaminowy, jest dostępna w różnych formach farmaceutycznych, a dawkowanie zależy od postaci, wskazań oraz wieku pacjenta. Preparaty żelowe (Allefin 20 mg/g) stosuje się miejscowo 2-3 razy na dobę, krople do oczu (Betadrin 1 mg/ml) podaje się 1-2 krople co 6-8 godzin u dzieci powyżej 6 lat i dorosłych, natomiast krople do nosa (Betadrin WZF 1 mg/ml) stosuje się 1-3 krople co 4-6 godzin u osób powyżej 12 lat, z maksymalnym czasem stosowania 3-5 dni. Tabletki zawierające 50 mg difenhydraminy (Luminastil, Nodisen, Senolek) są przeznaczone dla dorosłych (≥18 lat) w dawce 1 tabletka na 20 minut przed snem, nie dłużej niż 7 dni. Preparaty złożone z paracetamolem i difenhydraminą (25 mg) stosuje się w leczeniu objawowym przeziębienia i grypy, z dawkowaniem dostosowanym do wieku: dorośli i młodzież ≥16 lat – 1-2 tabletki (maks. 50 mg difenhydraminy i 1000 mg paracetamolu) na dobę, dzieci 12-15 lat – 1 tabletka (25 mg difenhydraminy i 500 mg paracetamolu) na dobę, czas leczenia 5-7 dni. W preparacie Vicks AntiGrip Dzień i Noc stosuje się tabletki dzienne (paracetamol i pseudoefedryna) oraz nocne (paracetamol 500 mg i difenhydramina 25 mg), z maksymalnie 4 tabletkami na dobę i czasem leczenia do 4 dni.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności wątroby i nerek zaleca się ostrożność, zwłaszcza przy stosowaniu preparatów zawierających paracetamol i difenhydraminę. W przypadku niewydolności nerek dawkę paracetamolu należy modyfikować w zależności od współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR): przy GFR 10-50 ml/min – 500 mg co 6 godzin, przy GFR <10 ml/min – 500 mg co 8 godzin, z maksymalną dobowa dawką paracetamolu 2000 mg w szczególnych sytuacjach klinicznych (np. masa ciała <50 kg, zaburzenia wątroby, przewlekły alkoholizm). Preparaty z difenhydraminą mają określone przeciwwskazania wiekowe: krople do oczu nie dla dzieci <6 lat, krople do nosa nie dla dzieci <12 lat, tabletki 50 mg nie dla osób <18 lat, a preparaty złożone dopuszczone są od 12 lub 15 lat w zależności od produktu. Należy zwrócić uwagę na ryzyko działań niepożądanych u osób starszych, w tym dezorientacji i paradoksalnego pobudzenia, oraz unikać stosowania leków przeciwhistaminowych o działaniu uspokajającym u pacjentów z dezorientacją.
alkoholizm przewlekły, Allefin, APAP Noc, Betadrin, difenhydramina, działanie niepożądane, działanie przeciwhistaminowe, GFR, krople do nosa, krople do oczu, Luminastil, Nodisen, pacjent w podeszłym wieku, paracetamol, paradoksalne pobudzenie, postać farmaceutyczna, przeziębienie i grypa, SENOLEK, stosowanie miejscowe, tabletka powlekana, Vicks AntiGrip, worek spojówkowy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby i nerek, zaburzenia snu - Leksykon chorób i schorzeń
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń – Epidemiologia
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń (GPA) to rzadka choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się martwiczym zapaleniem naczyń małego i średniego kalibru oraz tworzeniem ziarniniaków, najczęściej zajmująca górne i dolne drogi oddechowe oraz nerki. Światowa roczna zapadalność wynosi 5-20 przypadków na milion mieszkańców, z wyższą częstością w chłodniejszych regionach i populacjach północnoeuropejskich (np. Wielka Brytania: 11,8-14/milion/rok, Polska: 4,9/milion/rok). Częstość występowania waha się od 3 do 250 przypadków na milion, z najwyższą w Wielkiej Brytanii (250/milion). GPA dotyka głównie osoby w wieku 45-60 lat, z przewagą mężczyzn u dorosłych (1,5:1) i kobiet u dzieci (2:1). Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych, badaniach obrazowych, wykrywaniu PR3-ANCA (obecnych u 90% pacjentów z uogólnioną postacią) oraz biopsji potwierdzającej martwicze zapalenie naczyń i ziarniniaki. Choroba manifestuje się najczęściej zajęciem górnych dróg oddechowych (85%), nerek (75%), oczu (15-60%) oraz układu pokarmowego i mięśniowo-stawowego. Bez leczenia GPA jest śmiertelna w ciągu roku, natomiast terapia immunosupresyjna znacząco poprawia rokowanie, choć nawroty występują u ponad 50% pacjentów.
