zaburzenie czynności wątroby
Zaburzenia czynności wątroby to szeroki termin obejmujący różnorodne nieprawidłowości w funkcjonowaniu tego kluczowego narządu. Wątroba pełni liczne funkcje metaboliczne, w tym detoksykację, syntezę białek osocza, magazynowanie glikogenu oraz produkcję żółci. Dysfunkcja wątroby może objawiać się zmianami biochemicznymi, klinicznymi lub histopatologicznymi.
Etiologia zaburzeń wątrobowych jest zróżnicowana i obejmuje infekcje wirusowe (WZW typu A, B, C, D, E), choroby autoimmunologiczne, zaburzenia metaboliczne, uszkodzenia toksyczne (w tym polekowe), alkoholową chorobę wątroby, niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby (NAFLD), oraz choroby dziedziczne (np. hemochromatoza, choroba Wilsona).
Diagnostyka zaburzeń czynności wątroby opiera się na badaniach laboratoryjnych (enzymy wątrobowe, bilirubina, albuminy, wskaźniki krzepnięcia), obrazowych (USG, CT, MRI, elastografia) oraz inwazyjnych (biopsja wątroby). Podwyższone poziomy aminotransferaz (ALT, AST) wskazują na uszkodzenie hepatocytów, podczas gdy wzrost fosfatazy alkalicznej i GGTP sugeruje cholestazę.
Postępowanie kliniczne zależy od etiologii i stopnia zaawansowania choroby. Obejmuje leczenie przyczynowe, eliminację czynników uszkadzających, farmakoterapię objawową oraz w zaawansowanych przypadkach kwalifikację do przeszczepienia wątroby. Wczesna identyfikacja zaburzeń czynności wątroby ma kluczowe znaczenie dla skutecznego leczenia i zapobiegania progresji do niewydolności wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprom Forte 400 mg
Ibuprofen w dawce do 1200 mg/dobę, stosowany bez recepty, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, zależne od dawki oraz czasu terapii. Najczęściej dotyczą one przewodu pokarmowego, gdzie obserwuje się dolegliwości takie jak ból brzucha, nudności, niestrawność (częstość niezbyt często) oraz poważniejsze powikłania, w tym wrzody trawienne, perforację i krwawienia (bardzo rzadko), które mogą mieć skutki śmiertelne, zwłaszcza u osób starszych. Długotrwałe stosowanie ibuprofenu, szczególnie w dawkach do 2400 mg/dobę, wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka tętniczych incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu. Ponadto, bardzo rzadko mogą wystąpić ciężkie reakcje hematologiczne (np. agranulocytoza, pancytopenia) oraz ostre uszkodzenie nerek, manifestujące się wzrostem stężenia mocznika, obrzękami i hipernatremią.
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ból brzucha, choroba Crohna, dysfagia, hipernatremia, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja, plamica, pokrzywka, polekowa reakcja z eozynofilią, reakcja nadwrażliwości, retencja sodu, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, sztywność karku, szum uszny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wybroczyny, zaburzenia hematopoezy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zapalenie jelita grubego, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vasilip 20 mg
Przedawkowanie symwastatyny, substancji czynnej leku Vasilip (dostępnego w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg), stanowi potencjalnie poważne zagrożenie kliniczne, choć dotychczasowe dane wskazują na stosunkowo niskie ryzyko trwałych powikłań. Maksymalna odnotowana dawka jednorazowa wynosiła 3,6 g, a wśród możliwych objawów przedawkowania wyróżnia się rabdomiolizę z podwyższonym stężeniem kinazy kreatynowej, zaburzenia czynności wątroby (wzrost AspAT, AlAT), bóle mięśniowe, objawy żołądkowo-jelitowe oraz zaburzenia neurologiczne. Nie określono dokładnych dawek progowych dla większości objawów, jednak ryzyko poważnych powikłań wzrasta powyżej dawki terapeutycznej.
AlAT, amiodaron, AspAT, ból mięśniowy, CK, cyklosporyna, enzym mięśniowy, enzym wątrobowy, fibrat, hepatocyt, inhibitor CYP3A4, kinaza kreatynowa, kreatynina, marker uszkodzenia mięśni, mialgia, mięsień prążkowany, mocznik, niewydolność nerek, parametr laboratoryjny, płukanie żołądka, rabdomioliza, symwastatyna, Vasilip, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Finjuve 2,275 mg/ml
Finjuve to miejscowy preparat w postaci aerozolu zawierający 2,275 mg/ml finasterydu, stosowany w leczeniu łysienia androgenowego u mężczyzn. Zalecane dawkowanie to jedno do czterech rozpyleń dziennie na obszary skóry głowy dotknięte łysieniem, co odpowiada dawkom od 114 μg do 456 μg finasterydu. Maksymalna dawka nie powinna być przekraczana. Efekty terapeutyczne obserwuje się zwykle po 3-6 miesiącach regularnego stosowania, a terapia powinna być monitorowana przez lekarza. Opakowanie zawiera roztwór na maksymalnie 180 rozpyleń, co przy dawkowaniu 1 rozpylenie/dzień wystarcza na 6 miesięcy terapii, a przy 4 rozpyleń/dzień na 45 dni. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, natomiast stosowanie u osób poniżej 18. roku życia nie jest zalecane.
