szum uszny

Szum uszny (tinnitus) to zjawisko polegające na odczuwaniu dźwięku w uszach lub głowie przy braku zewnętrznego źródła bodźca akustycznego. Pacjenci opisują go jako dzwonienie, świst, szum, brzęczenie, pulsowanie lub inne nieprzyjemne doznania dźwiękowe. Szumy uszne mogą być jednostronne lub obustronne, ciągłe lub przerywane, o różnym natężeniu i częstotliwości.

Etiologia szumów usznych jest złożona. Najczęstszymi przyczynami są: uszkodzenie narządu słuchu (np. w wyniku ekspozycji na hałas), choroby ucha wewnętrznego (m.in. choroba Ménière’a), zaburzenia naczyniowe, choroby metaboliczne, urazy głowy, działania niepożądane leków ototoksycznych, a także czynniki psychogenne. U około 80% pacjentów z szumami usznymi współistnieje niedosłuch.

Diagnostyka szumów usznych obejmuje szczegółowy wywiad, badanie otoskopowe, audiometrię tonalną i impedancyjną, oraz w wybranych przypadkach obrazowanie (TK lub MRI). Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, terapię dźwiękową, terapię poznawczo-behawioralną oraz aparaty maskujące. W ciężkich przypadkach, gdy szumy uszne znacząco obniżają jakość życia, może być konieczna konsultacja psychiatryczna.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – Metafen żel Forte 100 mg/g (10%)

Przedawkowanie Metafen żel Forte zawierającego 100 mg/g soli lizynowej ibuprofenu po podaniu miejscowym jest mało prawdopodobne, jednak przypadkowe połknięcie może wywołać objawy charakterystyczne dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Okres półtrwania ibuprofenu wynosi 1,5–3 godziny, co jest istotne przy planowaniu terapii. Objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, ból nadbrzusza, biegunkę, szumy uszne i ból głowy (objawy łagodne do umiarkowanych), a także poważniejsze symptomy neurologiczne, takie jak senność, pobudzenie, dezorientacja, śpiączka, drgawki, a także krwawienia z przewodu pokarmowego, kwasicę metaboliczną i wydłużenie czasu protrombinowego (PT/INR). U pacjentów z astmą oskrzelową może dojść do nasilenia objawów choroby. Przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań narządowych, w tym ostrej niewydolności nerek i uszkodzenia wątroby.
astma oskrzelowa, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, czas protrombinowy, dezorientacja, diazepam, drgawki, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, lek rozszerzający oskrzela, lorazepam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nudności, obwodowy układ nerwowy, okres półtrwania ibuprofenu, ostra niewydolność nerek, PT/INR, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, senność, sól lizynowa ibuprofenu, śpiączka, szum uszny, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, wymioty
Leksykon chorób i schorzeń
Szumy uszne – Epidemiologia

Szumy uszne (tinnitus) to subiektywne odczucie dźwięków bez zewnętrznego źródła, najczęściej opisywane jako dzwonienie, brzęczenie czy pulsowanie. Globalna częstość występowania szumów usznych u dorosłych wynosi około 14,4%, z ciężkimi postaciami u 2,3%. Epidemiologia wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i demograficzne, z wyższą częstością u osób starszych (szczyt w wieku 75-79 lat) oraz u młodych dorosłych narażonych na hałas i używanie słuchawek. Najsilniejszym czynnikiem ryzyka jest niedosłuch odbiorczy, szczególnie przy ubytku >65 dB, gdzie częstość szumów sięga 78,6%. Inne czynniki ryzyka to ekspozycja na hałas zawodowy i rekreacyjny, urazy głowy, nadciśnienie tętnicze, zapalenie stawów, infekcje ucha, stres, palenie tytoniu, otyłość i cukrzyca. Zachorowalność na szumy uszne w badaniach longitudinalnych wynosi około 5,7-8,7% w okresie 4-5 lat, a objawy mają charakter przewlekły u większości pacjentów (81,8% bez zmiany dokuczliwości po 4 latach). Szumy uszne stanowią istotne obciążenie dla systemów opieki zdrowotnej, szczególnie wśród weteranów wojskowych, gdzie częstość przewlekłych szumów jest wyższa (OR 1,29).
audiometria tonalna, infekcja ucha, interwencja słuchowa, klasyfikacja WHO, lek ototoksyczny, nadciśnienie tętnicze, niedosłuch, niedosłuch odbiorczy, percepcja dźwięku, szum uszny, terapia poznawczo-behawioralna, uraz głowy, zaburzenie snu, zapalenie stawów, zawrót głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kopiryna – tabletki od bólu głowy 400 mg + 50 mg

Lek Kopiryna, zawierający 400 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 50 mg kofeiny, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego, nerwowego oraz immunologicznego. Kwas acetylosalicylowy może powodować bóle żołądka, zgagę, nudności, a także poważniejsze powikłania, takie jak choroba wrzodowa, perforacja i krwawienia z przewodu pokarmowego, których częstość wzrasta wraz z dawką. Dodatkowo obserwuje się ryzyko krwotoków pooperacyjnych, wydłużenie czasu krwawienia i protrombinowego, trombocytopenię oraz niedokrwistość pokrwotoczną. Rzadko występują przemijające zaburzenia czynności wątroby (podwyższenie aminotransferaz), martwica brodawek nerkowych i śródmiąższowe zapalenie nerek po długotrwałym stosowaniu dużych dawek. Kofeina może wywoływać bezsenność, niepokój, kołatanie serca oraz przemijający wzrost ciśnienia tętniczego, nasilając dolegliwości żołądkowo-jelitowe.
aminotransferaza, astma oskrzelowa, bezsenność, ból żołądka, choroba wrzodowa żołądka, czas krwawienia, czas protrombinowy, kofeina, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok pooperacyjny, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość pokrwotoczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, obrzęk naczynioruchowy, perforacja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum uszny, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do mózgu, zapalenie przewodu pokarmowego, zawrót głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Esogno 3 mg

Eszopiklon stosowany w dawkach 1-3 mg u dorosłych pacjentów wykazuje profil działań niepożądanych oparty na badaniach klinicznych obejmujących 1626 pacjentów leczonych eszopiklonem oraz 858 pacjentów otrzymujących placebo. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zaburzenia smaku (nieprzyjemny smak), a także ból głowy, senność, suchość w ustach, zawroty głowy i nudności, występujące u mniej niż 10% pacjentów. Działania niepożądane obejmują również zaburzenia psychiczne (nerwowość, depresja, lęk, zaburzenia pamięci, amnezja wsteczna), neurologiczne (ataksja, parestezje), okulistyczne (zamglone widzenie u osób starszych), naczyniowe (migrena, nadciśnienie), żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności), skórne (wysypka, świąd) oraz mięśniowo-szkieletowe (ból pleców, kurcze nóg). Amnezja wsteczna i złożone zachowania podczas snu (somnambulizm) stanowią istotne ryzyko, szczególnie u osób w podeszłym wieku.
albuminuria, aminotransferaza, amnezja wsteczna, ataksja, biegunka, ból głowy, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, eozynofilia, eszopiklon, hipokaliemia, kamień nerkowy, kurcz nogi, leukopenia, miastenia, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, niedokrwistość hipochromowa, nieprawidłowe myślenie, nieprzyjemny smak, niestrawność, nietrzymanie moczu, nudność, objaw odstawienny, obrzęk naczynioruchowy, omam, osłabienie mięśni, parestezja, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, senność, somnambulizm, suchość w ustach, szum uszny, uzależnienie fizyczne, zaburzenie pamięci, zaburzenie smaku, zaburzenie węchu, zamglone widzenie, zapalenie jelita grubego, zapalenie żołądka, zawrót głowy, zespół odstawienny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Losartan Genoptim 50 mg

Losartan potasowy, substancja czynna leku Losartan Genoptim, został oceniony w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym, 177 dzieci i młodzieży (6-16 lat), ponad 9000 pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory, ponad 7700 z przewlekłą niewydolnością serca oraz ponad 1500 z cukrzycą typu 2 i białkomoczem. Najczęstszym działaniem niepożądanym były zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Profil bezpieczeństwa różni się w zależności od wskazań i populacji, z istotnym ryzykiem zaburzeń czynności nerek, w tym niewydolności, zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka, co jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. Hiperkaliemia występowała często, szczególnie u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią (9,9% vs 3,4% w grupie placebo przy stężeniu potasu >5,5 mmol/l). Inne działania niepożądane obejmowały niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy z potencjalnym zagrożeniem życia, oraz rzadkie przypadki rabdomiolizy.
białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, kołatanie serca, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nefropatia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, plamica Schoenleina-Henocha, pokrzywka, przerost lewej komory, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, senność, świąd, szum uszny, udar naczyniowy mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wymioty, wysypka, zaburzenia snu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Agen 10 10 mg

Agen 10 zawiera 10 mg amlodypiny w postaci amlodypiny bezylanu i jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego oraz chorób układu sercowo-naczyniowego. Podczas leczenia amlodypiną obserwuje się szerokie spektrum działań niepożądanych, które dotyczą różnych układów i narządów. Najczęściej występują senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz zmęczenie. Działania te mogą wpływać na komfort pacjenta, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), a także do częstości nieznanej. Wśród rzadkich, ale istotnych działań wymienia się leukopenię, małopłytkowość, reakcje alergiczne, hiperglikemię, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona.
amlodypina, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, drżenie, duszność, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niestrawność, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, omdlenie, parestezja, plamica, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przebarwienia skóry, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, splątanie, suchość jamy ustnej, świąd, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia oddawania moczu, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zaburzenia wypróżnień, zaczerwienienie twarzy, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Seractil 200 mg