badanie obrazowe, biopsja, choroba autoimmunologiczna, choroba Gravesa-Basedowa, chorobowość, drogi oddechowe, granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń, hipogammaglobulinemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, kłębuszkowe zapalenie nerek, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, leukopenia, manifestacja kliniczna, martwicze zapalenie naczyń, mikroskopowe zapalenie naczyń, neutropenia, PR3-ANCA, przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofilów, remisja, reumatoidalne zapalenie stawów, schyłkowa niewydolność nerek, Staphylococcus aureus, stwardnienie rozsiane, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zapalenie tarczycy Hashimoto, zespół Sjögrena, ziarniniak, ziarniniakowate zapalenie, ziarniniakowatość Wegenera - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daforbis 10 mg
Dapagliflozyna w postaci tabletek powlekanych Daforbis jest stosowana w dawce 10 mg raz na dobę w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek. U pacjentów z cukrzycą typu 2, szczególnie tych stosujących insulinę lub pochodne sulfonylomocznika, zaleca się rozważenie redukcji dawek tych leków w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. W przypadku zaburzeń czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak nie zaleca się rozpoczynania terapii u pacjentów z GFR < 25 ml/min ze względu na ograniczone dane kliniczne. Działanie hipoglikemizujące dapagliflozyny jest osłabione przy GFR < 45 ml/min, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek efekt ten jest znikomy, co wymaga rozważenia dodatkowej terapii hipoglikemizującej. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie ma konieczności dostosowania dawki, natomiast u osób z ciężką niewydolnością wątroby zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki 5 mg z możliwością zwiększenia do 10 mg, jeśli lek jest dobrze tolerowany.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, działanie hipoglikemizujące, hipoglikemia, kontrola glikemii, leczenie hipoglikemizujące, leki zwiększające wydzielanie insuliny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, pochodna sulfonylomocznika, populacja pediatryczna, przewlekła choroba nerek, tabletka powlekana, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metcrean
Kwasica mleczanowa jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem metabolicznym terapii metforminą, szczególnie w kontekście ostrego pogorszenia czynności nerek, niewydolności serca, zaburzeń oddechowych czy posocznicy. Nagłe obniżenie GFR, zwłaszcza poniżej 30 ml/min, prowadzi do kumulacji metforminy i zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, której objawy kliniczne obejmują duszność kwasiczą, ból brzucha, skurcze mięśni, astenię oraz hipotermię, a w zaawansowanych przypadkach śpiączkę. Diagnostycznie istotne są: pH krwi <7,35, stężenie mleczanów w osoczu >5 mmol/l, podwyższona luka anionowa oraz zwiększony stosunek mleczanów do pirogronianów. Wskazane jest natychmiastowe odstawienie metforminy w przypadku odwodnienia, ciężkiej biegunki, wymiotów, gorączki lub innych stanów mogących pogorszyć funkcję nerek, a także przed zabiegami chirurgicznymi i badaniami z użyciem jodowych środków kontrastowych, z ponowną oceną funkcji nerek po minimum 48 godzinach.
astenia, ból brzucha, choroby układu krążenia, ciężka biegunka, cukrzyca, cukrzyca typu 2, duszność kwasicza, funkcja nerek, GFR, glikol propylenowy, hipoglikemia, hipotermia, ketoza, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, meglitynid, metformina, nefropatia pokontrastowa, niedotlenienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, NLPZ, odwodnienie organizmu, ostre pogorszenie czynności nerek, pochodna sulfonylomocznika, posocznica, skurcz mięśni, śpiączka, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia oddechowe, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Captopril Polfarmex 50 mg
Captopril Polfarmex, dostępny w dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, jest inhibitorem ACE stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową oraz nefropatii cukrzycowej. W terapii nadciśnienia może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami hipotensyjnymi. W niewydolności serca zaleca się stosowanie kaptoprylu w połączeniu z lekami moczopędnymi, glikozydami naparstnicy i beta-adrenolitykami, co pozwala na synergistyczne działanie na patomechanizmy choroby. U pacjentów po zawale mięśnia sercowego z frakcją wyrzutową ≤ 40% i bezobjawową dysfunkcją lewej komory, kaptopril pełni funkcję prewencyjną, hamując remodeling i progresję do objawowej niewydolności serca.
albuminuria, beta-adrenolityk, białkomocz, ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, działanie nefroprotekcyjne, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, kontrola glikemii, kreatynina, lek hipotensyjny, lek moczopędny, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nietolerancja laktozy, przewlekła niewydolność serca, remodeling lewej komory, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności lewej komory, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sitagliptin Medical Valley 25 mg
Sitagliptin Medical Valley stosuje się w leczeniu cukrzycy typu 2, z podstawową dawką 100 mg sytagliptyny raz na dobę. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawki tych leków pozostają bez zmian, natomiast przy łączeniu z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii, szczególnie na początku terapii. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, unikając podwójnej dawki tego samego dnia. Tabletki dostępne są w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, które można przyjmować niezależnie od posiłku, co ułatwia przestrzeganie zaleceń terapeutycznych.
agonista receptora PPARγ, cukrzyca typu 2, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, hemodializa, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, ocena czynności nerek, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona z metforminą, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ansifora 100 mg
Standardowa dawka sytagliptyny (produkt Ansifora) wynosi 100 mg podawana doustnie raz na dobę. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawkowanie tych leków pozostaje bez zmian. W przypadku łączenia z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. Pominięcie dawki powinno być uzupełnione jak najszybciej, bez podwajania dawki w tym samym dniu. Dawkowanie Ansifory wymaga dostosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ocenianymi na podstawie współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR): 100 mg raz na dobę przy GFR ≥ 45 do < 60 mL/min, 50 mg raz na dobę przy GFR ≥ 30 do < 45 mL/min, oraz 25 mg raz na dobę przy GFR ≥ 15 do < 30 mL/min lub w schyłkowej niewydolności nerek (GFR < 15 mL/min), w tym u pacjentów dializowanych. Zaleca się regularną kontrolę czynności nerek przed i w trakcie terapii.
agonista receptora PPARγ, dializa otrzewnowa, dializoterapia, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipoglikemia, lek przeciwcukrzycowy, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Methotrexat-Ebewe 10 mg
Methotrexat-Ebewe, dostępny w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, zawiera metotreksat jako substancję czynną i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na metotreksat lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (78,6 mg w tabletce 2,5 mg, 157,2 mg w 5 mg oraz 314,4 mg w 10 mg). Ze względu na immunosupresyjne działanie, lek nie powinien być stosowany u osób z ciężkimi lub aktywnymi zakażeniami oraz niedoborami odporności. Przeciwwskazania obejmują także stany zapalne błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenia przewodu pokarmowego, ciężkie zaburzenia czynności wątroby (bilirubina >5 mg/dl), nadużywanie alkoholu, poalkoholową chorobę wątroby oraz inne przewlekłe choroby wątroby. Metotreksat jest również przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u osób z zaburzeniami układu krwiotwórczego lub nieprawidłowościami w obrazie krwi, szczególnie po radioterapii lub chemioterapii.
bilirubina, chemioterapia, czynne zakażenie, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, immunosupresja, klirens kreatyniny, kreatynina, laktoza jednowodna, metotreksat, mielosupresja, morfologia krwi z rozmazem, nadwrażliwość, niedobór odporności, nietolerancja laktozy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, poalkoholowa choroba wątroby, radioterapia, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie układu krwiotwórczego, zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prefaxine 75 mg
Prefaxine, zawierający wenlafaksynę w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest stosowany w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym od 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w pozostałych wskazaniach. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną i stosowaniem najmniejszej skutecznej dawki. Nagłe odstawienie leku jest niewskazane; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 1-2 tygodnie, aby uniknąć objawów odstawiennych.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, duża depresja, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, leczenie przeciwdepresyjne, lęk napadowy, nawrót depresji, podanie doustne, reakcja odstawienna, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wenlafaksyna o natychmiastowym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Teva 75 mg
Wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu stosowana jest w dawce początkowej 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 375 mg/dobę w leczeniu epizodów dużej depresji, przy odstępach dawkowania co najmniej 2 tygodnie (w wyjątkowych przypadkach co najmniej 4 dni). W uogólnionych zaburzeniach lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowym dawki maksymalne wynoszą 225 mg/dobę, przy czym w lęku napadowym zaleca się rozpoczęcie od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, a następnie zwiększenie do 75 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności i zasadności kontynuacji. Nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu odstawienia; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 1-2 tygodnie, dostosowując tempo indywidualnie. Kapsułki należy podawać doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie uszkadzając ich, aby zachować mechanizm przedłużonego uwalniania.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka równoważna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, łagodne i umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, lęk napadowy, profilaktyka nawrotów, przedłużone uwalnianie leku, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sitagliptin Adamed 25 mg
Sitagliptin Adamed jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, a standardowa dawka wynosi 100 mg raz na dobę. Dawkowanie należy indywidualizować, uwzględniając stan kliniczny pacjenta oraz współistniejące choroby, zwłaszcza zaburzenia czynności nerek. W przypadku niewydolności nerek dawkę dostosowuje się według wartości GFR: 100 mg/d dla GFR ≥ 45 do < 90 ml/min, 50 mg/d dla GFR ≥ 30 do < 45 ml/min, 25 mg/d dla GFR < 30 ml/min, w tym u pacjentów dializowanych. W terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie zmniejszenia ich dawek w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. Lek może być stosowany niezależnie od posiłku, co zwiększa komfort terapii.
agonista receptora PPARγ, compliance, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, metformina, pacjent dializowany, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Maysiglu 100 mg
Produkt leczniczy Maysiglu zawiera sytagliptynę i jest dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg w formie tabletek powlekanych. Standardowa dawka wynosi 100 mg raz na dobę, podawana doustnie niezależnie od posiłków. Dawkowanie należy dostosować w zależności od stopnia zaburzeń czynności nerek, ocenianych na podstawie współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR): dla GFR ≥60 do <90 mL/min oraz GFR ≥45 do <60 mL/min nie jest wymagane dostosowanie dawki; dla GFR ≥30 do <45 mL/min zalecana dawka to 50 mg raz na dobę; natomiast dla GFR ≥15 do <30 mL/min lub schyłkowej niewydolności nerek (GFR <15 mL/min), w tym pacjentów dializowanych, dawka powinna wynosić 25 mg raz na dobę. W przypadku terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, konieczne jest rozważenie zmniejszenia ich dawek w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii.
agonista receptora PPARγ, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, metformina, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zyrtec 10 mg
Lek Zyrtec w postaci tabletek powlekanych zawiera 10 mg cetyryzyny dichlorowodorku i jest stosowany zgodnie z precyzyjnym schematem dawkowania zależnym od wieku pacjenta oraz funkcji nerek. U dorosłych z prawidłową czynnością nerek (eGFR ≥ 90 ml/min) zalecana dawka wynosi 10 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (eGFR 60-<90 ml/min) dawka pozostaje bez zmian. W umiarkowanych zaburzeniach (eGFR 30-<60 ml/min) dawka powinna być zmniejszona do 5 mg raz na dobę, a w ciężkich zaburzeniach (eGFR 15-<30 ml/min) do 5 mg co drugi dzień. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek (eGFR <15 ml/min) wymagających dializy. U pacjentów z izolowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast w przypadku współistnienia zaburzeń wątroby i nerek dawkowanie należy dostosować według stopnia niewydolności nerek.
cetyryzyna dichlorowodorek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dializa, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, schyłkowa choroba nerek, tabletka powlekana, tabletka z rowkiem dzielącym, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wydalanie przez nerki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramicor 5 mg
Ramicor, jako inhibitor ACE, posiada liczne przeciwwskazania, które należy rygorystycznie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ramipryl, substancje pomocnicze lub inne inhibitory ACE, a także u osób z historią obrzęku naczynioruchowego o etiologii dziedzicznej, idiopatycznej lub wywołanego inhibitorami ACE bądź AIIRA. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie Ramicoru z sakubitrylem z walsartanem (konieczny odstęp co najmniej 36 godzin) oraz z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²). Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów poddawanych procedurom pozaustrojowym z kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym (np. hemodializa z określonymi błonami dializacyjnymi, hemofiltracja, afereza LDL, hemoperfuzja).
afereza lipoprotein, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, dekompensacja niewydolności serca, hemodializa, hemofiltracja, hemoperfuzja, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor ACE, nadwrażliwość na leki, niestabilność hemodynamiczna, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, procedura pozaustrojowa, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zwężenie tętnic nerkowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlectine 150 mg
Venlectine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym początkowo 37,5 mg przez 7 dni, potem 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji i 225 mg/dobę w pozostałych wskazaniach. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z kontynuacją co najmniej 6 miesięcy po osiągnięciu remisji w depresji. Kapsułki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie żując, a w przypadku zmiany z formy o natychmiastowym uwalnianiu dawkę należy odpowiednio przeliczyć.
chlorowodorek wenlafaksyny, dawka równoważna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, nagłe odstawienie leku, nawrót choroby, reakcja odstawienia, remisja, substancja czynna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Irbesartan – Przeciwwskazania stosowania
Irbesartan, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania irbesartanu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z zaburzeniem czynności nerek, definiowanym jako współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR) poniżej 60 ml/min/1,73 m². Takie połączenie zwiększa ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz zdarzeń sercowo-naczyniowych. Preparaty irbesartanu dostępne są w dawkach 75 mg, 150 mg oraz 300 mg (np. Irbesartan Aurovitas, Irprestan).
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, hiperkaliemia, hipowolemia, irbesartan, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nefropatia cukrzycowa, nefrotoksyczność, niewydolność serca, objawy alergiczne, reakcja alergiczna, substancja czynna, trymestr ciąży, upośledzona funkcja nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rozwoju płodu, zdarzenia sercowo-naczyniowe, zwężenie tętnic nerkowych - Leksykon substancji czynnych
Sitagliptyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Sitagliptyna, inhibitor DPP-4, jest wskazana w leczeniu cukrzycy typu 2, jednak jej stosowanie wymaga szczególnej ostrożności. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz w leczeniu kwasicy ketonowej. Istotnym ryzykiem jest możliwość wystąpienia ostrego zapalenia trzustki, objawiającego się silnym, uporczywym bólem brzucha; w przypadku podejrzenia zapalenia należy natychmiast odstawić lek i wdrożyć diagnostykę. U pacjentów z niewydolnością nerek (GFR <45 ml/min dla sitagliptyny, <30 ml/min dla preparatów złożonych z metforminą) konieczne jest dostosowanie dawki lub przeciwwskazanie do stosowania. W skojarzeniu z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika istnieje zwiększone ryzyko hipoglikemii, co wymaga modyfikacji dawek tych leków.
agonista receptora PPAR, anafilaksja, astenia, cukrzyca typu 2, dializa otrzewnowa, duszność kwasicza, ESRD, GFR, hemodializa, hipoglikemia, hipotermia, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inhibitor DPP-4, kwasica ketonowa, kwasica mleczanowa, martwicze zapalenie trzustki, nefropatia kontrastowa, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, posocznica, reakcja nadwrażliwości, schyłkowa niewydolność nerek, sitagliptyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polpril 2,5 mg
Polpril 2,5 mg, zawierający ramipryl jako substancję czynną, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ramipryl, inne inhibitory ACE lub składniki preparatu, a także u osób z historią obrzęku naczynioruchowego, zarówno dziedzicznego, idiopatycznego, jak i indukowanego inhibitorami ACE lub AIIRA. Leku nie należy stosować u pacjentów poddawanych dializie lub hemofiltracji z użyciem błon o ujemnym ładunku elektrycznym ze względu na ryzyko reakcji rzekomoanafilaktycznych. Ponadto, Polpril jest przeciwwskazany przy istotnym obustronnym zwężeniu tętnic nerkowych lub zwężeniu tętnicy do jedynej czynnej nerki, gdyż może to prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży jest bezwzględnie zabronione z powodu ryzyka toksycznego wpływu na płód, a w pierwszym trymestrze niezalecane. Lek nie powinien być podawany pacjentom z hipotonią i niestabilnością hemodynamiczną ze względu na ryzyko krytycznego spadku ciśnienia tętniczego.
afereza lipoprotein, antagonista receptora angiotensyny II, ciąża, dializa, enzym konwertujący angiotensynę, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, hipotensja, hipotonia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor neprylizyny, lek moczopędny oszczędzający potas, małowodzie, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, przepływ nerkowy, ramipryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Candepres 8 mg
Candepres, zawierający kandesartan cyleksetylu, jest dostępny w tabletkach o dawkach 8 mg, 16 mg i 32 mg, stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. Standardowa dawka początkowa u dorosłych wynosi 8 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 32 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. U pacjentów ze zmniejszoną objętością płynu wewnątrznaczyniowego, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby (łagodnymi do umiarkowanych) zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 4 mg. U dzieci w wieku 6-18 lat dawka początkowa wynosi 4 mg, z maksymalną dawką odpowiednio 8 mg (masa ciała <50 kg) lub 16 mg (masa ciała ≥50 kg). Pełny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się po około 4 tygodniach leczenia. U pacjentów rasy czarnej działanie leku jest słabsze, co może wymagać zwiększenia dawki lub terapii skojarzonej.
antagonista receptora mineralokortykosteroidowego, biodostępność kandesartanu, działanie przeciwnadciśnieniowe, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipotensja, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastój żółci - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, w tym na pochodne sulfonamidowe ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży z uwagi na teratogenne działanie telmisartanu. Lek nie powinien być podawany pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych oraz ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, Tolutris jest przeciwwskazany u osób z oporną hipokaliemią, hiperkalcemią, ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem, niestabilną niewydolnością serca po zawale oraz zwężeniem drogi odpływu z lewej komory. Interakcje z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m² zwiększają ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, ciężka niewydolność nerek, cukrzyca, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sulfonamidy, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, stenoza aortalna, telmisartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Etform 850
Kwasica mleczanowa jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem metabolicznym, najczęściej występującym u pacjentów z nagłym pogorszeniem funkcji nerek, chorobami układu krążenia lub oddechowego oraz posocznicą. Metformina, kumulując się w organizmie przy niewydolności nerek, znacząco zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza przy GFR <30 ml/min, co stanowi przeciwwskazanie do jej stosowania. Wskazane jest tymczasowe wstrzymanie metforminy w stanach odwodnienia, przed badaniami z użyciem jodowych środków kontrastowych oraz przed zabiegami chirurgicznymi, z ponowną oceną czynności nerek po minimum 48 godzinach. Diagnostyka kwasicy mleczanowej opiera się na obniżeniu pH krwi (<7,35), wzroście stężenia mleczanów (>5 mmol/l), zwiększeniu luki anionowej oraz stosunku mleczanów do pirogronianów. Objawy kliniczne obejmują duszność kwasiczą, ból brzucha, skurcze mięśniowe, astenie, hipotermię i mogą prowadzić do śpiączki.
alkohol, astenia, biegunka, ból brzucha, choroby układu krążenia, choroby układu oddechowego, ciało ketonowe, cukrzyca, cukrzyca typu 2, diuretyk, duszność kwasicza, GFR, glikoliza beztlenowa, hipoglikemia, hipotermia, ketoza, kwasica mleczanowa, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, luka anionowa, meglitynid, metformina, mleczan, nefropatia kontrastowa, neuropatia, niedokrwistość, niedotlenienie tkanek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, pH krwi, pochodna sulfonylomocznika, posocznica, skurcz mięśniowy, śpiączka, środek kontrastujący, stosunek mleczanów do pirogronianów, witamina B12, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wymioty, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – SITAGLIPTIN BIOTON
Podczas stosowania SITAGLIPTIN BIOTON, inhibitora DPP-4, należy unikać terapii u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz kwasicą ketonową. Istnieje ryzyko ostrego zapalenia trzustki, objawiającego się uporczywym, silnym bólem brzucha, które ustępuje po odstawieniu leku; jednakże odnotowano rzadkie przypadki martwiczego lub krwotocznego zapalenia trzustki z możliwością zgonu. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i niezalecane jest ponowne włączanie leku. Hipoglikemia występuje częściej przy jednoczesnym stosowaniu sytagliptyny z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika, dlatego zaleca się rozważenie zmniejszenia dawek tych leków. U pacjentów z GFR < 45 ml/min lub schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) wymagającą dializ, konieczne jest dostosowanie dawki sytagliptyny, aby utrzymać stężenia terapeutyczne zbliżone do tych u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.
agonista receptora PPARγ, anafilaksja, ból brzucha, cukrzyca typu 1, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, insulina, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Danengo 150 mg
Dabigatran eteksylat (Danengo 150 mg) jest doustnym antykoagulantem, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min u dorosłych, eGFR <50 mL/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), aktywnym klinicznie krwawieniem oraz u osób z wysokim ryzykiem krwawienia, w tym z owrzodzeniem przewodu pokarmowego, nowotworami złośliwymi, niedawnym urazem lub zabiegami neurochirurgicznymi, krwotokiem śródczaszkowym, żylakami przełyku, malformacjami tętniczo-żylnymi, tętniakami naczyniowymi oraz istotnymi nieprawidłowościami naczyniowymi mózgu lub rdzenia kręgowego. Ponadto, dabigatran jest przeciwwskazany w terapii skojarzonej z innymi antykoagulantami (heparyna UFH, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty) z wyjątkiem określonych sytuacji klinicznych, takich jak zamiana terapii czy podtrzymanie drożności cewników centralnych. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz w przypadku jednoczesnego podawania silnych inhibitorów glikoproteiny P (np. ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir) ze względu na ryzyko zwiększenia ekspozycji na dabigatran i powikłań krwotocznych.
ablacja cewnikowa, dabigatran eteksylat, doustny antykoagulant, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zamiana terapii przeciwzakrzepowej, żylaki przełyku - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ivipril 5 mg
Ramipryl, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) z grupy C09AA05, działa poprzez hamowanie enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), co prowadzi do zmniejszenia produkcji angiotensyny II i zahamowania rozpadu bradykininy, skutkując rozszerzeniem naczyń krwionośnych oraz obniżeniem wydzielania aldosteronu. Lek wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z początkiem działania po 1-2 godzinach, maksymalnym efektem po 3-6 godzinach i działaniem utrzymującym się do 24 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Ramipryl jest skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej, bez kompensacyjnego wzrostu częstości rytmu serca. W terapii niewydolności serca (klasy II-IV NYHA) poprawia parametry hemodynamiczne, zmniejszając ciśnienie napełniania komór, całkowity opór obwodowy oraz zwiększając pojemność minutową serca i wskaźnik sercowy. W badaniu HOPE (n=9297) ramipryl istotnie redukował ryzyko pierwotnego złożonego punktu końcowego (14,0% vs 17,8%, RR 0,78, p<0,001), zawału mięśnia sercowego (9,9% vs 12,3%, p<0,001), zgonu sercowo-naczyniowego (6,1% vs 8,1%, p<0,001) oraz udaru mózgu (3,4% vs 4,9%, p<0,001).
aktywacja neuroendokrynna, aldosteron, angiotensyna, białkomocz, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie napełniania, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca, enzym konwertujący angiotensynę, filtracja kłębuszkowa, glikozyd nasercowy, hemodializa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, klasyfikacja NYHA, mikroalbuminuria, naczynia tętnicze obwodowe, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefropatia cukrzycowa, nefropatia niecukrzycowa, niedociśnienie, niestabilna dusznica, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, ramipryl, ramiprylat, rozszerzenie naczyń krwionośnych, schorzenie sercowo-naczyniowe, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Właściwości farmakodynamiczne
Empagliflozyna, selektywny i silny inhibitor SGLT2 (IC50 = 1,3 nmol), wykazuje 5000-krotnie większą selektywność wobec SGLT2 niż SGLT1, co pozwala na specyficzne hamowanie zwrotnego wchłaniania glukozy w nerkach bez wpływu na inne transportery glukozy. U pacjentów z cukrzycą typu 2 empagliflozyna zwiększa wydalanie glukozy z moczem do około 78 g/dobę, co skutkuje istotnym obniżeniem stężenia glukozy w osoczu zarówno na czczo, jak i po posiłku. Mechanizm działania jest niezależny od funkcji komórek beta i insuliny, co minimalizuje ryzyko hipoglikemii. Dodatkowo, lek wywołuje diurezę osmotyczną i natriurezę, prowadząc do obniżenia ciśnienia tętniczego oraz korzystnych efektów hemodynamicznych, takich jak zmniejszenie ciśnienia wewnątrzkłębuszkowego i obciążenia serca, co potwierdzają obniżone wartości NT-proBNP i poprawa funkcji rozkurczowej lewej komory.
choroba układu krążenia, ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, cukrzyca typu 2, diureza, diureza osmotyczna, empagliflozyna, glukoza na czczo, glukozuria, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, inhibitor SGLT2, insulina, komórka beta, kontrola glikemii, metformina, model oceny homeostazy, NT-proBNP, obciążenie wstępne i następcze serca, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, przebudowa serca, śmiertelność sercowo-naczyniowa, sprzężenie zwrotne kanalikowo-kłębuszkowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Candepres HCT 32 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Candepres HCT, zawierający kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, w tym na pochodne sulfonamidowe ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie leku w drugim i trzecim trymestrze ciąży z uwagi na potencjalne teratogenne działanie na układ sercowo-naczyniowy i nerkowy płodu. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m²) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i/lub cholestazą, ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji narządów i kumulacji leku. Hipokaliemia i hiperkalcemia oporne na leczenie stanowią kolejne przeciwwskazanie, gdyż hydrochlorotiazyd może nasilać zaburzenia elektrolitowe, zwiększając ryzyko powikłań kardiologicznych.
Pacjenci z dną moczanową powinni unikać Candepres HCT ze względu na możliwość zaostrzenia objawów przez wzrost stężenia kwasu moczowego indukowany przez hydrochlorotiazyd. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u chorych z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) z powodu zwiększonego ryzyka hiperkaliemii, hipotonii i dalszego pogorszenia funkcji nerek. Lek zawiera również laktozę (156 mg w dawce 32 mg + 12,5 mg oraz 143,8 mg w dawce 32 mg + 25 mg), co wymaga uwagi u pacjentów z rzadkimi zaburzeniami metabolizmu laktozy, choć nie stanowi bezwzględnego przeciwwskazania. Wskazane jest zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby, skłonnością do zaburzeń elektrolitowych oraz u kobiet w pierwszym trymestrze ciąży.
anafilaksja, całkowity niedobór laktazy, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dna moczanowa, hiperkaliemia, hipotonia, kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancje czynne, nietolerancja galaktozy, pochodna sulfonamidowa, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, trymestr ciąży, uczulenie na sulfonamidy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hemolityczno-uremicznego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół hemolityczno-uremiczny (HUS) dzieli się na typową postać STEC-HUS, związaną z toksyną Shiga, oraz atypową aHUS, wynikającą z zaburzeń układu dopełniacza. Rokowanie w STEC-HUS jest generalnie dobre, ze śmiertelnością około 5% i odzyskaniem funkcji nerek u 85% pacjentów, mimo że 25% rozwija przewlekłą niewydolność nerek (GFR <80 ml/min/1,73 m²) z nadciśnieniem lub białkomoczem. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są długość dializoterapii, przedłużająca się oliguria (>10 dni), anuria (>5 dni), odwodnienie, leukocytoza (>20 000/mm³), hematokryt >23%, wiek >5 lat, ciężkie nadciśnienie oraz rozległe uszkodzenie kłębuszków nerkowych. Biopsja nerki wykazująca zniszczenie >50% kłębuszków, mikroangiopatię tętniczą i martwicę korową jest najdokładniejszym predyktorem długoterminowej dysfunkcji nerek. Powikłania neurologiczne występują u 11% dzieci, z 91% całkowitym wyzdrowieniem i śmiertelnością 4,5%.
anuria, atypowy HUS, białkomocz, biopsja nerki, dializoterapia, ekulizumab, funkcja nerek, kreatynina w surowicy, liczba płytek krwi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, oliguria, ostre uszkodzenie nerek, powikłanie neurologiczne, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, schyłkowa niewydolność nerek, STEC-HUS, terapia nerkozastępcza, toksyna shiga, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie układu dopełniacza, zajęcie układu nerwowego, zespół hemolityczno-uremiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Schyłkowa niewydolność nerek – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Schyłkowa niewydolność nerek (ESRD) charakteryzuje się wysoką śmiertelnością, sięgającą 20-50% w ciągu 24 miesięcy od rozpoczęcia dializy, z hiperkaliemią i zdarzeniami sercowymi jako głównymi przyczynami zgonów. Wskaźniki śmiertelności są wyższe u mężczyzn, osób rasy czarnej oraz w pierwszych 6 miesiącach dializy. Oczekiwana długość życia pacjentów w wieku 60 lat rozpoczynających hemodializę wynosi około 4 lata, znacznie mniej niż u osób zdrowych (>20 lat). Przeszczep nerki znacząco poprawia rokowanie. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują podwyższone CRP, starszy wiek, obniżony stan funkcjonalny, niski eGFR, albuminurię, niskie poziomy albuminy, wapnia i dwuwęglanów oraz podwyższone fosforany. U dzieci z ESRD obserwuje się opóźnienie dojrzewania płciowego i niedobory witaminy D, które są niezależnymi czynnikami ryzyka zgonu.
albumina w surowicy, albuminuria, białko C-reaktywne, cukrzyca typu 2, częściowa nefrektomia, czynnik stymulujący erytropoezę, fosforany w surowicy, głębokie uczenie, hemodializa, hiperkaliemia, jakość życia, nefrektomia, nefropatia toczniowa, niedobór witaminy D, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, rak nerki, równanie ryzyka niewydolności nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stosunek albuminy do kreatyniny, terapia nerkozastępcza, uczenie maszynowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, XGBoost, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń (GPA) to rzadkie, układowe zapalenie naczyń o zmiennym przebiegu klinicznym, od postaci ograniczonych do ciężkich, zagrażających życiu. Nieleczona uogólniona lub ciężka GPA wiąże się z wysoką śmiertelnością – do 90% pacjentów umiera w ciągu 2 lat, głównie z powodu niewydolności oddechowej lub nerkowej. Wprowadzenie terapii immunosupresyjnej, w tym cyklofosfamidu i rytuksymabu, znacząco poprawiło wskaźniki przeżycia: 1-, 3-, 5- i 9-letnie przeżycie wynosi odpowiednio 94,7%, 86,6%, 83,8% i 77,4%, a 10-letnie przeżycie waha się między 75% a 88%. Remisję uzyskuje około 80% pacjentów, jednak nawroty występują u około połowy w ciągu 5 lat. Najważniejszym niezależnym czynnikiem ryzyka śmiertelności jest uszkodzenie nerek wymagające dializoterapii, a także wysokie stężenie kreatyniny, białkomocz, zmiany jamiste w płucach, hipoalbuminemia, wysoki wskaźnik aktywności choroby (BVAS) oraz poważne infekcje.
azatiopryna, białkomocz, cyklofosfamid, dializoterapia, granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń, hipoalbuminemia, kortykosteroid, kreatynina w surowicy, lek cytotoksyczny, lek modyfikujący przebieg choroby, limfocyt, mikroskopowe zapalenie naczyń, niewydolność nerkowa, niewydolność oddechowa, PR3-ANCA, przeciwciała przeciwko proteinazie 3, przeciwciało monoklonalne, regresja logistyczna, remisja, rytuksymab, schyłkowa niewydolność nerek, skala FRS, terapia immunosupresyjna, trimetoprym-sulfametoksazol, układowe zapalenie naczyń, uszkodzenie nerek, wskaźnik przeżycia, współczynnik filtracji kłębuszkowej, ziarniniakowatość Wegenera - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sitagliptin Medical Valley 100 mg
Sitagliptin Medical Valley jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, z zalecaną standardową dawką 100 mg raz na dobę. Lek stosowany jest w monoterapii lub terapii skojarzonej w leczeniu cukrzycy typu 2. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawki tych leków pozostają bez zmian, natomiast przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, unikając podwójnej dawki w tym samym dniu.
agonista receptora PPARγ, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, dializa otrzewnowa, ESRD, farmakokinetyka leku, GFR, hemodializa, hipoglikemia, insulina, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek przeciwcukrzycowy, metformina, niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby