interakcje farmakokinetyczne

Interakcje farmakokinetyczne to zjawiska zachodzące, gdy jeden lek wpływa na procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu lub wydalania drugiego leku. W rezultacie dochodzi do zmiany stężenia leku we krwi, co może prowadzić do osłabienia działania terapeutycznego lub nasilenia działań niepożądanych.

Interakcje na etapie wchłaniania mogą wynikać z wiązania leków w przewodzie pokarmowym, zmiany pH żołądka lub modyfikacji motoryki przewodu pokarmowego. W fazie dystrybucji najczęściej obserwuje się wypieranie leków z połączeń z białkami osocza, co zwiększa frakcję wolną leku i może nasilać jego działanie.

Najistotniejsze klinicznie interakcje farmakokinetyczne zachodzą na poziomie metabolizmu wątrobowego, szczególnie z udziałem układu cytochromu P450. Inhibitory enzymów (np. erytromycyna, ketokonazol) mogą znacząco zwiększać stężenie substratów tych enzymów, podczas gdy induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina) przyspieszają metabolizm i obniżają stężenie leków.

Interakcje na etapie wydalania dotyczą głównie filtracji kłębuszkowej, sekrecji kanalikowej i reabsorpcji w nerkach. Szczególnie istotne są interakcje z transporterami błonowymi, jak P-glikoproteina, które mogą wpływać zarówno na wchłanianie, jak i wydalanie leków.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Carbo Medicinalis VP 300 mg

Węgiel aktywny (Carbo activatus), stosowany w dawce 300 mg w preparacie Carbo medicinalis VP, charakteryzuje się unikalnym profilem farmakokinetycznym, który obejmuje całkowity brak wchłaniania z przewodu pokarmowego, brak dystrybucji i metabolizmu oraz całkowite wydalanie z kałem. Substancja pozostaje wyłącznie w świetle przewodu pokarmowego, gdzie wykazuje działanie adsorpcyjne, wiążąc różne związki chemiczne, co determinuje jej lokalne działanie bez efektów ogólnoustrojowych. Brak wchłaniania eliminuje ryzyko wpływu na funkcje wątroby i nerek, a także wyklucza konieczność modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami tych narządów, niezależnie od wieku, płci czy masy ciała.
biodostępność, Carbo medicinalis, eliminacja z żółcią, enzymy wątrobowe, interakcje farmakokinetyczne, metabolizm wątrobowy, procesy metaboliczne, przewód pokarmowy, transportery leków, układ enzymatyczny, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, właściwości adsorpcyjne, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Palifren Long 150 mg / 100 mg

Produkt leczniczy Palifren Long, zawierający palmitynian paliperydonu w dawkach 150 mg i 100 mg, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, dyzopyramid) i III (amiodaron, sotalol), co zwiększa ryzyko arytmii i wymaga ścisłego monitorowania EKG lub unikania jednoczesnego stosowania. Paliperydon nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P-450, jednak karbamazepina znacząco obniża stężenie paliperydonu w osoczu o około 37% (Cmax i AUC), co wymaga korekty dawki Palifren Long. Z kolei doustne podawanie walproinianu zwiększa stężenie paliperydonu o około 50%, choć nie wpływa to istotnie na klirens przy podaniu domięśniowym.
agoniści dopaminergiczni, anksjolityki, antagonista dopaminy, butyrofenony, choroba Parkinsona, cytochrom P-450, depresja oddechowa, diwalproinian sodu, działanie depresyjne, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, glikoproteina p, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP2D6, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, leki działające ośrodkowo, leki hipotensyjne, leki nasenne, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwmalaryczne, leki przeciwpsychotyczne, leki psychostymulujące, leki trójpierścieniowe, metylofenidat, napad padaczkowy, objawy pozapiramidowe, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, palmitynian paliperydonu, próg drgawkowy, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia koordynacji psychoruchowej, zaburzenia świadomości
Leksykon leków
Interakcje leku – Esceven 167 mg

Produkt leczniczy Esceven zawiera 167 mg wyciągu suchego z nasion kasztanowca (Aesculus hippocastanum L.). Aktualnie brak jest udokumentowanych danych klinicznych dotyczących interakcji tego preparatu z innymi lekami. Pomimo tego, ze względu na obecność aktywnych składników w wyciągu, istnieje teoretyczne ryzyko interakcji, zwłaszcza z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), przeciwpłytkowymi (np. kwas acetylosalicylowy, klopidogrel), hipotensyjnymi oraz innymi ziołowymi preparatami wpływającymi na układ krzepnięcia (np. miłorząb japoński, czosnek). Zaleca się ostrożność, monitorowanie parametrów krzepnięcia i ciśnienia tętniczego oraz unikanie jednoczesnego stosowania bez konsultacji lekarskiej. Ponadto, wyciąg jest pozyskiwany z użyciem 80% etanolu, co może teoretycznie wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę, jednak brak jest badań klinicznych potwierdzających interakcje z alkoholem.
Aesculus hippocastanum, ciśnienie tętnicze, cytochrom P450, efekt antyagregacyjny, indeks terapeutyczny, interakcje farmakokinetyczne, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, miłorząb japoński, parametr krzepnięcia, układ krzepnięcia, warfaryna, wyciąg suchy z nasion kasztanowca
Leksykon leków
Interakcje leku – Budenofalk 2 mg/dawkę

Budezonid, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P-450, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę, zwiększający stężenie budezonidu w osoczu około 6-krotnie), rytonawir, itrakonazol, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, znacząco podwyższają ekspozycję na budezonid, co zwiększa ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych glikokortykosteroidów. Z kolei induktory CYP3A4, np. karbamazepina i ryfampicyna, mogą obniżać stężenie budezonidu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność, co może wymagać dostosowania dawki. Dodatkowo, stosowanie budezonidu z glikozydami nasercowymi i saluretykami wiąże się z ryzykiem hipokaliemii, co wymaga monitorowania poziomu potasu i parametrów elektrokardiograficznych.
budezonid, choroba wrzodowa, choroby zapalne jelit, CYP3A4, cytochrom P-450, czynność nadnerczy, diuretyki, doustne środki antykoncepcyjne, działania niepożądane glikokortykosteroidów, działania niepożądane przewodu pokarmowego, glikokortykosteroidy, glikozydy nasercowe, hipokaliemia, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, niedoczynność przysadki, pianka doodbytnicza, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substraty CYP3A4, test stymulacji ACTH
Leksykon leków
Interakcje leku – Letrozole Accord 2,5 mg

Letrozol, metabolizowany częściowo przez enzymy CYP2A6 i CYP3A4 układu cytochromu P450, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają znaczenie kliniczne. Cymetydyna, słaby inhibitor CYP450, nie wpływa znacząco na stężenie letrozolu, natomiast silne inhibitory CYP450 mogą potencjalnie zwiększać jego stężenie, choć brak jest dokładnych danych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania letrozolu z tamoksyfenem, innymi lekami antyestrogenowymi oraz preparatami zawierającymi estrogeny, ze względu na znaczące zmniejszenie stężenia letrozolu w osoczu i osłabienie jego działania farmakologicznego. Letrozol hamuje również izoenzymy CYP2A6 i w umiarkowanym stopniu CYP2C19, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez te enzymy, takich jak fenytoina i klopidogrel, ze względu na ryzyko toksyczności lub zmniejszenia skuteczności terapii.
CYP2A6, CYP2C19, CYP3A4, działanie przeciwpłytkowe, estrogeny, farmakokinetyka leku, fenytoina, indeks terapeutyczny, inhibitory CYP450, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2A6, klopidogrel, lek antyestrogenowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, letrozol, nowotwór piersi, prolek, receptor estrogenowy, stężenie leku w osoczu, stężenie leku w surowicy, tamoksyfen
Leksykon leków
Interakcje leku – Amotaks 1 g

Amoksycylina trójwodna w dawce 1 g (preparat Amotaks) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Probenecyd znacząco zmniejsza nerkowe wydzielanie kanalikowe amoksycyliny, co prowadzi do podwyższenia i przedłużenia stężenia antybiotyku we krwi, dlatego jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłej kontroli. Współpodawanie z doustnymi antykoagulantami (acenokumarol, warfaryna) może zwiększać INR i ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, amoksycylina może osłabiać bakteriobójcze działanie w połączeniu z bakteriostatycznymi tetracyklinami, co wskazuje na konieczność rozważenia alternatywnych schematów antybiotykoterapii.
acenokumarol, allopurynol, amoksycylina trójwodna, czas protrombinowy, doustne leki przeciwzakrzepowe, dyskomfort żołądkowy, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, hepatotoksyczność, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mielosupresja, nefrotoksyczność, odpowiedź immunologiczna, probenecyd, reakcje alergiczne skórne, tetracykliny, wydzielanie kanalikowe nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Milukante 5 mg

Montelukast, substancja czynna leku Milukante, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 2 godziny dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg oraz 3 godziny dla tabletek powlekanych 10 mg. Biodostępność wynosi odpowiednio 73% na czczo i 63% po posiłku dla formy 5 mg oraz 64% dla formy 10 mg, przy czym posiłek nie wpływa na farmakokinetykę tabletek powlekanych. Montelukast wykazuje wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym na poziomie 8-11 litrów. Metabolizm leku odbywa się głównie przez cytochrom P450 2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a metabolity są niewykrywalne w osoczu, co wskazuje na ich ograniczone znaczenie terapeutyczne. Klirens osoczowy wynosi średnio 45 ml/min, a eliminacja zachodzi głównie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu).
badania kliniczne, bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, cytochrom P450 2C8, farmakokinetyka, inhibitor CYP 3A4, interakcje farmakokinetyczne, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, mikrosomy wątroby, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, przemiany metaboliczne, przyjmowanie posiłków, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, tabletki do rozgryzania, teofilina, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Olejek kolendry siewnej – Właściwości farmakokinetyczne

Olejek kolendry siewnej (Coriandri aetheroleum) jest składnikiem aktywnym preparatu Argol Essenza Balsamica w stężeniu 0,240 g/100 g płynu. Jego farmakokinetyka opiera się na właściwościach lipofilnych typowych dla olejków eterycznych, co umożliwia efektywne wchłanianie przez śluzówkę jamy ustnej oraz skórę po aplikacji miejscowej. Po absorpcji, terpeny zawarte w olejku przenikają do krwioobiegu, co pozwala na dotarcie do tkanek docelowych i wywołanie efektu terapeutycznego. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie terpeny ulegają biotransformacji i sprzęganiu z kwasem glukuronowym, co zwiększa ich rozpuszczalność w wodzie i umożliwia eliminację przez nerki w postaci hydrofilnych metabolitów.
biotransformacja wątrobowa, Coriandri aetheroleum, hydrofilność metabolitów, interakcje farmakokinetyczne, kwas glukuronowy, olejek kolendry siewnej, procesy metaboliczne, sprzęganie z kwasem glukuronowym, szlaki enzymatyczne, terpeny, wchłanianie przez śluzówkę, właściwości farmakokinetyczne, właściwości lipofilne, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom Zatoki 200 mg + 30 mg

Ibuprom Zatoki, zawierający 200 mg ibuprofenu i 30 mg chlorowodorku pseudoefedryny, charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem obu substancji z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1,5-2 godzin. Ibuprofen, o biodostępności 71% (forma racemiczna), wykazuje okres półtrwania około 2 godzin, a jego aktywną formą jest S(+) enancjomer, podczas gdy R(-) działa jako prolek z konwersją około 60%. Pseudoefedryna ma dłuższy okres półtrwania wynoszący 9-16 godzin, który może wydłużyć się do 50 godzin przy alkalizacji moczu, co jest istotne klinicznie przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na pH moczu. Początek działania terapeutycznego preparatu obserwuje się już po 15-30 minutach, a skuteczność utrzymuje się przez 4-6 godzin, co determinuje schemat dawkowania.
aktywny metabolit, alkalizacja moczu, biodostępność ibuprofenu, biotransformacja, chlorowodorek pseudoefedryny, Cmax, deksibuprofen, dystrybucja leku, działanie sympatykomimetyczne, enancjomer ibuprofenu, Ibuprom Zatoki, interakcje farmakokinetyczne, metabolizm leku, norpseudoefedryna, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pH moczu, pochodne hydroksylowane, pochodne karboksylowane, pochodne kwasu propionowego, profil farmakokinetyczny, prolek, stężenie w osoczu, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Sterko 320 mg/kapsułkę

Produkt leczniczy Sterko, zawierający 320 mg wyciągu etanolowego gęstego z owoców palmy sabal (Sabalis serrulatae fructus extractum spissum), nie wykazuje dotychczas udokumentowanych interakcji klinicznych z innymi lekami, alkoholem ani suplementami diety. Pomimo braku potwierdzonych interakcji, zaleca się zachowanie standardowej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów stosujących polifarmakoterapię oraz leki o wąskim indeksie terapeutycznym. Teoretyczne możliwości interakcji dotyczą leków hormonalnych, przeciwzakrzepowych oraz tych metabolizowanych przez układ cytochromu P450, jednak nie potwierdzono ich klinicznie. W przypadku spożywania alkoholu podczas terapii Sterko istnieje niskie ryzyko nasilenia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, co wymaga umiarkowanego ograniczenia konsumpcji alkoholu.
choroba wątroby, cytochrom P450, działania niepożądane przewodu pokarmowego, ekstrakt z owoców palmy sabal, hormony płciowe, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, lecytyna sojowa, leki hormonalne, leki przeciwzakrzepowe, metabolizm wątrobowy, nadwrażliwość na soję, polifarmakoterapia, profil bezpieczeństwa, schorzenia układu moczowo-płciowego, suplement ziołowy, wąski indeks terapeutyczny, wyciąg z palmy sabal
Leksykon leków
Interakcje leku – Glukoza Laboratorium Galenowe Olsztyn –

Produkt leczniczy Glukoza LGO, 1g/1g, proszek do sporządzania roztworu doustnego, nie był przedmiotem formalnych badań interakcji lekowych. Niemniej jednak, glukoza jako naturalny cukier prosty może wpływać na skuteczność leków modulujących gospodarkę węglowodanową, zwłaszcza insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, osłabiając ich działanie hipoglikemizujące, co wymaga dostosowania dawek. Spożycie alkoholu wraz z Glukozą LGO jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaburzeń metabolicznych, w tym wahań stężenia glukozy we krwi i nasilania hipoglikemii u pacjentów stosujących leki hipoglikemizujące. Ponadto, glikokortykosteroidy mogą potęgować efekt hiperglikemiczny glukozy, a beta-adrenolityki mogą maskować objawy hipoglikemii i wpływać na metabolizm glukozy.
beta-adrenolityk, cukrzyca, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące insuliny, efekt hiperglikemiczny, efekt metaboliczny, glikemia, glikokortykosteroid, glukoza LGO, gospodarka węglowodanowa, hiperglikemia, hipoglikemia, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, lek hipoglikemizujący, objawy hipoglikemii, poziom cukru we krwi, roztwór doustny, wahania glikemii, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia metaboliczne
Leksykon substancji czynnych
Latanoprost – Właściwości farmakokinetyczne

Latanoprost, prolek o masie cząsteczkowej 432,58, stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu, jest skutecznym lekiem w terapii jaskry i nadciśnienia ocznego. Po aplikacji ulega hydrolizie do aktywnego kwasu latanoprostowego, który osiąga maksymalne stężenie w cieczy wodnistej po około 2 godzinach, wynoszące 15-30 ng/ml przy jednoczesnym stosowaniu z tymololem. Substancja dobrze przenika przez rogówkę, a jej biodostępność ogólnoustrojowa po podaniu miejscowym wynosi 45%. Kwas latanoprostowy wiąże się z białkami osocza w 87%, ma niewielką objętość dystrybucji (0,16 l/kg) oraz krótki okres półtrwania w osoczu wynoszący 17 minut, co zapobiega kumulacji leku w organizmie. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a metabolity 1,2-dinor i 1,2,3,4-tetranor są farmakologicznie nieaktywne i wydalane głównie z moczem.
badanie pilotażowe, białka osocza, biodostępność, ciecz wodnista, ester izopropylowy, esterazy, farmakokinetyka, hydroliza, interakcje farmakokinetyczne, klirens osoczowy, krople do oczu, kwas latanoprostowy, latanoprost, masa cząsteczkowa, monoterapia, nadciśnienie oczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powieka, prolek, rogówka, spojówka, tymolol, wątroba
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Depakine Chrono 300

Walproinian sodu, stosowany w terapii przeciwpadaczkowej, wymaga szczegółowego monitorowania ze względu na ryzyko zwiększenia częstości napadów lub pojawienia się nowych typów napadów, zwłaszcza przy zmianie innych leków przeciwpadaczkowych, interakcjach farmakokinetycznych, toksyczności wątroby lub przedawkowaniu. Szczególnie narażone na ciężkie uszkodzenie wątroby, które może prowadzić do zgonu, są niemowlęta i dzieci poniżej 3 lat z ciężką padaczką, pacjenci z uszkodzeniem mózgu, opóźnionym rozwojem psychomotorycznym oraz osoby z wrodzonymi zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak niedobór karnityny, zaburzenia cyklu mocznikowego, mutacje POLG czy genetyczne choroby zwyrodnieniowe. Zaburzenia czynności wątroby najczęściej pojawiają się w pierwszych 6 miesiącach terapii, zwykle między 2 a 12 tygodniem, zwłaszcza przy politerapii przeciwpadaczkowej.
aminotransferazy, bilirubina, choroba wątroby, czas protrombinowy, czynniki krzepnięcia, działania niepożądane, encefalopatia, fibrynogen, interakcje farmakokinetyczne, kanabidiol, lek przeciwpadaczkowy, napady padaczkowe, niedobór karnityny, opóźniony rozwój psychomotoryczny, politerapia przeciwpadaczkowa, salicylany, uszkodzenie mózgu, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, wrodzone zaburzenia metaboliczne, zaburzenia cyklu mocznikowego, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia mitochondrialne, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Polinail 80 mg/g

Cyklopiroks, substancja czynna preparatu Polinail (80 mg/g, lakier do paznokci leczniczy), wykazuje bardzo niski potencjał interakcji farmakologicznych. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z innymi lekami ani z alkoholem etylowym spożywanym przez pacjentów. Ze względu na miejscowe zastosowanie i minimalną absorpcję ogólnoustrojową, ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych jest znikome, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania preparatu nawet u pacjentów wielolekowych oraz osób z chorobami wątroby, nerek czy w podeszłym wieku. Preparat zawiera 730 mg/g etanolu jako składnik pomocniczy, co wymaga ostrożności u wybranych grup pacjentów, jednak spożycie alkoholu nie wpływa na skuteczność terapii.
absorpcja ogólnoustrojowa, alkohol cetostearylowy, choroba nerek, choroba wątroby, cyklopiroks, etanol, grzybica paznokci, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, lakier leczniczy, lek przeciwgrzybiczy, płytka paznokciowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Nicerin 10 mg

Nicergolina, substancja czynna leku Nicerin w dawce 10 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest nasilenie działania hipotensyjnego leków przeciwnadciśnieniowych, co może prowadzić do objawów niedociśnienia, zwłaszcza u osób starszych. Ponadto, nicergolina zwiększa ryzyko krwawień poprzez nasilenie działania leków przeciwagregacyjnych (np. kwasu acetylosalicylowego) i przeciwzakrzepowych, co wymaga monitorowania parametrów hemostazy (INR, APTT) i ostrożności przed zabiegami inwazyjnymi. Interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP2D6 (np. beta-adrenolitykami, lekami przeciwarytmicznymi i trójpierścieniowymi przeciwdepresyjnymi) mogą powodować zmiany stężeń leków, co wymaga dostosowania dawkowania i monitorowania działań niepożądanych. Dodatkowo, nicergolina może nasilać działanie hamujące na czynność serca beta-adrenolityków, prowadząc do bradykardii lub bloku przedsionkowo-komorowego.
aPTT, beta-adrenolityki, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, CYP2D6, cytochrom P450, czas krwawienia, czas protrombinowy, dna moczanowa, działanie chronotropowe ujemne, działanie hipotensyjne, działanie naczynioskurczowe, działanie wazodylatacyjne, hiperurykemia, INR, interakcje farmakokinetyczne, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwzakrzepowe, leki sympatykomimetyczne, metabolizm kwasu moczowego, nicergolina, obniżenie ciśnienia tętniczego, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia, stężenie kwasu moczowego, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ nerwowy
Leksykon substancji czynnych
Octan megestrolu – Właściwości farmakokinetyczne

Octan megestrolu, będący substancją czynną zawiesiny doustnej Megalia (40 mg/ml), charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką, na którą wpływają czynniki takie jak perystaltyka jelit, flora bakteryjna, masa ciała pacjenta, dieta oraz czynność wątroby. Metabolizm leku jest ograniczony, z metabolitami stanowiącymi jedynie 5-8% podanej dawki, co wskazuje na niewielką biotransformację. Eliminacja octanu megestrolu odbywa się głównie przez nerki (około 66% dawki) oraz przewód pokarmowy (około 20%), a pozostała część może być wydalana przez układ oddechowy lub magazynowana w tkance tłuszczowej, co wpływa na długotrwałe utrzymywanie się stężenia terapeutycznego.
antybiotykoterapia, biodostępność, biotransformacja, czynność wątroby, eliminacja leku, farmakokinetyka, flora bakteryjna jelit, interakcje farmakokinetyczne, kacheksja nowotworowa, lek przeciwwirusowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, octan megestrolu, parametry farmakokinetyczne, perystaltyka jelit, ryfabutyna, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy krwi, terapia wielolekowa, tkanka tłuszczowa, układ oddechowy, wydalanie z kałem, zakażenie mykobakteryjne, zawiesina doustna, zespół wyniszczenia, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Bioracef 500 mg

Cefuroksym aksetyl, substancja czynna leku Bioracef, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają znaczenie kliniczne. Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2, leki zobojętniające) obniżają biodostępność cefuroksymu, znosząc efekt zwiększonego wchłaniania po posiłku, co wymaga zachowania co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych preparatów. Probenecyd znacząco zwiększa stężenie maksymalne, pole pod krzywą stężenia w surowicy oraz wydłuża okres półtrwania cefuroksymu, co może prowadzić do nasilonych działań niepożądanych i wymaga monitorowania oraz ewentualnej modyfikacji dawkowania. Ponadto, jednoczesne stosowanie cefuroksymu z doustnymi antykoagulantami (np. warfaryną) może podwyższać INR, zwiększając ryzyko krwawień, co nakłada obowiązek ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia zwłaszcza na początku i końcu terapii.
antagoniści receptora H2, biodostępność cefuroksymu, cefuroksym aksetyl, doustne antykoagulanty, hepatotoksyczność, inhibitory pompy protonowej, INR, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego, okres półtrwania cefuroksymu, parametry krzepnięcia, pochodne kumaryny, preparaty zobojętniające, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, reakcja disulfiramopodobna, układ odpornościowy, wydzielanie cewkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 20 mg/ml

Farmakokinetyka tapentadolu w postaci roztworu doustnego (20 mg/ml) jest porównywalna do tabletek powlekanych, z szybkim i całkowitym wchłanianiem oraz średnią biodostępnością bezwzględną około 32% po podaniu na czczo, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 1,25 godziny, a parametry farmakokinetyczne (Cmax, AUC) rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym. Po podaniu wielokrotnym (co 6 godzin, dawki 75-175 mg) obserwuje się współczynnik akumulacji 1,4-1,7 dla substancji macierzystej i 1,7-2,0 dla metabolitu O-glukuronidu. Spożycie bogatotłuszczowego posiłku zwiększa AUC o 25% i Cmax o 16%, wydłużając czas do osiągnięcia Cmax do 1,5 godziny, jednak nie wpływa klinicznie istotnie na skuteczność leku. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l po podaniu dożylnym) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%).
biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka populacyjna, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcje farmakokinetyczne, klirens całkowity, maksymalne stężenie, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, sprzęganie z kwasem glukuronowym, szlak metaboliczny, UDP-glukuronylotransferaza, wchłanianie leku, wiązanie leku z białkami, współczynnik akumulacji, wydalanie leku
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Indocollyre 0,1% 1 mg/ml

Indocollyre 0,1% (indometacyna 1 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na indometacynę, tiomersal, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) lub kwas acetylosalicylowy, zwłaszcza przy historii astmy aspirynowej. Leku nie należy stosować od 6. miesiąca ciąży ze względu na ryzyko teratogenne. Przeciwwskazania obejmują także czynną chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy, ciężką niewydolność wątroby i nerek, które mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych lub kumulacji leku. Indocollyre 0,1% jest przeciwwskazany w kojarzeniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, innymi NLPZ (w tym salicylanami ≥3 g/dobę), diflunisalem, heparyną, litem, metotreksatem w dużych dawkach oraz tyklopidyną ze względu na zwiększone ryzyko krwawień, toksyczności i interakcji farmakokinetycznych.
aspiryna, astma oskrzelowa, charakterystyka produktu leczniczego, choroba wrzodowa żołądka, choroby przewodu pokarmowego, diflunisal, hemostaza, heparyna, indometacyna, interakcje farmakokinetyczne, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwzakrzepowe, metotreksat, nadwrażliwość na indometacynę, napad astmy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, salicylany, skaza krwotoczna, tiomersal, tyklopidyna
Leksykon substancji czynnych
Pięciornik złoty – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Pięciornik złoty (Potentilla aurea L.) jest jednym z 20 składników aktywnych złożonego produktu leczniczego Padma 28 Formuła, kapsułki twarde, zawierającego 15 mg ziela pięciornika złotego na kapsułkę. Preparat ten stosowany jest m.in. w celu wzmocnienia układu odpornościowego oraz leczenia objawów niewydolności krążenia. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie pacjenta pod kątem objawów infekcji (gorączka, duszności, ropna plwocina) oraz symptomów zaostrzenia choroby naczyniowej lub niewydolności wielonarządowej, takich jak zapalenie skóry, zakrzepowe zapalenie żył, stwardnienie podskórne, silny ból, owrzodzenia, nagły obrzęk kończyn dolnych, a także objawy niewydolności serca i nerek. W przypadku braku poprawy lub nasilenia objawów po 4 tygodniach leczenia, wskazana jest konsultacja lekarska celem oceny skuteczności terapii i ewentualnej modyfikacji leczenia.
choroba naczyniowa, cukrzyca, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, kontrola glikemii, korzeń auklandii, korzeń kozłka, korzeń lukrecji, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, pięciornik złoty, plwocina ropna, stwardnienie podskórne, układ odpornościowy, zakrzepowe zapalenie żył
Leksykon leków
Interakcje leku – ItraPol 0,925 – 37 GBq/fiolkę

ItraPol, zawierający radioizotop itru-90 (90Y) w postaci chlorku itru w roztworze rozcieńczonego kwasu solnego, jest prekursorem radiofarmaceutycznym stosowanym wyłącznie do znakowania innych produktów leczniczych. Izotop 90Y jest emiterem promieniowania beta o maksymalnej energii 2,28 MeV i okresie półtrwania 2,67 dnia (64,1 godziny). Ze względu na specyfikę ItraPol, nie przeprowadzono badań dotyczących bezpośrednich interakcji chlorku itru (90Y) z innymi lekami czy alkoholem, gdyż sam prekursor nie jest podawany bezpośrednio pacjentom. Informacje o potencjalnych interakcjach dotyczących produktów znakowanych itrem-90 należy zawsze weryfikować w dokumentacji konkretnego produktu leczniczego, który jest znakowany za pomocą ItraPol, gdyż interakcje zależą od właściwości farmakologicznych produktu końcowego, a nie samego prekursora.
badanie obrazowe, chlorek itru, cząsteczka nośnikowa, emiter promieniowania beta, interakcje farmakokinetyczne, interakcje farmakologiczne, itr-90, izotop itru-90, izotop radioaktywny, okres półtrwania, prekursor radiofarmaceutyku, produkty znakowane itrem-90, promieniowanie beta, technika obrazowania, znakowanie produktów leczniczych
Leksykon substancji czynnych
Dimetikon – Interakcje

Dimetikon, stosowany w preparatach takich jak Esputicon (50 mg, 200 mg kapsułki miękkie, 980 mg/g krople doustne) oraz Stoperan S (125 mg dimetikonu + 2 mg loperamidu), charakteryzuje się brakiem wchłaniania z przewodu pokarmowego, co przekłada się na minimalne ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Jego miejscowe działanie polega na zmniejszaniu napięcia powierzchniowego pęcherzyków gazu, co nie wpływa na metabolizm czy transport leków w organizmie. W preparatach złożonych należy jednak uwzględnić interakcje loperamidu, który jest substratem P-glikoproteiny oraz metabolizowany przez CYP3A4 i CYP2C8, co może prowadzić do zwiększenia jego stężenia w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tych szlaków.
cytochrom CYP3A4, dimetikon, Esputicon, inhibitory cytochromu CYP3A4, inhibitory P-glikoproteiny, inhibitory pompy protonowej, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, loperamid, P-glikoproteina, perystaltyka przewodu pokarmowego, profil interakcji, przewód pokarmowy, środek powierzchniowo czynny, Stoperan S, substancja aktywna, symetykon, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego
Leksykon substancji czynnych
Ezetymib – Właściwości farmakokinetyczne

Ezetymib charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnymi stężeniami aktywnego metabolitu – glukuronianu ezetymibu – osiąganymi w ciągu 1-2 godzin, natomiast sam ezetymib osiąga Cmax w 4-12 godzin. Substancja ulega intensywnemu metabolizmowi w jelicie cienkim i wątrobie głównie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym (reakcja II fazy), a następnie jest wydalana głównie z kałem (78%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (11%). Okres półtrwania ezetymibu i jego glukuronidu wynosi około 22 godziny, a lek wykazuje znaczne krążenie jelitowo-wątrobowe. Biodostępność ezetymibu nie jest zależna od przyjmowania posiłków, co ułatwia stosowanie leku w praktyce klinicznej. Zarówno ezetymib, jak i jego metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 99,7% i 88-92%).
atorwastatyna, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Child-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, statyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ridlip 5 mg

Lek Ridlip zawierający rozuwastatynę w postaci soli wapniowej dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 20 mg oraz 40 mg, z zawartością laktozy jednowodnej odpowiednio od 42,952 mg do 343,619 mg na tabletkę. Bezwzględne przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na rozuwastatynę lub substancje pomocnicze, czynną chorobę wątroby (w tym trwale podwyższoną aktywność aminotransferaz przekraczającą 3-krotną górną granicę normy), ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatię oraz jednoczesne leczenie sofosbuwirem/welpataswirem/woksylaprewirem lub cyklosporyną. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w ciąży, podczas karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Szczególną ostrożność należy zachować przy dawce 40 mg, która ma rozszerzone przeciwwskazania, m.in. umiarkowane zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), niedoczynność tarczycy, genetyczne choroby mięśni, wcześniejsze uszkodzenia mięśni po statynach lub fibratach, nadużywanie alkoholu, pochodzenie azjatyckie oraz jednoczesne stosowanie fibratów ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferazy, choroba wątroby, choroby mięśni, cyklosporyna, fibraty, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek immunosupresyjny, miopatia, nadużywanie alkoholu, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, rabdomioliza, rozuwastatyna, ryzyko sercowo-naczyniowe, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tensart HCT 160 mg + 25 mg

Produkt leczniczy Tensart HCT zawiera walsartan i hydrochlorotiazyd, których farmakokinetyka wykazuje istotne cechy wpływające na ich działanie terapeutyczne. Walsartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 2-4 godzinach, z biodostępnością bezwzględną wynoszącą 23%. Spożycie pokarmu zmniejsza AUC o około 40% i Cmax o około 50%, jednak nie wpływa to klinicznie na skuteczność leku, dlatego może być podawany niezależnie od posiłków. Walsartan charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-97%) i niewielkim metabolizmem (około 20% dawki w postaci nieaktywnych metabolitów). Okres półtrwania wynosi około 6 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (83%) oraz moczem (13%). Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (Cmax po około 2 godzinach), z biodostępnością 60-80%, i jest wydalany niemal w całości z moczem (>95%) w postaci niezmienionej. Jego okres półtrwania wynosi od 6 do 15 godzin, a wiązanie z białkami osocza wynosi 40-70%. Wielokrotne podawanie obu substancji nie powoduje istotnych zmian farmakokinetycznych ani kumulacji.
biodostępność, biotransformacja, czynne wydzielanie, dostępność biologiczna, działanie przeciwnadciśnieniowe, erytrocyty, farmakologiczna nieaktywność, faza eliminacji, filtracja nerkowa, hydroksymetabolit, interakcje farmakokinetyczne, kanaliki nerkowe, kinetyka wielowykładnicza, klirens nerkowy, klirens walsartanu, kumulacja leku, leczenie skojarzone, monoterapia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą AUC, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, Tensart HCT, walsartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Jesion amerykański – Interakcje

Jesion amerykański (Fraxinus americana) w postaci homeopatycznej D3 jest składnikiem preparatu Pascofemin, występującym w stężeniu 0,75 g/10 g kropli doustnych. Dokumentacja produktu nie wskazuje na udokumentowane interakcje z innymi lekami, jednak ze względu na potencjalne działanie farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, ryzyko interakcji jest teoretycznie możliwe, choć niskie z uwagi na wysokie rozcieńczenie homeopatyczne. Istotnym aspektem jest zawartość 34% (V/V) etanolu w preparacie, co może prowadzić do sumowania efektów depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu lub stosowaniu leków sedatywnych, przeciwdepresyjnych, opioidowych, przeciwdrgawkowych czy przeciwpsychotycznych. U pacjentów z zaburzeniami wątroby lub historią uzależnienia od alkoholu należy zachować szczególną ostrożność.
benzodiazepiny, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doustne środki antykoncepcyjne, fitoestrogen, hormonalna terapia zastępcza, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, jesion amerykański, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, leki sedatywne, niepokalanek mnisi, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, opioidowy lek przeciwbólowy, Pascofemin, pluskwica groniasta, potencjacja homeopatyczna, produkt homeopatyczny, selektywne modulatory receptora estrogenowego, uzależnienie od alkoholu, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenia wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Antiprost 5 mg

Finasteryd w dawce 5 mg istotnie wpływa na wyniki badań laboratoryjnych, zwłaszcza na stężenie swoistego antygenu sterczowego (PSA). Terapia finasterydem powoduje zmniejszenie stężenia PSA w surowicy o około 50% po 6 miesiącach leczenia, co wymaga podwojenia uzyskanych wartości PSA u pacjentów leczonych tym lekiem, aby porównać je z normami dla osób nieleczonych. Wzorzec zmian obejmuje szybkie obniżenie PSA w pierwszych miesiącach terapii, a następnie stabilizację na niższym poziomie. Interpretacja wyników PSA powinna uwzględniać także wiek pacjenta oraz objętość gruczołu krokowego, które są istotnymi czynnikami wpływającymi na stężenie PSA.
Antiprost, charakterystyka produktu leczniczego, finasteryd, gruczoł krokowy, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje finasterydu, interpretacja wyników badań, metabolizm wątrobowy, profil bezpieczeństwa leku, rak gruczołu krokowego, stężenie PSA, swoisty antygen sterczowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Vitacon 10 mg/ml

Fitomenadion (witamina K1) w preparacie Vitacon (10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje istotną klinicznie interakcję antagonistyczną z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi z grupy pochodnych kumaryny, takimi jak warfaryna, acenokumarol oraz fenprokumon. Podanie witaminy K1 może prowadzić do zniesienia lub istotnego osłabienia działania antykoagulacyjnego tych leków, co zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych. W związku z tym zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia, zwłaszcza INR, w przypadku konieczności kojarzenia terapii. Preparat zawiera również substancje pomocnicze, takie jak alkohol benzylowy (9 mg/ml) i makrogologlicerolu rycynooleinian (70 mg/ml), które mogą potencjalnie wchodzić w interakcje z alkoholem etylowym, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
acenokumarol, alkohol benzylowy, antybiotyki o szerokim spektrum, charakterystyka produktu leczniczego, działanie antykoagulacyjne, fenprokumon, fitomenadion, flora bakteryjna jelit, INR, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, leki przeciwdrgawkowe, makrogologlicerolu rycynooleinian, płytki krwi, pochodne kumaryny, powikłania zakrzepowo-zatorowe, salicylany, warfaryna, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Ziele tysiącznika – Interakcje

Preparaty zawierające ziele tysiącznika (Centaurium erythraea Rafn s.l., herba), takie jak Canephron N, nie wykazują udokumentowanych bezpośrednich interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z innymi lekami. Jednakże istotnym aspektem jest obecność etanolu jako rozpuszczalnika ekstrakcyjnego, którego stężenie w gotowym produkcie wynosi 16,0-19,5% (V/V). Etanol ten może kumulować się w organizmie przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zawierającymi etanol lub glikol propylenowy, co prowadzi do nasilenia działania sedatywnego, zaburzeń koordynacji psychoruchowej oraz pogorszenia funkcji poznawczych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących leki działające depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, barbiturany, opioidy), gdzie ryzyko nasilenia efektów sedatywnych jest wysokie. Ponadto etanol może wpływać na aktywność enzymu CYP2E1, co potencjalnie zmienia metabolizm leków biotransformowanych przez ten izoenzym, wymagając monitorowania stężeń i ewentualnej modyfikacji dawek.
acenokumarol, barbiturany, benzodiazepiny, cytochrom P450, glikol propylenowy, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2E1, kumulacja etanolu, kwasica mleczanowa, leki depresyjne OUN, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpadaczkowe, metformina, monitorowanie INR, opioidowe leki przeciwbólowe, ośrodkowy układ nerwowy, warfaryna, wyciąg złożony, ziele tysiącznika
Leksykon substancji czynnych
Gorzknik kanadyjski – Właściwości farmakokinetyczne

Gorzknik kanadyjski (Hydrastis canadensis) jest składnikiem nalewki macierzystej (TM) w preparacie Limfodrenaż-Pascoe Basic, występującym w ilości 0,10 g na 10 g produktu. Preparat ten zawiera 39% (V/V) etanolu, co przekłada się na 79 mg alkoholu w 10 kroplach, przy czym 1 g produktu odpowiada 41 kroplom. Brak jest obecnie szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących gorzknika kanadyjskiego oraz innych składników preparatu, co utrudnia pełną ocenę jego biodostępności, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. W związku z tym konieczne jest zachowanie ostrożności klinicznej podczas stosowania tego złożonego preparatu ziołowego, zwłaszcza w kontekście monitorowania pacjenta i doboru terapii.
biodostępność, calendula officinalis, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja leku, eliminacja substancji czynnych, etanol, gorzknik kanadyjski, Hydrastis canadensis, interakcje farmakokinetyczne, krople doustne, Limfodrenaż-Pascoe Basic, metabolizm, monitorowanie pacjenta, nalewka macierzysta, postać farmaceutyczna, preparat ziołowy, profil farmakokinetyczny, roztwór etanolowy, Taraxacum officinale, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pitamet 1 mg

Pitamet (pitawastatyna w postaci soli wapnia) dostępny jest w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg w formie tabletek powlekanych. Bezwzględne przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na pitawastatynę lub inne statyny, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, aktywną chorobę wątroby lub trwale podwyższone aminotransferazy powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznaną miopatią oraz przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii. Zawartość laktozy w tabletkach (od 63 mg do 252 mg w zależności od dawki) stanowi dodatkowe ryzyko u osób z nietolerancją laktozy.
aminotransferazy, cyklosporyna, hepatotoksyczność, interakcje farmakokinetyczne, laktoza jednowodna, lek hipolipemizujący, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, pitawastatyna, rabdomioliza, statyna, synteza cholesterolu, tabletka powlekana, zaburzenia lipidowe, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Elicea Q-Tab 10 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; terapia escytalopramem powinna być rozpoczęta co najmniej 14 dni po zakończeniu stosowania tych inhibitorów, a po zakończeniu escytalopramu należy zachować 7-dniową przerwę przed włączeniem MAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu, a selegilina wymaga ostrożności przy dawkach do 10 mg/dobę. Escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre leki przeciwpsychotyczne, TCA, antybiotyki takie jak sparfloksacyna, moksifloksacyna, dożylna erytromycyna) ze względu na ryzyko zagrażających życiu arytmii. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków serotoninergicznych (tramadol, buprenorfina, tryptany) wymaga ścisłej kontroli klinicznej z powodu ryzyka zespołu serotoninowego, a leki obniżające próg drgawkowy (m.in. TCA, SSRI, neuroleptyki, meflochina, bupropion) zwiększają ryzyko napadów drgawkowych.
cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitory MAO, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, klomipramina, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwzakrzepowe, leki serotoninergiczne, linezolid, metoprolol, moklobemid, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nortryptylina, omeprazol, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Momester 50 mcg/dawkę

Mometazonu furoinian w dawce 50 mikrogramów na dawkę, stosowany donosowo w postaci aerozolu (Momester), wykazuje ograniczone interakcje farmakologiczne. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z loratadyną, co wskazuje na niski poziom ryzyka w przypadku jednoczesnego stosowania. Jednakże, istotne jest zachowanie ostrożności przy łączeniu Momesteru z ogólnie działającymi kortykosteroidami ze względu na potencjalną kumulację efektów glikokortykosteroidowych i zwiększone ryzyko działań niepożądanych o charakterze ogólnoustrojowym. Ponadto, produkt zawiera 20 mikrogramów benzalkoniowego chlorku na dawkę, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania innych preparatów donosowych zawierających tę substancję, aby zapobiec nasileniu działania drażniącego na błonę śluzową nosa.
chlorek benzalkoniowy, działania niepożądane kortykosteroidów, działania niepożądane ogólnoustrojowe, glikokortykosteroidy, inhibitory CYP3A4, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, itrakonazol, ketokonazol, kortykosteroidy ogólne, kortykosteroidy wziewne, loratadyna, mometazon donosowy, mometazon furoinian, podrażnienie błony śluzowej nosa, preparaty donosowe, rytonawir
Leksykon leków
Interakcje leku – Alfuzostad 10 mg 10 mg

Alfuzosyna, stosowana w dawce 10 mg w preparacie ALFUZOSTAD, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie alfuzosyny z innymi lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne ze względu na ryzyko znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) mogą zwiększać stężenie alfuzosyny, co wymaga ostrożności i monitorowania ciśnienia tętniczego. Ponadto, jednoczesne stosowanie alfuzosyny z lekami hipotensyjnymi oraz azotanami może nasilać działanie hipotensyjne, co wymaga regularnej kontroli ciśnienia. Przed planowanym znieczuleniem ogólnym zaleca się przerwanie terapii alfuzosyną na co najmniej 24 godziny, aby uniknąć ryzyka ciężkiego niedociśnienia. Spożywanie alkoholu podczas leczenia może potęgować efekt hipotensyjny, dlatego pacjentów należy poinformować o konieczności unikania alkoholu.
alfuzosyna, alkohol etylowy, azotany, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie α-adrenolityczne, hydrochlorotiazyd, inhibitory CYP3A4, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izosorbid, ketokonazol, leki hipotensyjne, leki przeciwnadciśnieniowe, nitrogliceryna, parametry farmakokinetyczne, powikłania sercowo-naczyniowe, receptory α-adrenergiczne, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rytonawir, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia odruchowa, warfaryna, zabieg chirurgiczny, znieczulenie ogólne
Leksykon substancji czynnych
Megestrol – Interakcje

Megestrol octan w postaci zawiesiny doustnej (40 mg/ml) wykazuje stosunkowo ograniczony profil interakcji lekowych, bez potwierdzonych klinicznie interakcji z innymi lekami stosowanymi równocześnie. Mimo to, ze względu na jego charakter progestagenu, istnieje teoretyczne ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, zwłaszcza z lekami wpływającymi na metabolizm hormonów steroidowych oraz enzymy wątrobowe (induktory i inhibitory). Zawiesina zawiera sacharozę (50 mg/ml), co może wpływać na kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą, oraz benzoesan sodu (2 mg/ml), który potencjalnie może wchodzić w interakcje z innymi lekami. Produkt zawiera również niewielką ilość etanolu (0,49 mg/ml), co nie powinno mieć istotnego znaczenia klinicznego, jednak zaleca się unikanie spożycia alkoholu podczas terapii ze względu na możliwe nasilenie działań niepożądanych i wpływ na metabolizm wątrobowy.
benzoesan sodu, cukrzyca, działania niepożądane, etanol, hormony steroidowe, indeks terapeutyczny, induktory enzymów wątrobowych, inhibitory enzymów wątrobowych, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, kontrola glikemii, leki hipoglikemizujące, megestrol octan, metabolizm wątrobowy, progestagen, sacharoza, substancje pomocnicze, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna
Leksykon leków
Interakcje leku – Mozarin 20 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Mozarin, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne są jednoczesne terapie z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO, odwracalnym selektywnym inhibitorem MAO-A (moklobemidem) oraz odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, który może zagrażać życiu. Przeciwwskazane jest także łączenie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT, w tym lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, niektórymi neuroleptykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz wybranymi antybiotykami i lekami przeciwmalarycznymi. W przypadku leków o działaniu serotoninergicznym (opioidy, tryptany) oraz leków obniżających próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inne SSRI, neuroleptyki, bupropion, tramadol) zalecana jest szczególna ostrożność i monitorowanie pacjenta. Ponadto, escytalopram może nasilać ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ oraz wpływać na działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, działanie sedatywne, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO-A, inhibitory MAO, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2C19, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, linezolid, metoprolol, moklobemid, Mozarin, nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, opioid, propafenon, rysperydon, selegilina, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychomotoryczne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Klofarabina – Interakcje

Klofarabina, stosowana w dawce 52 mg/m²/dobę w standardowym 5-dniowym cyklu leczenia, nie wykazuje metabolizmu przez układ enzymów cytochromu P450 (CYP), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami będącymi substratami, inhibitorami lub induktorami głównych izoform CYP (1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 3A4). Eliminacja klofarabiny odbywa się głównie przez nerki, co wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, takich jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), amfoterycyna B, metotreksat, aminoglikozydy, pochodne platyny, foskarnet, pentamidyna, cyklosporyna, takrolimus oraz przeciwwirusowe acyklowir i walgancyklowir. Zaleca się unikanie tych leków lub ścisłe monitorowanie funkcji nerek, aby zapobiec nasileniu nefrotoksyczności i uszkodzeniu kanalików nerkowych.
amfoterycyna B, aminoglikozydy, ciśnienie krwi, cytochrom P450, czynność serca, działania niepożądane, foskarnet, funkcja nerek, hepatotoksyczność, interakcje farmakokinetyczne, interakcje z alkoholem, kardiotoksyczność, klofarabina, leki immunosupresyjne, leki przeciwwirusowe, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, pentamidyna, pochodne platyny, uszkodzenie kanalików nerkowych, wątroba, wydalanie nerkowe
Leksykon substancji czynnych
Olejek cynamonowy – Interakcje

Olejek cynamonowy (Cinnamomi zeylanici corticis aetheroleum), szczególnie w preparatach zawierających etanol, takich jak Amol (638 mg etanolu (96% v/v) w 1 g), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne. Alkohol etylowy obecny w tych produktach może zwiększać penetrację olejku przez bariery biologiczne oraz modyfikować działanie innych leków, zwłaszcza tych działających na ośrodkowy układ nerwowy, przeciwzakrzepowych i przeciwdrgawkowych. Współstosowanie z lekami zawierającymi glikol propylenowy lub dodatkowymi źródłami etanolu zwiększa ryzyko kumulacji alkoholu, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, takich jak sedacja, zaburzenia koordynacji ruchowej oraz uszkodzenie funkcji wątroby. Dodatkowo, obecność innych olejków eterycznych w preparatach może wpływać na metabolizm leków poprzez układ cytochromu P450, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
choroby wątroby, cytochrom P450, działania niepożądane, działanie sedatywne, etanol, farmakoterapia wielolekowa, glikol propylenowy, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje z alkoholem, leki hipoglikemizujące, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwzakrzepowe, olejek cynamonowy, olejek cytronelowy, olejek cytrynowy, olejek goździkowy, olejek lawendowy, olejek mięty pieprzowej, ośrodkowy układ nerwowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Myconolak 50 mg/ml

Myconolak to lakier do paznokci leczniczy zawierający 50 mg/ml amorolfiny chlorowodorku, stosowany miejscowo w terapii grzybic paznokci. Ze względu na minimalną absorpcję ogólnoustrojową amorolfiny, ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami ogólnoustrojowymi oraz alkoholem etylowym jest bardzo niskie. Jednakże, jednoczesne stosowanie innych preparatów miejscowych na paznokcie, kosmetycznych lakierów, sztucznych paznokci lub produktów zawierających aceton może znacząco obniżyć skuteczność terapii poprzez ograniczenie penetracji amorolfiny do płytki paznokciowej. Szczególnie wysokie ryzyko interakcji dotyczy sztucznych paznokci i acetonu, które mogą uniemożliwiać prawidłową aplikację lub usuwać warstwę leku.
absorpcja ogólnoustrojowa, amorolfina chlorowodorek, grzybica paznokci, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, lakier leczniczy, lek przeciwgrzybiczy, Myconolak, penetracja substancji czynnej, płytka paznokciowa, substancja czynna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ayupil 100 mg

Klozapina, substancja czynna produktu leczniczego Ayupil, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leków o działaniu mielosupresyjnym oraz długo działających leków przeciwpsychotycznych depot ze względu na ryzyko agranulocytozy i trudności w szybkim usunięciu leku. Spożywanie alkoholu podczas terapii może nasilać działanie hamujące ośrodkowy układ nerwowy (OUN), prowadząc do nadmiernej sedacji, zaburzeń świadomości oraz zwiększonego ryzyka zapaści krążeniowej. Interakcje farmakokinetyczne obejmują inhibitory (np. fluwoksamina, kofeina, fluoksetyna, azolowe leki przeciwgrzybicze) i induktory (np. karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, omeprazol) izoenzymów cytochromu P450, które odpowiednio zwiększają lub zmniejszają stężenie klozapiny w osoczu, co wymaga często modyfikacji dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na zmiany w spożyciu kofeiny oraz zaprzestanie palenia tytoniu, które mogą wpływać na metabolizm klozapiny i jej stężenie w osoczu nawet o około 50%.
agranulocytoza, azolowe leki przeciwgrzybicze, benzodiazepiny, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytalopram, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie uspokajające, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hamowanie szpiku kostnego, induktory cytochromu P450, inhibitory cytochromu P450, inhibitory proteazy, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzymy cytochromu P450, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, leki hamujące OUN, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwnadciśnieniowe, lit w psychiatrii, majaczenie, mielosupresja, napad padaczkowy, neutropenia, objawy psychotyczne, omeprazol, paroksetyna, receptory alfa-adrenergiczne, ryfampicyna, sertralina, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Remurel 20 mg/ml

Glatiramer octan (Remurel 20 mg/ml) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa pod względem interakcji lekowych u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (SM). Dotychczasowe dane kliniczne i postmarketingowe nie wskazują na istotne interakcje z lekami stosowanymi w terapii SM, w tym z kortykosteroidami podawanymi do 28 dni, fenytoiną oraz karbamazepiną. Glatiramer octan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, jednak nie wypiera ani nie jest wypierany z połączeń białkowych przez wymienione leki, co minimalizuje ryzyko farmakokinetycznych interakcji. Zaleca się jednak rutynowe monitorowanie podczas jednoczesnego stosowania leków silnie wiążących się z białkami osocza ze względu na teoretyczną możliwość wpływu na ich dystrybucję.
badania kliniczne, dane postmarketingowe, działania niepożądane, enzymy cytochromu P450, fenytoina, glatirameru octan, interakcje farmakokinetyczne, karbamazepina, koordynacja ruchowa, kortykosteroidy, leki immunomodulujące, leki immunosupresyjne, leki wiążące się z białkami osocza, objawy neurologiczne, politerapia, profil bezpieczeństwa, rzut choroby, stwardnienie rozsiane, terapia glatirameru octanem, terapia stwardnienia rozsianego, układ odpornościowy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia równowagi
Leksykon substancji czynnych
Mizoprostol – Właściwości farmakokinetyczne

Mizoprostol wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie aktywnego metabolitu – kwasu mizoprostolowego – w osoczu około 30 minut po podaniu (Tmax = 30 min). Okres półtrwania (t½) kwasu mizoprostolowego waha się od 20 do 45 minut w zależności od preparatu (Angusta 45 min, Arthrotec 30 min, Cytotec 20-40 min). Substancja wiąże się z białkami osocza w stopniu poniżej 90%, a około 73% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów. Podawanie mizoprostolu z pokarmem nie wpływa na biodostępność (AUC), jednak zmniejsza maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) i nieznacznie opóźnia wchłanianie. Nie stwierdzono kumulacji metabolitu po wielokrotnym podawaniu, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2 dni.
aktywny metabolit, AUC, białka osocza, białka surowicy, biodostępność, biorównoważność, całkowita niewydolność nerek, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, interakcje farmakokinetyczne, kumulacja substancji, kwas mizoprostolowy, metabolizm pierwszego przejścia, mizoprostol, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, pole powierzchni pod krzywą, półokres eliminacji, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Robinia pseudo-acacia – Interakcje

Dostępne dane kliniczne i farmakologiczne dotyczące substancji Robinia pseudo-acacia w postaci homeopatycznej 4 CH, stosowanej w preparacie Gastrocynesine, nie wykazują istotnych klinicznie interakcji z lekami na receptę, lekami OTC, suplementami diety, alkoholem etylowym ani żywnością. Preparat zawiera również inne składniki homeopatyczne (Abies nigra, Carbo vegetabilis, Nux vomica w potencji 4 CH), które nie wykazują wzajemnych interakcji ani interakcji z innymi lekami. Niska zawartość substancji czynnych w homeopatii znacząco ogranicza ryzyko interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. Substancje pomocnicze, takie jak sacharoza i laktoza, mogą potencjalnie wpływać na biodostępność leków, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających takie zjawiska w przypadku tego preparatu.
Abies nigra, alkohol etylowy, Carbo vegetabilis, działanie niepożądane, Gastrocynesine, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, lek homeopatyczny, Nux vomica, potencja homeopatyczna, preparat leczniczy, profil bezpieczeństwa, robinia akacjowa, Robinia pseudo-acacia, składnik homeopatyczny, stężenie w surowicy, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Promonta 10 mg 10 mg

Montelukast może być stosowany łącznie z wieloma lekami stosowanymi w terapii astmy bez konieczności modyfikacji dawkowania, gdyż nie wpływa istotnie na farmakokinetykę teofiliny, prednizonu, prednizolonu, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol z noretyndronem w stosunku 35:1), terfenadyny, digoksyny i warfaryny. Jednakże należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy CYP3A4, 2C8 i 2C9, takich jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, które mogą zmniejszać AUC montelukastu nawet o około 40%, co może wymagać monitorowania skuteczności terapii, zwłaszcza u dzieci. Montelukast jest substratem CYP2C8, a także w mniejszym stopniu CYP2C9 i CYP3A4, natomiast silnym inhibitorem CYP2C8 in vitro, choć nie potwierdzono klinicznie istotnego hamowania metabolizmu leków metabolizowanych przez ten enzym (np. rozyglitazonu).
astma, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działania niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzymy CYP, etynyloestradiol, farmakokinetyka leków, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktory cytochromu P450, inhibitor CYP2C8, interakcje farmakokinetyczne, itrakonazol, metabolizm wątrobowy, montelukast, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, substrat CYP2C8, teofilina, terfenadyna, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Anetol – Właściwości farmakokinetyczne

Anetol, będący kluczowym składnikiem preparatu Rowatinex, charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co warunkuje jego szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym w formie kropli lub kapsułek miękkich. Farmakokinetyka anetolu jest zbliżona do innych terpenów zawartych w preparacie, takich jak borneol, obejmując biotransformację w organizmie do metabolitów, prawdopodobnie glukuronidów, które następnie są eliminowane głównie przez nerki z moczem. Lipofilność anetolu wpływa również na jego dystrybucję w tkankach bogatych w lipidy, co należy uwzględnić przy ocenie potencjalnych interakcji lekowych, zwłaszcza z substancjami o podobnych właściwościach fizykochemicznych lub konkurujących o te same szlaki metaboliczne.
absorpcja do krwiobiegu, anetol, biodostępność, biotransformacja, borneol, dystrybucja w tkankach, eliminacja z organizmu, farmakokinetyka, funkcja nerek, funkcja wątroby, glukuronidy, interakcje farmakokinetyczne, kapsułki miękkie, krople doustne, lipofilność, metabolity, podanie doustne, przemiany metaboliczne, Rowatinex, rozpuszczalność w tłuszczach, substancja terpenowa, szlak metaboliczny, terpeny, układ moczowy, wchłanianie w przewodzie pokarmowym, wydalanie nerkowe, wydalanie substancji
Leksykon substancji czynnych
Pluskwica groniasta – Interakcje

Pluskwica groniasta (Cimicifuga racemosa) w preparacie Pascofemin w rozcieńczeniu homeopatycznym D3 nie wykazuje udokumentowanych interakcji lekowych według charakterystyki produktu leczniczego. Niemniej jednak, ze względu na potencjalne działanie fitoestrogenowe, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami hormonalnymi, zwłaszcza hormonalną terapią zastępczą, monitorując skuteczność terapii. Preparat zawiera 34% (V/V) etanolu, co może nasilać działanie sedatywne oraz obciążać wątrobę, szczególnie przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu. Wskazane jest monitorowanie funkcji wątroby u pacjentek stosujących leki potencjalnie hepatotoksyczne, takie jak statyny, paracetamol w dużych dawkach czy niektóre antybiotyki, ze względu na ryzyko nasilenia hepatotoksyczności.
Aletris farinosa, Caulophyllum thalictroides, Chamaelirium luteum, Cimicifuga racemosa, cytochrom P450, działanie sedatywne, Fraxinus americana, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje z alkoholem, leki hepatotoksyczne, leki hipotensyjne, leki przeciwzakrzepowe, Lilium lancifolium, niepokalanek pospolity, pluskwica groniasta, Pulsatilla pratensis, receptory estrogenowe, sasanka łąkowa, Senecio aureus, Strychnos ignatii, Vitex agnus-castus
Leksykon leków
Interakcje leku – Loratan 5 mg/5 ml

Produkt leczniczy Loratan (loratadyna) w formie syropu charakteryzuje się szerokim indeksem terapeutycznym oraz minimalnym ryzykiem istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z innymi lekami. Dotychczasowe badania nie wykazały potwierdzonych ani podejrzewanych interakcji, co podkreśla korzystny profil farmakologiczny loratadyny. W szczególności, jednoczesne stosowanie loratadyny z alkoholem nie powoduje nasilenia działania depresyjnego alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy, co potwierdzają testy psychomotoryczne, wskazując na niski poziom istotności klinicznej tej interakcji.
depresyjne działanie alkoholu, funkcje psychomotoryczne, indeks terapeutyczny, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, interakcje loratadyny, loratadyna, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa, profil farmakologiczny, syrop, terapia pacjenta
Leksykon substancji czynnych
Przymiotno kanadyjskie – Właściwości farmakokinetyczne

Produkt leczniczy Hemorigen zawiera wyciąg gęsty z ziela przymiotna kanadyjskiego (Erigeron canadensis L. herba) w dawce 50 mg, z ekstraktem o stosunku 30-40:1, pozyskiwanym przy użyciu 96% etanolu jako ekstrahentu. W dokumentacji brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki substancji czynnej, w tym informacji o wchłanianiu, dystrybucji, wiązaniu z białkami osocza, metabolizmie wątrobowym, drogach eliminacji, okresie półtrwania, biodostępności oraz potencjalnych interakcjach farmakokinetycznych z innymi lekami. Preparat dostępny jest w formie tabletek zawierających również 106,2 mg sacharozy, co może mieć znaczenie u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu węglowodanów.
biodostępność, drogi eliminacji, dystrybucja w tkankach, etanol jako ekstrahent, Hemorigen, interakcje farmakokinetyczne, los biologiczny substancji, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przymiotno kanadyjskie, sacharoza, substancja czynna, wchłanianie substancji czynnych, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie metabolizmu węglowodanów
Leksykon substancji czynnych
Drożdże piwne – Interakcje

Drożdże piwne (Saccharomyces cerevisiae), powszechnie stosowane w suplementach diety i produktach leczniczych, wykazują istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie z sulfonamidami oraz lekami dopaminergicznymi, takimi jak lewodopa. Kwas para-aminobenzoesowy zawarty w drożdżach antagonizuje mechanizm działania sulfonamidów, konkurując o miejsce wiązania w szlaku syntezy kwasu foliowego, co prowadzi do znaczącego osłabienia ich efektu przeciwbakteryjnego. W przypadku terapii sulfonamidami zaleca się bezwzględne odstawienie preparatów zawierających drożdże piwne. Ponadto, drożdże piwne wpływają na farmakokinetykę lewodopy, zmniejszając jej biodostępność i skuteczność terapeutyczną, co może pogorszyć kontrolę objawów motorycznych u pacjentów z chorobą Parkinsona. Z tego względu jednoczesne stosowanie drożdży piwnych z lewodopą jest przeciwwskazane.
alkohol etylowy, biodostępność lewodopy, chelaty mikroelementów, choroba Parkinsona, drożdże piwne, homeostaza pierwiastków, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje z alkoholem, kwas foliowy, kwas para-aminobenzoesowy, leki dopaminergiczne, leki przeciwbakteryjne, leki przeciwparkinsonowskie, lewodopa, mikroelementy, objawy motoryczne, reakcja disulfiramopodobna, sulfonamidy, sulfonamidy przeciwbakteryjne, tiamina, witaminy z grupy B, związki mineralne
Leksykon substancji czynnych
Sylibinina – Interakcje

Sylibinina, główny składnik aktywny standaryzowanych wyciągów z ostropestu plamistego (Silybum marianum), wykazuje działanie hepatoprotekcyjne i charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa pod względem interakcji lekowych. Preparaty takie jak Legalon 140, SanoHepatic czy Sylifar nie wykazują istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami. Pomimo teoretycznych mechanizmów wpływu sylibininy na enzymy cytochromu P450 (zwłaszcza CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6) oraz na glikoproteinę P (P-gp), dotychczasowe badania kliniczne nie potwierdziły znaczących interakcji farmakokinetycznych. Warto podkreślić, że stężenia sylibininy potrzebne do istotnej inhibicji tych enzymów znacznie przekraczają poziomy osiągane w standardowym dawkowaniu. Nie opisano również klinicznie istotnych interakcji sylibininy z alkoholem etylowym, choć jednoczesne stosowanie jest nieracjonalne terapeutycznie ze względu na przeciwstawne działanie hepatoprotekcyjne sylibininy i hepatotoksyczne alkoholu.
alkohol etylowy, biodostępność leków, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, działanie hepatoprotekcyjne, działanie hepatotoksyczne, flawonoidy, glikoproteina p, indeks terapeutyczny, interakcje farmakokinetyczne, izoenzymy CYP, komórki wątrobowe, ksenobiotyki, lek przeciwnowotworowy, ostropest plamisty, przeciwgrzybicze azole, substrat CYP2C9, substrat CYP3A4, substrat P-gp, sylibinina, transporter błonowy