działanie rakotwórcze
Działanie rakotwórcze (kancerogenne) to zdolność substancji, czynnika fizycznego lub biologicznego do indukowania procesu nowotworowego. Substancje o takim działaniu nazywane są kancerogenami lub karcynogenami. Mogą one inicjować mutacje w DNA, promować proliferację komórek nowotworowych lub działać jako kofaktory w procesie kancerogenezy.
Mechanizm działania rakotwórczego obejmuje najczęściej uszkodzenie materiału genetycznego komórki, zaburzenia w procesach naprawy DNA, indukcję stresu oksydacyjnego, aktywację onkogenów lub inaktywację genów supresorowych nowotworów. Kancerogeny mogą działać bezpośrednio lub po metabolicznej aktywacji w organizmie.
Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) klasyfikuje substancje rakotwórcze w pięciu grupach, od udowodnionego działania rakotwórczego u ludzi (grupa 1), przez prawdopodobne (grupa 2A) i możliwe (grupa 2B), do niesklasyfikowanych pod względem rakotwórczości (grupa 3) oraz prawdopodobnie nierakotwórczych (grupa 4). Do znanych kancerogenów należą m.in. azbest, niektóre wirusy (np. HPV), promieniowanie jonizujące, aflatoksyny czy związki zawarte w dymie tytoniowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Medical Valley 20 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu u szczurów i psów, co wymaga monitorowania podczas terapii. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano zwiększenie stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a u psów dodatkowo poszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co podkreśla konieczność ścisłej kontroli nerkowej. W przewodzie pokarmowym stwierdzono nadżerki, owrzodzenia i zmiany zapalne, które można potencjalnie zapobiegać poprzez doustną suplementację soli. Charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II były także zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost i rozrost aparatu przykłębuszkowego nerek, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego u ludzi.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, dawka toksyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, funkcja nerek, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, nadżerki błony śluzowej, owrzodzenie żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, teratogenność, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon substancji czynnych
Gwajafenezyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Gwajafenezyna, stosowana jako substancja wykrztuśna w leczeniu objawowego kaszlu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych, co potwierdzają dostępne dane przedkliniczne dotyczące toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności oraz rakotwórczości. Badania na zwierzętach wskazują, że dawki wywołujące toksyczność ostrą są znacząco wyższe niż zalecane dawki terapeutyczne, a mutagenność i rakotwórczość nie stanowią istotnego klinicznie zagrożenia. Niemniej jednak, dane dotyczące wpływu gwajafenezyny na zdolności rozrodcze i rozwój zarodkowy są ograniczone, a brak jest szczegółowych badań oceniających potencjalne działanie teratogenne i rakotwórcze według współczesnych standardów. W przypadku produktów złożonych, takich jak Gripex Pro Mucus (paracetamol, gwajafenezyna, fenylefryna) czy Vicks AntiGrip Complex, brak jest kompleksowych danych przedklinicznych oceniających bezpieczeństwo całej kombinacji substancji.
aktywność mutagenna, badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, efekt teratogenny, fenylefryna, genotoksyczność, gwajafenezyna, kaszel objawowy, organogeneza, paracetamol, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój zarodkowy, substancja wykrztuśna, teofilina, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Doloxib 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa etorykoksybu, substancji czynnej preparatu Doloxib, nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego u myszy. U szczurów, przy dawkach przekraczających ponad dwukrotnie dobową dawkę stosowaną u ludzi (90 mg), zaobserwowano rozwój gruczolaków wątrobowokomórkowych oraz pęcherzykowych tarczycy, co jest związane z indukcją enzymów CYP specyficzną dla tego gatunku i nie występuje u ludzi. Toksyczność przewodu pokarmowego była zależna od dawki i czasu ekspozycji – owrzodzenia pojawiały się przy stężeniach porównywalnych lub wyższych niż terapeutyczne u ludzi, zarówno w badaniach krótkoterminowych (14 tygodni), jak i długoterminowych (53-106 tygodni). U psów zaburzenia czynności przewodu pokarmowego i nerek występowały przy stężeniach przekraczających dawki terapeutyczne.
badanie długoterminowe, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, dawka terapeutyczna, deformacja zewnętrzna, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, etorykoksyb, genotoksyczność etorykoksybu, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, indukcja CYP3A, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, stężenie osoczowe, toksyczność etorykoksybu, wczesne poronienie, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metafen Ibuprofen 200 mg
Przedkliniczne badania ibuprofenu w dawce 200 mg, stosowanego w preparacie Metafen Ibuprofen, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Ocena farmakologiczna nie ujawniła istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Długotrwałe podawanie dawki terapeutycznej nie powodowało patologicznych zmian narządowych ani systemowych efektów toksycznych. Testy genotoksyczności, w tym mutacje genowe in vitro oraz aberracje chromosomowe in vivo i in vitro, nie wykazały działania mutagennego. Ponadto, badania karcynogenności na modelach zwierzęcych nie wskazały na zwiększone ryzyko nowotworów związane z ibuprofenem.
aberracje chromosomowe, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ibuprofen, karcynogenność, lek przeciwzapalny, mutacje genowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność przewlekła, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na reprodukcję, zmiany narządowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ACC mini 100 mg
Bezpieczeństwo acetylocysteiny zostało szczegółowo ocenione w licznych badaniach przedklinicznych, obejmujących toksyczność po podaniu jednorazowym i wielokrotnym, potencjalne działanie genotoksyczne oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa. Długoterminowe badania toksyczności na szczurach i psach, trwające do 1 roku, nie wykazały działania toksycznego, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Ocena genotoksyczności w modelach bakteryjnych była negatywna, wskazując na niskie ryzyko mutagenności, jednak brak jest danych dotyczących potencjału rakotwórczego acetylocysteiny.
acetylocysteina, badania długoterminowe, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, model przedkliniczny, organogeneza, płodność, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, procesy rozrodcze, profil bezpieczeństwa leku, rozwój potomstwa, toksyczność, toksyczność jednorazowa, toksyczność wielokrotna, wady rozwojowe płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 40 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Telam, zawierającego telmisartan (40 mg) i amlodypinę (10 mg), wykazały, że profile toksyczności obu substancji nie nakładają się, co zmniejsza ryzyko nasilenia działań niepożądanych podczas terapii skojarzonej. W badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach (dawki 3,2/0,8; 10/2,5; 40/10 mg/kg) nie stwierdzono nasilenia toksyczności. Telmisartan w dawkach terapeutycznych powodował obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy). U zwierząt obserwowano także uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było zapobiec przez doustne uzupełnienie soli. Zwiększona aktywność reninowa osocza i przerost aparatu przykłębuszkowego były charakterystyczne dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Nie wykazano działania teratogennego telmisartanu, choć dawki toksyczne wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwieranie oczu). Badania mutagenności i rakotwórczości telmisartanu były negatywne.
aktywność reninowa osocza, amlodypina bezylan, amlodypina maleinian, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, potas, przerost aparatu przykłębuszkowego, spermatyda, Telam, telmisartan i amlodypina, testosteron, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alpragen 0,25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu, substancji czynnej leku Alpragen (dawki 0,25 mg, 0,5 mg, 1 mg), wykazały brak mutagenności w teście Amesa in vitro oraz braku aberracji chromosomalnych in vivo u szczurów przy dawce 100 mg/kg (500-krotność MZDL 10 mg/dobę). Dwuletnie badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego u szczurów (do 30 mg/kg/dobę, 150x MZDL) i myszy (10 mg/kg/dobę, 50x MZDL). Wpływ na płodność szczurów był nieistotny przy dawce 5 mg/kg/dobę (25x MZDL), jednak prenatalna ekspozycja wiązała się z opóźnieniami rozwojowymi i zmianami behawioralnymi, których kliniczne znaczenie dla ludzi pozostaje niejasne. W badaniach toksyczności przewlekłej u psów odnotowano napady padaczkowe i zgony przy wysokich dawkach, choć ich relewantność kliniczna wymaga dalszej oceny.
Alpragen, działanie rakotwórcze, mutagenność, napad padaczkowy, neowaskularyzacja rogówki, nieprawidłowości chromosomalne, opóźnienie rozwoju płodowego, pochodna benzodiazepiny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – NO-SPA Max 80 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące drotaweryny chlorowodorku, substancji czynnej produktu leczniczego NO-SPA Max (80 mg), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. W konwencjonalnych testach farmakologicznych nie zaobserwowano istotnych klinicznie działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Długotrwałe podawanie wielokrotnych dawek leku u zwierząt laboratoryjnych nie wykazało toksyczności, co potwierdziły badania biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologiczne narządów wewnętrznych. Ponadto, testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe, aberracje chromosomowe i uszkodzenia DNA, nie wskazały na potencjał genotoksyczny drotaweryny.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, drotaweryna chlorowodorek, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, NO-SPA Max, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, potencjał genotoksyczny, proces reprodukcyjny, profil bezpieczeństwa leku, rozwój płodu, test mutacji genowych, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Starazolin Free 0,5 mg/mL
Dane przedkliniczne dotyczące tetryzoliny chlorowodorku, substancji czynnej Starazolin Free (0,5 mg/ml, krople do oczu), wskazują na dobry profil bezpieczeństwa przy stosowaniu miejscowym. Badania toksyczności miejscowej na królikach wykazały brak podrażnień przy stosowaniu roztworu o stężeniach 0,25% i 0,5% (pH 5,5) dwa razy dziennie przez 5 dni. Toksyczność ostra po podaniu doustnym wykazała LD50 wynoszące 420 mg/kg u myszy oraz 785 mg/kg u szczurów, co świadczy o relatywnie niskiej toksyczności ogólnoustrojowej. W badaniach wielokrotnego podawania doustnego u szczurów (10-30 mg/kg) nie zaobserwowano działań niepożądanych, natomiast u małp rezus podawanie dożylne i doustne w dawkach 5-10 mg/kg przez 120 dni i 32 tygodnie odpowiednio, wywołało długotrwałe działanie uspokajające i senność, co wskazuje na wpływ na ośrodkowy układ nerwowy przy wysokich dawkach.
agonista receptorów α-adrenergicznych, dawka śmiertelna, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uspokajające, krople do oczu, LD50, ośrodkowy układ nerwowy, podanie doustne, podanie dożylne, podrażnienie oka, profil bezpieczeństwa, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, Starazolin Free, tetryzolina chlorowodorek, toksyczność miejscowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, właściwości mutagenne, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Imodium Instant 2 mg
Przedkliniczne badania toksyczności loperamidu, substancji czynnej leku Imodium Instant, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. W badaniach przewlekłych na psach (do 12 miesięcy) i szczurach (do 18 miesięcy) stosowano dawki odpowiednio do 5 mg/kg/dobę (8-krotność MHUL 16 mg/50 kg/dobę) oraz 40 mg/kg/dobę (20-krotność MHUL), nie obserwując istotnych toksycznych efektów poza niewielkimi zmianami masy ciała i spożycia pokarmu. NOAEL ustalono na poziomie 0,3 mg/kg/dobę u psów (0,5× MHUL) oraz 2,5 mg/kg/dobę u szczurów (1,3× MHUL). Badania genotoksyczności i rakotwórczości jednoznacznie potwierdziły brak działania genotoksycznego i rakotwórczego loperamidu. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach dawki 40 mg/kg/dobę (20× MHUL) powodowały zaburzenia płodności i zmniejszenie przeżycia płodu, jednak efekt ten był związany z toksycznością matki, natomiast dawki NOAEL ≥10 mg/kg/dobę (5× MHUL) nie wykazywały negatywnego wpływu na reprodukcję ani rozwój potomstwa.
arytmia, dawka maksymalna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, elektrofizjologia mięśnia sercowego, genotoksyczność, Imodium Instant, kanał hERG, kanały potasowe, kanały sodowe, loperamid, margines bezpieczeństwa, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie, przeżycie płodu, rozwój okołourodzeniowy, rozwój pourodzeniowy, stężenie terapeutyczne, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie płodności, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ACEBIS 2,5 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy ACEBIS zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, których dane przedkliniczne nie wskazują na istotne ryzyko toksyczne dla człowieka. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach u ciężarnych zwierząt laboratoryjnych obserwowano toksyczne efekty, takie jak zmniejszone przyjmowanie pokarmu, obniżenie masy ciała, zwiększona resorpcja płodów, zmniejszona masa urodzeniowa potomstwa oraz opóźniony rozwój fizyczny. Ramipryl, podawany doustnie w badaniach na szczurach, psach i małpach, wykazywał zmiany w stężeniach elektrolitów i morfologii krwi, a w dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp powodował powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest charakterystyczne dla inhibitorów ACE. Tolerowane dawki dobowe ramiprylu wynosiły odpowiednio: 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp, bez obserwacji szkodliwych efektów przy tych dawkach.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, beta-adrenolityk, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, resorpcja płodu, stężenie elektrolitów, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon substancji czynnych
Salicylamid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Salicylamid, będący składnikiem aktywnym preparatów Scorbolamid (300 mg na jednostkę dawkowania), nie wykazuje działania mutagennego ani karcynogennego, co potwierdzają standardowe testy genotoksyczności oraz badania przedkliniczne. Brak potencjału mutagennego i rakotwórczego stanowi istotny element oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania tych produktów. W przeciwieństwie do tego, badania teratogenności na modelach zwierzęcych (chomiki, szczury) wykazały, że salicylamid może indukować liczne zmiany rozwojowe, takie jak niepełne wykształcenie czaszki, krwiaki podskórne, obrzęki, przepuklinę pępkową, bielactwo uogólnione, deformacje kończyn, lordozę, zniekształcenia kręgosłupa i zrośnięcia jelit, co wskazuje na konieczność ostrożności w stosowaniu u kobiet w ciąży lub planujących ciążę.
badanie farmakologiczne, badanie teratogenności, bielactwo uogólnione, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwnowotworowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, glukonian cynku, kwas askorbowy, lordoza, pochodna kwasu salicylowego, przepuklina pępkowa, rutozyd, salicylamid, test genotoksyczności, toksyczność po podaniu, toksyczny wpływ na reprodukcję, witamina C, zmiana teratogenna, zniekształcenie płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gemcitabinum Accord 100 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne gemcytabiny na modelach myszy i psów wykazały, że głównym działaniem niepożądanym jest mielosupresja, której nasilenie zależy od schematu dawkowania i wielkości dawek, a zmiany hematologiczne mają charakter odwracalny po przerwaniu terapii. Badania genotoksyczności potwierdziły mutagenne właściwości gemcytabiny zarówno in vitro, jak i in vivo (test mikrojąderkowy na komórkach szpiku kostnego), co wskazuje na potencjalne ryzyko mutagenności. Brak jest jednak długoterminowych badań na zwierzętach oceniających karcinogenność, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa leku przy długotrwałym stosowaniu. W zakresie wpływu na płodność, gemcytabina indukowała odwracalne zaburzenia spermatogenezy u samców myszy, podczas gdy u samic nie zaobserwowano podobnych efektów.
działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gemcytabina, genotoksyczność, koncentrat do sporządzania roztworu, mielosupresja, mutacja genów, roztwór do infuzji, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, test mikrojąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnych dawek, wady wrodzone, zaburzenia krwiotwórcze, zaburzenia pourodzeniowe, zaburzenia spermatogenezy, zdolności reprodukcyjne - Leksykon substancji czynnych
Ketotyfen – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ketotifen wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących różne formy podania (tabletki, syrop, krople do oczu). W badaniach toksyczności ostrej LD50 po podaniu doustnym wynosiła powyżej 300 mg/kg masy ciała (w niektórych badaniach 161 mg/kg u szczurów), natomiast po podaniu dożylnym mieściła się w zakresie 5-20 mg/kg. Objawy przedawkowania, takie jak duszność, pobudzenie ruchowe, skurcze i senność, były przejściowe i ustępowały w ciągu kilku godzin bez efektów kumulacji. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo, w tym testy mutacji punktowych, aberracji chromosomowych oraz testy cytogenetyczne, nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego ketotyfenu i jego metabolitów. Długoterminowe badania na szczurach (71 mg/kg/dobę przez 24 miesiące) i myszach (do 88 mg/kg przez 74 tygodnie) nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aberracja chromosomowa, aktywność klastogenna, analiza cytogenetyczna, duszność, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie nowotworowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, LD50, mutacja punktowa, nadwrażliwość skórna, potencjał rakotwórczy, przedawkowanie leku, rozwój prenatalny, skurcz mięśni, spermatogeneza, szpik kostny, test mikrojąderkowy, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egidon 60 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Egidon, nie wykazuje działania genotoksycznego w badaniach przedklinicznych, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne. W badaniach rakotwórczości zaobserwowano różnice międzygatunkowe: u myszy brak działania rakotwórczego, natomiast u szczurów poddanych dawkom przekraczającym ponad dwukrotnie dobową dawkę stosowaną u ludzi (90 mg) stwierdzono gruczolaki wątrobowokomórkowe i pęcherzykowe tarczycy, co jest wynikiem specyficznej indukcji enzymów CYP w wątrobie szczurów, mechanizmu nieobserwowanego u ludzi. Toksyczność przewodu pokarmowego była zależna od dawki i czasu ekspozycji, z owrzodzeniami obserwowanymi przy stężeniach porównywalnych lub wyższych niż terapeutyczne. U psów odnotowano zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego przy stężeniach przekraczających dawki terapeutyczne.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Egidon, ekspozycja układowa, etorykoksyb, genotoksyczność, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, stężenie terapeutyczne, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ kostny płodu, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lignocainum Jelfa 20 mg/g
Produkt leczniczy Lignocainum Jelfa w postaci żelu zawiera lidokainę chlorowodorek w stężeniu 20 mg/g. Dokumentacja przedkliniczna dotycząca bezpieczeństwa stosowania tego preparatu jest ograniczona i nie obejmuje badań oceniających potencjał rakotwórczy, mutagenny ani wpływ na płodność. Brak danych w tych obszarach stanowi istotne ograniczenie, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka. W materiałach źródłowych nie przedstawiono wyników standardowych testów genotoksyczności ani badań na zwierzętach dotyczących wpływu na płodność.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivabradine Viatris 5 mg
Iwabradyna, poddana szerokim badaniom przedklinicznym, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa bez istotnych działań niepożądanych na układy fizjologiczne. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu na psach stosowano dawki 2, 7 oraz 24 mg/kg mc./dobę przez rok, co ujawniło przemijające zmiany w siatkówce związane z farmakodynamicznym wpływem na prądy Ih, bez uszkodzeń strukturalnych oka. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności, a badania rakotwórczości nie potwierdziły onkogennego potencjału iwabradyny. Ocena wpływu na rozrodczość wskazała brak negatywnego wpływu na płodność u szczurów obu płci, jednak teratogenność ujawniono w postaci zwiększonej częstości wad serca u płodów szczurów oraz sporadycznych wad kończyn u królików przy ekspozycji porównywalnej z dawkami terapeutycznymi u ludzi.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, organogeneza, potencjał mutagenny, prąd If, prąd Ih, profil bezpieczeństwa, ryzyko środowiskowe, ryzyko teratogenne, teratogenność, toksyczność iwabradyny, układ sercowo-naczyniowy płodu, uszkodzenie strukturalne oka, wady serca płodu, wrodzony brak palców, zmiany w siatkówce - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Defur 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tolterodyny obejmowały szeroki zakres analiz farmakologicznych, toksykologicznych oraz wpływu na reprodukcję, które nie wykazały istotnych klinicznie działań niepożądanych poza tymi wynikającymi z mechanizmu działania leku. Badania toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej potwierdziły brak mutagenności i działania rakotwórczego. W modelach zwierzęcych (myszy, króliki) tolterodyna nie wpływała negatywnie na płodność ani funkcjonowanie układu rozrodczego, jednak przy stężeniach w osoczu 7-20-krotnie przekraczających wartości terapeutyczne u ludzi obserwowano zgony zarodków i wady wrodzone.
AUC, blokada prądu potasowego, Cmax, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, gen HERG, genotoksyczność, kanał potasowy, odstęp QT, potencjał czynnościowy, potencjał mutagenny, repolaryzacja, ryzyko onkogenne, stężenie w osoczu, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, tolterodyna, wada wrodzona, włókna Purkiniego, zgon zarodka - Leksykon substancji czynnych
Kandesartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kandesartan cyleksetyl, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje w badaniach przedklinicznych działanie obniżające parametry erytrocytarne (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz wywołuje zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, rozstrzenie kanalików nerkowych i podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany te są wtórne do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzenia przepływu nerkowego, nie mając istotnego znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych. Kandesartan indukuje także rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym, bez klinicznej istotności w dawkach stosowanych u ludzi. W badaniach na młodych szczurach obserwowano zmniejszenie masy ciała i masy serca przy dawce 10 mg/kg, co odpowiada ekspozycji 7-78-krotnie wyższej niż u dzieci (0,2 mg/kg dla 1-6 lat i 16 mg dla 6-17 lat), jednak brak jest określonego NOEL i marginesu bezpieczeństwa dla tych efektów.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, dysfagia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, kreatynina, krwinki czerwone, mocznik, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, przepływ nerkowy, rozstrzenie kanalików nerkowych, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Carmustine Waymade
Karmustyna wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko toksyczności płucnej, która może wystąpić u 30% pacjentów, szczególnie przy skumulowanej dawce 1200-1500 mg/m². Powikłania takie jak nacieki i włóknienie płuc mogą pojawić się do 3 lat po terapii, a czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu, choroby układu oddechowego, wcześniejsze zmiany radiologiczne, napromienianie klatki piersiowej oraz stosowanie innych leków pulmonotoksycznych. Przed terapią konieczne jest wykonanie badań czynności płuc (FVC, DLCO) oraz RTG klatki piersiowej, a podczas leczenia regularne kontrole, zwłaszcza u pacjentów z FVC lub DLCO <70%. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu wysokich dawek karmustyny (np. 600 mg/m²) w schematach kondycjonujących przed przeszczepieniem komórek macierzystych, zwłaszcza u kobiet, ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności płucnej i innych powikłań.
busulfan, działanie rakotwórcze, erytrocyty, hepatotoksyczność, kardiotoksyczność, leukocyty, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, naświetlanie całego ciała, natężona pojemność życiowa, neutropeniczne zapalenie jelit, pojemność dyfuzyjna płuc, przeszczepienie komórek krwiotwórczych, przeszczepienie komórek macierzystych, schemat BEAM, schemat CBV, tętnica szyjna, toksyczność płucna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, włóknienie płuc, zaburzenia elektrolitowe, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aspirin Complex Zatoki 500 mg + 30 mg
Produkt leczniczy Aspirin Complex Zatoki zawiera kwas acetylosalicylowy (500 mg) oraz chlorowodorek pseudoefedryny (30 mg). Kwas acetylosalicylowy wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, jednak u zwierząt obserwowano nefrotoksyczność oraz owrzodzenia przewodu pokarmowego. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej kwas acetylosalicylowy wykazywał działanie teratogenne, w tym zaburzenia implantacji, toksyczność na zarodek i płód oraz upośledzenie zdolności uczenia się potomstwa po ekspozycji wewnątrzmacicznej.
chlorowodorek pseudoefedryny, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, implantacja jaja płodowego, kwas acetylosalicylowy, obrzęk błony śluzowej nosa, opóźnienie kostnienia, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przekrwienie błony śluzowej nosa, pseudoefedryna, rozwój okołoporodowy, rozwój poporodowy, salicylany, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, uszkodzenie nerek, zaburzenia uczenia się, zmniejszenie masy płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilaxten 2,5 mg/ml
Bilastyna, substancja czynna leku Bilaxten (2,5 mg/ml, roztwór doustny), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w szerokim zakresie badań przedklinicznych. Badania farmakologiczne bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach reprodukcyjnych zaobserwowano negatywne efekty, takie jak przed- i poimplantacyjna utrata płodów u szczurów oraz niepełne kostnienie kości u królików, jednak tylko przy dawkach toksycznych dla samic. Poziomy NOAEL były ponad 30-krotnie wyższe niż ekspozycja u ludzi przy zalecanej dawce, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Ponadto, bilastyna nie wpływała na płodność szczurów nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie zmieniając parametrów rozrodczych, takich jak współczynnik łączenia w pary czy wskaźniki płodności.
autoradiografia, badanie farmakologiczne, badanie laktacji, badanie przedkliniczne, bilastyna, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, dystrybucja leku, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, kumulacja w OUN, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, poimplantacyjna utrata płodu, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, właściwość farmakokinetyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ValproLEK 500 500 mg
Przedkliniczne badania walproinianu sodu wykazały jego wyraźny potencjał teratogenny, potwierdzony morfologicznymi i funkcjonalnymi zmianami w układzie słuchowym oraz wadami rozwojowymi u myszy, szczurów i królików. Ocena mutagenności dała wyniki zależne od modelu i drogi podania: brak mutagenności in vitro, brak aberracji chromosomowych po podaniu doustnym in vivo, ale uszkodzenia DNA po podaniu dootrzewnowym. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększoną wymianę chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką leczonych walproinianem, jednak znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje niejasne. Dane dotyczące działania rakotwórczego nie wskazują na istotne ryzyko dla człowieka.
aberracja chromosomowa, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hepatocyt, kwas walproinowy, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, niepłodność męska, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, spermatogeneza, szpik kostny, teratogenność, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, walproinian sodu, właściwości teratogenne, wpływ na rozrodczość, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenie zachowania, zanik jądra, zmiana histopatologiczna, zwyrodnienie jądra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Concor Cor 1,25 1,25 mg
Przedkliniczne badania bisoprololu fumaranu, substancji czynnej preparatu Concor Cor, obejmowały szeroki zakres analiz farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny potencjalnego działania rakotwórczego. Wyniki badań toksyczności po podaniu pojedynczym i wielokrotnym nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, a testy genotoksyczności i mutagenności potwierdziły brak uszkodzeń DNA czy mutacji genetycznych. Ponadto, badania karcynogenności nie wskazały na zwiększone ryzyko rozwoju nowotworów, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa bisoprololu w kontekście długotrwałego stosowania.
badanie toksykologiczne, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, Concor Cor, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt toksyczny, genotoksyczność, mutacja genetyczna, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, resorpcja płodu, ryzyko mutagenne, toksyczność matczyna, toksyczność zarodkowa, uszkodzenie DNA, wada rozwojowa, właściwość genotoksyczna, zagrożenie karcynogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rifamazid 150 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Rifamazid zawiera ryfampicynę (150 mg lub 300 mg) oraz izoniazyd (100 mg lub 150 mg) w formie kapsułek twardych. Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tej kombinacji są ograniczone, brak jest szczegółowych wyników badań dotyczących toksyczności ostrej (LD50), toksyczności przewlekłej, potencjału genotoksycznego, karcynogenności oraz toksyczności reprodukcyjnej na modelach zwierzęcych. Nie przeprowadzono długoterminowych badań oceniających mutagenność i rakotwórczość obu substancji czynnych w preparacie Rifamazid. W dokumentacji nie uwzględniono również szczegółowych danych dotyczących bezpieczeństwa azorubiny (E 122), barwnika syntetycznego obecnego w produkcie.
azorubina, badanie kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, izoniazyd, kapsułki twarde, karcynogenność, LD50, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rifamazid, rozwój zarodkowo-płodowy, ryfampicyna, test mutagenności, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Asparaginian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
L-ornityny L-asparaginian, stosowany w leczeniu chorób wątroby i obecny w preparatach Hepa-Merz (5 g/10 ml koncentratu), OptiHepan (3 g/5 g granulatu) oraz Ornispar (3 g/5 g i 6 g/10 g granulatu), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Analizy farmakologiczne nie wykazały szczególnego ryzyka przy dawkach terapeutycznych, a badania toksyczności przewlekłej nie wskazały na istotne zagrożenia dla organizmów poddanych ekspozycji. Ponadto, testy mutagenności dla składników aktywnych preparatów OptiHepan i Ornispar nie ujawniły potencjału genotoksycznego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania w kontekście ryzyka mutagennego.
Pomimo pozytywnych wyników, istnieją istotne ograniczenia w danych przedklinicznych dotyczących L-ornityny L-asparaginianu. Brak jest kompleksowych badań oceniających potencjalne działanie karcynogenne dla wszystkich trzech preparatów. W zakresie wpływu na reprodukcję, choć badania dla Hepa-Merz nie wykazały szczególnego ryzyka, to jednak dane dotyczące dawkowania i pełnej oceny wpływu na płodność oraz rozwój płodu są niewystarczające dla wszystkich analizowanych produktów. W związku z tym, pomimo akceptowalnego profilu bezpieczeństwa, konieczne jest dalsze monitorowanie i uzupełnienie badań w tych obszarach, aby zapewnić pełną ocenę ryzyka stosowania L-ornityny L-asparaginianu w praktyce klinicznej.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, choroba wątroby, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, karcynogenność, koncentrat do roztworu do infuzji, L-ornityna L-asparaginian, mutagenność, Ornithini aspartas, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przewlekła toksyczność, rozwój płodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Cynku undecylenian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Undecylenian cynku, stosowany jako substancja czynna w preparatach przeciwgrzybiczych, wykazuje niski poziom toksyczności ostrej, z wartością LD50 przy podaniu doustnym u szczurów wynoszącą 2500 mg/kg masy ciała. Porównawczo, monoetanoloamid kwasu undecylenowego wykazuje LD50 w zakresie 2500-3500 mg/kg w zależności od drogi podania i gatunku zwierząt. Długotrwałe podawanie kwasu undecylenowego w dawce dobowej do 400 mg/kg przez okres do 9 miesięcy nie wywołało objawów toksycznych ani zmian morfologicznych w narządach rozrodczych szczurów i myszy. Badania genotoksyczności, w tym test Amesa, nie wykazały mutagenności ani działania rakotwórczego dla obu substancji, co potwierdza ich bezpieczeństwo w kontekście potencjalnego ryzyka genetycznego i nowotworowego.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, cynk undecylenian, dawka śmiertelna, działanie drażniące, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzym mitochondrialny, genotoksyczność, keratyna naskórka, kwas undecylenowy, LD50, monoetanoloamid kwasu undecylenowego, Mykodermina, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, preparat przeciwgrzybiczny, Salmonella typhimurium, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, undecylenian cynku, Unguentum undecylenicum, właściwość mutagenna, wpływ toksyczny, zmiana histopatologiczna, zmiana morfologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fraxiparine 2850 j.m. a.Xa/0,3 ml
Bezpieczeństwo stosowania nadroparyny wapniowej (Fraxiparine) zostało potwierdzone w szerokim zakresie badań przedklinicznych, obejmujących farmakologię, toksykologię, genotoksyczność oraz karcynogenność. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Testy toksyczności po wielokrotnym podaniu na różnych gatunkach zwierząt nie ujawniły patologicznych zmian narządowych ani objawów toksyczności systemowej przy dawkach klinicznych od 2 850 j.m. AXa/0,3 ml do 9 500 j.m. AXa/1 ml. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego ani uszkodzeń materiału genetycznego, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne preparatu.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Fraxiparine, materiał genetyczny, mutacja genowa, nadroparyna wapniowa, ośrodkowy układ nerwowy, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, toksyczność systemowa, toksyczny wpływ na rozród, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie rozwojowe, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapin Krka 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny wykazały, że mediana dawki śmiertelnej (LD50) wynosi około 210 mg/kg masy ciała u myszy oraz 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów i małp tolerowane były dawki doustne do 100 mg/kg mc. Toksyczność ostra objawiała się u gryzoni zmniejszeniem aktywności, śpiączką, drżeniami i drgawkami klonicznymi, u psów sedacją, ataksją, tachykardią i dusznością, a u małp prostracją i zaburzeniami świadomości. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym zależne od dawki leukopenie u myszy i szczurów oraz przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę. Wysokie dawki powodowały także zmniejszenie wskaźników wzrostu oraz przemijające zmiany w narządach rozrodczych szczurów, związane ze zwiększonym stężeniem prolaktyny.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki macierzyste układu krwiotwórczego, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, tachykardia, toksyczność hematologiczna, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Detriol 0,5 mcg
Przedkliniczne badania kalcytriolu, substancji czynnej leku Detriol, wykazały, że długotrwałe i powtarzane podawanie w nadmiernych dawkach prowadzi do hiperkalcemii, która jest głównym mechanizmem toksyczności. Hiperkalcemia, zależna od stężenia wapnia we krwi i czasu jej trwania, wywołuje pełne spektrum działań niepożądanych. W modelach zwierzęcych zaobserwowano również potencjalne działanie teratogenne kalcytriolu, wynikające z zaburzeń gospodarki wapniowej podczas rozwoju płodowego, jednak efekt ten występował przy dawkach znacznie przekraczających stosowane klinicznie, co wskazuje na odpowiedni margines bezpieczeństwa. Brak jest danych dotyczących długoterminowego potencjału rakotwórczego, jednak negatywne wyniki testów mutagenności (test Amesa) i genotoksyczności (test mikrojądrowy u myszy) sugerują niskie ryzyko kancerogenności.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fladios 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne diosminy, substancji czynnej leku Fladios w dawce 500 mg, nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Wielokrotne podawanie zmikronizowanej diosminy nie powodowało klinicznie istotnych zmian patologicznych ani zaburzeń funkcjonalnych w badanych układach i narządach. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak mutagennego działania, nie stwierdzono również aberracji chromosomowych ani uszkodzeń DNA. Ponadto, badania kancerogenności na modelach zwierzęcych nie wykazały zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów przy długotrwałej ekspozycji na diosminę.
aberracja chromosomowa, badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, diosmina zmikronizowana, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcje rozrodcze, genotoksyczność, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, toksyczność wielokrotna, właściwości kancerogenne, zdrowie reprodukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gopten 2,0 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa trandolaprylu wykazały, że podawanie dawki ≥ 10 mg/kg masy ciała na dobę u zwierząt doświadczalnych prowadzi do zwiększonej częstości występowania poszerzonych miedniczek nerkowych u potomstwa. Pomimo tych zmian strukturalnych w nerkach, nie zaobserwowano negatywnego wpływu na ogólny rozwój potomstwa, co wskazuje na brak klinicznie istotnych zaburzeń rozwojowych. Badania mutagenności potwierdziły brak działania mutagennego trandolaprylu we wszystkich testowanych dawkach, eliminując ryzyko indukcji zmian genetycznych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cetraxal 2 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cyprofloksacyny, substancji czynnej leku Cetraxal w postaci kropli do uszu (2 mg/ml), wykazały brak działania rakotwórczego oraz brak istotnych zaburzeń reprodukcyjnych i rozwojowych. Tolerancja miejscowa w obrębie zewnętrznego przewodu słuchowego była dobra, a objawy toksyczne u zwierząt laboratoryjnych pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach zaobserwowano natomiast artropatię u niedojrzałych zwierząt, charakterystyczną dla chinolonów, zależną od wieku, gatunku oraz dawki, przy czym dawka 30 mg/kg powodowała minimalne zmiany w stawach.
artropatia, chinolony, choroba stawów, cyprofloksacyna, działanie ototoksyczne, działanie rakotwórcze, kosteczki słuchowe, krople do uszu, margines bezpieczeństwa, profil bezpieczeństwa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność reprodukcyjna, ucho środkowe, uszkodzenie chrząstki stawowej, zewnętrzny przewód słuchowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Osteogenon –
Kompleks osseiny i hydroksyapatytu, będący aktywnym składnikiem leku Osteogenon (830 mg/tabletka powlekana, zawierająca około 444 mg hydroksyapatytu, 178 mg wapnia oraz 82 mg fosforu), przeszedł szeroką ocenę bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Długotrwałe podawanie w dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne nie spowodowało toksycznych zmian w narządach, parametrach biochemicznych ani zachowaniu zwierząt. Testy genotoksyczności (test Amesa, aberracji chromosomowych, mikrojądrowy) nie potwierdziły działania mutagennego ani klastogennego, a badania kancerogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów.
aberracja chromosomowa, badanie toksykologiczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, hydroksyapatyt, kompleks osseiny i hydroksyapatytu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne krwi, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa farmakologicznego, test Amesa, test genotoksyczności, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, wskaźnik bezpieczeństwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etopiryna PRO 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego, głównego składnika Etopiryny PRO, nie wykazały działania rakotwórczego ani mutagennego w teście Amesa, jednak obserwowano aberracje chromosomalne w ludzkich fibroblastach, co sugeruje potencjalny wpływ na materiał genetyczny w specyficznych warunkach. W modelach zwierzęcych substancja wykazywała działanie teratogenne, obejmujące zaburzenia zagnieżdżenia jaja płodowego, embrio- i fetotoksyczność oraz negatywny wpływ na uczenie się potomstwa. Ponadto kwas acetylosalicylowy hamował owulację u szczurów, wskazując na możliwe zaburzenia płodności. Ostra toksyczność jest znacząca – dawki powyżej 10 g u dorosłych i 4 g u dzieci mogą prowadzić do śmiertelnych zatruć, przy czym stężenia kwasu salicylowego w osoczu 300-350 μg/ml wywołują objawy zatrucia, a 400-500 μg/ml mogą skutkować śpiączką i zgonem.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valhit 450 mg
Valhit (walgancyklowir) jest prolekiem gancyklowiru, stosowanym doustnie, z dawką 900 mg dwa razy na dobę odpowiadającą dożylnej dawce 5 mg/kg mc. gancyklowiru. W terapii CMV zapalenia siatkówki u dorosłych zaleca się leczenie początkowe 900 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, a następnie leczenie podtrzymujące 900 mg raz na dobę. Po przeszczepie nerki lub innych narządów miąższowych dawka profilaktyczna wynosi 900 mg raz na dobę, rozpoczynając w ciągu 10 dni po transplantacji i kontynuując przez 100-200 dni. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie wzoru: dawka [mg] = 7 × BSA × Clcr, z uwzględnieniem powierzchni ciała (wg Mostellera) i klirensu kreatyniny (wg Schwartza), z maksymalnym Clcr 150 ml/min/1,73 m². Dawkę zaokrągla się do najbliższej wielokrotności 25 mg, maksymalnie do 900 mg, preferując zawiesinę doustną dla precyzyjnego dawkowania.
biodostępność leku, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, czynnik krwiotwórczy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gancyklowir, hemodializa, klirens kreatyniny, leukopenia, metoda enzymatyczna, metoda Jaffe’go, neutropenia, niedokrwistość, pancytopenia, powierzchnia ciała, przeszczep narządu miąższowego, stężenie kreatyniny w surowicy, tabletka powlekana, toksyczne działanie na szpik kostny, trombocytopenia, walgancyklowir, wzór Mostellera, wzór Schwartza, zaburzenie hematologiczne, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zoxin-med 20 mg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa ketokonazolu, substancji czynnej zawartej w szamponie leczniczym Zoxin-med (20 mg/ml), została przeprowadzona na modelach zwierzęcych (myszy i szczury) z zastosowaniem dawki doustnej 80 mg/kg/dobę, co odpowiada 10-krotności dawki terapeutycznej u ludzi. Badania toksykologiczne wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego ketokonazolu w tej dawce, co wskazuje na brak indukcji nowotworów oraz uszkodzeń materiału genetycznego komórek. Wyniki te potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście potencjalnego ryzyka kancerogennego i genotoksycznego przy wysokich dawkach substancji czynnej.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ketokonazol, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, profil bezpieczeństwa, substancja aktywna farmakologicznie, szampon leczniczy, toksyczność ostra, wady rozwojowe płodu, wchłanianie ogólnoustrojowe, Zoxin-med - Leksykon substancji czynnych
Gliklazyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne gliklazydu, obejmujące testy powtarzanych dawek, genotoksyczności oraz wpływu na rozród i rozwój płodu, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa tej substancji. Nie stwierdzono istotnych objawów toksyczności ani działania genotoksycznego, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego. W badaniach rozrodczych nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność ani zdolność reprodukcyjną zwierząt. Ponadto, brak działania teratogennego potwierdzono pomimo obserwacji zmniejszenia masy ciała płodów przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną dla ludzi (25-krotnie wyższych, a w przypadku preparatu Diazidan przy dawce 9,4 razy wyższej).
badania karcynogenności, badania przedkliniczne, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, Diazidan, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, gliklazyd, maksymalna dawka terapeutyczna, masa płodu, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, wiek reprodukcyjny, wpływ na płodność, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapin Krka 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) u myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast psy tolerują pojedyncze dawki doustne do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności ostrej obejmowały zmniejszenie aktywności, śpiączkę, drżenia, drgawki kloniczne, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) zaobserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym zależne od dawki leukopenię u myszy i niespecyficzne zmniejszenie leukocytów u szczurów. U psów dawki 8-10 mg/kg/dobę (AUC 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg) powodowały przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość, bez uszkodzenia komórek progenitorowych szpiku. U szczurów odnotowano zmiany endokrynologiczne związane ze wzrostem prolaktyny, prowadzące do zmniejszenia masy jajników i macicy oraz zmian morfologicznych w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, zaburzenia endokrynologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clopizam 50 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa klozapiny, substancji czynnej produktu leczniczego Clopizam (dostępnego w dawkach 25 mg, 50 mg, 100 mg i 200 mg), nie wykazała istotnych zagrożeń dla funkcji życiowych organizmu. Badania farmakologiczne na modelach zwierzęcych potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Wielokrotne podawanie leku nie spowodowało efektów toksycznych ani kumulacji substancji czynnej, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa w warunkach klinicznych. Testy genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały ryzyka mutagennego ani rakotwórczego, co dodatkowo potwierdza bezpieczeństwo stosowania klozapiny.
badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, genotoksyczność, klozapina, mutagenność, nadzór porejestracyjny, nowotwór złośliwy, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcinogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój prenatalny, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wiek rozrodczy