Lek Seractil zawiera deksibuprofen w dawce 200 mg i charakteryzuje się stosunkowo niską toksycznością ostrą, jednak przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań. Objawy kliniczne pojawiają się zwykle do 4 godzin po przyjęciu dawki przekraczającej 40-50 mg deksibuprofenu/kg masy ciała (odpowiednik 80-100 mg ibuprofenu/kg). W zależności od dawki, objawy mogą mieć charakter łagodny (bóle brzucha, nudności, senność), średnio-ciężki (krwawienia z przewodu pokarmowego, hipotensja, kwasica metaboliczna) lub bardzo ciężki (niewydolność nerek, zespół niewydolności oddechowej). U dzieci obserwuje się specyficzne objawy, takie jak przemijające epizody bezdechu po spożyciu dużych dawek.
ataksja, bezdech, deksibuprofen, diureza, hemodializa, hemoperfuzja, hipotensja, hipotermia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, napad drgawkowy, oczopląs, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, śpiączka, szum uszny, toksyczność ostra, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wymuszona diureza, zaburzenie czynności nerek, zespół niewydolności oddechowej dorosłych
Leksykon leków
Przedawkowanie – Kidofen 100 mg/5 ml

Przedawkowanie ibuprofenu, substancji czynnej zawartej w leku Kidofen (100 mg/5 ml, zawiesina doustna), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, szczególnie u dzieci, gdzie dawka przekraczająca 400 mg jednorazowo może wywołać objawy toksyczne. U dorosłych dawka toksyczna nie jest precyzyjnie określona. Okres półtrwania leku w zatruciu wynosi 1,5–3 godziny. Objawy przedawkowania obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, rzadziej biegunka i krwawienie), zaburzenia neurologiczne (szumy uszne, ból głowy, senność, dezorientacja, śpiączka, rzadko napady drgawkowe), a także poważne zaburzenia metaboliczne (kwasica metaboliczna, wzrost INR) oraz uszkodzenia narządowe (ostra niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby). U pacjentów z astmą może dojść do zaostrzenia objawów choroby.
astma, ból głowy, ból nadbrzusza, czas protrombinowy, dawka toksyczna, diazepam, dolegliwość przewodu pokarmowego, hospitalizacja, intensywne monitorowanie, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, lek rozszerzający oskrzela, napad drgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nudności i wymioty, objaw przedawkowania, okres półtrwania leku, ostra niewydolność nerek, przedawkowanie ibuprofenu, śpiączka, substancja czynna, szum uszny, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego, zatrucie, zatrucie ibuprofenem
Leksykon chorób i schorzeń
Migrena – Objawy

Migrena to złożone schorzenie neurologiczne charakteryzujące się nawracającymi epizodami bólu głowy o umiarkowanym lub silnym natężeniu, trwającymi od 4 do 72 godzin, często jednostronnym i pulsującym, któremu towarzyszą nudności, wymioty oraz nadwrażliwość na bodźce sensoryczne (fotofobia, fonofobia, osmofobia, allodynia). Przebieg migreny dzieli się na cztery fazy: prodromalną (występującą u 75-80% pacjentów, trwającą od kilku godzin do 2-3 dni), aurę (obserwowaną u 20-33% chorych, trwającą 5-60 minut), fazę bólu głowy oraz postdromalną (trwającą do 48 godzin). Aura obejmuje przejściowe zaburzenia neurologiczne, takie jak zaburzenia wzrokowe, parestezje czy zaburzenia mowy, a jej obecność wiąże się z nieznacznie zwiększonym ryzykiem udaru mózgu, zwłaszcza u palaczy i kobiet stosujących hormonalne środki antykoncepcyjne. Migrena może mieć charakter epizodyczny (<15 dni bólu głowy/miesiąc) lub przewlekły (≥15 dni/miesiąc przez co najmniej 3 miesiące), a status migrainosus to stan wymagający pilnej interwencji medycznej, gdy ból utrzymuje się ponad 72 godziny. Wyróżnia się także rzadkie postaci, takie jak migrena hemiplegiczna z jednostronnym niedowładem mięśniowym oraz migrena przedsionkowa, manifestująca się zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi.
allodynia, atak migreny, aura migrenowa, ból głowy z odbicia, choroba neurologiczna, faza bólu głowy, faza postdromalna, faza prodromalna, fonofobia, fotofobia, jednostronny ból, mgła mózgowa, migrena epizodyczna, migrena hemiplegiczna, migrena przedsionkowa, migrena przewlekła, migrena siatkówkowa, nadmierna senność, napad padaczkowy, niedowład, osmofobia, parestezja, sztywność karku, szum uszny, udar mózgu, vertigo, zaburzenie koncentracji, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie snu, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zawrót głowy, zmiana nastroju
Leksykon leków
Działania niepożądane – Symleptic 100 mg

Produkt leczniczy Symleptic zawiera gabapentynę w dawkach 100 mg lub 300 mg i jest stosowany u pacjentów z padaczką oraz bólem neuropatycznym. W trakcie badań klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu zaobserwowano liczne działania niepożądane, które sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do ≤1/100), rzadko (≥1/10 000 do ≤1/1000) oraz częstość nieznana. Do najczęstszych działań należą infekcje wirusowe, leukopenia, senność, zawroty głowy, zaburzenia psychiczne (wrogość, splątanie, depresja), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), a także uczucie zmęczenia i gorączka. Rzadziej obserwowano poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, oraz zaburzenia metaboliczne, w tym hiperglikemię i hipoglikemię, szczególnie u pacjentów z cukrzycą.
ataksja, ból neuropatyczny, choreoatetoza, depresja oddechowa, drgawka, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, fosfokinaza kreatynowa, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, hiponatremia, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niepamięć, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, padaczka, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, szum uszny, zaburzenie myślenia, zakażenie dróg moczowych, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zespół abstynencyjny, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bramitob 300 mg/4 ml

Bramitob, zawierający tobramycynę w formie roztworu do nebulizacji, jest stosowany w terapii mukowiscydozy, jednak jego użycie wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, głównie ze strony układu oddechowego. Najczęściej obserwuje się kaszel i dysfonię, a także objawy takie jak zmniejszenie natężonej objętości wydechowej, duszność, rzężenia, krwioplucie oraz ból gardła. W badaniach klinicznych na 565 pacjentach odnotowano również przemijające szumy uszne u 3% leczonych, bez trwałej utraty słuchu w badaniu audiometrycznym. Rzadziej występują zawroty głowy, niedosłuch, głuchota neurosensoryczna, zakażenia grzybicze (w tym kandydoza jamy ustnej), bóle głowy, nudności, wysypki, osłabienie oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz, co może wskazywać na wpływ leku na funkcje wątroby.
aminotransferaza, badanie spirometryczne, ból gardła, ból głowy, ból mięśniowy, ból nadbrzusza, duszność, dysfonia, dyspnea, funkcja słuchu, głuchota neurosensoryczna, kandydoza jamy ustnej, kaszel, kaszel produktywny, krwioplucie, mukowiscydoza, natężona objętość wydechowa, niedosłuch, nudność, odkrztuszanie plwociny, ototoksyczność, polip nosa, przebarwienie plwociny, roztwór do nebulizacji, rzężenie, skurcz oskrzeli, ślinotok, szum uszny, tobramycyna, ucho środkowe, utrata słuchu, wysypka, zaburzenie równowagi, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zapalenie języka, zawrót głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Polocard 150 mg

Polocard, zawierający kwas acetylosalicylowy w dawkach 75 mg lub 150 mg w formie tabletek dojelitowych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, głównie związanych z jego działaniem antyagregacyjnym. Najczęściej obserwuje się zwiększone ryzyko krwawień (≥1/100 do <1/10), w tym krwawienia z nosa, krwiaki oraz krwotok okołooperacyjny, co wymaga szczególnej ostrożności przy planowaniu zabiegów chirurgicznych. Rzadziej występują poważniejsze zaburzenia hematologiczne, takie jak trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza czy niedokrwistość hemolityczna u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Reakcje nadwrażliwości, w tym astma i wstrząs anafilaktyczny, są rzadkie, ale mogą stanowić zagrożenie życia. W zakresie układu nerwowego rzadko dochodzi do krwotoku mózgowego, zwłaszcza u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym lub stosujących inne leki przeciwkrzepliwe. Częstość występowania zawrotów głowy i bólów głowy jest nieznana, podobnie jak szumy uszne i zaburzenia słuchu, które mogą wskazywać na przedawkowanie leku.
agranulocytoza, aminotransferaza, białkomocz, bilirubina, choroba wrzodowa, czas krwawienia, czas protrombinowy, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, działanie antyagregacyjne, działanie przeciwpłytkowe, eozynopenia, fosfataza alkaliczna, gorączka reumatyczna, kamień moczanowy, krwawienie z nosa, krwotok mózgowy, krwotok okołooperacyjny, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątrobowych, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk, perforacja wrzodu, pokrzywka, reumatoidalne zapalenie stawów, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum uszny, toczeń rumieniowaty, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ultrapiryna Fast 500 mg

Ultrapiryna Fast zawiera kwas acetylosalicylowy (500 mg w formie tabletek musujących) i wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się zwiększoną skłonność do krwawień, co może prowadzić do powikłań okołozabiegowych, a także do niedokrwistości z niedoboru żelaza lub hemolitycznej, zwłaszcza u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD). Reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i anafilaksja, występują z częstością nieznaną i stanowią zagrożenie życia. Dodatkowo, rzadko mogą pojawić się krwawienia wewnątrzczaszkowe, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej.
astma oskrzelowa, atak astmy, ból żołądka, czas protrombinowy, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dysfagia, hemoliza, hiperurykemia, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, reakcja nadwrażliwości, skłonność do krwawień, skurcz oskrzeli, system MedDRA, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie przewodu pokarmowego, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedawkowanie – Coffepirine Tabletki od bólu głowy 450 mg + 50 mg

Przedawkowanie preparatu Coffepirine, zawierającego 450 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 50 mg kofeiny, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, manifestujące się po około 2 godzinach od spożycia. Objawy wynikają z toksycznego działania obu składników i obejmują szeroki zakres symptomów neurologicznych (drżenie rąk, dezorientacja, drgawki), gastroenterologicznych (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha) oraz metabolicznych (kwasica metaboliczna, hiperwentylacja, zmniejszenie stężenia protrombiny). W ciężkich przypadkach obserwuje się zaburzenia oddychania, gorączkę powyżej 38,5°C, śpiączkę oraz objawy pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego wywołane kofeiną, takie jak niepokój, pobudzenie, gonitwa myśli i bezsenność. Wartości stężenia salicylanów w osoczu powyżej 500 mg/l (3,6 mmol/l) u dorosłych lub 300 mg/l (2,2 mmol/l) u dzieci wskazują na konieczność intensywnego leczenia.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, dezorientacja, dializa otrzewnowa, diureza alkaliczna, drgawka, drżenie rąk, forsowana diureza alkaliczna, gonitwa myśli, gorączka, hemodializa, hipertermia, hiperwentylacja, kofeina, kołatanie serca, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, napad drgawkowy, niepokój, nudność, pH krwi, płukanie żołądka, pobudzenie, przedawkowanie leku, równowaga kwasowo-zasadowa, śpiączka, stężenie salicylanów, szum uszny, tachypnoe, węgiel aktywowany, wodorowęglan, wymioty, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie oddychania, zawrót głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodipine Medreg 10 mg

Amlodypina, będąca antagonistą kanałów wapniowych, jest stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby wieńcowej, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje działania niepożądane o różnej częstości występowania, od bardzo częstych (≥ 1/10) do bardzo rzadkich (< 1/10 000). Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz uczucie zmęczenia. Działania niepożądane mogą nasilać się na początku terapii lub po zwiększeniu dawki, co wymaga szczegółowego monitorowania pacjentów, zwłaszcza w kontekście ryzyka niedociśnienia, zaburzeń rytmu serca, czy poważnych reakcji alergicznych i skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona.
antagonista wapnia, bradykardia, choroba wieńcowa, depresja, diplopia, ginekomastia, hiperglikemia, kołatanie serca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, monitorowanie działań niepożądanych, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, nykturia, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, szum uszny, tachykardia komorowa, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Roxiper 20 mg + 8 mg + 2,5 mg

Produkt leczniczy Roxiper, zawierający rozuwastatynę (20 mg), peryndopryl (8 mg) oraz indapamid (2,5 mg), wykazuje złożony profil działań niepożądanych wynikający z farmakologicznych właściwości poszczególnych składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane związane z peryndoprylem obejmują zawroty głowy (zarówno ośrodkowe, jak i błędnikowe), ból głowy, parestezje, zaburzenia smaku i widzenia, niedociśnienie tętnicze, kaszel, duszność oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, zaparcia, niestrawność, biegunka, nudności, wymioty). Indapamid najczęściej powoduje hipokaliemię oraz reakcje nadwrażliwości skórnych, w tym wysypki plamkowo-grudkowe, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi. Rozuwastatyna wiąże się z ryzykiem miopatii, rabdomiolizy oraz zaburzeń czynności wątroby, manifestujących się wzrostem enzymów wątrobowych, a także zwiększonym ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2.
astenia, ból głowy, cukrzyca typu 2, duszność, enzym wątrobowy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, kinaza kreatynowa, miopatia i rabdomioliza, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości skórnej, rozuwastatyna peryndopryl indapamid, skurcz mięśni, szum uszny, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – ParoGen 20 mg

Paroksetyna (ParoGen 20 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o zróżnicowanej częstości i nasileniu, które często ulegają zmniejszeniu podczas kontynuacji terapii. Do najczęstszych należą nudności (≥1/10), senność, bezsenność, zawroty głowy, bóle głowy, zaparcia, biegunka, suchość w jamie ustnej, poty oraz zaburzenia seksualne (≥1/100 do <1/10). Istotne są również działania o nieznanej częstości, takie jak hiponatremia, zespół SIADH, trombocytopenia, reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (w tym myśli i zachowania samobójcze), zaburzenia pozapiramidowe, zespół serotoninowy, podwyższenie enzymów wątrobowych oraz poważne reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku oraz możliwość wystąpienia napadów agresji i zachowań samobójczych, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub po jego zakończeniu.
bradykardia, cholesterol, drgawki, duże zaburzenie depresyjne, dystonia ustno-twarzowa, enzymy wątrobowe, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, jaskra ostra, krwotok poporodowy, mlekotok, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, ParoGen, paroksetyna, płytki krwi, priapizm, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szum uszny, tachykardia zatokowa, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, zaburzenia glikemii, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pozapiramidowe, zatrzymanie moczu, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Trifas 200 10 mg/ml

Torasemid w postaci roztworu do infuzji (Trifas 200, 10 mg/ml) zawiera 212,62 mg soli sodowej torasemidu (200 mg substancji czynnej) na ampułkę 20 ml. Terapia tym lekiem wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie u pacjentów z predyspozycjami. Najczęściej obserwuje się zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, w tym hipokaliemię, zasadowicę metaboliczną, hiperurykemię, hiperglikemię oraz podwyższone stężenia lipidów (trójglicerydy, cholesterol). Długotrwałe stosowanie może prowadzić do hipowolemii i hiponatremii. Często występują objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak utrata apetytu, bóle brzucha, nudności, wymioty i biegunka, a bardzo rzadko zapalenie trzustki, wymagające natychmiastowego przerwania terapii.
ciężka reakcja skórna, dławica piersiowa, erytrocyt, fotowrażliwość, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemii, leukocyt, niedociśnienie, ostry zawał mięśnia sercowego, ototoksyczność, parametr biochemiczny wątroby, parestezja, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przerost gruczołu krokowego, reakcja alergiczna, stan splątania, szum uszny, torasemid, trombocytopenia, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie krążenia wieńcowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zagęszczenie krwi, zapalenie trzustki, zasadowica metaboliczna, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Thromboreductin 0,5 mg

Thromboreductin, zawierający anagrelid w dawce 0,5 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które są istotne w kontekście bezpiecznego prowadzenia terapii. Najczęściej obserwowane działania obejmują ból głowy (bardzo często), kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, obrzęki, nudności i biegunkę (często). Działania te wynikają z mechanizmu inhibitora fosfodiesterazy III (PDE III). Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana zgodnie z międzynarodowymi standardami, obejmującymi m.in. zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, małopłytkowość), neurologiczne (zawroty głowy, parestezje), kardiologiczne (częstoskurcz, niewydolność serca, arytmie) oraz pulmonologiczne (krwawienie z nosa, duszność). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko powikłań zakrzepowych, takich jak udar mózgu i zawał mięśnia sercowego, które mogą wystąpić po nagłym przerwaniu leczenia.
anagrelid, arytmia, astma, bezsenność, biegunka, ból mięśniowy, ból stawowy, częstoskurcz, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, duszność, dyspepsja, enzym wątrobowy, inhibitor fosfodiesterazy III, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kardiomegalia, kardiomiopatia, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwotok, krwotok z przewodu pokarmowego, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, migrena, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, nokturia, nudność, omdlenie, pancytopenia, parestezja, powikłanie zakrzepowe, retencja płynów, świąd, szum uszny, torsade de pointes, udar mózgu, wybroczyna, wylew podskórny, wymioty, wyprysk, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, wysypka, zaburzenie metabolizmu, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie dróg oddechowych, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zmęczenie, zwłóknienie płuc
Leksykon substancji czynnych
Nalewka z ziela arniki – Wskazania do stosowania

Nalewka z ziela arniki (Arnicae herbae tinctura), pozyskiwana w stosunku DER 1:5 z wykorzystaniem 70% etanolu (V/V), jest składnikiem preparatów złożonych, takich jak Venoforton, gdzie stanowi 3% składu. Preparaty te są wskazane w leczeniu objawów przewlekłej niewydolności żylnej, takich jak uczucie ciężkości nóg, obrzęki kończyn dolnych oraz żylaki. Ponadto nalewka znajduje zastosowanie w zaburzeniach krążenia obwodowego, łagodząc objawy zimnych nóg i drętwienia palców, a także jako leczenie wspomagające w miażdżycy. W łagodnych przypadkach niewydolności krążenia mózgowego, objawiających się zawrotami głowy, szumami usznymi, osłabieniem pamięci i zmniejszoną koncentracją, preparaty zawierające nalewkę z arniki mogą być stosowane jako uzupełnienie terapii podstawowej. Preparaty te przeznaczone są dla pacjentów powyżej 12. roku życia ze względu na zawartość etanolu (55-70% V/V) i brak danych dotyczących bezpieczeństwa u młodszych pacjentów.
drętwienie palców, escyna, flawonoid, glikozyd flawonowy, lakton seskwiterpenowy, miażdżyca, mikrokrążenie, nalewka z głogu, nalewka z miłorzębu, nalewka z ziela arniki, niewydolność krążenia mózgowego, niewydolność żylna, obrzęk kończyny dolnej, przepuszczalność naczyń krwionośnych, przewlekła niewydolność żylna, saponina trójterpenowa, szum uszny, uczucie ciężkości nóg, wyciąg z jemioły, wyciąg z kasztanowca, zaburzenie koncentracji, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie pamięci, zawrót głowy, związek fenolowy, żylaki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Loreblok 50 mg

Losartan potasowy (Loreblok 50 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, potwierdzonych w badaniach klinicznych obejmujących ponad 3000 dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, 177 pacjentów pediatrycznych, ponad 9000 osób z przerostem lewej komory serca oraz ponad 7700 pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Najczęściej obserwanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Istotne są również zaburzenia układu sercowo-naczyniowego (np. niedociśnienie ortostatyczne, kołatanie serca), nerwowego (senność, ból głowy, parestezje), nerkowego (niewydolność nerek, zaburzenia czynności nerek) oraz metabolicznego (hiperkaliemia, częstość hiperkaliemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią wynosiła 9,9% przy stężeniu potasu >5,5 mmol/l). Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem reakcji anafilaktycznych i obrzęku naczynioruchowego, które mogą zagrażać życiu.
aminotransferaza alaninowa, białkomocz, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, kołatanie serca, losartan potasowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze samoistne, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, plamica Schoenleina-Henocha, przerost lewej komory serca, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, szum uszny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ibum Supermax 600 mg

Przedawkowanie ibuprofenu, substancji czynnej leku IBUM SUPERMAX (600 mg, kapsułki miękkie), może prowadzić do wieloukładowych objawów toksycznych, z okresem półtrwania wynoszącym 1,5-3 godziny. U dzieci dawka toksyczna to >400 mg/kg masy ciała, natomiast u dorosłych nie została precyzyjnie określona. Objawy obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, krwawienia z przewodu pokarmowego), ośrodkowego układu nerwowego (senność, dezorientacja, śpiączka, napady drgawkowe, skurcze miokloniczne u dzieci), zaburzenia metaboliczne (kwasica metaboliczna, wydłużony czas protrombinowy, INR), a także uszkodzenia narządowe (ostra niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby). Dodatkowo mogą wystąpić objawy ze strony układu krążenia i oddechowego, takie jak niedociśnienie tętnicze, zapaść oddechowa, sinica oraz zaostrzenie astmy u predysponowanych pacjentów. Wczesnymi symptomami intoksykacji mogą być szumy uszne i ból głowy.
czas protrombinowy, intoksykacja, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania ibuprofenu, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, przedawkowanie ibuprofenu, równowaga kwasowo-zasadowa, sinica, skurcz miokloniczny, szum uszny, układ krzepnięcia, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie elektrolitowe, zaostrzenie astmy, zapaść oddechowa
Leksykon leków
Przedawkowanie – Mobilat (0,2 g + 1 g + 2 g)/100 g

Mobilat, żel o składzie 0,2 g mukopolisacharydowego polisiarczanu, 1,0 g ekstraktu z kory nadnerczy oraz 2,0 g kwasu salicylowego na 100 g, charakteryzuje się niskim ryzykiem przedawkowania ze względu na zewnętrzną formę aplikacji. Jednak przypadkowe spożycie, zwłaszcza u dzieci oraz pacjentów z dysfunkcją wątroby lub nerek, może prowadzić do zatrucia salicylanami. Objawy kliniczne zatrucia obejmują wymioty, nasilone pocenie się, tachykardię (>100 uderzeń/min), hiperwentylację, gorączkę, szumy uszne, zaburzenia świadomości (od splątania do śpiączki), zasadowicę oddechową oraz zasadowy odczyn moczu (pH >7,0). Wczesne rozpoznanie i monitorowanie stężenia salicylanów w surowicy oraz parametrów kwasowo-zasadowych są kluczowe dla skutecznego leczenia.
dializa, diureza forsowana, działanie ogólnoustrojowe, ekstrakt z kory nadnerczy, gorączka, hiperwentylacja, kwas salicylowy, leczenie objawowe, monitorowanie EKG, mukopolisacharydowy polisiarczan, nadwrażliwość na salicylany, nasilone pocenie, niewydolność nerek, ototoksyczność salicylanów, płukanie żołądka, stężenie salicylanów w surowicy, szum uszny, tachykardia, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie kwasowo-zasadowe, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zasadowica oddechowa, zasadowy odczyn moczu, zatrucie salicylanami
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vinpoton 5 mg

Vinpoton, zawierający winpocetynę w dawce 5 mg w postaci tabletek, jest wskazany w leczeniu przewlekłych zaburzeń krążenia mózgowego, w tym po udarze niedokrwiennym oraz w otępieniu naczyniopochodnym. Lek poprawia perfuzję mózgową, łagodząc objawy takie jak zaburzenia poznawcze, deficyty pamięci, trudności w koncentracji oraz zawroty głowy. Ponadto, Vinpoton znajduje zastosowanie w terapii zaburzeń naczyniowych narządów zmysłów, w tym naczyniówki i siatkówki oka, gdzie poprawia ukrwienie i funkcję wzroku, a także w leczeniu zaburzeń słuchu o podłożu naczyniowym, takich jak szumy uszne i niedosłuch naczyniowy.
deficyt pamięci, laktoza jednowodna, niedosłuch naczyniowy, nietolerancja laktozy, otępienie naczyniopochodne, perfuzja mózgowa, przewlekłe zaburzenie krążenia mózgowego, szum uszny, udar niedokrwienny mózgu, winpocetyna, zaburzenie naczyniowe mózgu, zaburzenie poznawcze, zaburzenie słuchu naczyniowe, zawrót głowy
Leksykon substancji czynnych
Klarytromycyna – Przedawkowanie

Przedawkowanie klarytromycyny, choć rzadkie, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się głównie nasilonymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak nudności, wymioty, biegunka i ból brzucha. Udokumentowany przypadek przyjęcia 8 g leku (dawka kilkunastokrotnie przekraczająca maksymalną dobowa dawkę terapeutyczną) u pacjenta z chorobą afektywną dwubiegunową wykazał dodatkowo poważne zaburzenia neuropsychiatryczne (zaburzenia psychiczne, zachowanie paranoidalne), metaboliczne (hipokaliemia) oraz oddechowe (hipoksemia). Przedawkowanie może również wywołać reakcje alergiczne, zaburzenia czynności wątroby oraz ototoksyczność. W przypadku postaci dożylnej klarytromycyny konieczne jest natychmiastowe przerwanie infuzji i intensywne monitorowanie pacjenta. Hemodializa i dializa otrzewnowa nie są skuteczne w eliminacji leku z organizmu, co ogranicza możliwości terapeutyczne w ciężkich przypadkach.
antybiotyk makrolidowy, ból brzucha, choroba dwubiegunowa, dezorientacja, dializa otrzewnowa, duszność, farmakokinetyka leku, halucynacja, hemodializa, hipokaliemia, hipoksemia, klarytromycyna, okres półtrwania, osłabienie mięśniowe, ototoksyczność, płukanie żołądka, reakcja alergiczna, splątanie, szum uszny, tlenoterapia, urojenie prześladowcze, uszkodzenie wątroby, utrata słuchu, węgiel aktywowany, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie trawienia, zachowanie paranoidalne, zawrót głowy
Leksykon chorób i schorzeń
Problemy z równowagą – Diagnostyka i diagnoza

Diagnostyka zaburzeń równowagi wymaga wieloaspektowego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz specjalistyczne testy funkcji przedsionkowej, takie jak manewry Dix-Hallpike, badanie HINTS, elektronystagmografia (ENG), wideonystagmografia (VNG), test fotela obrotowego, posturografia, elektrokochleografia (ECoG), cVEMP, oVEMP, vHIT oraz dynamiczna ostrość wzroku (DVA). W diagnostyce różnicowej uwzględnia się szeroki zakres etiologii, w tym zaburzenia przedsionkowe (5,4–42,1%), BPPV (4,3–39,5%), choroby sercowo-naczyniowe (3,8–56,8%), przyczyny psychogenne (1,8–21,6%), chorobę Ménière’a (1,4–2,7%), choroby neurologiczne (1,4–11,4%) oraz zapalenie nerwu przedsionkowego (0,6–24%). W około 20% przypadków ostateczna przyczyna zawrotów głowy pozostaje nierozpoznana, co podkreśla złożoność diagnostyki i konieczność interdyscyplinarnej współpracy specjalistów, w tym otolaryngologów, audiologów, neurologów, kardiologów i fizjoterapeutów.
audiolog, badanie fizykalne, badanie HINTS, BPPV, choroba Ménière’a, elektrokochleografia, elektronystagmografia, fizjoterapeuta, kardiolog, łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy, migrena przedsionkowa, neurolog, niedosłuch czuciowo-nerwowy, oczopląs, odruch przedsionkowo-oczny, otolaryngolog, oVEMP, posturografia, rehabilitacja przedsionkowa, rezonans magnetyczny, szum uszny, test fotela obrotowego, tomografia komputerowa, udar mózgu, układ przedsionkowy, vertigo, vHIT, wideonystagmografia, zaburzenie równowagi, zapalenie nerwu przedsionkowego, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Symescital 5 mg

Escytalopram (Symescital) wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla SSRI, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi pojawiającymi się w pierwszych dwóch tygodniach terapii, takimi jak nudności i ból głowy (>1/10). Często obserwuje się również bezsenność, zawroty głowy, zaburzenia funkcji seksualnych oraz zmęczenie (1/100 do <1/10). Istotne są potencjalnie poważne działania niepożądane, w tym zespół serotoninowy, arytmie komorowe (w tym torsade de pointes), myśli i zachowania samobójcze oraz reakcje anafilaktyczne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT lub chorobami serca. Nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, nudności, drżenia i zaburzenia snu, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, drżenie, dyskineza, hiponatremia, jadłowstręt, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok poporodowy, łysienie, mania, mlekotok, myśli samobójcze, nadmierna potliwość, napad lęku, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezje, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, splątanie, szum uszny, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia funkcji seksualnych, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół serotoninowy, złamanie kości
Leksykon leków
Przedawkowanie – Lorinden N (0,2 mg + 5 mg)/g

Przedawkowanie kremu Lorinden N, zawierającego 0,2 mg flumetazonu piwalanu (kortykosteroid) oraz 5 mg neomycyny siarczanu (antybiotyk aminoglikozydowy) na gram, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych wynikających z nadmiernej absorpcji obu substancji czynnych. Flumetazon piwalan może wywołać supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, skutkującą niewydolnością nadnerczy, zahamowaniem wzrostu u dzieci, obrzękami, nadciśnieniem tętniczym, hiperglikemią, cukromoczem, osłabieniem odporności oraz w ciężkich przypadkach zespołem Cushinga. Neomycyna natomiast niesie ryzyko rozwoju opornych szczepów bakterii, a także ototoksyczności i nefrotoksyczności w wyniku ogólnoustrojowej absorpcji, co może prowadzić do uszkodzenia słuchu i funkcji nerek.
antybiotyk aminoglikozydowy, bawoli kark, cukromocz, flumetazonu piwalan, hiperglikemia, kortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neomycyny siarczan, niewydolność nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osłabienie odporności, ototoksyczność, otyłość centralna, rozstępy skórne, szczep bakterii oporny, szum uszny, twarz księżycowata, zahamowanie wzrostu i rozwoju, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Perindopril + Indapamide Krka 4 mg + 1,25 mg

Lek Perindopril + Indapamide Krka w dawce 4 mg (3,34 mg peryndoprylu) + 1,25 mg indapamidu wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, z istotnym wpływem na gospodarkę wodno-elektrolitową. Peryndopryl, jako inhibitor ACE, hamuje układ renina-angiotensyna-aldosteron, co częściowo przeciwdziała hipokaliemii indukowanej przez indapamid. Mimo tego, u 4% pacjentów obserwowano hipokaliemię (stężenie potasu <3,4 mmol/l), co stanowi istotne ryzyko, zwłaszcza u osób starszych, niedożywionych lub przyjmujących inne leki wpływające na potas. Hipokaliemia może prowadzić do zaburzeń rytmu serca, osłabienia mięśniowego, parestezji oraz zwiększonego ryzyka działań niepożądanych glikozydów nasercowych. Ponadto, indapamid może wywoływać reakcje nadwrażliwości skórnej, a peryndopryl charakterystyczny suchy kaszel i duszność, które wymagają monitorowania i różnicowania z innymi stanami klinicznymi.
arytmia komorowa, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, duszność, glikozyd nasercowy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, indapamid, inhibitor ACE, kaszel, kurcz mięśni, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudność, parestezja, peryndopryl, reakcja nadwrażliwości, świąd, szum uszny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wymioty, wysypka, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenie kurczliwości mięśni, zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ośrodkowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Zaldiar Effervescent 37,5 mg + 325 mg

Produkt leczniczy Zaldiar Effervescent zawiera 37,5 mg tramadolu chlorowodorku oraz 325 mg paracetamolu i wykazuje złożony profil działań niepożądanych, wynikający z właściwości obu składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to nudności, zawroty głowy i senność (≥1/10), które mogą znacząco wpływać na funkcjonowanie pacjenta, zwłaszcza osób starszych. W zakresie układu nerwowego występują także bóle głowy i drżenie (≥1/100 do <1/10), a rzadziej poważne objawy neurologiczne, takie jak ataksja, drgawki czy zaburzenia mowy (≥1/10 000 do <1/1 000). Istotne jest monitorowanie ryzyka zespołu serotoninowego, którego częstość nie jest precyzyjnie określona, a który stanowi stan zagrożenia życia. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują bardzo często nudności (≥1/10), często wymioty, zaparcia, suchość w jamie ustnej, biegunkę oraz bóle brzucha (≥1/100 do <1/10), a także rzadziej smoliste stolce, które mogą wskazywać na krwawienie i wymagają pilnej oceny.
agranulocytoza, albuminuria, anafilaksja, astma oskrzelowa, ataksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból klatki piersiowej, bradykardia, ciężka reakcja skórna, czkawka, depresja, dreszcze, drgawka, drżenie, duszność, dyspepsja, dyzuria, euforia, hipoglikemia, hipoprotrombinemia, kołatanie serca, koszmar senny, lęk, majaczenie, mimowolny kurcz mięśni, mioza, mydriaza, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, napad paniki, nerwowość, niedociśnienie ortostatyczne, nieostre widzenie, niepamięć, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, parestezja, pobudzenie, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, senność, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, stan splątania, suchość jamy ustnej, świąd, świszczący oddech, szum uszny, tachykardia, trombocytopenia, uderzenie gorąca, uzależnienie lekowe, wymioty, wzdęcie, zaburzenie mowy, zaburzenie połykania, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zahamowanie oddychania, zaparcie, zapaść, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zmienność nastroju
Leksykon chorób i schorzeń
Rak krtani nosowej – Objawy

Rak krtani nosowej (rak nosogardła) to rzadki, złośliwy nowotwór rozwijający się w nosogardle, charakteryzujący się unikalną epidemiologią i histopatologią. Wczesne objawy są niespecyficzne i często przypominają łagodne schorzenia, co utrudnia wczesną diagnozę. Typowe symptomy obejmują jednostronne krwawienia z nosa, niedrożność nosa, jednostronną przewodzeniową utratę słuchu, szumy uszne oraz bezbolesne, twarde guzki na szyi (obecne u 70-80% pacjentów). Zaawansowane stadium może manifestować się porażeniem nerwów czaszkowych (w 25% przypadków), bólami głowy (60-70%), a także przerzutami do kości, płuc, wątroby i mózgu (około 10% pacjentów z przerzutami odległymi przy rozpoznaniu). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i obrazowym, a większość pacjentów jest diagnozowana w stadium III lub IV, co negatywnie wpływa na rokowanie.
chrypa, diplopia, dół Rosenmüllera, drętwienie twarzy, dysfagia, epistaxis, guzek na szyi, histopatologia, kakosmia, krwawienie z nosa, nawracająca infekcja ucha, niedrożność nosa, nocne poty, nosogardło, nowotwór złośliwy, opadanie powieki, podwójne widzenie, porażenie mięśni twarzy, porażenie nerwów czaszkowych, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przewlekłe zapalenie zatok, ptoza, rak krtani nosowej, rak nosogardła, rak płaskonabłonkowy głowy i szyi, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, strabismus, szczękościsk, szum uszny, tinnitus, trąbka Eustachiusza, trismus, utrata masy ciała, utrata słuchu, wydzielina z nosa, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha środkowego, zatoka jamista, zez
Leksykon substancji czynnych
Noradrenalina – Przedawkowanie

Przedawkowanie noradrenaliny, silnego agonisty receptorów alfa- i beta-adrenergicznych, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, takich jak ciężkie nadciśnienie tętnicze, odruchowa bradykardia, znaczny wzrost oporu naczyniowego obwodowego oraz zmniejszenie pojemności minutowej serca. Objawy neurologiczne obejmują silny ból głowy, światłowstręt oraz ryzyko krwotoku mózgowego. Dodatkowo mogą wystąpić objawy ze strony układu oddechowego (obrzęk płuc, duszność, bezdech), sercowo-naczyniowego (zaburzenia rytmu, ból zamostkowy, bladość powłok, potliwość) oraz miejscowe skutki wazokonstrykcji, takie jak białe przebarwienia skóry i martwica tkanek wokół miejsca wlewu. W preparacie Noradrenaline hameln opisano także objawy centralizacji krążenia, zawroty głowy, omdlenia i bezdech. W przypadku preparatu złożonego zawierającego lidokainę 2% i noradrenalinę 0,00125% WZF, przedawkowanie może manifestować się dwufazowymi objawami ze strony OUN: fazą pobudzenia (zaburzenia czucia, metaliczny smak, drgawki) oraz fazą depresji (śpiączka, depresja oddechowa i krążeniowa), a także objawami sercowo-naczyniowymi (tachykardia, wzrost ciśnienia, bradykardia, asystolia). Warto podkreślić, że dawki przekraczające dopuszczalne wartości lub podanie do naczyń krwionośnych może prowadzić do ciężkich powikłań, w tym migotania komór i martwicy mięśnia sercowego.
asystolia, automatyzm serca, bezdech, bladość powłok, ból głowy, ból zamostkowy, bradykardia odruchowa, centralizacja krążenia, depresja oddychania, diazepam, drgawka, drgawki kloniczno-toniczne, drżenie mięśni, duszność, działanie inotropowe dodatnie, działanie wazokonstrykcyjne, intubacja tchawicy, krwotok mózgowy, kwasica, leczenie objawowe, lek przeciwdrgawkowy, lidokaina, martwica mięśnia sercowego, martwica skóry, midazolam, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niespójność mowy, niewydolność serca, noradrenalina, objaw neurologiczny, objaw żołądkowo-jelitowy, obrzęk płuc, odleżyna, omdlenie, opór naczyniowy, opór naczyniowy obwodowy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, pojemność minutowa serca, rozszerzenie oskrzeli, skurcz naczyń skórnych, śpiączka, stan wstrząsowy, światłowstręt, szum uszny, tachykardia, tiopental, wentylacja zastępcza płuc, zaburzenie czucia, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zapalenie tętnic, zapaść krążeniowa, zawrót głowy
Leksykon substancji czynnych
Metyloprednizolon – Przedawkowanie

Metyloprednizolon, stosowany w różnych formach farmaceutycznych, może prowadzić do powikłań w wyniku przedawkowania, których charakter zależy od drogi podania, dawki i czasu ekspozycji. Ostre przedawkowanie nie manifestuje specyficznym zespołem objawów klinicznych, co utrudnia diagnozę, a przypadki ostrej toksyczności lub zgonu są rzadkie. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek metyloprednizolonu może wywołać zespół Cushinga, objawiający się m.in. otyłością centralną, twarzą księżycowatą, ścieńczeniem skóry, rozstępami, nadciśnieniem tętniczym oraz zaburzeniami metabolicznymi i węglowodanowymi. W przypadku preparatów złożonych, takich jak Depo-Medrol z Lidokainą, należy uwzględnić toksyczność lidokainy, która może objawiać się parestezjami okołoustnymi, zawrotami głowy, drgawkami, a w ciężkich przypadkach zaburzeniami rytmu serca i zatrzymaniem akcji serca.
antidotum, arytmia, bradykardia, dializa, drętwienie języka, drgawka uogólniona, intubacja dotchawicza, kortykosteroid, kwasica metaboliczna, metyloprednizolon, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, ostre przedawkowanie, otyłość centralna, parestezja okołoustna, preparat do stosowania zewnętrznego, przeczulica słuchowa, przedawkowanie lidokainy, przewlekłe przedawkowanie, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, rozstęp skórny, szum uszny, toksyczność ogólnoustrojowa, twarz księżycowata, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie metaboliczne, zatrzymanie akcji serca, zawiesina do wstrzykiwań, zespół Cushinga
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Virtago 16 mg

Betahistyna w postaci dichlorowodorku, będąca substancją czynną leku Virtago, jest wskazana w objawowym leczeniu choroby Ménière’a, schorzenia ucha wewnętrznego charakteryzującego się triadą objawów: nawracającymi zawrotami głowy (vertigo), szumem usznym (tinnitus) oraz postępującym pogorszeniem słuchu. Virtago dostępne jest w trzech dawkach: 8 mg, 16 mg oraz 24 mg betahistyny, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta. Tabletki różnią się wielkością i oznaczeniami, przy czym dawki 16 mg i 24 mg można dzielić na równe części, co umożliwia precyzyjne dawkowanie. Lek ma na celu zmniejszenie częstotliwości i nasilenia ataków choroby oraz złagodzenie towarzyszących objawów, takich jak nudności i wymioty związane z zawrotami głowy.
betahistyna, betahistyna dichlorowodorek, choroba Ménière’a, dichlorowodorek, epizody zawrotów głowy, leczenie objawowe, nasilenie objawów, nudności i wymioty, pogorszenie słuchu, szum uszny, tinnitus, ucho wewnętrzne, vertigo, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ropivacaine BioQ 2 mg/ml

Ropivacaine BioQ (chlorowodorek ropiwakainy) w stężeniu 2 mg/ml wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla długo działających leków miejscowo znieczulających z grupy amidów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują niedociśnienie tętnicze (bardzo często, ≥ 1/10), nudności (bardzo często), parestezje, zawroty głowy i ból głowy (często, ≥ 1/100 do < 1/10), a także bradykardię i tachykardię (często). Rzadziej występują reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka (rzadko, ≥ 1/10 000 do < 1/1 000). Objawy toksyczności ośrodkowego układu nerwowego (OUN) mogą obejmować drgawki, parestezje w okolicy ust, zaburzenia widzenia i słuchu, a ich wystąpienie jest zwykle związane z przypadkowym podaniem donaczyniowym, przedawkowaniem lub szybkim wchłanianiem leku. Toksyczność sercowo-naczyniowa manifestuje się niedociśnieniem, bradykardią, arytmią, a w ciężkich przypadkach zatrzymaniem akcji serca, co wymaga natychmiastowej interwencji.
arytmia serca, bradykardia, drętwienie języka, drgawki grand mal, duszność, dysfunkcja rdzenia kręgowego, dyskineza, dyzartria, hiperkapnia, hipoksja, hipotermia, kurczliwość mięśnia serca, kwasica oddechowa, lek miejscowo znieczulający, lek miejscowo znieczulający z grupy amidów, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość słuchowa, napad drgawkowy, neuropatia, niedociśnienie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, podanie donaczyniowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz mięśni, szum uszny, tachykardia, toksyczność OUN, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zapalenie pajęczynówki, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zespół ogona końskiego, zespół tętnicy rdzeniowej przedniej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprom Sprint 200 mg

Ibuprom Sprint zawiera ibuprofen (200 mg w kapsułce miękkiej), należący do NLPZ, stosowany w terapii przeciwbólowej i przeciwzapalnej. Stosowanie ibuprofenu, zwłaszcza w dawkach dobowych do 2400 mg, wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka tętniczych incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów do terapii oraz w leczeniu długoterminowym. Działania niepożądane obejmują reakcje alergiczne (pokrzywka, świąd – częstość niezbyt częsta ≥1/1000 do <1/100), ciężkie reakcje nadwrażliwości (obrzęk twarzy, języka, krtani, duszność, wstrząs anafilaktyczny - bardzo rzadko <1/10 000), a także zaostrzenie astmy u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi. Neurologiczne objawy, takie jak bóle głowy (niezbyt często), zawroty głowy, bezsenność, depresja i jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, występują rzadko. Wysokie dawki NLPZ mogą powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, a także zespół Kounisa (częstość nieznana).
agranulocytoza, anemia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból gardła, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba Crohna, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężkie skórne działanie niepożądane, depresja, dezorientacja, duszność, gorączka, hipotensja, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawy wymiot, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, objaw grypopodobny, obrzęk, obrzęk twarzy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół wieńcowy, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, pancytopenia, perforacja, plamica, pokrzywka, polekowa reakcja z eozynofilią, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smołowaty stolec, sztywność karku, szum uszny, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyna, wymioty, wzdęcie, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie morfologii krwi, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon chorób i schorzeń
Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego – Objawy

Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) jest wynikiem przerwania ciągłości opony twardej, prowadzącym do utraty płynu otaczającego mózg i rdzeń kręgowy. Charakterystycznym objawem jest ortostatyczny ból głowy, nasilający się w pozycji pionowej i ustępujący w leżącej, występujący u około 92% pacjentów. Wyciek rdzeniowy powoduje śródczaszkowe niedociśnienie, manifestujące się bólami głowy, sztywnością karku, zaburzeniami słuchu, zawrotami głowy, nudnościami, zaburzeniami widzenia oraz objawami neurologicznymi, takimi jak drętwienie kończyn czy tachykardia ortostatyczna. Wyciek czaszkowy objawia się przezroczystym wyciekiem z nosa lub ucha, metalicznym smakiem w ustach, anosmią oraz bólami głowy, często nasilającymi się przy zmianie pozycji. Diagnostyka powinna uwzględniać zmienność objawów w czasie oraz możliwość zanikania ortostatycznego charakteru bólu głowy, co utrudnia rozpoznanie.
anosmia, ból głowy ortostatyczny, fonofobia, fotofobia, krwiak podtwardówkowy, mgła mózgowa, migrena, niedociśnienie śródczaszkowe, niewyraźne widzenie, odma śródczaszkowa, opona twarda, opony mózgowo-rdzeniowe, otorrhea, płyn mózgowo-rdzeniowy, podwójne widzenie, POTS, rhinorrhea, sztywność szyi, szum uszny, utrata słuchu, wyciek czaszkowy, wyciek rdzeniowy, wyciek z nosa, zaburzenia poznawcze, zaburzenia słuchu, zaburzenia świadomości, zapadanie się mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zawroty głowy, zespół Chiari
Leksykon leków
Działania niepożądane – Triplixam 5 mg + 1,25 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Triplixam, zawierający peryndopryl, indapamid oraz amlodypinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania obejmują hipokaliemię (częstość występowania dla indapamidu: 10% pacjentów przy dawce 1,5 mg i 25% przy dawce 2,5 mg z obniżeniem stężenia potasu odpowiednio o 0,23 mmol/l i 0,41 mmol/l po 12 tygodniach), zawroty głowy, ból głowy, parestezje, senność, zaburzenia widzenia i podwójne widzenie, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze oraz objawy żołądkowo-jelitowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń hematologicznych (agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, małopłytkowość), elektrolitowych (hipokaliemia, hiponatremia, hipochloremia), sercowo-naczyniowych (niedociśnienie, częstoskurcze typu torsade de pointes, zawał mięśnia sercowego, udar) oraz wątrobowych i nerkowych (zapalenie wątroby, encefalopatia wątrobowa, wzrost stężenia mocznika i kreatyniny). Działania te mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej i dostosowania leczenia.
agranulocytoza, dławica piersiowa, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperglikemia, hipochloremia, hipokaliemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, mocznik i kreatynina, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, pancytopenia, parestezja, peryndopryl, podwójne widzenie, rozrost dziąseł, skurcz oskrzeli, szum uszny, torsade de pointes, udar mózgu, wysięk naczyniówkowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie smaku, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół pozapiramidowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Trifas COR 5 mg

Torasemid, substancja czynna preparatu Trifas Cor 5 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii. W zakresie hematologicznym bardzo rzadko obserwuje się trombocytopenię, erytrocytopenię i leukopenię, co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi, zwłaszcza u pacjentów długotrwale leczonych. Reakcje nadwrażliwości, takie jak świąd, wysypki, fotosensytyzacja oraz ciężkie reakcje skórne, również występują bardzo rzadko i mogą wymagać natychmiastowego odstawienia leku. Często pojawiają się zaburzenia metaboliczne, w tym zasadowica metaboliczna, kurcze mięśni, hipokaliemia, hiperglikemia, hiperurykemia oraz dyslipidemia (podwyższenie trójglicerydów i cholesterolu), co wskazuje na konieczność monitorowania elektrolitów, glikemii i lipidogramu. Długotrwałe stosowanie torasemidu może prowadzić do hipowolemii, hiponatremii oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych, które choć bardzo rzadkie, niosą ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak niedokrwienie mięśnia sercowego czy zaburzenia rytmu serca.
dławica piersiowa, dyslipidemia, erytrocytopenia, gamma-glutamylotransferaza, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, leukopenia, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, parestezja, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przerost gruczołu krokowego, reakcja nadwrażliwości, stosunek korzyści do ryzyka, szum uszny, torasemid, trombocytopenia, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie krążenia wieńcowego, zaburzenie rytmu serca, zapalenie trzustki, zasadowica metaboliczna, zatrzymanie moczu, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tramadol Synteza 100 mg/ml

Tramadol Synteza w postaci kropli doustnych (100 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to nudności i zawroty głowy, występujące u ponad 10% pacjentów. Zaburzenia układu nerwowego są dominujące i obejmują bardzo często zawroty głowy, często bóle głowy i senność, a rzadziej parestezje, drgawki typu padaczki, zahamowanie oddychania oraz zaburzenia koordynacji. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zahamowania oddychania przy dawkach przekraczających zalecane oraz w połączeniu z innymi lekami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego. Rzadko występują zaburzenia psychiczne, takie jak omamy, dezorientacja, niepokój i koszmary senne, a także reakcje odstawienne przypominające objawy po odstawieniu opioidów (pobudzenie, lęk, bezsenność, drżenia). Tramadol może również wywoływać uzależnienie.
anafilaksja, astma oskrzelowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bradykardia, czkawka, depersonalizacja, dezorientacja, drgawka padaczkowa, drżenie, duszność, dysforia, działanie niepożądane tramadolu, hiperkinezja, hipotonia ortostatyczna, kołatanie serca, lęk, mimowolny skurcz mięśni, nadmierne pocenie, napad paniki, nieostre widzenie, nudność, obrzęk naczyniowo-nerwowy, odruch wymiotny, omam, omdlenie, osłabienie mięśni szkieletowych, paranoja, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja odstawienia, reakcja skórna, rozszerzenie źrenic, senność, skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, szum uszny, tachykardia, uzależnienie, wymioty, wysypka, wzrost aktywności enzymów wątrobowych, zaburzenie koordynacji, zaburzenie nastroju, zaburzenie oddawania moczu, zaburzenie psychiczne, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie snu, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie oddychania, zaparcie, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie moczu, zawrót głowy
Leksykon substancji czynnych
Fentermina – Działania niepożądane

Fentermina, stosowana w preparacie Qsiva w połączeniu z topiramatem w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest lekiem przeciwotyłościowym o dobrze udokumentowanym profilu bezpieczeństwa na podstawie badań klinicznych obejmujących 3879 pacjentów przez 1 rok oraz kohortę 2-letnią z 675 osobami. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były suchość w jamie ustnej (15%), parestezje (15%) oraz zaparcia (10%), klasyfikowane jako bardzo często (≥1/10). Parestezje, głównie mrowienie w dłoniach i stopach, wykazywały zależność od dawki: od 3,3% przy dawce 3,75+23 mg do 17,3% przy dawce 15+92 mg, z łagodnym przebiegiem i samoistnym ustępowaniem u większości pacjentów w ciągu około 3 miesięcy. Zaburzenia psychiczne, w tym bezsenność, depresja i lęk, występowały częściej w grupach leczonych fenterminą (do 20,6% przy dawce 15+92 mg) niż w grupie placebo (10,3%), z przewagą łagodnych i umiarkowanych objawów. Epizody depresji i lęku były również zależne od dawki, a myśli samobójcze zgłoszono sporadycznie (po jednym przypadku w grupie leczonej i placebo). Zaburzenia funkcji poznawczych, głównie uwagi i pamięci, występowały u 2,1-7,6% pacjentów w zależności od dawki, bez poważnych incydentów.
bezsenność, blefarospazm, częstomocz, dna moczanowa, duszność, fentermina, formikacja, glossodynia, guzki krwawnicze, hipoglikemia, hipokaliemia, jadłowstręt, jaskra, jaskra z zamkniętym kątem, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kandydoza, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kołatanie serca, kreatynina w surowicy, krwawienie z nosa, kwasica metaboliczna, lęk, łysienie, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, neuropatia, niedoczulica, niedokrwistość, niepamięć, niewydolność serca, nokturia, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostre uszkodzenie nerek, parestezja, pokrzywka, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień, suchość jamy ustnej, światłowstręt, szum uszny, tachykardia, topiramat, wirusowe zapalenie żołądka, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie wzwodu, zaćma, zakażenie pasożytnicze, zakażenie układu moczowego, zakażenie układu oddechowego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie zatok przynosowych, zaparcie, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół niespokojnych nóg, zwyrodnienie plamki żółtej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cisplatinum Accord 1 mg/ml

Cisplatyna (1 mg/ml, koncentrat do infuzji) jest lekiem przeciwnowotworowym o szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze i najpoważniejsze dotyczą układu krwiotwórczego (leukopenia, trombocytopenia, niedokrwistość), nerek (nefrotoksyczność, ostra i przewlekła niewydolność nerek, zaburzenia czynności kanalików nerkowych z podwyższeniem stężenia kreatyniny, azotu mocznikowego i kwasu moczowego oraz zmniejszeniem klirensu kreatyniny) oraz narządu słuchu (ototoksyczność, szumy uszne, głuchota). Działania toksyczne są zwykle zależne od dawki i kumulatywne, a u pacjentów pediatrycznych ototoksyczność może być bardziej nasilona. Ponadto cisplatyna wywołuje poważne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, jadłowstręt, biegunka), neurotoksyczność (udar mózgu, neuropatie, objaw Lhermitte’a), zaburzenia sercowo-naczyniowe (bradykardia, zaburzenia rytmu, rzadko zawał mięśnia sercowego), reakcje immunologiczne (reakcje anafilaktoidalne), zaburzenia metaboliczne (hiponatremia, hipomagnezemia, hipokaliemia, hipofosfatemia, hiperurykemia) oraz powikłania zakrzepowo-zatorowe (żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, zator tętnicy płucnej, mikroangiopatia zakrzepowa). Wynaczynienie leku może powodować miejscową toksyczność tkanek miękkich z zapaleniem, zwłóknieniem i martwicą.
bradykardia, drgawka, hiperurykemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jadłowstręt, lek przeciwnowotworowy, leukoencefalopatia, leukopenia, mielopatia, mikroangiopatia zakrzepowa, narząd słuchu, nefrotoksyczność, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nudności i wymioty, objaw Lhermitte’a, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, odczyn Coombsa, ostra białaczka, ototoksyczność, posocznica, reakcja anafilaktoidalna, szpik kostny, szum uszny, tężyczka, trombocytopenia, udar mózgu, wynaczynienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wzroku, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie tętnic mózgowych, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół Raynauda, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tobramycin Via pharma

Tobramycin Via pharma to roztwór do nebulizacji zawierający 300 mg tobramycyny w 5 ml, który wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, słuchu, przedsionkowymi, przewodnictwa nerwowo-mięśniowego oraz u osób z ciężkim, czynnym krwiopluciem. Monitorowanie stężeń tobramycyny w surowicy jest wskazane u pacjentów z ryzykiem nefro- i ototoksyczności, zwłaszcza gdy stężenie przekracza 2 μg/ml. Prawidłowa technika pobierania krwi (żyła, nie nakłucie opuszka palca) jest kluczowa dla wiarygodności wyników. W trakcie terapii należy kontrolować FEV1 przed i po nebulizacji, a w przypadku skurczu oskrzeli stosować leki rozszerzające oskrzela, podając pierwszą dawkę pod nadzorem lekarza. Wystąpienie reakcji alergicznej wymaga przerwania leczenia.
aminoglikozyd, ataksja, badanie audiologiczne, badanie audiometryczne, działanie kuraropodobne, FEV1, krwioplucie, lek rozszerzający oskrzela, miastenia, nebulizacja, nefrotoksyczność, ototoksyczność, parkinsonizm, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, stężenie kreatyniny, stężenie tobramycyny w surowicy, szum uszny, tobramycyna, toksyczność skumulowana, układ przedsionkowy, uszkodzenie słuchu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przedsionkowe, zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, zaburzenie równowagi, zaburzenie słuchu, zawrót głowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Monural 2 g

Przedawkowanie fosfomycyny doustnej, szczególnie w postaci preparatu Monural zawierającego 2 g fosfomycyny (3,754 g fosfomycyny z trometamolem), stanowi poważne zagrożenie kliniczne. Objawy przedawkowania obejmują głównie zaburzenia neurologiczne i sensoryczne, takie jak uszkodzenie narządu przedsionkowego (zawroty głowy, zaburzenia równowagi), zaburzenia słuchu (szumy uszne, pogorszenie słuchu), metaliczny posmak w ustach oraz dysgeuzję. W przypadku pozajelitowego podania fosfomycyny obserwuje się dodatkowo cięższe objawy, w tym hipotonię, senność, zaburzenia elektrolitowe, małopłytkowość oraz hipoprotrombinemię, co wskazuje na konieczność ścisłego monitorowania funkcji życiowych i parametrów hematologicznych.
ciśnienie tętnicze krwi, dysgeuzja, elektrolity w surowicy krwi, fosfomycyna z trometamolem, hipoprotrombinemia, hipotonia, małopłytkowość, metaliczny posmak, narząd słuchu, płytki krwi, protrombina, przedawkowanie fosfomycyny, szum uszny, uszkodzenie narządu przedsionkowego, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie słuchu, zawrót głowy
Leksykon chorób i schorzeń
Schwannoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Rokowanie w nerwiaku osłonkowym nerwu przedsionkowego (vestibular schwannoma, VS) zależy od wielu czynników klinicznych i radiologicznych, takich jak zaburzenia równowagi (HR 1,57; 95% CI: 1,31-1,88), szumy uszne (HR 1,36; 95% CI: 1,15-1,61), stopień w skali Koosa (HR dla stopnia 4: 2,18; 95% CI: 1,60-2,96), czas trwania objawów (HR 0,83; 95% CI: 0,77-0,88) oraz średnica guza wewnątrzprzewodowa (HR 1,67; 95% CI: 1,42-1,96). Zachowanie słuchu po radiochirurgii stereotaktycznej (SRS) osiąga około 60% skuteczności po medianie obserwacji 6,7 lat, z kluczowymi czynnikami prognostycznymi takimi jak młody wiek, dobry stan słuchu przed leczeniem, wczesne leczenie, mała objętość guza oraz niska dawka promieniowania (marginesowa i na ślimak). W leczeniu chirurgicznym istotne jest zachowanie funkcji nerwu twarzowego, z 67% pacjentów osiągających stopień 1-2 w skali House-Brackmanna, a nawet 90% przy braku uszkodzenia nerwu, guzie <30 mm i braku wodogłowia. Subtotalna resekcja z następczą radiochirurgią CyberKnife poprawia wyniki funkcji nerwu twarzowego, szczególnie w dużych guzach.
algorytm uczenia maszynowego, białko C-reaktywne, dysfagia, funkcja nerwu twarzowego, model predykcyjny, monitorowanie śródoperacyjne, mutacja skracająca, mutacja splicingowa, nerwiak osłonkowy, nerwiak osłonkowy nerwu przedsionkowego, neurofibromatoza typu 2, oponiak wewnątrzczaszkowy, powikłanie chirurgiczne, radiochirurgia gamma knife, radiochirurgia stereotaktyczna, resekcja subtotalna, skala House-Brackmanna, szum uszny, wodogłowie, współczynnik dyfuzji, wzrost guza, zaburzenie równowagi
Leksykon chorób i schorzeń
Nadwrażliwość na dźwięki (hiperakuzja) – Zapobieganie i profilaktyka

Hiperakuzja to rzadkie zaburzenie słuchu, charakteryzujące się nadwrażliwością na dźwięki, które są odbierane jako nadmiernie głośne, nieprzyjemne lub bolesne. Występuje u około 1 na 50 000 osób, a jej ryzyko wzrasta przy ekspozycji na hałas powyżej 85 dB. Profilaktyka pierwotna opiera się na unikaniu uszkodzeń słuchu poprzez stosowanie ochronników słuchu w głośnym otoczeniu oraz regularne badania audiologiczne. W terapii kluczowe jest stopniowe przyzwyczajanie układu słuchowego do dźwięków poprzez kontrolowaną ekspozycję, unikając jednocześnie nadmiernego stosowania ochronników słuchu, które mogą paradoksalnie nasilać objawy. Metody terapeutyczne obejmują terapię dźwiękową (np. generatory szumu, pink noise) trwającą od 6 do 18 miesięcy, terapię TRT oraz terapię poznawczo-behawioralną (CBT), która pomaga w redukcji lęku i napięcia związanego z hiperakuzją.
akupunktura, aparat słuchowy, audiolog, autonomiczny układ nerwowy, biały szum, biofeedback, borelioza, generator szumu, hiperakuzja, hiperakuzja bólowa, migrena, nadwrażliwość na dźwięki, neurofeedback, niedobór estrogenów, ochronnik słuchu, otolaryngolog, szum uszny, terapia dźwiękowa, terapia hormonalna, terapia poznawczo-behawioralna, układ limbiczny, uraz głowy, utrata słuchu spowodowana hałasem, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie słuchu, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ibuprom Ultramax Sprint 600 mg

Przedawkowanie ibuprofenu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się szerokim spektrum objawów obejmujących układ pokarmowy, nerwowy, metaboliczny, krzepnięcia, nerkowy, wątrobowy, krążenia oraz oddechowy. Dawka toksyczna u dzieci wynosi powyżej 400 mg/kg masy ciała jednorazowo, natomiast u dorosłych nie została precyzyjnie określona. Okres półtrwania leku w zatruciu wynosi 1,5-3 godziny, co ma znaczenie przy planowaniu terapii. Objawy obejmują nudności, wymioty, ból nadbrzusza, krwawienia z przewodu pokarmowego, szumy uszne, senność, dezorientację, rzadko drgawki i skurcze miokloniczne u dzieci, kwasicę metaboliczną, wydłużenie czasu protrombinowego (INR), ostrą niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby, niedociśnienie, zapaść oddechową oraz zaostrzenie astmy u chorych z tą chorobą.
ból nadbrzusza, czas protrombinowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, monitorowanie parametrów życiowych, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, przedawkowanie ibuprofenu, sinica, skurcz miokloniczny, szum uszny, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie krzepnięcia, zaostrzenie astmy, zapaść oddechowa
Leksykon chorób i schorzeń
Halucynacje i słyszenie głosów – Diagnostyka i diagnoza

Halucynacje słuchowe, definiowane jako percepcje dźwięków lub głosów bez zewnętrznego bodźca, występują zarówno w zaburzeniach psychotycznych, takich jak schizofrenia (około 75% pacjentów), jak i w populacji ogólnej (5-28%). Charakteryzują się różnorodnością form, od prostych dźwięków po złożone dialogi, zróżnicowaną walencją emocjonalną oraz lokalizacją percepcji (wewnątrz głowy lub z otoczenia). Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu klinicznego, oceny stanu psychicznego oraz badań dodatkowych (morfologia, elektrolity, EEG, MRI/CT, badania audiologiczne) w celu wykluczenia przyczyn organicznych i różnicowania między monosymptomatycznymi halucynacjami a tymi towarzyszącymi innym objawom psychotycznym. Ważne jest rozróżnienie halucynacji od iluzji, wyobrażeń czy urojeń, a także uwzględnienie kontekstu kulturowego i indywidualnych doświadczeń pacjenta.
badanie obrazowe mózgu, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, deprywacja sensoryczna, deprywacja snu, dezorganizacja myślenia, elektroencefalogram, halucynacja słuchowa, lek przeciwpsychotyczny, niedotlenienie mózgu, objaw negatywny, otępienie z ciałami Lewy’ego, padaczka, przekonanie urojeniowe, psychoza poporodowa, schizofrenia, szum uszny, terapia poznawczo-behawioralna, urojenie, zaburzenie afektywne, zaburzenie dysocjacyjne, zaburzenie osobowości borderline, zaburzenie psychotyczne, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół odstawienny, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Mezavant 1200 mg

Przedawkowanie leku Mezavant 1200 mg (mesalazyna) prowadzi do toksyczności salicylanów, manifestującej się objawami neurologicznymi (szum uszny, zawroty głowy, ból głowy, dezorientacja, senność), oddechowymi (obrzęk płuc, hiperwentylacja), gastroenterologicznymi (biegunki, wymioty), metabolicznymi (hipoglikemia, zaburzenia elektrolitowe, zmiany pH krwi) oraz ogólnoustrojowymi (odwodnienie, hipertermia). Objawy te mogą pojawić się zarówno w krótkim, jak i dłuższym czasie po przedawkowaniu i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niewydolności oddechowej i nerkowej, które mogą wymagać intensywnego leczenia.
aminosalicylan, działanie nefrotoksyczne, hemodializa, hipertermia, hiperwentylacja, hipoglikemia, kwasica metaboliczna, mesalazyna, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, objawy neurologiczne, obrzęk płuc, szum uszny, toksyczność salicylanów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zaburzenia świadomości
Leksykon leków
Działania niepożądane – Gabapentin Aurovitas 300 mg

Gabapentyna, stosowana zarówno w monoterapii, jak i jako lek wspomagający u pacjentów z padaczką oraz bólem neuropatycznym, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Najczęściej obserwowane działania obejmują zakażenia wirusowe (≥ 1/10), senność, zawroty głowy, ataksję, uczucie zmęczenia oraz gorączkę. Często występują również zaburzenia psychiczne (wrogość, splątanie, depresja), leukopenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), a także reakcje skórne takie jak wysypka i świąd. Rzadziej notowano poważne reakcje, w tym trombocytopenię, zespół Stevensa-Johnsona, zapalenie wątroby, rabdomiolizę oraz ostre zapalenie trzustki, choć związek przyczynowo-skutkowy z lekiem pozostaje niejasny. U pacjentów pediatrycznych szczególnie często obserwowano zakażenia dróg oddechowych, zapalenie ucha środkowego, drgawki oraz agresywne zachowania i hiperkinezy.
ataksja, bezsenność, ból neuropatyczny, choreoatetoza, drgawki, duszność, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, fosfokinaza kreatynowa, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, leukopenia, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niepamięć, niestrawność, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, oczopląs, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, osutka polekowa z eozynofilią, padaczka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie wirusowe, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zespół abstynencyjny, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka