interakcje farmakokinetyczne
Interakcje farmakokinetyczne to zjawiska zachodzące, gdy jeden lek wpływa na procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu lub wydalania drugiego leku. W rezultacie dochodzi do zmiany stężenia leku we krwi, co może prowadzić do osłabienia działania terapeutycznego lub nasilenia działań niepożądanych.
Interakcje na etapie wchłaniania mogą wynikać z wiązania leków w przewodzie pokarmowym, zmiany pH żołądka lub modyfikacji motoryki przewodu pokarmowego. W fazie dystrybucji najczęściej obserwuje się wypieranie leków z połączeń z białkami osocza, co zwiększa frakcję wolną leku i może nasilać jego działanie.
Najistotniejsze klinicznie interakcje farmakokinetyczne zachodzą na poziomie metabolizmu wątrobowego, szczególnie z udziałem układu cytochromu P450. Inhibitory enzymów (np. erytromycyna, ketokonazol) mogą znacząco zwiększać stężenie substratów tych enzymów, podczas gdy induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina) przyspieszają metabolizm i obniżają stężenie leków.
Interakcje na etapie wydalania dotyczą głównie filtracji kłębuszkowej, sekrecji kanalikowej i reabsorpcji w nerkach. Szczególnie istotne są interakcje z transporterami błonowymi, jak P-glikoproteina, które mogą wpływać zarówno na wchłanianie, jak i wydalanie leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Betahistyna Bluefish 16 mg
Przedawkowanie betahistyny dichlorowodorku, substancji czynnej preparatu Betahistyna Bluefish, może wywołać objawy o różnym nasileniu, zależnie od dawki. Dawkowanie do 640 mg wiąże się z łagodnymi do umiarkowanych objawami, takimi jak nudności, senność oraz bóle brzucha. W przypadku przekroczenia tej dawki, zwłaszcza przy celowym przedawkowaniu i współistniejącym stosowaniu innych leków, mogą pojawić się ciężkie powikłania, w tym drgawki, powikłania płucne (np. niewydolność oddechowa) oraz powikłania sercowe (zaburzenia rytmu serca, zmiany ciśnienia tętniczego). Dawka powyżej 640 mg jest wskazywana jako próg dla ciężkich objawów, choć dokładna wartość nie została jednoznacznie określona w literaturze.
betahistyna, betahistyna dichlorowodorek, ból brzucha, ciśnienie tętnicze, drgawki, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, leczenie przeciwdrgawkowe, lek przeciwwymiotny, niewydolność oddechowa, nudności, objawy niepożądane, płukanie żołądka, powikłania płucne, powikłania sercowe, przedawkowanie leku, senność, tlenoterapia, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Symescital 10 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Symescital, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowego odstępu po IMAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowego odstępu po zakończeniu terapii escytalopramem przed podaniem IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i odwracalnego, nieselektywnego inhibitora MAO (linezolid). Escytalopram jest również przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre leki przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwhistaminowe), co może prowadzić do addytywnego wydłużenia QT i ryzyka złośliwych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, stosowanie escytalopramu z lekami serotoninergicznymi (opioidy, tryptany) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, a łączenie z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, meflochina, bupropion, tramadol) wymaga monitorowania pod kątem drgawek. Współistniejące stosowanie litu, tryptofanu oraz dziurawca zwyczajnego może nasilać działania niepożądane lub terapeutyczne escytalopramu.
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, demetylacja, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, doustne leki przeciwzakrzepowe, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, farmakodynamika, farmakokinetyka, flekainid, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hydroksyzyna, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitory MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, krzepnięcie krwi, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdrobnoustrojowe, leki serotoninergiczne, linezolid, lit w psychiatrii, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodne fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, sparfloksacyna, SSRI, substancja czynna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Skinatan 1 mg/g
Produkt leczniczy Skinatan, zawierający 1 mg/g metyloprednizolonu aceponianu w postaci emulsji do stosowania miejscowego, nie wykazuje znanych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami, zarówno miejscowo, jak i ogólnoustrojowo. Stężenie 0,1% metyloprednizolonu aceponianu nie powoduje klinicznie istotnych interakcji, a obecność 12,5 mg alkoholu benzylowego w 1 g emulsji nie została powiązana z interakcjami przy jednoczesnym spożyciu alkoholu etylowego. Potencjalne, teoretyczne zwiększenie penetracji leku przez skórę może wystąpić przy stosowaniu preparatów zawierających mocznik lub kwas salicylowy, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających takie zjawisko.
alkohol benzylowy, glikokortykosteroidy miejscowe, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, interakcje ogólnoustrojowe, interakcje z alkoholem, kortykosteroidy miejscowe, kwas salicylowy, leki ogólnoustrojowe, metyloprednizolonu aceponiat, mocznik, opatrunek okluzyjny, penetracja przez skórę, substancja pomocnicza - Leksykon leków
Interakcje leku – Fulvestrant Fresenius Kabi 250 mg/5 ml
Fulwestrant Fresenius Kabi (250 mg/5 ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje stabilny profil farmakokinetyczny bez istotnych klinicznie interakcji z lekami modulującymi aktywność enzymu CYP3A4. Badania kliniczne z midazolamem (substrat CYP3A4), ryfampicyną (induktor CYP3A4) oraz ketokonazolem (inhibitor CYP3A4) potwierdziły brak wpływu na klirens fulwestrantu, co eliminuje konieczność modyfikacji dawki w trakcie jednoczesnego stosowania tych leków. Podobnie, potencjalne interakcje z innymi induktorami (np. karbamazepina, fenytoina) i inhibitorami CYP3A4 (np. itrakonazol, klarytromycyna) są mało prawdopodobne na podstawie dostępnych danych.
CYP3A4, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, działania niepożądane, etanol, farmakokinetyka fulwestrantu, fenytoina, fulwestrant, inhibitory CYP3A4, iniekcja domięśniowa, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens fulwestrantu, midazolam, ośrodkowy układ nerwowy, roztwór do wstrzykiwań, ryfampicyna, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Faringosept 10 mg
Na podstawie dostępnych danych klinicznych ambazon jednowodny, substancja czynna preparatu Faringosept, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami. Wieloletnie doświadczenie kliniczne nie potwierdziło negatywnego wpływu na skuteczność terapii przy jednoczesnym stosowaniu innych produktów leczniczych. Pomimo braku udokumentowanych interakcji, zaleca się zachowanie ostrożności przy łączeniu Faringoseptu z innymi lekami miejscowo stosowanymi w jamie ustnej i gardle, ze względu na potencjalne teoretyczne zmniejszenie skuteczności, rekomendując odstęp czasowy minimum 30 minut między aplikacjami. Preparat zawiera substancje pomocnicze, takie jak sacharoza i laktoza jednowodna, które mogą wpływać na terapię u pacjentów z cukrzycą lub nietolerancją laktozy, dlatego należy uwzględnić ich obecność w bilansie węglowodanów oraz monitorować ewentualne objawy nietolerancji.
ambazon jednowodny, bilans węglowodanów, biodostępność, infekcja, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje z produktami leczniczymi, lek miejscowy, leki przeciwcukrzycowe, nietolerancja laktozy, podrażnienie błony śluzowej, podrażnienie błony śluzowej gardła, produkt leczniczy, sacharoza i laktoza, skuteczność terapeutyczna, tabletka do ssania - Leksykon substancji czynnych
Benazepryl – Właściwości farmakokinetyczne
Benazepryl, podawany w formie chlorowodorku jako prolek w dawkach 5, 10 i 20 mg, charakteryzuje się biodostępnością benazeprylatu na poziomie 28% po podaniu doustnym. Maksymalne stężenia benazeprylu i aktywnego metabolitu benazeprylatu osiągane są odpowiednio po 30 i 60-90 minutach, niezależnie od przyjmowania leku z posiłkiem. Kinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 5-20 mg, z niewielkimi odchyleniami przy dawkach 2-80 mg, co wiąże się z nasyceniem enzymu ACE. Benazepryl nie kumuluje się, natomiast benazeprylat wykazuje niewielką kumulację, osiągając stan stacjonarny po 2-3 dniach, z okresem półtrwania 10-11 godzin. Substancja silnie wiąże się z białkami osocza (~95%), a jej objętość dystrybucji wynosi około 9 litrów, wskazując na dystrybucję w przestrzeni pozakomórkowej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja benazeprylatu odbywa się przez nerki i żółć, z klirensem nerkowym dominującym u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.
acyloglukuronian, amlodypina, atenolol, benazeprylat, biodostępność benazeprylatu, chlortalidon, ciężka niewydolność nerek, cymetydyna, czynność nerek, digoksyna, diuretyk, enzym konwertujący angiotensynę, furosemid, hemodializa, hydrochlorotiazyd, hydroliza enzymatyczna, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, kwas acetylosalicylowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologicznego, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, propranolol, przenikanie do mleka, schyłkowa choroba nerek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu krwi, tabletka powlekana, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Crinone 80 mg/g
Produkt leczniczy Crinone, zawierający progesteron w dawce 80 mg/g w formie żelu dopochwowego, charakteryzuje się ograniczonymi danymi dotyczącymi interakcji farmakologicznych. Brak dedykowanych badań klinicznych oceniających interakcje tego preparatu z innymi lekami wymaga ostrożności klinicznej, zwłaszcza w kontekście jednoczesnego stosowania innych preparatów dopochwowych, które są przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaburzenia miejscowego działania i farmakokinetyki. Progesteron jako substancja czynna może potencjalnie wchodzić w interakcje z innymi lekami, jednak droga podania dopochwowa ogranicza ryzyko interakcji ogólnoustrojowych w porównaniu z postaciami doustnymi lub parenteralnymi. Zawartość kwasu sorbinowego (E 200) w ilości 0,9 mg nie stanowi istotnego czynnika interakcyjnego.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Noqturina 25 mcg
Desmopresyna, składnik aktywny leku Noqturina (25 µg, liofilizat doustny), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej działanie przeciwdiuretyczne. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wywołującymi zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), takimi jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, SSRI, chloropromazyna, karbamazepina oraz sulfonylomoczniki (np. chloropropamid), które zwiększają ryzyko zatrzymania wody i hiponatremii. NLPZ i oksytocyna nasilają działanie przeciwdiuretyczne desmopresyny, co również podnosi ryzyko hiponatremii. Z kolei lit osłabia jej skuteczność, a loperamid może trzykrotnie zwiększać stężenie desmopresyny w osoczu, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania elektrolitów, zwłaszcza sodu.
bilans płynów, chloropromazyna, desmopresyna, działanie przeciwdiuretyczne, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, leki moczopędne, liofilizat doustny, lit w farmakoterapii, loperamid, NLPZ, oksytocyna, osmolalność moczu, pasaż jelitowy, przewodnienie, SIADH, SSRI, stężenie leku w osoczu, stężenie sodu, sulfonylomocznik, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wchłanianie leku - Leksykon substancji czynnych
Topotekan – Właściwości farmakokinetyczne
Topotekan, podawany dożylnie w dawkach 0,5-1,5 mg/m² w 30-minutowym wlewie przez 5 dni, charakteryzuje się wysokim klirensem osoczowym około 62 l/h (SD 22), co odpowiada około 2/3 przepływu wątrobowego, oraz dużą objętością dystrybucji wynoszącą 132 l (SD 57), wskazującą na dobrą penetrację do tkanek. Okres półtrwania leku jest stosunkowo krótki i wynosi 2-3 godziny. Wiązanie topotekanu z białkami osocza jest umiarkowane (35%), a metabolizm stanowi mniej niż 10% eliminacji, głównie poprzez hydrolizę pierścienia laktonowego do nieaktywnej pochodnej karboksylowej. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (51% dawki w moczu jako całkowity topotekan) oraz w mniejszym stopniu przez kał (18%). Nie obserwowano istotnej kumulacji ani zmian farmakokinetyki podczas wielokrotnego podawania. Interakcje farmakokinetyczne z cisplatyną mogą prowadzić do zmniejszenia klirensu topotekanu (z 21,3 do 19,1 l/h/m²).
AUC, białaczka, bilirubina w surowicy, cytochrom P-450, eliminacja leku, guz lity, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, łagodne zaburzenie, mikrosomy wątrobowe, O-glukuronidacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza ksantynowa, parametr farmakokinetyczny, pierścień laktonowy, pochodna N-demetylowa, topotekan, umiarkowane zaburzenie, wiązanie z białkami osocza, wodobrzusze, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meditonsin –
Produkt leczniczy Meditonsin zawiera substancje czynne: Aconitinum D5 (1g/10g roztworu), Atropinum sulfuricum D5 (5g/10g roztworu) oraz Hydrargyrum bicyanatum D8 (4g/10g roztworu) w formie kropli doustnych. W dokumentacji preparatu brak jest danych dotyczących farmakokinetyki tych składników, w tym parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm oraz wydalanie. Nie określono również wartości biodostępności, objętości dystrybucji, okresu półtrwania, wiązania z białkami osocza ani klirensu dla żadnej z substancji czynnych.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Polpix SR 2 mg
Ropinirol, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawkowania przy jednoczesnym stosowaniu lewodopy i domperydonu. Natomiast neuroleptyki i inne antagoniści dopaminy (np. sulpiryd, metoklopramid) obniżają skuteczność ropinirolu poprzez blokadę receptorów dopaminergicznych, co wymaga unikania ich kojarzenia. Duże dawki estrogenów podnoszą stężenie ropinirolu w osoczu, co może wymagać dostosowania dawki przy rozpoczynaniu lub przerywaniu hormonalnej terapii zastępczej (HTZ). Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza cyprofloksacyna, zwiększają Cmax ropinirolu o 60% i AUC o 84%, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych i wymaga korekty dawkowania.
antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, cyprofloksacyna, cytochrom P450-CYP1A2, domperydon, enoksacyna, estrogen, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, hormonalna terapia zastępcza, INR, interakcje farmakokinetyczne, leki prokinetyczne, leki przeciwparkinsonowskie, lewodopa, metoklopramid, neuroleptyki, receptor dopaminergiczny, ropinirol, sedacja, sulpiryd, teofilina, warfaryna, zaburzenia psychomotoryczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Betafact 250 IU 250 j.m./fiolkę
Produkt leczniczy BETAFACT, zawierający ludzki czynnik krzepnięcia IX w dawkach 250 IU, 500 IU oraz 1000 IU, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z innymi lekami. Dostępne dane kliniczne nie potwierdzają zmiany skuteczności terapeutycznej podczas jednoczesnego stosowania z innymi produktami leczniczymi. W preparacie obecne są substancje pomocnicze, takie jak sód (2,6 mg/ml) oraz heparyna, jednak brak jest dowodów na interakcje heparyny z lekami przeciwzakrzepowymi w praktyce klinicznej. Nie prowadzono specyficznych badań dotyczących interakcji u pacjentów z niewydolnością wątroby, nerek, kobiet w ciąży czy osób w podeszłym wieku, dlatego dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie na podstawie monitorowania poziomu czynnika IX.
czynnik krzepnięcia IX, hemostaza, heparyna, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, płytki krwi, poziom czynnika IX, substancja pomocnicza, układ krzepnięcia, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon leków
Interakcje leku – Zofran Zydis 8 mg
Ondansetron, aktywny składnik leku Zofran Zydis, wykazuje korzystny profil interakcji farmakologicznych, nie indukując ani nie hamując metabolizmu innych leków. Metabolizm ondansetronu odbywa się głównie przez enzymy cytochromu P-450: CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2, co zapewnia kompensację w przypadku zmniejszonej aktywności jednego z nich, np. w genetycznie uwarunkowanej niewydolności CYP2D6, bez istotnego wpływu na klirens leku i dawkowanie. Należy jednak zachować szczególną ostrożność u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odstęp QT (np. antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, amiodaron, beta-adrenolityki), ze względu na ryzyko addytywnego wydłużenia QT i groźnych zaburzeń rytmu serca, wymagające ścisłego monitorowania kardiologicznego. Ponadto, stosowanie ondansetronu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może wywołać zespół serotoninowy, co wymaga uważnej obserwacji pacjenta.
amiodaron, antracykliny, apomorfina, atenolol, chemioterapia, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, doksorubicyna, EKG, erytromycyna, fenytoina, induktory CYP3A4, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, ketokonazol, leki beta-adrenolityczne, leki kardiotoksyczne, liofilizat doustny, niedociśnienie tętnicze, odstęp QT, ondansetron, radioterapia, ryfampicyna, SNRI, SSRI, tramadol, trastuzumab, tymolol, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy, Zofran Zydis - Leksykon leków
Interakcje leku – Eplerenon Medical Valley 25 mg
Eplerenon wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka hiperkaliemii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie eplerenonu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, inhibitorami ACE oraz antagonistami receptora angiotensyny (ARB), co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek i osób starszych. Przeciwwskazane jest stosowanie terapii trójlekowej obejmującej inhibitor ACE, ARB i eplerenon. Ponadto, stosowanie cyklosporyny, takrolimusu, trimetoprymu oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) może zwiększać ryzyko hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek, co wymaga odpowiedniej kontroli klinicznej i laboratoryjnej. Interakcje z alfa-1-adrenolitykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, neuroleptykami, amifostyną i baklofenem mogą nasilać działanie hipotensyjne i zwiększać ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.
alfa-1-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny, CYP3A4, digoksyna, eplerenon, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroidy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, immunosupresanty, indeks terapeutyczny, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, inhibitory konwertazy angiotensyny, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, ketokonazol, leki moczopędne oszczędzające potas, neuroleptyki, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, P-glikoproteina, suplementy potasu, toksyczność litu, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, warfaryna, zaburzenia równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Levofloxacin Kabi 5 mg/ml
Lewofloksacyna, fluorochinolon o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami. Szczególnie istotne są interakcje z teofiliną i NLPZ (np. fenbufenem), które mogą obniżać próg drgawkowy, zwiększając ryzyko drgawek, przy czym stężenie lewofloksacyny może wzrosnąć o około 13% podczas jednoczesnego stosowania z fenbufenem. Probenecyd i cymetydyna zmniejszają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co wymaga monitorowania czynności nerek i ewentualnej modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek. Wydłużenie okresu półtrwania cyklosporyny o 33% podczas koadministracji wskazuje na konieczność monitorowania stężenia tego leku. Ponadto, u pacjentów przyjmujących antagonistów witaminy K (np. warfarynę) obserwuje się wzrost PT/INR i ryzyko krwawień, co wymaga regularnej kontroli parametrów krzepnięcia.
antagoniści witaminy K, cyklosporyna, cymetydyna, CYP1A2, cytochrom P450, digoksyna, działanie diuretyczne, fluorochinolony, hepatotoksyczność, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcje farmakokinetyczne, klirens nerkowy, krystalizacja leku, leki przeciwarytmiczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, preparaty OTC, próg drgawkowy, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Klobazam – Interakcje
Klobazam wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii padaczki i leczeniu zaburzeń psychicznych. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania klobazamu z opioidami ze względu na wysokie ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Współpodawanie z lekami przeciwdrgawkowymi, takimi jak karbamazepina, fenytoina czy kwas walproinowy, wymaga monitorowania stężeń leków i dostosowania dawek, gdyż może dochodzić do zwiększenia metabolizmu klobazamu lub wzrostu stężenia tych leków w osoczu. Inhibitory CYP2C19 (np. flukonazol, fluwoksamina, tiklopidyna, omeprazol) oraz stiripentol znacząco podwyższają stężenia klobazamu i jego aktywnego metabolitu N-demetyloklobazamu, co wymaga korekty dawkowania. Interakcje z kannabidiolem prowadzą do 3-4-krotnego wzrostu stężenia N-demetyloklobazamu i nasilają sedację, co również wymaga uwagi klinicznej i ewentualnej redukcji dawki klobazamu.
benzodiazepiny, dekstometorfan, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, euforia, fenytoina, flukonazol, fluwoksamina, inhibitor CYP2C19, interakcje farmakokinetyczne, kannabidiol, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwlękowe, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpsychotyczne, leki zwiotczające mięśnie, monitorowanie EEG, N-demetyloklobazam, nebiwolol, omeprazol, opioidowe leki przeciwbólowe, paroksetyna, pimozyd, podtlenek azotu, śpiączka, stiripentol, tiklopidyna, uzależnienie psychiczne, zaburzenia psychomotoryczne, zatrucie lekami, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Xyvelam 250 mg
Lewofloksacyna, substancja czynna produktu Xyvelam, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Wchłanianie leku jest znacząco obniżone przez sole metali wielowartościowych, w tym sole żelaza, cynku oraz leki zobojętniające zawierające magnez lub glin, co wymaga zachowania co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem lewofloksacyny a tych preparatów. Sukralfat również zmniejsza biodostępność leku i powinien być podawany 2 godziny po lewofloksacynie. Probenecyd i cymetydyna hamują wydalanie lewofloksacyny, zmniejszając jej klirens nerkowy odpowiednio o 34% i 24%, co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek. Fenbufen zwiększa stężenie lewofloksacyny o około 13%, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Sole wapnia oraz leki takie jak węglan wapnia, digoksyna, glibenklamid i ranitydyna nie wpływają istotnie na farmakokinetykę lewofloksacyny.
antagoniści witaminy K, biodostępność leku, cyklosporyna, dydanozyna, działania niepożądane, farmakokinetyka leku, fenbufen, fluorochinolony, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, klirens nerkowy, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdepresyjne trójpierścieniowe, leki przeciwpsychotyczne, leki zobojętniające, lewofloksacyna, makrolidy, parametry krzepliwości krwi, probenecyd, próg drgawkowy, sole cynku, sole żelaza, sukralfat, teofilina, warfaryna, wchłanianie leku, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Gasprid 10 mg
Gasprid (cyzapryd) jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak doustne lub pozajelitowe azole (ketokonazol, itrakonazol, mikonazol, flukonazol), makrolidy (azytromycyna, erytromycyna, klarytromycyna, troleandomycyna), inhibitory proteaz HIV (rytonawir, indynawir, sankwinawir) oraz nefazodon, prowadzi do znacznego wzrostu stężenia cyzaprydu w surowicy. Skutkiem jest wydłużenie odstępu QT i ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca, w tym torsades de pointes, co czyni te połączenia przeciwwskazanymi. Ponadto, farmakodynamiczne interakcje z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, neuroleptykami, niektórymi lekami przeciwhistaminowymi oraz trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi również zwiększają ryzyko arytmii poprzez addytywne działanie na kanały jonowe kardiomiocytów.
antybiotyki makrolidowe, bezpieczeństwo terapii, biodostępność, cyzapryd, częstoskurcz komorowy, działanie proarytmiczne, działanie sedatywne, enzym CYP 3A4, inhibitory proteaz HIV, INR, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, kardiomiocyt, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwzakrzepowe, migotanie komór, neuroleptyki, pochodne azolowe, sok grejpfrutowy, torsades de pointes, wskaźnik protrombinowy, wydłużenie odstępu QT