aerozol na skórę, aplikacja roztworu, aplikator, dawka terapeutyczna, finasteryd, łysienie androgenowe, maksymalna dawka, obszar łysienia, pompka rozpylająca, preparat leczniczy, regularne stosowanie, roztwór leczniczy, skóra głowy, stosowanie miejscowe, zaburzenia czynności, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lanzul 30 mg
Lanzul (lanzoprazol) stosowany jest w różnych jednostkach chorobowych przewodu pokarmowego z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych. W chorobie wrzodowej dwunastnicy zaleca się 30 mg raz na dobę przez 2 tygodnie, z możliwością przedłużenia o kolejne 2 tygodnie. W chorobie wrzodowej żołądka oraz refluksowym zapaleniu przełyku stosuje się 30 mg raz na dobę przez 4 tygodnie, z opcją przedłużenia terapii o kolejne 4 tygodnie w przypadku braku wyleczenia. Profilaktyka i leczenie owrzodzeń u pacjentów przyjmujących NLPZ wymaga 15-30 mg raz na dobę, natomiast w zespole Zollingera-Ellisona dawka początkowa wynosi 60 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 180 mg dzielonych na dwie dawki. W eradykacji Helicobacter pylori zaleca się 30 mg dwa razy na dobę przez 7 dni w skojarzeniu z antybiotykami (klarytromycyna 250-500 mg i amoksycylina 1 g lub metronidazol 400-500 mg, oba podawane dwa razy na dobę), co pozwala osiągnąć skuteczność do 90%.
amoksycylina, choroba refluksowa przełyku, choroba wątroby, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, eradykacja Helicobacter pylori, Helicobacter pylori, klarytromycyna, lanzoprazol, Lanzul, metronidazol, niesteroidowe leki przeciwzapalne, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, refluksowe zapalenie przełyku, reinfekcja, sonda żołądkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dicloberl 50 50 mg
Dicloberl 50, zawierający 50 mg diklofenaku sodowego w formie czopków doodbytniczych, jest wskazany do stosowania u dorosłych i osób w podeszłym wieku z dawkowaniem od 50 mg do 150 mg na dobę, podzielonym na 1-3 dawki. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, jednak lek jest przeciwwskazany w ciężkiej niewydolności tych narządów. Preparat nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży. Czopki należy aplikować głęboko do odbytu, najlepiej po wypróżnieniu, aby zapewnić optymalną skuteczność i komfort pacjenta.
czopek doodbytniczy, dawka skuteczna, diklofenak sodowy, działanie niepożądane, farmakoterapia, monitorowanie kliniczne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, podanie doodbytnicze, populacja pediatryczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie reumatyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Seretide 125 (125 mcg + 25 mcg)/dawkę inh.
Dawkowanie leku Seretide powinno być indywidualnie dostosowane do stopnia ciężkości astmy u pacjenta, z uwzględnieniem zawartości flutykazonu propionianu. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, podawanej dwa razy na dobę, aby zapewnić kontrolę objawów. Dla dorosłych i młodzieży ≥12 lat dostępne są dawki: Seretide 50 (25 μg salmeterolu + 50 μg flutykazonu), Seretide 125 (25 μg salmeterolu + 125 μg flutykazonu) oraz Seretide 250 (25 μg salmeterolu + 250 μg flutykazonu). U dzieci ≥4 lat stosuje się Seretide 50 w dawce 2 inhalacje dwa razy na dobę, z maksymalną dawką flutykazonu 100 μg dwa razy na dobę. W przypadku kontroli objawów możliwe jest zmniejszenie intensywności leczenia poprzez monoterapię wziewnym kortykosteroidem lub zmianę dawkowania na raz dziennie, zgodnie z oceną lekarza. Seretide 50 nie jest wskazany u pacjentów z ciężką astmą, gdzie najpierw należy ustalić odpowiednią dawkę kortykosteroidu.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hiconcil 500 mg
Podczas ustalania dawkowania amoksycyliny w preparacie Hiconcil, kluczowe jest uwzględnienie rodzaju zakażenia, przewidywanych patogenów oraz ich wrażliwości, a także indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek, masa ciała i czynność nerek. Preparat dostępny jest w kapsułkach zawierających 250 mg lub 500 mg amoksycyliny trójwodnej. Dawkowanie u dorosłych i dzieci ≥40 kg jest zróżnicowane w zależności od wskazania, np. ostre bakteryjne zapalenie zatok: 250–500 mg co 8 godzin lub 750 mg–1 g co 12 godzin, a w ciężkich zakażeniach 750 mg–1 g co 8 godzin; ostre zapalenie pęcherza moczowego: 3 g dwa razy na dobę przez jeden dzień; choroba z Lyme w postaci wczesnej: 500 mg–1 g co 8 godzin do maksymalnej dawki 4 g/dobę przez 10–21 dni. Terapia powinna być możliwie krótka i dostosowana do odpowiedzi klinicznej, z uwzględnieniem oficjalnych wytycznych antybiotykoterapii.
amoksycylina trójwodna, bakteriomocz, bakteryjne zapalenie zatok, choroba z Lyme, dializa otrzewnowa, dur brzuszny, dur rzekomy, dysfagia, GFR, Helicobacter pylori, hemodializa, inhibitor pompy protonowej, kapsułka twarda, klarytromycyna, lanzoprazol, lek przeciwbakteryjny, metronidazol, odmiedniczkowe zapalenie nerek, omeprazol, paciorkowcowe zapalenie migdałków, podanie doustne, pozaszpitalne zapalenie płuc, protezowanie stawów, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropień okołozębowy, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie, zapalenie gardła, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – AirFluSal Forspiro 50 mcg + 250 mcg
AirFluSal Forspiro to lek wziewny dostępny w dwóch dawkach: 50 µg salmeterolu + 250 µg flutykazonu propionianu oraz 50 µg salmeterolu + 500 µg flutykazonu propionianu na dawkę inhalacyjną. Zalecane dawkowanie u dorosłych z astmą oskrzelową to jedna dawka inhalacyjna dwa razy na dobę, odpowiednio 50/250 µg lub 50/500 µg. W przypadku POChP stosuje się dawkę 50/500 µg dwa razy na dobę. Skuteczność terapii zależy od regularnego stosowania, nawet przy braku objawów, a dawka powinna być dostosowywana indywidualnie, z dążeniem do stosowania najmniejszej skutecznej dawki. W razie konieczności zmniejszenia dawki poniżej dostępnej w AirFluSal Forspiro, należy rozważyć inne preparaty złożone o niższej dawce kortykosteroidu lub monoterapię wziewnym kortykosteroidem.
astma oskrzelowa, ciężka astma, dawka inhalacyjna, długo działający beta-2-mimetyk, dolegliwości nocne, flutykazon propionian, kontrola objawów, łagodna astma, lek doraźny, objawy dzienne, POChP, podawanie wziewne, proszek do inhalacji, przepływ w drogach oddechowych, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekła umiarkowana astma, salmeterol, terapia podtrzymująca, wziewny kortykosteroid, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levosimendan Zentiva 2,5 mg/ml
Levosimendan Zentiva (2,5 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji) jest wskazany do stosowania wyłącznie w warunkach szpitalnych, pod ścisłym nadzorem monitoringu hemodynamicznego i doświadczonego personelu. Standardowy schemat dawkowania obejmuje dawkę nasycającą 6-12 µg/kg mc. podawaną dożylnie przez 10 minut oraz infuzję ciągłą w dawce 0,1 µg/kg mc./min, z możliwością modyfikacji w zakresie 0,05-0,2 µg/kg mc./min w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta. U pacjentów stosujących jednocześnie leki rozszerzające naczynia lub inotropowe dożylne zaleca się niższą dawkę nasycającą (6 µg/kg mc.). Infuzja powinna trwać około 24 godzin u chorych z ostrym zaostrzeniem przewlekłej niewydolności serca, a efekty hemodynamiczne utrzymują się do 9 dni po zakończeniu terapii. Monitorowanie EKG, ciśnienia tętniczego, częstości tętna oraz diurezy jest obligatoryjne przez co najmniej 3 dni po infuzji, a u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby – do 5 dni.
dawka nasycająca, digoksyna, diureza, dostęp centralny, dostęp obwodowy, efekt hemodynamiczny, infuzja ciągła, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, lek inotropowy, lek rozszerzający naczynia, lewozymendan, monitorowanie parametrów, nasilenie objawów, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, odpowiedź hemodynamiczna, tachykardia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trund 1000 mg
Lek Trund (lewetyracetam) dostępny jest w tabletkach powlekanych o mocach 250 mg, 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg, a dawkowanie należy indywidualnie dostosować do wieku, masy ciała oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych i młodzieży (≥12 lat) o masie ciała ≥50 kg początkowa dawka wynosi 500 mg dwa razy na dobę, z możliwością rozpoczęcia od 250 mg dwa razy na dobę w przypadku ryzyka działań niepożądanych. Maksymalna dawka może sięgać 1500 mg dwa razy na dobę, z modyfikacją dawki co 2-4 tygodnie o 250 mg lub 500 mg. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie ustala się na podstawie klirensu kreatyniny (CLkr) skorygowanego do powierzchni ciała, z dawkami od 250 mg do 1500 mg dwa razy na dobę w zależności od stopnia niewydolności nerek. W przypadku dializowanych pacjentów dawka wynosi 500-1000 mg raz na dobę, z dawką uzupełniającą po dializie 250-500 mg. U dzieci i młodzieży o masie ciała <50 kg dawka jest obliczana na podstawie masy ciała i klirensu kreatyniny według wzoru Schwartza, z dawkami od 3,5 do 30 mg/kg mc. dwa razy na dobę, a u niemowląt od 1 miesiąca do 6 miesięcy od 7 do 21 mg/kg mc. dwa razy na dobę. W przypadku dawek poniżej 250 mg lub niemożności połknięcia tabletek zaleca się stosowanie roztworu doustnego lewetyracetamu.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, częściowy napad padaczkowy, dawka nasycająca, dawka uzupełniająca, dializa, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, lewetyracetam, monoterapia, napad częściowy, niewydolność nerek, powierzchnia ciała, roztwór doustny, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny w surowicy, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, wtórne uogólnienie napadu, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Entecavir Zentiva 1 mg
Przedawkowanie entekawiru, dostępnego w tabletkach powlekanych o dawkach 0,5 mg i 1 mg, stanowi istotne wyzwanie kliniczne, choć dane dotyczące toksyczności są ograniczone. Badania na zdrowych ochotnikach wykazały, że dawki do 20 mg/dobę przez 14 dni oraz jednorazowa dawka 40 mg nie wywoływały niespodziewanych działań niepożądanych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa leku. Niemniej jednak, brak jest danych dotyczących skutków przyjęcia dawek powyżej 40 mg, co podkreśla konieczność monitorowania objawów toksyczności i wdrożenia leczenia wspomagającego w przypadku przedawkowania.
choroba współistniejąca, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, entekawir, entekawir jednowodny, funkcja wątroby i nerek, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, monitorowanie stanu klinicznego, objawy toksyczności, ośrodek toksykologiczny, parametry laboratoryjne, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie entekawiru, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ibum Supermax 600 mg
W terapii ibuprofenem w postaci kapsułek miękkich o dawce 600 mg (Ibum Supermax) zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych typowych dla NLPZ. Standardowa dawka u dorosłych to 600 mg jednorazowo, z możliwością powtórzenia co 6-8 godzin, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 1200 mg bez konsultacji lekarskiej. Lek powinien być stosowany doraźnie i krótkotrwale, a jeśli konieczne jest stosowanie powyżej 3 dni lub nasilenie objawów, wymagana jest konsultacja. Eskalacja dawki do 600 mg jest dopuszczalna tylko po nieskuteczności dawki 400 mg. Podawanie leku powinno odbywać się podczas lub bezpośrednio po posiłku, aby zmniejszyć ryzyko podrażnień żołądka, z zachowaniem ostrożności, by nie zwiększać dawki ani nie skracać odstępów między dawkami w przypadku opóźnionego działania.
dawka dobowa, działanie niepożądane, Ibum Supermax, ibuprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie doraźne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, owrzodzenie przewodu pokarmowego, podrażnienie żołądka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simlerid 50 mg
Simlerid (sytagliptyna) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając mediana Tmax w zakresie 1-4 godzin, z osoczowym AUC wynoszącym 8,52 µM•hr oraz Cmax na poziomie 950 nM. Bezwzględna biodostępność leku wynosi około 87%, a podawanie podczas posiłku bogatego w tłuszcze nie wpływa na farmakokinetykę. Objętość dystrybucji w stanie równowagi wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie eliminowana jest w postaci niezmienionej z moczem (około 79%), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 ml/min. Lek jest substratem dla hOAT-3 i glikoproteiny p, jednak nie wykazuje istotnych interakcji z enzymami CYP ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
AUC, białka osocza, biodostępność, BMI, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, farmakokinetyka, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PK/PD, schyłkowa niewydolność nerek, Simlerid, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aramlessa 5 mg + 10 mg
Aramlessa to preparat złożony zawierający peryndopryl z argininą oraz amlodypinę bezylan, dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, przyjmowana doustnie rano przed posiłkiem. Lek nie jest wskazany do inicjacji terapii nadciśnienia tętniczego, a stosowanie powinno nastąpić po ustabilizowaniu dawek poszczególnych składników. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≥60 mL/min stosuje się standardowe dawkowanie z regularnym monitorowaniem funkcji nerek i elektrolitów, natomiast u pacjentów z klirensem <60 mL/min preparat złożony jest przeciwwskazany i zaleca się indywidualne dostosowanie dawek składników. U osób starszych i z niewydolnością nerek konieczne jest ostrożne zwiększanie dawki oraz ścisła kontrola parametrów nerkowych, zwłaszcza stężenia kreatyniny i potasu.
amlodypina, Aramlessa, badanie farmakokinetyczne, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, peryndopryl z argininą, peryndoprylat, preparat złożony, stężenie amlodypiny, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, tabletka doustna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Uronorm 10 mg
Bursztynian solifenacyny, substancja czynna preparatu Uronorm, wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z wysoką biodostępnością około 90% i Tmax wynoszącym 3-8 godzin, niezależnym od dawki. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~600 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%), głównie z kwaśną α1-glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem alternatywnych szlaków metabolicznych, co ma znaczenie kliniczne przy zaburzeniach czynności wątroby i stosowaniu inhibitorów CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z moczem (70% aktywności promieniotwórczej po 26 dniach), z udziałem metabolitów, z których tylko 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie.
4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, biodostępność bezwzględna, bursztynian solifenacyny, Cmax, CYP3A4, farmakokinetyka solifenacyny, hemodializa, hipoproteinemia, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens solifenacyny, klirens układowy, liniowa farmakokinetyka, N-glukuronid, N-tlenek solifenacyny, objętość dystrybucji, T½, Tmax, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-glikoproteina - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Scopolamine butylbromide Kalceks
Hioscyna butylobromek (Scopolamine butylbromide Kalceks, 20 mg/ml) wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z silnym bólem brzucha o nieznanej etiologii, gdyż lek może maskować objawy poważnych schorzeń, takich jak procesy zapalne, niedrożność przewodu pokarmowego czy krwawienia. Wskazane jest wdrożenie diagnostyki w przypadku towarzyszących objawów alarmowych, takich jak gorączka, nudności, zmiany rytmu wypróżnień, tkliwość brzucha, hipotonia, omdlenia czy krew w stolcu. U pacjentów z niezdiagnozowaną jaskrą z wąskim kątem przesączania podanie hioscyny może prowadzić do wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, manifestującego się ostrym bólem oka, zaczerwienieniem i zaburzeniami widzenia, co wymaga pilnej konsultacji okulistycznej. Po podaniu pozajelitowym istnieje ryzyko reakcji anafilaktycznych, w tym wstrząsu, dlatego konieczna jest ścisła obserwacja i dostęp do leków przeciwwstrząsowych.
atonia jelit, blokowanie receptorów muskarynowych, ból brzucha, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie niepożądane, hioscyna butylobromek, jaskra z wąskim kątem przesączania, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedrożność przewodu pokarmowego, niewydolność serca, ostry napad jaskry, przewlekłe zapalenie oskrzeli, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, suchość jamy ustnej, tachykardia, tkliwość brzucha, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie akomodacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirzaten 30 mg 30 mg
Mirzaten (mirtazapina półwodna) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 30 mg i 45 mg, z zalecanym dawkowaniem u dorosłych w zakresie 15-45 mg/dobę. Leczenie rozpoczyna się zwykle od 15 mg lub 30 mg, a działanie przeciwdepresyjne ujawnia się po 1-2 tygodniach, z oceną skuteczności po 2-4 tygodniach. W przypadku braku odpowiedzi dawkę można stopniowo zwiększać do maksymalnej 45 mg, a jeśli po kolejnych 2-4 tygodniach nie nastąpi poprawa, leczenie należy zakończyć. Terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy lub do całkowitego ustąpienia objawów, z zaleceniem stopniowego odstawiania leku w celu uniknięcia objawów odstawienia. U osób w podeszłym wieku stosuje się ten sam schemat dawkowania, jednak zwiększanie dawki wymaga ścisłej kontroli lekarskiej.
dawka dobowa, dawka początkowa, dawka skuteczna, depresja, działanie niepożądane, działanie przeciwdepresyjne, efekt terapeutyczny, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina półwodna, objaw odstawienia, odpowiedź kliniczna, odpowiedź terapeutyczna, okres półtrwania, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Piroksykam – Dawkowanie i sposób podawania
Piroksykam jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) stosowanym w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, choroby zwyrodnieniowej stawów oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. Zalecana dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 20 mg na dobę, z możliwością redukcji dawki podtrzymującej do 10 mg u wybranych pacjentów. Lek dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań (20 mg/ml) podawanego domięśniowo oraz tabletek doustnych (10 mg i 20 mg), które należy przyjmować podczas posiłku. Ze względu na zwiększone ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, szczególnie u osób w podeszłym wieku, piroksykam nie powinien być stosowany jako lek pierwszego rzutu, a u pacjentów z wysokim ryzykiem zaleca się stosowanie profilaktyki gastroprotekcyjnej (np. inhibitory pompy protonowej lub mizoprostol). Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 20 mg, a leczenie należy prowadzić w najmniejszej skutecznej dawce i przez możliwie najkrótszy czas.
błona śluzowa żołądka, choroba reumatyczna, choroba zwyrodnieniowa stawów, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, inhibitor pompy protonowej, lek NLPZ, mięsień pośladkowy, mizoprostol, piroksykam, profilaktyka gastroprotekcyjna, reumatoidalne zapalenie stawów, roztwór do wstrzykiwań, terapia przeciwzapalna, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rocuronium bromide hameln 10 mg/ml
Bromek rokuronium wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od metody znieczulenia, czasu trwania zabiegu, stanu klinicznego pacjenta oraz stosowanych leków współistniejących. Standardowa dawka do intubacji u dorosłych podczas rutynowego znieczulenia wynosi 0,6 mg/kg masy ciała, zapewniając warunki do intubacji w ciągu 60 sekund. W stanach nagłych dawka ta wzrasta do 1,0 mg/kg m.c., z możliwością intubacji w 60 sekund, natomiast przy dawce 0,6 mg/kg intubację należy przeprowadzić w ciągu 90 sekund. Dawka podtrzymująca wynosi 0,15 mg/kg m.c., a w przypadku znieczulenia wziewnego zmniejsza się do 0,075-0,1 mg/kg m.c. Wlewy ciągłe u dorosłych stosuje się w dawkach 0,3-0,6 mg/kg/h (znieczulenie dożylne) lub 0,3-0,4 mg/kg/h (znieczulenie wziewne), z dawką nasycającą 0,6 mg/kg m.c. Monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego jest kluczowe dla oceny stopnia blokady i dostosowania dawkowania. U pacjentów z nadwagą lub otyłością dawki należy korygować względem beztłuszczowej masy ciała.
beztłuszczowa masa ciała, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek rokuronium, cięcie cesarskie, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, indukcja znieczulenia, intubacja dotchawicza, lek wziewny znieczulający, napięcie mięśniowe, niewydolność nerek, oddział intensywnej opieki medycznej, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja skurczowa, sól magnezu, wentylacja mechaniczna, wlew ciągły, wlew dożylny, wlew dożylny ciągły, wstrzyknięcie bolus, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie ciążowe, znieczulenie dożylne, zwiotczenie mięśni - Leksykon substancji czynnych
Ziele tymianku – Dawkowanie i sposób podawania
Ziele tymianku (Thymus vulgaris L./Thymus zygis L.) jest stosowane w preparatach leczniczych o działaniu wykrztuśnym i łagodzącym kaszel. Dawkowanie u dorosłych różni się w zależności od postaci farmaceutycznej: tabletki powlekane (np. Bronchitabs) 1 tabletka 3 razy/dobę (max. 3 tabletki/dobę), pastylki miękkie (np. Bronchostop) 1-2 pastylki co 4 godziny, max. 12 pastylek/dobę, syropy (np. Herbapect 5 ml 3-4 razy/dobę, Syrop tymiankowy złożony 15 ml 3 razy/dobę, Echinasal 15 ml 3-4 razy/dobę), koncentraty do roztworu doustnego (Pectosol 5 ml 3 razy/dobę rozcieńczone w ½ szklanki wody), roztwory do płukania gardła (Salviasept 50 kropli w ½ szklanki wody 3 razy/dobę) oraz zioła do zaparzania (Septosan fix 1 saszetka w ½ szklanki wrzątku, płukanie 1-5 razy/dobę). Czas stosowania jest ograniczony, np. Bronchitabs i Herbapect do 7 dni, Echinasal do 10 dni leczniczo i 20 dni profilaktycznie, a Salviasept i Septosan fix do 1 tygodnia. Preparaty należy podawać zgodnie z zaleceniami dotyczącymi formy farmaceutycznej, np. tabletki bez rozgryzania przed posiłkiem, pastylki powoli rozpuszczać w jamie ustnej, syropy doustnie, a roztwory do płukania bez połykania.
dawkowanie profilaktyczne, działanie wykrztuśne, koncentrat do sporządzania roztworu doustnego, kuracja, łagodzenie kaszlu, pastylka miękka, płukanie jamy ustnej, płyn doustny, podanie dogardłowe, podanie doustne, populacja pediatryczna, postać farmaceutyczna, preparat leczniczy, przeciwwskazanie wiekowe, roztwór do płukania gardła, schorzenie, śluzówka jamy ustnej, syrop, tabletka powlekana, tymianek pospolity, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, ziele tymianku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Panadol Femina 500 mg + 10 mg
Panadol Femina zawiera paracetamol (500 mg) oraz hioscyny butylobromek (10 mg) w każdej tabletce powlekanej. Dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi 1-2 tabletki co 8 godzin, maksymalnie 3 razy na dobę, co odpowiada dawce do 3000 mg paracetamolu i 60 mg hioscyny butylobromku na dobę. Przekraczanie tej dawki jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, zwłaszcza że maksymalna dobowa dawka paracetamolu wynosi 4000 mg w leczeniu krótkotrwałym oraz 2600 mg w leczeniu długotrwałym. Lek nie powinien być stosowany dłużej niż 3 dni bez konsultacji lekarskiej, a u dzieci poniżej 12 lat jest przeciwwskazany. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek konieczne może być dostosowanie dawkowania zgodnie z wytycznymi zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego.
butylobromek hioscyny, charakterystyka produktu leczniczego, dawkowanie paracetamolu, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, hioscyny butylobromek, modyfikacja terapii, nadzór medyczny, Panadol Femina, paracetamol, przedawkowanie substancji, stężenie terapeutyczne, tabletka powlekana, terapia, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lanzul
Przed rozpoczęciem terapii lanzoprazolem (produkt Lanzul) należy wykluczyć złośliwy nowotwór żołądka, gdyż lek może maskować jego objawy i opóźniać diagnozę. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z inhibitorami proteazy HIV (atazanawir, nelfinawir) ze względu na zmniejszenie ich biodostępności wskutek podwyższenia pH żołądka. Długotrwałe stosowanie (powyżej 3 miesięcy, szczególnie powyżej 1 roku) może prowadzić do hipomagnezemii manifestującej się zmęczeniem, tężyczką, majaczeniem, drgawkami, zawrotami głowy i arytmiami komorowymi; zaleca się monitorowanie stężenia magnezu u pacjentów z ryzykiem, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu digoksyny lub diuretyków. Lanzoprazol może także obniżać wchłanianie witaminy B12, co wymaga uwagi u pacjentów z predyspozycjami do niedoboru. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby konieczna jest ostrożność i ewentualne dostosowanie dawki.
achlorhydria, arytmia komorowa, Campylobacter, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba wrzodowa żołądka, chromogranina A, ciężkie skórne działanie niepożądane, Clostridium difficile, cyjanokobalamina, eradykacja H. pylori, guz neuroendokrynny, Helicobacter pylori, hipochlorhydria, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, lanzoprazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy żołądka, osteoporoza, reakcja polekowa z eozynofilią, sacharoza, Salmonella, tężyczka, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczna rozpływna martwica naskórka, witamina B12, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie okrężnicy, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości - Leksykon substancji czynnych
Tokoferol – Dawkowanie i sposób podawania
Tokoferol (witamina E) jest stosowany zarówno profilaktycznie, jak i leczniczo w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta, wieku, postaci farmaceutycznej oraz wskazań klinicznych. Preparaty doustne, takie jak Tokovit E 100 (100 j.m. RRR-o-Tokoferolu) stosuje się profilaktycznie w dawce 1-2 kapsułek na dobę, natomiast Tokovit E 400 (400 j.m.) dawkowanie ustala lekarz. Preparaty złożone, np. MBE (200 mg all-rac-α-Tokoferylu octanu) podaje się profilaktycznie 1 kapsułkę na dobę, a leczniczo 2 razy na dobę. W przypadku podawania pozajelitowego, preparaty takie jak Viantan (9,11 mg all-rac-α-Tokoferolu) stosuje się w dawce 1 fiolki na dobę u dorosłych i dzieci powyżej 11 lat, natomiast Vitalipid N Infant (0,64 mg/ml) podaje się wcześniakom i noworodkom do 2,5 kg w dawce 4 ml/kg mc./dobę, a dzieciom powyżej 2,5 kg 10 ml/dobę. Podawanie dożylne wymaga powolnej infuzji i rozcieńczenia w odpowiednich roztworach, z zachowaniem ostrożności co do przejrzystości i barwy roztworu.
all-rac-α-tokoferylu octan, emulsja do infuzji, kapsułka miękka, kompleks witaminowy, koncentrat do sporządzania roztworu, niska urodzeniowa masa ciała, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, podaż witamin, postać farmaceutyczna, preparat doustny, preparat pozajelitowy, przedawkowanie, roztwór do infuzji, RRR-o-tokoferol, schorzenie współistniejące, stan niedoborowy, stężenie witamin w osoczu, tokoferol, wcześniak i noworodek, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlectine 150 mg
Venlectine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym początkowo 37,5 mg przez 7 dni, potem 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji i 225 mg/dobę w pozostałych wskazaniach. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z kontynuacją co najmniej 6 miesięcy po osiągnięciu remisji w depresji. Kapsułki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie żując, a w przypadku zmiany z formy o natychmiastowym uwalnianiu dawkę należy odpowiednio przeliczyć.
chlorowodorek wenlafaksyny, dawka równoważna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, nagłe odstawienie leku, nawrót choroby, reakcja odstawienia, remisja, substancja czynna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Duspatalin Gastro 135 mg
Duspatalin Gastro, zawierający 135 mg mebeweryny chlorowodorku w tabletce, jest wskazany do stosowania doustnego u dorosłych oraz dzieci powyżej 10. roku życia w dawce 1 tabletki trzy razy na dobę, przyjmowanej 20 minut przed posiłkiem. Tabletki należy połykać w całości, popijając minimum 100 ml wody, unikając rozgryzania ze względu na nieprzyjemny smak substancji czynnej. W przypadku pominięcia dawki nie zaleca się podwójnego przyjęcia leku, aby nie zwiększać ryzyka działań niepożądanych. Dla dzieci w wieku 3-10 lat preparat nie jest zalecany ze względu na wysoką zawartość substancji czynnej, a u dzieci poniżej 3 lat stosowanie jest przeciwwskazane z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
dane post-marketingowe, dawka podwójna, dawka standardowa, Duspatalin Gastro, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, efektywność terapeutyczna, mebeweryna chlorowodorek, podanie doustne, schemat dawkowania, substancja czynna, wchłanianie substancji czynnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ertapenem AptaPharma 1 g
Ertapenem AptaPharma (1 g proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) jest antybiotykiem podawanym wyłącznie dożylnie, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta, rodzaju zakażenia oraz funkcji nerek. U dorosłych i młodzieży (13-17 lat) oraz pacjentów w podeszłym wieku standardowa dawka wynosi 1 g raz na dobę, podawana w infuzji trwającej 30 minut. U niemowląt i dzieci od 3 miesięcy do 12 lat zaleca się dawkę 15 mg/kg masy ciała podawaną dwa razy na dobę, maksymalnie do 1 g na dobę. Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci poniżej 3 miesięcy oraz w profilaktyce zakażeń u dzieci i młodzieży. W profilaktyce po planowych zabiegach chirurgicznych jelita grubego u dorosłych zaleca się pojedynczą dawkę 1 g podaną dożylnie na maksymalnie 1 godzinę przed cięciem chirurgicznym.
cięcie chirurgiczne, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dieta niskosodowa, droga dożylna, ertapenem, ertapenem sodowy, funkcja nerek, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, koncentrat roztworu do infuzji, lek przeciwbakteryjny, nasilenie zakażenia, podeszły wiek, produkt leczniczy, profilaktyka zakażeń, wywiad medyczny, zabieg chirurgiczny jelita grubego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie miejsca operowanego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvezen Neo 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy SUVEZEN NEO, zawierający rozuwastatynę i ezetymib w dawkach 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg oraz 40 mg + 10 mg, jest wskazany do stosowania u pacjentów wymagających terapii skojarzonej po wcześniejszym ustaleniu indywidualnych dawek składników podawanych oddzielnie. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, przy czym u pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego oraz u osób z predyspozycjami do miopatii zaleca się rozpoczęcie terapii od rozuwastatyny w dawce 5 mg w preparacie jednoskładnikowym. Produkt złożony SUVEZEN NEO 40 mg + 10 mg jest przeciwwskazany w wymienionych grupach oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby (Child-Pugh >9), a także przy czynnej chorobie wątroby. Dawkowanie wymaga dostosowania w zależności od stanu klinicznego, a terapia powinna być prowadzona równolegle z dietą hipolipemizującą.
białko transportowe OATP1B1, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynnik ryzyka miopatii, dieta obniżająca stężenie lipidów, ekspozycja układowa na rozuwastatynę, ezetymib, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kontrola stężenia lipidów, lek wiążący kwasy żółciowe, lopinawir, miopatia, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, substrat białka transportowego, terapia skojarzona rozuwastatyna ezetymib, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Taromentin
Przed rozpoczęciem terapii lekiem Taromentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym) konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny i inne beta-laktamy, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji uczuleniowych, w tym anafilaksji i zespołu Kounisa. U dzieci obserwowano zespół DIES, objawiający się wymiotami 1-4 godziny po podaniu leku, bólem brzucha, biegunką, niedociśnieniem oraz leukocytozą z neutrofilią, z ryzykiem wstrząsu. W przypadku potwierdzonej wrażliwości drobnoustrojów wyłącznie na amoksycylinę, zaleca się zmianę terapii na monoterapię amoksycyliną, zgodnie z zasadami racjonalnej antybiotykoterapii. Leku nie należy stosować w zakażeniach wywołanych przez penicylinooporne S. pneumoniae oraz u pacjentów z mononukleozą zakaźną ze względu na ryzyko wysypek.
allopurynol, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka, cefalosporyna, czas protrombinowy, drgawka, drobnoustrój wrażliwy, lek przeciwzakrzepowy, leukocytoza z neutrofilią, mononukleoza zakaźna, nadwrażliwość na penicyliny, niedociśnienie, niepożądana reakcja skórna, ostra uogólniona osutka krostkowa, racjonalna antybiotykoterapia, reakcja anafilaktoidalna, Streptococcus pneumoniae, układ krwiotwórczy, wstrząs, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie jelit indukowane lekiem, zapalenie jelita grubego, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół zapalenia jelit wywołany lekiem - Leksykon leków
Działania niepożądane – Losartan Krka 100 mg
Losartan potasowy, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci i młodzieży, ponad 9000 pacjentów z przerostem lewej komory, 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęstszym działaniem niepożądanym są zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia (częstość ≥1/100 do <1/10). Istotnym klinicznie działaniem jest hiperkaliemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią, występująca u 9,9% leczonych losartanem w porównaniu do 3,4% w grupie placebo. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do dorosłych, choć dane są ograniczone. Inne często obserwowane działania to niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia czynności nerek, osłabienie, zmęczenie oraz reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej.
białkomocz, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nefropatia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, plamica Schoenleina-Henocha, przerost lewej komory, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego