fenobarbital
Fenobarbital (Luminal) jest długodziałającym barbituranowym lekiem przeciwpadaczkowym, stosowanym w terapii padaczki od ponad 100 lat. Ze względu na swoje właściwości sedatywne i przeciwdrgawkowe działa poprzez zwiększenie aktywności kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) w mózgu, hamując w ten sposób pobudliwość neuronalną.
W praktyce klinicznej fenobarbital znajduje zastosowanie w leczeniu uogólnionych napadów toniczno-klonicznych, napadów częściowych oraz stanu padaczkowego. Jest również lekiem pierwszego wyboru w terapii drgawek u noworodków. Jego skuteczność w zapobieganiu napadom padaczkowym została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, jednak ze względu na profil działań niepożądanych jest obecnie rzadziej stosowany w krajach rozwiniętych.
Fenobarbital charakteryzuje się długim okresem półtrwania wynoszącym 79-120 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Jest silnym induktorem enzymów wątrobowych, szczególnie cytochromu P450, co prowadzi do licznych interakcji lekowych. Do najczęstszych działań niepożądanych fenobarbitalu należą: sedacja, ataksja, zaburzenia poznawcze, osteomalacja oraz paradoksalne pobudzenie u dzieci i osób starszych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Metronidazol Polpharma 250 mg
Metronidazol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o różnym stopniu istotności klinicznej, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Kluczowe jest unikanie spożycia alkoholu, aby zapobiec reakcji disulfiramowej objawiającej się m.in. tachykardią, nudnościami i bólami głowy. Współstosowanie z warfaryną nasila efekt przeciwzakrzepowy, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego i ewentualnej redukcji dawki. Induktory enzymów mikrosomalnych (fenytoina, fenobarbital) skracają okres półtrwania metronidazolu do około 3 godzin, obniżając jego skuteczność, natomiast inhibitory (cymetydyna) wydłużają jego eliminację, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Metronidazol może również powodować zatrzymanie litu, co wymaga monitorowania stężenia litu, kreatyniny i elektrolitów oraz dostosowania dawkowania. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. amiodaron, fluorochinolony, makrolidy) zwiększa ryzyko arytmii i wymaga monitorowania EKG lub unikania takiej terapii.
aldehyd octowy, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, astemizol, busulfan, cyklosporyna, cymetydyna, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, disulfiram, działanie antykoagulacyjne, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluorochinolon, fluorouracyl, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymów wątrobowych, ketokonazol, klarytromycyna, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, meflokina, metronidazol, nefrotoksyczność, odstęp QT, preparat litu, reakcja disulfiramowa, terfenadyna, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Levetiracetam NeuroPharma 100 mg/ml
Lewetyracetam, substancja czynna leku Levetiracetam NeuroPharma (100 mg/ml, roztwór doustny), wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawka do 60 mg/kg mc./dobę). U dzieci obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu przy stosowaniu leków indukujących enzymy, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy metabolitu leku, ale nie wpływa na klirens samego lewetyracetamu, co nie wymaga zmiany dawkowania. Doustne środki antykoncepcyjne, digoksyna i warfaryna nie wykazują klinicznie istotnych interakcji z lewetyracetamem, a żywność nie wpływa na stopień wchłaniania leku, jedynie nieznacznie zmniejszając jego szybkość.
czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, etynyloestriadiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający, leki indukujące enzymy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, napad padaczkowy, padaczka, politerapia, probenecyd, progesteron, prymidon, terapia przeciwpadaczkowa, warfaryna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coldrex o smaku cytrynowym
Preparat Coldrex o smaku cytrynowym zawiera paracetamol (750 mg/5 g), chlorowodorek fenylefryny (10 mg/5 g) oraz inne składniki, i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Nie należy łączyć go z innymi lekami zawierającymi paracetamol lub sympatykomimetykami ze względu na ryzyko przedawkowania i działań niepożądanych. Przedawkowanie paracetamolu może prowadzić do ciężkiej niewydolności wątroby, potencjalnie wymagającej przeszczepu lub skutkującej zgonem. Szczególnie narażeni są pacjenci z obniżonym poziomem glutationu, np. osoby ciężko niedożywione, z anoreksją, niskim BMI, regularnie spożywające alkohol lub z chorobami wątroby. Współstosowanie paracetamolu z flukloksacyliną zwiększa ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową (HAGMA), zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, posocznicą lub niedoborem glutationu, co wymaga monitorowania 5-oksoproliny w moczu.
5-oksoprolina w moczu, anoreksja, chlorowodorek fenylefryny, choroba serca i naczyń, choroba zakrzepowo-zatorowa, ciężkie niedożywienie, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutation, guz chromochłonny nadnerczy, jaskra zamykającego się kąta, karbamazepina, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, methemoglobinemia, mukowiscydoza, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja fruktozy, niewydolność wątroby lub nerek, niski wskaźnik masy ciała, paracetamol, posocznica, prymidon, przedawkowanie paracetamolu, reduktaza methemoglobinowa, rozrost gruczołu krokowego, ryfampicyna, sacharoza, sympatykomimetyk, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie łaknienia, zakażenie wirusem HIV, zespół Raynauda, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Pedicetamol 100 mg/ml
Paracetamol jest metabolizowany głównie w wątrobie, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Szczególnie istotne są interakcje z induktorami enzymów wątrobowych (np. ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe takie jak fenytoina, fenobarbital, prymidon), które zwiększają klirens paracetamolu i produkcję hepatotoksycznych metabolitów, podnosząc ryzyko uszkodzenia wątroby, zwłaszcza przy dawkach przekraczających zalecane. Alkohol etylowy również nasila toksyczność paracetamolu poprzez indukcję metabolizmu do toksycznych pochodnych. Flukloksacylina może wywołać kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka. Paracetamol nasila działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (acenokumarol, warfaryna) przez hamowanie syntezy czynników krzepnięcia, co wymaga monitorowania INR i stosowania minimalnych skutecznych dawek leku.
aktywność enzymu, alkohol etylowy, aminotransferaza, biodostępność paracetamolu, chloramfenikol, cholestyramina, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, dehydrogenaza mleczanowa, fenobarbital, flukloksacylina, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja metabolizmu, klirens paracetamolu, kwas 5-hydroksyindolooctowy, kwas p-aminobenzoesowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, neutropenia, niewydolność trzustki, okres półtrwania, probenecyd, propranolol, przedawkowanie paracetamolu, ryfampicyna, warfaryna, węgiel aktywowany, wskaźnik INR, zydowudyna, żywica joniowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Zarixa 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Zarixa, jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz transportowany przez glikoproteinę P, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory obu mechanizmów, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują istotne zwiększenie ekspozycji na rywaroksaban (AUC wzrasta 2,5-2,6-krotnie, Cmax 1,6-1,7-krotnie), co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC i Cmax o 1,3-1,5 raza, co wymaga ostrożności zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) oraz zwiększone ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ, inhibitorów agregacji płytek (np. klopidogrelu) oraz SSRI/SNRI, co wymaga monitorowania i indywidualizacji terapii.
atorwastatyna, cytochrom P450, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dysfagia, działanie farmakodynamiczne, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, hemostaza, induktor CYP3A4, induktor enzymatyczny, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, inhibitory CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm leku, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, parametr koagulologiczny, płytka krwi, pochodna azolowa, potencjał trombiny, powikłanie krwotoczne, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, silny inhibitor, SNRI, SSRI, stężenie leku w osoczu, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica, Zarixa, zatrucie alkoholem - Leksykon leków
Interakcje leku – Bunondol 0,3 mg/ml
Buprenorfina zawarta w produkcie Bunondol wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), zwłaszcza benzodiazepinami, które mogą powodować nadmierne uspokojenie, depresję oddechową, śpiączkę, a nawet śmierć. Alkohol etylowy nasila te efekty, zwiększając ryzyko sedacji, depresji oddechowej, hipotonii ortostatycznej oraz zaburzeń psychomotorycznych, dlatego jego spożycie podczas terapii jest przeciwwskazane. Ponadto, leki serotoninergiczne (inhibitory MAO, SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) mogą zwiększać ryzyko zespołu serotoninowego, a pochodne fenotiazyny oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne podnoszą ryzyko zahamowania czynności oddechowej. Terapeutyczne dawki buprenorfiny nie osłabiają analgezji standardowych agonistów opioidowych, co umożliwia ich stosowanie pod koniec działania buprenorfiny bez utraty skuteczności przeciwbólowej.
alkohol etylowy, benzodiazepiny, buprenorfina, chlorowodorek buprenorfiny, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, dysfagia, działanie serotoninergiczne, fenobarbital, fenytoina, hipotonia ortostatyczna, indynawir, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, SNRI, SSRI, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Levosert Easy 52 mg (20 mcg/24h)
System terapeutyczny domaciczny Levosert Easy zawiera 52 mg lewonorgestrelu, uwalnianego początkowo z szybkością około 20 µg/24 h, zmniejszającą się do około 6,5 µg/dzień po 8 latach stosowania. Mimo miejscowego działania w obrębie macicy, metabolizm lewonorgestrelu może ulegać modulacji przez leki indukujące lub hamujące enzymy układu cytochromu P450. Induktory enzymatyczne, takie jak leki przeciwdrgawkowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), leki przeciwzakaźne (gryzeofulwina, ryfampicyna, ryfabutyna) oraz przeciwwirusowe (newirapina, efawirenz), mogą przyspieszać metabolizm lewonorgestrelu, potencjalnie obniżając jego stężenie w surowicy. Jednak ze względu na lokalny mechanizm działania, nie wpływa to istotnie na skuteczność antykoncepcyjną systemu. Analogicznie, inhibitory enzymatyczne, takie jak leki przeciwgrzybicze (itrakonazol, ketokonazol), mogą zwiększać stężenie lewonorgestrelu, nie wpływając jednak znacząco na profil bezpieczeństwa terapii.
antykoncepcja, antykoncepcja hormonalna, cytochrom P450, działanie miejscowe, efawirenz, fenobarbital, fenytoina, gryzeofulwina, hormon progestagenowy, induktor enzymu metabolizującego, inhibitor enzymu metabolizującego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakaźny, lewonorgestrel, newirapina, objaw niepożądany, profil bezpieczeństwa, ryfabutyna, ryfampicyna, system terapeutyczny domaciczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Eplenocard 50 mg
Eplerenon, antagonista receptora mineralokortykoidowego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Do najważniejszych interakcji farmakodynamicznych należą te z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas oraz preparatami potasu, inhibitory ACE i ARB, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus), NLPZ, trimetoprimem oraz litem, które zwiększają ryzyko hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania eplerenonu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas oraz silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol), które powodują wzrost AUC eplerenonu nawet o 441%. Monitorowanie stężenia potasu, funkcji nerek oraz ciśnienia tętniczego jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek i osób starszych. Zaleca się unikanie potrójnej terapii (ACE + ARB + eplerenon) oraz ograniczenie lub całkowite unikanie spożycia alkoholu ze względu na ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego, odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych.
alfa-1-adrenolityk, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny, antagonista receptora mineralokortykoidowego, cyklosporyna, digoksyna, diltiazem, działanie diuretyczne, działanie wazodylatacyjne, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikokortykosteroid, gospodarka potasowa, hiperkaliemia, hiponatriemia, homeostaza elektrolitowa, induktor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek zobojętniający, nefazodon, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, silny inhibitor CYP3A4, takrolimus, telitromycyna, tetrakozaktyd, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Accord 10 mg/ml
Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście układu immunologicznego oraz kardiologicznego. Jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami immunosupresyjnymi, immunomodulującymi lub przeciwnowotworowymi (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji i zwiększonego ryzyka zakażeń. W trakcie terapii oraz do 2 miesięcy po jej zakończeniu odpowiedź immunologiczna na szczepienia jest osłabiona, a stosowanie żywych szczepionek atenuowanych jest bezwzględnie przeciwwskazane. Fingolimod może powodować przejściową bradykardię, szczególnie na początku leczenia, a efekt ten jest nasilany przez leki zwalniające akcję serca, takie jak beta-adrenolityki (np. atenolol), leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, antagoniści kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyna, digoksyna oraz antagoniści cholinesterazy. W przypadku konieczności stosowania tych leków zalecana jest konsultacja kardiologiczna oraz odpowiedni monitoring, a jeśli odstawienie leków nie jest możliwe, obserwacja pacjenta powinna być przedłużona do następnego dnia po pierwszej dawce fingolimodu.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, enzym CYP3A4, enzym CYP4F2, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, glikozyd nasercowy, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek cytotoksyczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid - Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Zentiva 150 mg
Lakozamid, substancja czynna leku Lacosamide Zentiva, wykazuje umiarkowane ryzyko interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, które należy uwzględnić w terapii. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR w EKG, zwłaszcza przeciwdrgawkowe blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, ze względu na potencjalne wydłużenie odstępu PR. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnego wpływu karbamazepiny i lamotryginy na dalsze wydłużanie odstępu PR. Lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie klinicznie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, a jego metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast induktory enzymów (ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny) mogą ją zmniejszać, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) obniżają ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci i młodzieży.
AUC, Cmax, depresja OUN, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP2C9, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, Hypericum perforatum, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, Lacosamide Zentiva, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, napad padaczkowy, odstęp PR, omeprazol, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Abiraterone Fresenius Kabi 250 mg
Abirateron Fresenius Kabi wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii raka gruczołu krokowego. Podawanie abirateronu octanu z pokarmem jest niewskazane ze względu na znaczące zwiększenie jego wchłaniania i nieprzewidywalną ekspozycję. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 6 dni), zmniejszają AUC abirateronu o około 55%, co wymaga unikania ich stosowania podczas terapii. Inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wpływają klinicznie istotnie na farmakokinetykę abirateronu, więc nie ma potrzeby modyfikacji dawki. Abirateron jest inhibitorem CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez te enzymy – np. AUC dekstrometorfanu wzrasta około 2,9-krotnie, a pioglitazonu o 46%. W przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP2D6 (np. metoprolol, kodeina) i CYP2C8 (np. pioglitazon, repaglinid) zaleca się ostrożność i rozważenie zmniejszenia dawki lub monitorowanie toksyczności.
abirateron octan, amiodaron, antybiotyk fluorochinolonowy, chinidyna, dekstrometorfan, dezypramina, dofetylid, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, flekainid, haloperydol, hepatotoksyczność, ibutylid, induktor CYP3A4, inhibitor enzymu wątrobowego, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, lek przeciwpadaczkowy, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, nośnik OATP1B1, oksykodon, pioglitazon, prednizon, propafenon, propranolol, rak gruczołu krokowego, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rysperydon, sotalol, spironolakton, substrat CYP2C8, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, swoisty antygen gruczołu krokowego, torsades de pointes, tramadol, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Interakcje leku – VIXARGIO 2,5 mg
Rywaroksaban, będący substratem CYP3A4 i glikoproteiny P (P-gp), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami wpływającymi na te szlaki metaboliczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują istotne zwiększenie AUC rywaroksabanu o 2,5-2,6 razy oraz Cmax o 1,6-1,7 razy, co znacząco nasila ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC i Cmax o 1,3-1,5 raza, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga ostrożności. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają AUC rywaroksabanu o około 50%, osłabiając jego działanie przeciwzakrzepowe, dlatego ich stosowanie powinno być unikane lub wymaga ścisłej kontroli klinicznej.
agregacja płytek krwi, atorwastatyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dysfagia, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4 i glikoproteiny P, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pochodne azolowe, potencjał trombiny, ryfampicyna, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, układ krzepnięcia, warfaryna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Femoston mini 0,5 mg + 2,5 mg
Femoston mini, zawierający 0,5 mg estradiolu i 2,5 mg dydrogesteronu, może wchodzić w istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, co wpływa na skuteczność hormonalnej terapii zastępczej (HTZ). Szczególnie ważne są leki indukujące enzymy cytochromu P450, takie jak fenobarbital, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, ryfabutyna, newirapina, efawirenz oraz inhibitory proteazy HIV (rytonawir, nelfinawir), które przyspieszają metabolizm estrogenów i progestagenów, prowadząc do obniżenia ich stężenia w osoczu i osłabienia efektu terapeutycznego. Dodatkowo, preparaty ziołowe, np. ziele dziurawca zwyczajnego, mogą nasilać ten efekt. Estradiol może także obniżać stężenie lamotryginy poprzez indukcję jej glukuronidacji, co wymaga monitorowania stężenia leku i kontroli napadów u pacjentek z padaczką. W terapii skojarzonej z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w leczeniu HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir ± dazabuwir, glekaprewir/pibrentaswir) istnieje umiarkowane ryzyko wzrostu aktywności AlAT, co wymaga ostrożności i monitorowania parametrów wątrobowych.
AlAT, dazabuwir, dydrogesteron, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy cytochromu P450, estradiol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, glekaprewir, glukuronidacja, HCV, hormonalna terapia zastępcza, Hypericum perforatum, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm estrogenów, napad padaczkowy, nelfinawir, newirapina, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, progestagen, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, terapia skojarzona, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon substancji czynnych
Cholekalcyferol – Interakcje
Cholekalcyferol (witamina D3) wchodzi w liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego biodostępność, metabolizm oraz efekt terapeutyczny. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, fenobarbital, prymidon oraz ryfampicyna, przyspieszają metabolizm witaminy D3, co może wymagać zwiększenia dawki suplementu. Izoniazyd hamuje aktywację metaboliczną witaminy D3, a glikokortykosteroidy zwiększają jej metabolizm i zmniejszają wchłanianie wapnia, co również może wymagać korekty dawkowania. Żywice jonowymienne (kolestyramina, kolestypol), olej parafinowy oraz orlistat ograniczają wchłanianie witaminy D3 z przewodu pokarmowego, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych między podaniem leków. W terapii chorób układu sercowo-naczyniowego, szczególnie przy stosowaniu glikozydów nasercowych (np. digoksyny) i diuretyków tiazydowych (hydrochlorotiazyd), istnieje ryzyko hiperkalcemii, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia wapnia w surowicy i moczu oraz kontrola EKG.
1-hydroksylaza 25-hydroksywitaminy D, 25-dihydroksywitamina D, 25-hydroksywitamina D, aktynomycyna, antybiotyk chinolonowy, biodostępność, bisfosfonian, cholekalcyferol, digoksyna, diuretyk tiazydowy, dysfagia, działanie niepożądane, estramustyna, fenobarbital, fenytoina, fluorek sodu, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hormon tarczycy, imidazolowy lek przeciwgrzybiczny, indukcja enzymów wątrobowych, izoniazyd, ketokonazol, kolestypol, kolestyramina, kwas fitynowy, kwas szczawiowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający zawierający glin, lewotyroksyna, niewydolność nerek, olej parafinowy, orlistat, osteoporoza, parathormon, prymidon, ryfampicyna, tetracyklina, witamina D3, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gabitril 15 mg
Tiagabina, substancja czynna Gabitrilu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89% oraz szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Przyjmowanie leku podczas posiłku powoduje zmniejszenie maksymalnego stężenia (Cmax) i opóźnienie czasu jego osiągnięcia (Tmax), jednak całkowita ilość wchłoniętego leku pozostaje niezmieniona. Objętość dystrybucji wynosi około 1 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie (ok. 96%), co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Tiagabina jest metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A cytochromu P450, bez indukcji lub hamowania ich aktywności, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Jednakże leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon, znacząco zwiększają klirens tiagabiny, skracając jej okres półtrwania z 7-9 godzin do 2-3 godzin, co wymaga dostosowania dawkowania.
AUC leku, biodostępność leku, chlorowodorek jednowodny, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, enzymy CYP3A, fenobarbital, fenytoina, induktor enzymów wątrobowych, interakcja lek-pokarm, izomer 5-okso-tiolenowy, karbamazepina, klirens wątrobowy, lek przeciwpadaczkowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, prymidon, tiagabina, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Sabril 500 mg
Wigabatryna (Sabril 500 mg) cechuje się unikatowym profilem farmakokinetycznym – nie jest metabolizowana, nie wiąże się z białkami osocza i nie indukuje enzymów cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. W badaniach klinicznych zaobserwowano zmniejszenie stężenia fenytoiny w osoczu o 16-33% podczas jednoczesnego stosowania, jednak bez istotnego znaczenia terapeutycznego. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z karbamazepiną, fenobarbitalem, prymidonem i walproinianem sodu. Należy jednak zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z klonazepamem ze względu na ryzyko nasilenia działania uspokajającego, a nawet śpiączki. Ponadto, wigabatryna może obniżać wyniki oznaczeń aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) o 30-100% oraz aminotransferazy asparaginianowej (AspAT), co może prowadzić do niemiarodajnych wyników testów funkcji wątroby. Zwiększa także ilość aminokwasów w moczu, co może skutkować fałszywie dodatnimi wynikami testów diagnostycznych rzadkich zaburzeń metabolicznych, np. acydurii alfa-aminoadypinowej.
acyduria alfa-aminoadypinowa, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cytochrom P450, depresja OUN, działanie uspokajające, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klonazepam, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwpadaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, prymidon, Sabril, sedacja, układ GABA-ergiczny, walproinian sodu, wigabatryna, zaburzenie metaboliczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Lorazepam Orion 1 mg
Lorazepam Orion wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz innych efektów niepożądanych. Szczególnie istotne są interakcje z opioidami, które zwiększają ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, co wymaga stosowania najmniejszych skutecznych dawek przez możliwie najkrótszy czas terapii. Współstosowanie z walproinianem hamuje glukuronidację lorazepamu, podnosząc jego stężenie w surowicy i ryzyko senności, dlatego zaleca się zmniejszenie dawki lorazepamu o około 50%. Probenecyd również wydłuża okres półtrwania lorazepamu i zmniejsza jego klirens, co wymaga podobnej korekty dawkowania. Ryfampicyna, jako silny induktor enzymów wątrobowych, może obniżać stężenie lorazepamu, potencjalnie osłabiając jego działanie terapeutyczne.
adrenolityk, alfa-adrenolityk, aminofilina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, ataksja, azotan, baklofen, barbiturany, benzodiazepiny, beta-adrenolityk, cyzapryd, depresja oddechowa, disulfiram, diuretyk, etanol, fenobarbital, glukuronidacja, hydralazyna, inhibitor ACE, klozapina, kofeina, lek nasenny, lek przeciwbólowy narkotyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, lofeksydyna, lorazepam, minoksydyl, moksonidyna, nabilon, nitroprusydek sodu, opioidy, OUN, pochodne hydantoiny, probenecyd, ryfampicyna, teofilina, tyzanidyna, uspokojenie polekowe, walproinian - Leksykon substancji czynnych
Temsirolimus – Interakcje
Temsirolimus, jako inhibitor mTOR, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie temsirolimusu (15 mg/tydzień) z sunitynibem (25 mg/dobę) wiąże się z wysokim ryzykiem toksyczności (wysypka rumieniowa st. 3/4, dna, zapalenie tkanki łącznej), co wymaga unikania takiego skojarzenia. Inhibitory ACE (np. ramipryl) oraz blokery kanału wapniowego (np. amlodypina) zwiększają ryzyko obrzęku naczynioruchowego, który może pojawić się nawet po 2 miesiącach terapii, dlatego konieczne jest unikanie lub ścisłe monitorowanie pacjentów. Silne induktory CYP3A4/5 (karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenia aktywnego metabolitu syrolimusu (Cmax o 65%, AUC o 56%), co może zmniejszać skuteczność leczenia. Z kolei silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, nelfinawir, rytonawir, itrakonazol, worykonazol, nefazodon) powodują wzrost AUC syrolimusu 3,1-krotnie i sumarycznego AUC (temsirolimus + syrolimus) 2,3-krotnie, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, co wymaga unikania takich kombinacji.
amiodaron, amlodypina, aprepitant, AUC, bloker kanału wapniowego, chłoniak z komórek płaszcza, dabigatran, dezypramina, digoksyna, diltiazem, działanie niepożądane, dziurawiec, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fosfolipidoza, glikoproteina p, induktor CYP3A4/5, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, nefazodon, nelfinawir, obrzęk naczynioruchowy, paklitaksel, przedział terapeutyczny, ramipryl, ryfampicyna, rytonawir, stężenie maksymalne, substrat glikoproteiny P, syrolimus, temsirolimus, toksyczność płucna, werapamil, winkrystyna, worykonazol, wysypka rumieniowa plamisto-grudkowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bellergot 0,3 mg + 0,1 mg + 20 mg
Bellergot to złożony preparat w postaci tabletek drażowanych, zawierający ergotaminę winian (0,3 mg), atropinę w formie alkaloidów tropanowych (0,1 mg) oraz fenobarbital (20,0 mg). Pomimo obecności tych trzech substancji czynnych, charakterystyka produktu leczniczego nie zawiera szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki, takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i wydalanie poszczególnych składników. Tabletki zawierają również substancje pomocnicze: laktozę jednowodną (16,0 mg) oraz sacharozę (31,897 mg), które mogą mieć znaczenie w kontekście tolerancji pacjenta.
alkaloid tropanowy, atropina, dystrybucja leku, ergotaminy winian, fenobarbital, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, metabolizm leku, preparat złożony, sacharoza, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka drażowana, wchłanianie leku, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie składników aktywnych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tisercin 25 mg/ml
Przedawkowanie lewomepromazyny (Tisercin 25 mg/ml) stanowi poważne zagrożenie życia, manifestując się objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego (wydłużenie QT, torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, blok przedsionkowo-komorowy) oraz ośrodkowego układu nerwowego (sedacja, śpiączka, napady padaczkowe, złośliwy zespół neuroleptyczny). Charakterystyczne są również zaburzenia czynności życiowych, takie jak hipotonia i gorączka. Przedawkowanie wymaga natychmiastowej interwencji, zwłaszcza w przypadku współistnienia z alkoholem lub innymi depresantami OUN. Monitorowanie obejmuje parametry: równowagę kwasowo-zasadową, elektrolity (szczególnie potas), czynność nerek, diurezę, enzymy wątrobowe, EKG, stężenie CPK oraz temperaturę ciała.
aminy presyjne, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz komorowy, diazepam, diureza forsowana, dopamina, działanie proarytmogenne, elektrokardiogram, enzymy wątrobowe, fenobarbital, fenytoina, hemodializa, hemoperfuzja, hipertermia, hipotonia, kinaza kreatynowa, kwasica metaboliczna, lewomepromazyna, mannitol, migotanie komór, napad padaczkowy, neuroleptyk, noradrenalina, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pozycja Trendelenburga, rabdomioliza, reakcja dystoniczna, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Vinorelbine Accord 10 mg/ml
Winorelbina, cytotoksyczny alkaloid barwinka, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne istotne w terapii onkologicznej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie jej ze szczepionką przeciw żółtej febrze oraz innymi żywymi, atenuowanymi szczepionkami ze względu na ryzyko śmiertelnej choroby ogólnoustrojowej, szczególnie u pacjentów z immunosupresją. Interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak itrakonazol (silny inhibitor) czy fenytoina (induktor), mogą prowadzić do zwiększenia neurotoksyczności lub utraty skuteczności winorelbiny. Ponadto, jednoczesne stosowanie z cyklosporyną lub takrolimusem zwiększa ryzyko nadmiernej immunosupresji i limfoproliferacji, a połączenie z mitomycyną C może wywołać skurcz oskrzeli i śródmiąższową chorobę płuc. W terapii skojarzonej z lapatynibem (1000 mg/dobę) zaleca się redukcję dawki winorelbiny do 22,5 mg/m² podawanej dożylnie w 1. i 8. dniu 3-tygodniowego cyklu z uwagi na zwiększone ryzyko neutropenii III/IV stopnia.
alkaloid barwinka, alkohol, anemia, chinidyna, cisplatyna, drgawki, duszność, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, glikoproteina p, granulocytopenia, immunosupresja, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lapatynib, lek mielotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, leki immunosupresyjne, limfoproliferacja, metabolizm wątrobowy, mitomycyna C, nefazodon, neurotoksyczność, neutropenia, nudności i wymioty, ośrodkowy układ nerwowy, poliomyelitis, ryfampicyna, rytonawir, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, supresja szpiku kostnego, szczepionka atenuowana, szczepionka przeciw żółtej febrze, telitromycyna, trombocytopenia, werapamil, winorelbina, wskaźnik INR, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Fortrans –
Produkt leczniczy Fortrans, zawierający makrogol 4000, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne wynikające z działania przeczyszczającego i indukowanej biegunki, co prowadzi do zmniejszonego wchłaniania leków podawanych doustnie. Szczególnie narażone są substancje o wąskim indeksie terapeutycznym i krótkim okresie półtrwania, takie jak digoksyna, leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, lamotrygina), kumaryny (np. warfaryna), leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus) oraz doustne środki antykoncepcyjne. Zmniejszenie wchłaniania tych leków może skutkować obniżeniem ich skuteczności terapeutycznej, co niesie ryzyko poważnych powikłań, np. utraty kontroli arytmii, zaostrzenia niewydolności serca, napadów drgawkowych, ryzyka zakrzepicy, odrzutu przeszczepu czy nieplanowanej ciąży. Zaleca się monitorowanie stężeń terapeutycznych leków, dostosowanie dawkowania lub czasowe odstawienie leków, jeśli to możliwe, a także stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji w przypadku doustnych środków antykoncepcyjnych.
antybiotyk, arytmia, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, digoksyna, doustny antykoagulant, doustny środek antykoncepcyjny, działanie odwadniające, efekt przeciwzakrzepowy, fenobarbital, fenytoina, INR, karbamazepina, krótki okres półtrwania, kumaryna, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, napad drgawkowy, niewydolność serca, odrzucenie przeszczepu, odwodnienie, padaczka, perystaltyka jelit, poziom glikemii, przyspieszony pasaż jelitowy, takrolimus, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne, zakrzepica - Leksykon substancji czynnych
Nomegestrol – Interakcje
Octan nomegestrol, będący progestagenem, ulega znaczącym interakcjom farmakokinetycznym z lekami indukującymi enzymy cytochromu P450, co prowadzi do przyspieszonego metabolizmu i obniżenia stężenia leku w osoczu. Do najważniejszych grup leków wpływających na metabolizm octanu nomegestrolu należą leki przeciwdrgawkowe (fenobarbital, karbamazepina, fenytoina) oraz przeciwzakaźne (ryfampicyna, ryfabutyna). Interakcje te mają wysoki poziom istotności klinicznej i mogą skutkować zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej progestagenu, co wymaga rozważenia zwiększenia dawki octanu nomegestrolu (np. Lutenyl 5 mg) lub zastosowania alternatywnych metod leczenia.
biotransformacja, cytochrom P450, efekt terapeutyczny, fenobarbital, fenytoina, interakcje lekowe, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakaźny, leki indukujące enzymy, Lutenyl, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, octan nomegestrolu, progestagen, ryfabutyna, ryfampicyna, stężenie w osoczu, terapia skojarzona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lecalpin
Lek Lecalpin (lerkanidypina) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, zwłaszcza bez wszczepionego stymulatora serca, oraz u osób z zaburzeniami czynności lewej komory serca, mimo braku negatywnego wpływu na hemodynamikę w badaniach kontrolowanych. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne ryzyko nasilenia dusznicy bolesnej, w tym zwiększoną częstość, czas trwania i nasilenie napadów bólowych, a także pojedyncze przypadki zawału mięśnia sercowego. Dawkowanie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek powinno być monitorowane, zwłaszcza przy dawce 20 mg/dobę, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby efekt przeciwnadciśnieniowy może być nasilony. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, GFR < 30 ml/min oraz u osób poddawanych hemodializie.
antybiotykoterapia, badanie hemodynamiczne, ból w okolicy przedsercowej, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, dializa otrzewnowa, dihydropirydyna, dusznica bolesna, efekt przeciwnadciśnieniowy, fenobarbital, fenytoina, hemodializa, induktor CYP3A4, infekcyjne zapalenie otrzewnej, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, mętna wydzielina otrzewnowa, nietolerancja galaktozy, ryfampicyna, ryzyko sercowo-naczyniowe, stężenie triglicerydów, stymulator serca, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Emla Plaster 25 mg + 25 mg
Przedawkowanie plastra leczniczego Emla, zawierającego 25 mg lidokainy i 25 mg prylokainy, może prowadzić do poważnych powikłań, w tym methemoglobinemii, która jest szczególnie niebezpieczna u noworodków, niemowląt poniżej 12 miesiąca życia, osób z wrodzoną podatnością oraz pacjentów stosujących leki indukujące powstawanie methemoglobiny (np. sulfonamidy, nitrofurantoina, fenytoina, fenobarbital). Methemoglobinemia objawia się sinicą, dusznością i zawrotami głowy, a jej diagnostyka wymaga CO-oksymetrii, gdyż pulsoksymetria może dawać fałszywie wysokie wartości saturacji. Poza tym, toksyczność lidokainy i prylokainy manifestuje się neurologicznymi objawami pobudzenia (niepokój, drgawki) i zahamowania OUN (depresja oddechowa), a także zaburzeniami układu krążenia, w tym bradykardią i zapaścią krążeniową.
błękit metylenowy, bradykardia, co-oksymetria, duszność, dysfagia, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, hipotensja, lek antyhistaminowy, lek przeciwdrgawkowy, lidokaina, methemoglobina, methemoglobinemia, nitrofurantoina, oddech wspomagany, pobudzenie OUN, prylokaina, resuscytacja, sinica, sulfonamid, toksyczność ogólnoustrojowa, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie transportu tlenu, zahamowanie OUN, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Interakcje leku – Dolcontral 50 mg/ml
Dolcontral, zawierający 50 mg/ml petydyny chlorowodorku, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Rytonawir znacząco podwyższa stężenia norpetydyny, metabolitu petydyny, co wymaga szczególnej ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Fenytoina i fenobarbital indukują metabolizm wątrobowy petydyny, skracając jej okres półtrwania i zmniejszając biodostępność, jednocześnie zwiększając stężenie norpetydyny, co wymaga monitorowania skuteczności i działań niepożądanych. Cymetydyna zmniejsza klirens i objętość dystrybucji petydyny oraz hamuje powstawanie norpetydyny, co może prowadzić do wzrostu stężenia petydyny i nasilenia jej działania. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, barbiturany), które mogą powodować nadmierną sedację, depresję oddechową, śpiączkę, a nawet śmierć, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii skojarzonej.
agonista receptorów opioidowych, antagonizm konkurencyjny, barbiturany, benzodiazepiny, buprenorfina, cymetydyna, depresja oddechowa, działanie przeciwbólowe, działanie synergistyczne, dziurawiec zwyczajny, efekt hipotensyjny, fenobarbital, fenytoina, hiperkapnia, hipertermia, hipoksemia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor monoaminooksydazy, lek serotoninergiczny, metabolit petydyny, metabolizm wątrobowy, nalbufina, niedociśnienie tętnicze, norpetydyna, objawy odstawienne, ośrodek oddechowy, pentazocyna, petydyna chlorowodorek, pochodne fenotiazyny, próg drgawkowy, rytonawir, SNRI, SSRI, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Imovane 7,5 mg
Zopiklon, substancja czynna preparatu Imovane, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest bezwzględne unikanie spożywania alkoholu podczas stosowania zopiklonu ze względu na ryzyko nasilonej sedacji, zaburzeń świadomości i upośledzenia funkcji psychomotorycznych. Interakcje farmakodynamiczne z lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak opioidy, neuroleptyki, benzodiazepiny, leki przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe, środki znieczulenia ogólnego oraz przeciwhistaminowe o działaniu uspokajającym, mogą prowadzić do nasilenia działania depresyjnego na OUN, zwiększając ryzyko depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu opioidów, gdzie ryzyko poważnych powikłań jest bardzo wysokie.
antybiotyk makrolidowy, benzodiazepina, cytochrom P450 CYP3A4, depresja oddechowa, działanie niepożądane, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, euforia, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, koordynacja ruchowa, lek hamujący ośrodkowy układ nerwowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, morfina, oksykodon, opioid, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, rytonawir, śpiączka, sprawność psychomotoryczna, tramadol, upośledzenie funkcji psychomotorycznych, zaburzenie świadomości, znieczulenie ogólne, zopiklon - Leksykon leków
Interakcje leku – Bortezomib EVER Pharma 2,5 mg/ml
Bortezomib wykazuje słabe hamowanie izoenzymów CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 oraz CYP3A4, przy czym CYP2D6 odpowiada jedynie za 7% metabolizmu leku, co eliminuje istotny wpływ fenotypu słabego metabolizmu tego izoenzymu na farmakokinetykę bortezomibu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC bortezomibu o 35% (CI90% 1,032–1,772), co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej pacjentów. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają AUC o 45%, co może obniżać skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP2C19, takie jak omeprazol, oraz słabi induktorzy CYP3A4, np. deksametazon, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu. Współpodawanie melfalanu i prednizonu zwiększa AUC o 17%, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
bortezomib, cytochrom P450, deksametazon, dziurawiec, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, farmakokinetyka leku, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hipoglikemia i hiperglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, krzywa AUC, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, melfalan i prednizon, metabolizm leku, modyfikacja dawki leku, omeprazol, parametr AUC, poziom glukozy, ryfampicyna, rytonawir, stężenie glukozy - Leksykon substancji czynnych
Prymidon – Właściwości farmakodynamiczne
Prymidon, klasyfikowany w kodzie ATC jako N03AA03, jest lekiem przeciwdrgawkowym z grupy barbituranów i ich pochodnych. Jego działanie terapeutyczne wynika zarówno z aktywności samej cząsteczki, jak i dwóch głównych metabolitów: fenobarbitalu oraz amidu kwasu fenyloetylomalonowego (PEMA). Mechanizm działania prymidonu polega na modulacji transportu jonów sodowych, potasowych i wapniowych przez błony komórkowe neuronów, co prowadzi do stabilizacji potencjału spoczynkowego i redukcji nadpobudliwości neuronalnej. Efekt ten hamuje nadmierną aktywność elektryczną mózgu, co jest podstawą jego właściwości przeciwdrgawkowych.
aktywność neuronalna, barbiturany, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwpadaczkowe, fenobarbital, jony potasowe, jony sodowe, jony wapniowe, lek przeciwdrgawkowy, napad padaczkowy, padaczka, PEMA, pobudliwość neuronalna, prymidon, przemiana metaboliczna, stabilizacja błony komórkowej, synergizm farmakologiczny, transport jonowy, wyładowanie padaczkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Actavis 10 mg
Interakcje lekowe tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) są głównie związane z metabolizmem przez izoenzym CYP3A4. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC tadalafilu 10 mg, a 400 mg/dobę czterokrotnie zwiększa AUC tadalafilu 20 mg), rytonawir (200 mg dwa razy na dobę podwaja AUC tadalafilu 20 mg) oraz inne inhibitory proteazy i makrolidy, mogą znacząco podnosić stężenie tadalafilu w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) obniżają ekspozycję na tadalafil nawet o 88%, co może zmniejszać jego skuteczność. Tadalafil w dawkach 5-20 mg nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu, pod ścisłym nadzorem. Ponadto, doksazosyna (4-8 mg/dobę) w połączeniu z tadalafilem (5-20 mg) nasila działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
alfuzosyna, azotan, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, izoenzym CYP450, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, R-warfaryna, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina - Leksykon leków
Interakcje leku – Lapixen 6 mg
Lacydypina, substancja czynna Lapixenu, jest metabolizowana w wątrobie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jej potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą zwiększać stężenie lacydypiny w osoczu, nasilając jej działanie hipotensyjne, natomiast induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) przyspieszają metabolizm, obniżając skuteczność terapeutyczną. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego i ewentualną korektę dawki. Ponadto, lacydypina wykazuje addytywne działanie hipotensyjne z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (leki moczopędne, beta-adrenolityki, inhibitory ACE), co wymaga szczególnej uwagi klinicznej w celu uniknięcia nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, białko osocza, biodostępność, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, fenobarbital, fenytoina, inhibitor konwertazy angiotensyny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lacydypina, lek moczopędny, metabolizm wątrobowy, niedociśnienie ortostatyczne, pochodna dihydropirydyny, przesączanie kłębuszkowe, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, terapia wielolekowa, tolbutamid, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Temozolomide Glenmark 5 mg
Temozolomid (TMZ), lek przeciwnowotworowy z grupy imidazotetrazyn, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co potwierdzają badania kliniczne fazy I i II. Jednoczesne stosowanie z antagonistami receptora H2 (np. ranitydyną), deksametazonem, prochlorperazyną, fenytoiną, karbamazepiną, ondansetronem czy fenobarbitalem nie wpływa istotnie na klirens TMZ. Istotną interakcją jest zmniejszenie klirensu TMZ przy jednoczesnym podawaniu kwasu walproinowego, co może zwiększać stężenie TMZ i nasilać działania niepożądane, zwłaszcza hematologiczne. Podanie TMZ z pokarmem obniża Cmax o 33% i AUC o 9%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo dla optymalnej skuteczności. Brak specyficznych badań dotyczących interakcji TMZ z alkoholem, jednak ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych ze strony OUN i przewodu pokarmowego, zaleca się unikanie alkoholu podczas terapii.
alkohol etylowy, anemia, antagonista receptora H2, biodostępność, chemioterapia, deksametazon, działanie niepożądane, fenobarbital, fenytoina, glejak złośliwy, imidazotetrazyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, klirens temozolomidu, kwas walproinowy, lek mielosupresyjny, maksymalne stężenie leku, metabolizm wątrobowy, monometylo-triazenoimidazolo-karboksamid, neutropenia, nudność, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, pole pod krzywą stężenia, prochlorperazyna, ranitydyna, stężenie leku w osoczu, supresja szpiku kostnego, temozolomid, terapia skojarzona, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wymioty, zawrót głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Interakcje leku – Bonaxon 0,5 mg
Fingolimod, substancja czynna Bonaxon, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii pacjentów, zwłaszcza z stwardnieniem rozsianym. Ze względu na addycyjne działanie immunosupresyjne, jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami immunosupresyjnymi, przeciwnowotworowymi i immunomodulującymi jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka infekcji. Szczególną ostrożność należy zachować przy przejściu z natalizumabu, teriflunomidu i mitoksantronu. Ponadto, żywe szczepionki atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu ze względu na obniżoną odpowiedź immunologiczną. Fingolimod może powodować bradykardię, zwłaszcza na początku leczenia, a jej nasilenie obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków (np. atenolol), leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), digoksyny, iwabradyny, pilokarpiny i inhibitorów cholinesterazy. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna lub przedłużona obserwacja pacjenta.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, azolowy lek przeciwgrzybiczny, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, dysfagia, działanie immunosupresyjne, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, fosforan fingolimodu, induktor CYP3A4, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, neostygmina, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, telitromycyna, teriflunomid, werapamil, ziele dziurawca, żywa szczepionka atenuowana - Leksykon leków
Interakcje leku – Thinban 2,5 mg
Rywaroksaban, będący substratem CYP3A4 i glikoproteiny P (P-gp), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te szlaki metaboliczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie oraz Cmax 1,6-1,7-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę) i erytromycyna (500 mg 3x/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 razy i Cmax o 1,3-1,4 razy, co wymaga ostrożności zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie erytromycyna może zwiększyć AUC nawet do 2-krotnie. Silni induktorzy CYP3A4, tacy jak ryfampicyna, zmniejszają AUC rywaroksabanu o około 50%, osłabiając jego działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłej obserwacji pacjenta. Współstosowanie z enoksaparyną wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe bez wpływu na farmakokinetykę, natomiast NLPZ, klopidogrel oraz SSRI/SNRI zwiększają ryzyko krwawień poprzez wpływ na hemostazę i funkcję płytek krwi, co wymaga zachowania ostrożności klinicznej.
agregacja płytek krwi, atorwastatyna, cytochrom P450 3A4, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, endogenny potencjał trombiny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, NLPZ, omeprazol, parametr układu krzepnięcia, pochodna azolowa, pozakonazol, ryfampicyna, rywaroksaban, SNRI, SSRI, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Deferasirox MSN 90 mg
Deferazyroks, stosowany w terapii przewlekłego obciążenia żelazem, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo leczenia. Nie zaleca się łącznego stosowania deferazyroksu z innymi chelatorami żelaza ze względu na ryzyko nadmiernej chelacji. Przyjmowanie leku z pokarmami wysokotłuszczowymi zwiększa Cmax o około 29%, dlatego zaleca się podawanie na czczo lub z lekkim posiłkiem. Silne induktory enzymów UGT (np. ryfampicyna, karbamazepina) obniżają ekspozycję na deferazyroks o 44%, co wymaga monitorowania ferrytyny i dostosowania dawki. Kolestyramina znacząco zmniejsza biodostępność leku, a deferazyroks wpływa na metabolizm substratów CYP3A4, CYP2C8 i CYP1A2, co może wymagać modyfikacji dawkowania leków takich jak cyklosporyna, repaglinid (AUC wzrost 2,3-krotny, Cmax 1,6-krotny), teofilina (AUC wzrost o 84%) oraz innych o wąskim indeksie terapeutycznym.
biodostępność, bisfosfonian, busulfan, chelacja żelaza, cyklosporyna, cytochrom P450, dawka pojedyncza, deferazyroks, działanie niepożądane, działanie toksyczne, ekspozycja na lek, ergotamina, fenobarbital, fenytoina, ferrytyna w surowicy, glukuronozylotransferaza, hepatotoksyczność, hipoglikemia, indeks terapeutyczny, induktor UGT, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2C8, karbamazepina, klozapina, kolestyramina, kortykosteroid, krążenie jelitowo-wątrobowe, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podrażnienie błony śluzowej, produkt zobojętniający, repaglinid, ryfampicyna, rytonawir, środek chelatujący żelazo, stężenie glukozy, symwastatyna, teofilina, tyzanidyna, uszkodzenie wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Klonafen 0,5 mg
Klonazepam, stosowany w terapii padaczki, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi oraz substancjami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Induktory enzymów wątrobowych, takie jak fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, lamotrygina, barbiturany i hydantoina, mogą przyspieszać metabolizm klonazepamu, obniżając jego stężenie w osoczu nawet o 38%, co może wymagać zwiększenia dawki. Interakcje z walproinianem mogą prowadzić do rozwoju napadów nieświadomości, a jednoczesne stosowanie z opioidami znacząco zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii. Ponadto inhibitory CYP3A4 (np. flukonazol) hamują metabolizm klonazepamu, zwiększając jego stężenie i działanie, co wymaga monitorowania objawów nadmiernej sedacji.
barbiturat, cytochrom CYP3A4, depresja krążeniowo-oddechowa, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie sedatywne, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, hydantoina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z opioidami, karbamazepina, klonazepam, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm klonazepamu, napad nieświadomości, padaczka, prymidon, sedacja, sertralina, SSRI, stan padaczkowy, walproinian, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Lapress 10 mg
Lerkanidypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna, troleandomycyna i klarytromycyna, powodują znaczący wzrost ekspozycji na lerkanidypinę (15-krotny wzrost AUC i 8-krotny wzrost Cmax dla S-lerkanidypiny), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie, cyklosporyna zwiększa stężenie lerkanidypiny w osoczu trzykrotnie oraz AUC cyklosporyny o 21%, co również wyklucza ich łączne podawanie. Spożycie grejpfrutów lub soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na hamowanie metabolizmu i wzrost biodostępności lerkanidypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy, wymagając ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego. Alkohol nasila działanie rozszerzające naczynia krwionośne lerkanidypiny, co może prowadzić do nadmiernego spadku ciśnienia i powikłań hemodynamicznych.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk, działanie hipotensyjne, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, grejpfrut, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, pochodna dihydropirydyny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, β-hydroksykwas, β-metylodigoksyna - Leksykon substancji czynnych
Ewerolimus – Interakcje
Ewerolimus jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 w wątrobie i ścianie jelita oraz jest substratem i umiarkowanym inhibitorem glikoproteiny P (PgP). Silne inhibitory CYP3A4/PgP, takie jak ketokonazol, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na ewerolimus (AUC wzrasta 15,3-krotnie, Cmax 4,1-krotnie), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłej kontroli. Umiarkowane inhibitory, np. erytromycyna (AUC ↑ 4,4-krotnie, Cmax ↑ 2,0-krotnie) czy imatynib (AUC ↑ 3,7-krotnie, Cmax ↑ 2,2-krotnie), również zwiększają stężenie ewerolimusu i wymagają monitorowania oraz ewentualnej modyfikacji dawki. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (AUC ↓ 63%, Cmax ↓ 58%), mogą obniżać stężenie ewerolimusu, co również wymaga monitorowania i ostrożności. Należy unikać stosowania ziół zawierających dziurawiec, który znacząco zmniejsza ekspozycję na lek. Sok grejpfrutowy i inne pokarmy wpływające na CYP3A4/PgP mogą zwiększać stężenie ewerolimusu i powinny być unikane.
antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, cyklosporyna, diltiazem, dronedaron, działanie immunosupresyjne, efekt neurotoksyczny, eksemestan, erytromycyna, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, hepatotoksyczność, imatynib, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor proteazy, izoenzym CYP3A4, kannabidiol, karbamazepina, ketokonazol, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpadaczkowy, midazolam, obrzęk naczynioruchowy, oktreotyd, prawastatyna, rabdomioliza, ramipryl, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Binatta 50 mg
Tapentadol, substancja czynna produktu leczniczego BINATTA, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, inne opioidy, leki przeciwkaszlowe, barbiturany, leki przeciwpsychotyczne oraz przeciwhistaminowe H1, które mogą prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i zgonu. Również łączenie tapentadolu z gabapentynoidami (gabapentyna, pregabalina) zwiększa ryzyko przedawkowania i depresji oddechowej. Ponadto, stosowanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) może wywołać zespół serotoninowy, objawiający się m.in. klonusem, hiperrefleksją i gorączką > 38°C. Metabolizm tapentadolu odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym za pośrednictwem izoenzymów UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, co powoduje, że inhibitory tych enzymów (np. ketokonazol, flukonazol) zwiększają narażenie na lek, natomiast induktory (ryfampicyna, fenobarbital, dziurawiec) mogą obniżać jego skuteczność.
agonista-antagonista receptora opioidowego, barbiturat, benzodiazepina, buprenorfina, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, flukonazol, gabapentyna, gabapentynoid, inhibitor izoenzymu, inhibitor MAO, ketokonazol, kwas meklofenamowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, nalbufina, nalokson, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, polipragmazja, pregabalina, przełom nadciśnieniowy, receptor opioidowy μ, ryfampicyna, SNRI, SSRI, transferaza urydynodifosforanowa, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil PMCS 5 mg
Farmakokinetyka tadalafilu jest silnie modulowana przez inhibitory i induktory izoenzymu CYP3A4. Ketokonazol w dawkach 200 mg i 400 mg/dobę zwiększa AUC tadalafilu (10 mg i 20 mg) odpowiednio dwukrotnie i czterokrotnie, z umiarkowanym wzrostem Cmax (15-22%). Rytonawir (200 mg BID) podwaja ekspozycję na tadalafil (20 mg) bez wpływu na Cmax. Inhibitory CYP3A4, takie jak sakwinawir, erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenia tadalafilu, co wymaga ostrożności. Ryfampicyna i inne induktory CYP3A4 (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) obniżają AUC tadalafilu o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nie wpływa na aktywność CYP450 ani na farmakokinetykę warfaryny (substrat CYP2C9) i nie wydłuża czasu krwawienia wywołanego kwasem acetylosalicylowym.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, czas krwawienia, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie farmakodynamiczne, działanie hipotensyjne, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanał wapniowy, lek blokujący receptor angiotensyny II, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek blokujący receptor β-adrenergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nitrogliceryna, P-glikoproteina, przeciwcukrzycowy produkt leczniczy, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, tamsulosyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna, wydłużenie czasu krwawienia - Leksykon leków
Interakcje leku – Sartesta 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Sartesta, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić w terapii. Amlodypina, metabolizowana przez CYP3A4, może mieć zwiększoną biodostępność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tego enzymu (np. erytromycyna, klarytromycyna, werapamil, diltiazem), co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki, zwłaszcza u osób starszych. Grejpfruty i sok grejpfrutowy również zwiększają ekspozycję na amlodypinę, co może nasilać działanie hipotensyjne. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) mogą obniżać stężenie amlodypiny, co wymaga kontroli ciśnienia tętniczego. Współpodawanie amlodypiny z symwastatyną w dawce 80 mg zwiększa narażenie na statynę o 77%, dlatego zaleca się ograniczenie dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Jednoczesne stosowanie antagonistów wapnia z dantrolenem u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hiperkaliemii i zaburzeń rytmu serca.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azol przeciwgrzybiczny, blokada układu RAA, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, działanie hipotensyjne, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, symwastatyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Naxalgan 300 mg
Pregabalina, substancja czynna Naxalgan, charakteryzuje się farmakokinetyką opartą na wydalaniu głównie w postaci niezmienionej z moczem, z minimalnym metabolizmem (poniżej 2%). Nie wykazuje istotnego wiązania z białkami osocza ani hamowania enzymów metabolizujących inne leki, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania kliniczne nie wykazały znaczących interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną, fenobarbitalem, tiagabiną, topiramatem oraz doustnymi lekami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i etynyloestradiol. W szczególności, pregabalina nie wpływa na farmakokinetykę tych preparatów, co potwierdza brak konieczności modyfikacji dawkowania i zachowanie skuteczności antykoncepcji.
analiza farmakokinetyczna populacji, benzodiazepina, diuretyk, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie depresyjne na OUN, działanie na OUN, etanol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, funkcja poznawcza, gabapentyna, hamowanie metabolizmu leków, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, karbamazepina, klirens leku, koordynacja ruchowa, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm leku, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, populacja geriatryczna, pregabalina, profil farmakokinetyczny, sedacja, śpiączka, stan stacjonarny, tiagabina, topiramat, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Lepsitam 1000 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Lepsitam, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, nie wpływając istotnie na stężenia w surowicy innych leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna, prymidon) ani odwrotnie. U dzieci stosujących dawkę do 60 mg/kg mc./dobę obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd (500 mg 4x/dobę) zmniejsza klirens nerkowy metabolitu leku, nie wpływając na klirens lewetyracetamu, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Nie stwierdzono wpływu lewetyracetamu (do 1000 mg/dobę) na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), a dawka 2000 mg/dobę nie modyfikuje parametrów digoksyny i warfaryny, w tym czasu protrombinowego. Pokarm nie zmienia stopnia wchłaniania, jedynie nieznacznie spowalnia szybkość absorpcji leku.
czas protrombinowy, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, leki przeciwpadaczkowe, leki przeczyszczające, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, napad padaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, stężenie w surowicy, terapia przeciwpadaczkowa, terapia wspomagająca, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Nimodypina – Interakcje
Nimodypina jest metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP3A4, co powoduje, że inhibitory tego enzymu (np. cymetydyna, kwas walproinowy, fluoksetyna, antybiotyki makrolidowe, inhibitory proteazy HIV, przeciwgrzybicze azole, nefazodon) mogą znacząco zwiększać stężenie nimodypiny w osoczu, potencjalnie nasilając jej działanie przeciwnadciśnieniowe. Z kolei induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) obniżają biodostępność nimodypiny, co może prowadzić do zmniejszenia jej skuteczności i jest przeciwwskazane w terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje farmakodynamiczne z lekami przeciwnadciśnieniowymi (diuretyki, beta-adrenolityki, inhibitory ACE, antagoniści receptorów A1 i alfa-adrenergiczne, inhibitory PDE5, alfa-metylodopa), które mogą nasilać działanie hipotensyjne nimodypiny, wymagając ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego. Dożylne podanie beta-adrenolityków z nimodypiną może dodatkowo nasilać ujemne działanie inotropowe, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z niewydolnością serca.
alfa-metylodopa, aminoglikozyd, antagonista receptora A1, antagonista receptora H2, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, beta-adrenolityk, cefalosporyna, chinuprystyna/dalfoprystyna, cymetydyna, dekompensacja niewydolności serca, diazepam, digoksyna, diuretyk, działanie depresyjne na OUN, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt pierwszego przejścia, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, furosemid, glibenklamid, haloperydol, indometacyna, indukcja enzymatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy 5, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwas walproinowy, lek blokujący receptor beta-adrenergiczny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, nefazodon, nimodypina, norfluoksetyna, nortryptylina, przeciwgrzybicze azole, ranitydyna, receptor alfa-adrenergiczny, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Bulgaplin 150 mg
Pregabalina, substancja czynna Bulgaplinu, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Lek jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki, a metabolizm stanowi mniej niż 2% dawki. Nie wiąże się z białkami osocza i nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro. Badania nie wykazały istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną, doustnymi antykoncepcyjnymi (noretysteron, etynyloestradiol) oraz innymi lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, tiagabina, topiramat).
alkohol, białko osocza, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, diuretyk, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie sedatywne, etanol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens leku, koordynacja ruchowa, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm leku, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, śpiączka, tiagabina, topiramat, zaburzenie funkcji poznawczych - Leksykon leków
Interakcje leku – Bunondol 0,4 mg
Buprenorfina chlorowodorek wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z lekami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak benzodiazepiny, które zwiększają ryzyko nadmiernego uspokojenia, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Również alkohol etylowy nasila depresję OUN, co może prowadzić do poważnych powikłań, dlatego jego spożycie jest bezwzględnie przeciwwskazane podczas terapii. Ponadto, leki serotoninergiczne (inhibitory MAO, SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając ścisłego monitorowania pacjenta. Pochodne fenotiazyny i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne dodatkowo podnoszą ryzyko zahamowania czynności oddechowej.
alkohol etylowy, benzodiazepiny, biodostępność, buprenorfiny chlorowodorek, depresja oddechowa, fenobarbital, fenytoina, gestoden, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory proteazy HIV, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, leki cholinolityczne, leki serotoninergiczne, norfluoksetyna, opioidowe leki przeciwbólowe, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne fenotiazyny, receptory opioidowe, ryfampicyna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, troleandomycyna, układ cytochromu P450, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Recodium 800 mg
Piracetam, składnik produktu leczniczego Recodium, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z hormonami tarczycy (T3 i T4), które mogą prowadzić do splątania, drażliwości oraz bezsenności, co wymaga ścisłego monitorowania stanu neurologicznego pacjentów. W badaniu z udziałem pacjentów z nawracającą zakrzepicą żylną, piracetam w dawce 9,6 g/dobę nie wpływał na dawkowanie acenokumarolu utrzymujące INR w zakresie 2,5-3,5, jednak wywoływał zmiany w hemostazie, takie jak zmniejszenie agregacji płytek, uwalniania β-tromboglobuliny, stężenia fibrynogenu oraz czynników von Willebranda, a także obniżenie lepkości krwi, co może mieć potencjalnie korzystny efekt kliniczny, ale wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia. Piracetam jest wydalany głównie w postaci niezmienionej (około 90%), co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, beta-tromboglobulina, bezsenność, cytochrom P450, czynnik von Willebranda, drażliwość, fenobarbital, fenytoina, fibrynogen, funkcja poznawcza, hormon tarczycy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoforma CYP 2A6, izoforma CYP 3A4/5, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lepkość krwi, ośrodkowy układ nerwowy, piracetam, powikłanie krwotoczne, splątanie, wskaźnik INR, zakrzepica żylna - Leksykon leków
Interakcje leku – Singulair Mini 4 mg
Montelukast, substancja czynna preparatu Singulair Mini (4 mg, granulat), wykazuje korzystny profil interakcji lekowych, umożliwiając jednoczesne stosowanie z wieloma lekami stosowanymi w profilaktyce i leczeniu astmy, takimi jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol + noretyndron 35:1), terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna, bez istotnego wpływu na ich farmakokinetykę. Montelukast jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP 3A4, 2C8 i 2C9, co wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących te enzymy, takich jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, które mogą zmniejszać ekspozycję na montelukast (np. fenobarbital obniża AUC montelukastu o około 40%). W przypadku inhibitorów CYP 2C8, takich jak gemfibrozyl, obserwuje się 4,4-krotne zwiększenie ekspozycji na montelukast, jednak nie jest konieczna modyfikacja dawki, choć zaleca się monitorowanie działań niepożądanych. Inhibitory o mniejszej sile, np. trimetoprim, oraz silny inhibitor CYP 3A4 – itrakonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę montelukastu.
astma, cytochrom P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działania niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol z noretyndronem, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, hamowanie enzymatyczne, indukcja enzymatyczna, induktory CYP, induktory enzymów, inhibitor CYP, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, itrakonazol, izoenzymy CYP, krzywa stężenia, montelukast, pacjenci pediatryczni, paklitaksel, populacja pediatryczna, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, substrat enzymatyczny, substraty CYP 2C8, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Winorelbina – Interakcje
Winorelbina, alkaloid barwinka metabolizowany głównie przez CYP3A4 i będący substratem glikoproteiny P, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie ze szczepionką przeciwko żółtej febrze z powodu ryzyka śmiertelnej choroby poszczepiennej. Niezalecane jest także łączenie z innymi szczepionkami zawierającymi osłabione żywe drobnoustroje, fenytoiną (ryzyko nasilenia drgawek i indukcji metabolizmu winorelbiny) oraz silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak itrakonazol, które mogą zwiększać neurotoksyczność leku. Silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina) mogą obniżać stężenie winorelbiny, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. W przypadku stosowania doustnych leków przeciwzakrzepowych konieczne jest częstsze monitorowanie INR ze względu na zmienność parametrów krzepnięcia u pacjentów onkologicznych.
alkaloidy barwinka, chinidyna, choroba poszczepienna, cisplatyna, cyklosporyna, CYP3A4, duszność, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, glikoproteina p, granulocytopenia, hepatotoksyczność, immunosupresja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lapatynib, lek przeciwzakrzepowy, limfoproliferacja, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, mitomycyna C, morfologia krwi, neurotoksyczność, neutropenia, parametry krzepnięcia, ryfampicyna, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, substancja cytotoksyczna, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciwko żółtej febrze, takrolimus, toksyczność szpiku kostnego, werapamil, winorelbina, wskaźnik INR, zakrzepica, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Pylera 140 mg + 125 mg + 125 mg
Produkt Pylera, zawierający 140 mg bizmutu potasu cytrynianu zasadowego (odpowiadającego 40 mg bizmutu tlenku), 125 mg metronidazolu oraz 125 mg chlorowodorku tetracykliny, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z poszczególnych składników. Bizmut może zwiększać swoje stężenie w osoczu pod wpływem leków zmieniających pH żołądka, takich jak ranitydyna i omeprazol (zalecane przyjmowanie po posiłkach). Metronidazol wykazuje istotne interakcje z lekami takimi jak lit (wzrost toksyczności), doustne antykoagulanty (wydłużenie czasu protrombinowego), fenytoina i fenobarbital (zmniejszenie stężenia metronidazolu), 5-fluorouracyl (zwiększenie toksyczności), cyklosporyna (wzrost stężenia), busulfan (ryzyko ciężkiej toksyczności) oraz lekami wydłużającymi odstęp QT (np. ondansetron, amiodaron). Tetracyklina natomiast może powodować zmniejszenie skuteczności leków przeciwzakrzepowych, osłabienie działania penicyliny, a jej wchłanianie jest hamowane przez leki zobojętniające, preparaty żelaza, cynku oraz produkty mleczne. Ponadto, jednoczesne stosowanie tetracykliny z metoksyfluranem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej niewydolności nerek.
5-fluorouracyl, aktywność protrombiny, amiodaron, antybiotyk bakteriostatyczny, atowakwon, bizmut potasu cytrynian zasadowy, busulfan, chlorowodorek tetracykliny, cyklosporyna, CYP2C9, CYP3A4, czas protrombinowy, disulfiram, domperydon, doustny lek przeciwzakrzepowy, enzym mikrosomalny wątroby, fenobarbital, fenytoina, hipotensja, interakcja z alkoholem, klirens fenytoiny, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, lek zobojętniający, lit pierwiastek, metadon, metoksyfluran, metronidazol, niewydolność nerek, odstęp QT, omeprazol, ondansetron, pH żołądka, pochodna kumaryny, ranitydyna, reakcja psychotyczna, retinoid, stężenie cyklosporyny, tachykardia, tlenek bizmutu, toksyczność litu, uderzenie gorąca, warfaryna