szum uszny

Szum uszny (tinnitus) to zjawisko polegające na odczuwaniu dźwięku w uszach lub głowie przy braku zewnętrznego źródła bodźca akustycznego. Pacjenci opisują go jako dzwonienie, świst, szum, brzęczenie, pulsowanie lub inne nieprzyjemne doznania dźwiękowe. Szumy uszne mogą być jednostronne lub obustronne, ciągłe lub przerywane, o różnym natężeniu i częstotliwości.

Etiologia szumów usznych jest złożona. Najczęstszymi przyczynami są: uszkodzenie narządu słuchu (np. w wyniku ekspozycji na hałas), choroby ucha wewnętrznego (m.in. choroba Ménière’a), zaburzenia naczyniowe, choroby metaboliczne, urazy głowy, działania niepożądane leków ototoksycznych, a także czynniki psychogenne. U około 80% pacjentów z szumami usznymi współistnieje niedosłuch.

Diagnostyka szumów usznych obejmuje szczegółowy wywiad, badanie otoskopowe, audiometrię tonalną i impedancyjną, oraz w wybranych przypadkach obrazowanie (TK lub MRI). Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, terapię dźwiękową, terapię poznawczo-behawioralną oraz aparaty maskujące. W ciężkich przypadkach, gdy szumy uszne znacząco obniżają jakość życia, może być konieczna konsultacja psychiatryczna.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 5 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Szczególną uwagę zwraca ryzyko rozwoju nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (rak podstawnokomórkowy i rak kolczystokomórkowy) związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu, wykazujące zależność od skumulowanej dawki. Ponadto, leczenie może prowadzić do poważnych zaburzeń hematologicznych, takich jak neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, małopłytkowość, a w skrajnych przypadkach niedokrwistość aplastyczna czy hemolityczna. Zaburzenia elektrolitowe obejmują hiperkaliemię, hiponatremię, hipokaliemię, hiperkalcemię, hipomagnezemię oraz hipofosfatemię, a także hiperglikemię i hiperurykemię. U pacjentów z dysfunkcją nerek zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny.
agranulocytoza, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, ból stawów, częstomocz, drżenie, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, impotencja, jadłowstręt, kaszel, kołatanie serca, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, nagłe zaczerwienienie, nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, neuropatia obwodowa, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niedoczulica, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieprawidłowa czynność wątroby, niestrawność, nokturia, nudności, obrzęk, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, odbarwienie skóry, omdlenie, ostra krótkowzroczność, ostra niewydolność nerek, osutka, parastezja, pokrzywka, przerost dziąseł, purpura, rak skóry, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz mięśni, suchość w jamie ustnej, świąd, szum uszny, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, wysypka, wzmożona potliwość, wzmożone napięcie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie mikcji, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zaburzeń oddechowych, złuszczające zapalenie skóry, zmęczenie, żółtaczka, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych
Leksykon leków
Przedawkowanie – Nurofen dla dzieci forte pomarańczowy 40 mg/ml

Przedawkowanie ibuprofenu w preparacie Nurofen dla dzieci Forte pomarańczowy (40 mg/ml) może prowadzić do poważnych objawów toksyczności, które pojawiają się już po dawkach powyżej 100 mg/kg masy ciała, a przy dawkach przekraczających 400 mg/kg masy ciała ryzyko powikłań jest znacznie większe. Najczęstsze symptomy dotyczą przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka), a w cięższych przypadkach może dojść do krwawienia z przewodu pokarmowego. Toksyczność obejmuje również ośrodkowy układ nerwowy, manifestując się oczopląsem, zaburzeniami widzenia, szumami usznymi, bólami głowy, zaburzeniami równowagi, sennością, a w ciężkich przypadkach pobudzeniem, dezorientacją, śpiączką i napadami drgawkowymi. Dodatkowo mogą wystąpić poważne zaburzenia metaboliczne i narządowe, takie jak kwasica metaboliczna, hipotermia (<35°C), hiperkaliemia, wydłużony czas protrombinowy/INR, ostra niewydolność nerek i wątroby, hipotensja, depresja oddechowa oraz sinica. U pacjentów z astmą oskrzelową możliwe jest zaostrzenie objawów choroby już po dawce >100 mg/kg mc.
alkalizacja moczu, antidotum, astma oskrzelowa, biegunka, ból brzucha, ból głowy, czas protrombinowy, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawka, hiperkaliemia, hipotensja, hipotermia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, monitorowanie czynności serca, napad drgawkowy, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, pobudzenie, sinica, śpiączka, szum uszny, toksyczność ibuprofenu, węgiel aktywny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie równowagi, zaburzenie widzenia, zawrót głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tribiotic (10 mg + 5 mg + 0,833 mg)/g

Maść Tribiotic zawiera bacytracynę cynkową (400 j.m./g), neomycynę siarczan (5 mg/g) oraz polimyksynę B siarczan (5000 j.m./g) i może wywoływać działania niepożądane, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Najpoważniejszym z nich jest ototoksyczność związana z neomycyną, zwłaszcza przy aplikacji na duże lub uszkodzone powierzchnie skóry oraz błony śluzowe, co może prowadzić do systemowej absorpcji i uszkodzenia narządu słuchu. Ponadto, stosowanie preparatu sprzyja rozwojowi zakażeń oportunistycznych, w tym opornych szczepów bakterii oraz nadkażeń drożdżakami Candida, co może wymagać dodatkowej terapii. Reakcje nadwrażliwości, zarówno miejscowe (świąd, wysypka, podrażnienie), jak i ogólnoustrojowe, są szczególnie istotne u pacjentów z historią alergii na aminoglikozydy lub inne składniki maści.
antybiotyk aminoglikozydowy, bacytracyna cynkowa, drożdżaki Candida, dysfagia, maść przeciwbakteryjna, maść TRIBIOTIC, nadkażenie drożdżakowe, neomycyny siarczan, objaw miejscowy, objaw systemowy, ototoksyczność, podrażnienie skóry, polimyksyny B siarczan, reakcja nadwrażliwości, rumień, szczep oporny bakterii, szum uszny, uszkodzenie narządu słuchu, zaburzenie równowagi mikrobiologicznej, zaburzenie układu immunologicznego, zakażenie oportunistyczne, zawrót głowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Zahron ASA 20 mg + 100 mg

Przedawkowanie leku Zahron ASA, zawierającego rozuwastatynę oraz kwas acetylosalicylowy (ASA), może prowadzić do złożonych objawów klinicznych wynikających z toksycznego działania obu składników. Rozuwastatyna niesie ryzyko uszkodzenia mięśni i wątroby, dlatego w przypadku przedawkowania konieczne jest monitorowanie czynności wątroby oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK). Zatrucie ASA, szczególnie u dzieci i osób starszych, może manifestować się od umiarkowanych objawów takich jak zawroty głowy, ból głowy, szum uszny, nudności i wymioty, przy stężeniach salicylanów poniżej 300 mg/l, do ciężkich stanów obejmujących zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, drgawki, śpiączkę i zapaść krążeniową przy stężeniach powyżej 300 mg/l (1,67 mmol/l). Dawka śmiertelna ASA wynosi 25-30 g, co przekracza typowe przypadkowe spożycie.
alkalizacja moczu, czynność wątroby, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodializa, hipertermia, hiperwentylacja, hipoglikemia, kinaza kreatynowa, kwas acetylosalicylowy, kwasica, kwasica metaboliczna, kwasica oddechowa, objawy przewodu pokarmowego, omamy, parametry biochemiczne, rozuwastatyna, siarczan sodu, śpiączka, stan splątania, szum uszny, węgiel aktywowany, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zapaść krążeniowa, zasadowica oddechowa, zatrucie salicylanami, zatrzymanie oddychania, zawroty głowy
Leksykon chorób i schorzeń
Niedosłuch odbiorczy (głęboki) – Zapobieganie i profilaktyka

Niedosłuch odbiorczy głębokiego stopnia stanowi istotny problem zdrowotny, którego wczesne wykrycie i kompleksowa rehabilitacja są kluczowe dla zapobiegania poważnym konsekwencjom, takim jak pogorszenie funkcji poznawczych, demencja, izolacja społeczna czy depresja. Stosowanie aparatów słuchowych i implantów ślimakowych wiąże się z istotnym zmniejszeniem ryzyka długoterminowego pogorszenia funkcji poznawczych o 19% oraz poprawą wyników testów poznawczych o 3%. Dodatkowo, regularne używanie aparatów słuchowych redukuje ryzyko przedwczesnej śmierci o 24%. Profilaktyka utraty słuchu obejmuje szczepienia ochronne, poradnictwo genetyczne, ochronę przed hałasem i ototoksycznymi lekami oraz wczesne wykrywanie niedosłuchu, co jest szczególnie ważne u noworodków i dzieci. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z implantami ślimakowymi, którzy powinni być na bieżąco ze szczepieniami przeciwko pneumokokom, aby zmniejszyć ryzyko bakteryjnego zapalenia opon mózgowych.
aparat słuchowy, badanie audiologiczne, badanie obrazowe, bakteryjne zapalenie opon mózgowych, demencja, depresja, funkcja poznawcza, implant pnia mózgu, implant ślimakowy, implant ucha środkowego, izolacja społeczna, kanał słuchowy, lek ototoksyczny, nerw słuchowy, niedosłuch odbiorczy, profilaktyka wtórna, rehabilitacja słuchu, ślimak, sprzężenie zwrotne, szczepionka przeciwko pneumokokom, szum uszny, ubytek słuchu
Leksykon leków
Przedawkowanie – Teicopix 200 mg

Przedawkowanie teikoplaniny, choć rzadkie, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie u noworodków i małych dzieci, u których niedojrzałość układów metabolicznych i wydalniczych zwiększa ryzyko toksyczności. Opisano przypadek podania dożylnego dawki 400 mg (około 95 mg/kg mc.) u 29-dniowego noworodka, co wywołało objawy pobudzenia psychoruchowego. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują pobudzenie psychoruchowe, nefrotoksyczność (z możliwym wzrostem kreatyniny i zmniejszeniem diurezy), ototoksyczność (szumy uszne, zaburzenia słuchu), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia) oraz reakcje miejscowe przy podaniu dożylnym. Diagnostyka jest utrudniona ze względu na ograniczoną liczbę raportów i szeroki profil bezpieczeństwa leku.
antybiotyk glikopeptydowy, dializa otrzewnowa, diureza, hemodializa, leukopenia, manifestacja kliniczna przedawkowania, monitorowanie stężenia leku, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, ototoksyczność, pobudzenie psychoruchowe, podanie dożylne, przedawkowanie teikoplaniny, szum uszny, trombocytopenia, upośledzenie funkcji nerek, uszkodzenie nerwu słuchowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie słuchu, zapalenie żyły, zwiększenie stężenia kreatyniny
Leksykon chorób i schorzeń
Otoskleroza – Leczenie

Otoskleroza to metaboliczne zaburzenie kości ucha środkowego i wewnętrznego prowadzące do postępującego niedosłuchu przewodzeniowego, a w zaawansowanych stadiach także odbiorczego. Leczenie jest zindywidualizowane i obejmuje aparaty słuchowe (zalecane w łagodnym do umiarkowanego niedosłuchu), chirurgię strzemiączka (stapedektomia lub stapedotomia) z odsetkiem sukcesu 90-95%, oraz leczenie farmakologiczne, głównie fluorkiem sodu i bisfosfonianami, które mogą stabilizować progi słuchowe i opóźniać progresję choroby. Wskazaniem do operacji jest niedosłuch przewodzeniowy z rezerwą ślimakową ≥20 dB i wynik dyskryminacji mowy ≥60%. Pooperacyjna poprawa słuchu następuje zwykle w ciągu tygodnia, a maksymalna po około 4 miesiącach. Ryzyko powikłań obejmuje m.in. zawroty głowy, perforację błony bębenkowej oraz rzadko całkowitą utratę słuchu (1-2%).
aparat słuchowy, audiolog, bisfosfoniany, fluorek sodu, implant ślimakowy, implant ucha środkowego, implant zakotwiczony w kości, niedosłuch mieszany, niedosłuch odbiorczy, niedosłuch przewodzeniowy, otoskleroza, otoskleroza ślimakowa, płytka strzemiączka, przewód słuchowy zewnętrzny, rezerwa ślimakowa, stapedektomia, stapedotomia, strzemiączko, szum uszny, torebka otyczna, ucho środkowe, ucho wewnętrzne, wodniak śródchłonki, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Auxilen 50 mg/2 ml

Auxilen (deksketoprofen trometamol) jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym, który może wywoływać szeroki zakres działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, ból brzucha, niestrawność, biegunka i zaparcia. Poważniejsze powikłania obejmują wymioty z krwią, chorobę wrzodową żołądka, krwawienia, perforacje przewodu pokarmowego oraz zapalenie trzustki. W zakresie układu krwiotwórczego często występuje niedokrwistość (≥1/100 do <1/10), a niezbyt często neutropenia i małopłytkowość (≥1/1 000 do <1/100). Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą pojawić się ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk gardła czy wstrząs anafilaktyczny. Dodatkowo, lek może powodować zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hipoglikemia, hipertriglicerydemia), zaburzenia psychiczne (bezsenność), neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy, parestezje, omdlenia), a także zmiany w funkcji wątroby i nerek, w tym zapalenie wątroby, żółtaczkę, ciężkie zaburzenia czynności nerek oraz zespół nerczycowy.
agranulocytoza, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, deksketoprofen trometamolu, dysfagia, hematemeza, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, hipoglikemia, hipoplazja szpiku, hipotonia, incydent zatorowo-zakrzepowy, jadłowstręt, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ketonuria, łagodny rozrost prostaty, małopłytkowość, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk gardła, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, plamica, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szum uszny, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie nerek, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Gabapentin Aurovitas 100 mg

Gabapentyna, stosowana w terapii padaczki i bólu neuropatycznego, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować w trakcie leczenia. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to senność, zawroty głowy oraz ataksja, które mogą istotnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Często występują również drgawki, hiperkinezy, dyzartria, niepamięć, drżenie, bezsenność i ból głowy. Wśród innych często obserwowanych działań są zakażenia (np. zapalenie płuc, zakażenia dróg moczowych), leukopenia, zaburzenia psychiczne (depresja, lęk, wrogość), zaburzenia metaboliczne (jadłowstręt, hiperglikemia, hipoglikemia), a także objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) i skóry (wysypka, świąd, obrzęk twarzy). Rzadziej występują poważne reakcje alergiczne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej.
anafilaksja, ataksja, ból neuropatyczny, choreoatetoza, drgawki, drgawki kloniczne, duszność, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, eozynofilia, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hipertrofia piersi, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, jadłowstręt, kołatanie serca, labilność emocjonalna, leukopenia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedoczulica, niepamięć, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, oczopląs, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, osutka polekowa z eozynofilią, parestezja, podwójne widzenie, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, schyłkowa niewydolność nerek, szum uszny, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, uzależnienie lekowe, zakażenie dróg moczowych, zakażenie wirusowe, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Nurofen 200 mg

Przedawkowanie ibuprofenu, substancji czynnej leku Nurofen 200 mg, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, szczególnie u dzieci, gdzie dawka przekraczająca 400 mg/kg masy ciała może wywołać objawy toksyczne. U dorosłych nie określono precyzyjnej dawki granicznej, jednak objawy przedawkowania obejmują głównie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu oraz potencjalne krwawienia z przewodu pokarmowego. W ciężkich przypadkach obserwuje się kwasicę metaboliczną, wydłużenie czasu protrombinowego i wzrost INR, a także objawy neurologiczne – senność, dezorientację, rzadko drgawki i śpiączkę. Możliwe są również powikłania narządowe, takie jak ostra niewydolność nerek i uszkodzenie wątroby, a u pacjentów z astmą – zaostrzenie objawów choroby. Okres półtrwania ibuprofenu w przedawkowaniu wynosi 1,5–3 godziny, co wpływa na dynamikę objawów i toksyczność.
czas protrombinowy, dawka toksyczna, diazepam, krwawienie z żołądka, kwas ibuprofenowy, kwasica metaboliczna, lek rozszerzający oskrzela, lorazepam, napad drgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawy przedawkowania, okres półtrwania ibuprofenu, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, przedawkowanie ibuprofenu, szum uszny, uszkodzenie wątroby, wartość INR, węgiel aktywowany, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lercaprel 20 mg + 10 mg

Lercaprel, zawierający 20 mg enalaprylu maleinianu oraz 10 mg lerkanidypiny chlorowodorku, wykazuje profil bezpieczeństwa wynikający z działań niepożądanych obu składników. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w badaniach klinicznych były kaszel (4,03%), zawroty głowy (1,67%) oraz ból głowy (1,67%). Działania niepożądane obejmują m.in. małopłytkowość, hiperkaliemię, tachykardię, niedociśnienie, bóle brzucha, zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT), obrzęki naczynioruchowe oraz zaburzenia psychiczne i nerwowe. Występują one z różną częstością, od rzadkich po częste, i są zgodne z profilem bezpieczeństwa inhibitorów ACE oraz antagonistów wapnia.
agranulocytoza, antagonista wapnia, białkomocz, ból głowy, cholestaza, dławica piersiowa, enalapryl, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, kaszel, kołatanie serca, lerkanidypina, małopłytkowość, martwica wątroby, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, przerost dziąseł, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, SIADH, skąpomocz, skurcz oskrzeli, szum uszny, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wielomocz, wrzód trawienny, zaburzenia erekcji, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ortostatyczne, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Perindopril Krka 8 mg

Perindopril Krka, jako inhibitor ACE, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla tej klasy leków, z częstością działań niepożądanych sklasyfikowaną od bardzo często (>1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Najczęstsze działania niepożądane obejmują objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, parestezje), zaburzenia sensoryczne (zawroty głowy błędnikowe, zaburzenia widzenia, szum uszny), incydenty sercowo-naczyniowe (niedociśnienie tętnicze), objawy ze strony układu oddechowego (suchy kaszel, duszność) oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia). Rzadziej obserwuje się zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiponatremia), zaburzenia hematologiczne (eozynofilia, bardzo rzadko agranulocytoza, pancytopenia), a także reakcje skórne (wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy). W badaniu klinicznym EUROPA ciężkie działania niepożądane wystąpiły u 0,3% pacjentów leczonych perindoprylem, z najczęstszymi powikłaniami w postaci niedociśnienia tętniczego i obrzęku naczynioruchowego.
agranulocytoza, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor ACE, leukopenia, małopłytkowość, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, palpitacje, pancytopenia, parestezja, peryndopryl, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, tachykardia, zaburzenia erekcji, zapalenie wątroby cholestatyczne, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Sebidin Intensive 5 mg + 5 mg

Przedawkowanie preparatu Sebidin Intensive, zawierającego chloroheksydynę dichlorowodorek 5 mg oraz benzokainę 5 mg, może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, mimo niskiego ryzyka związanego z małą dawką substancji czynnych. Benzokaina w nadmiarze wywołuje objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak hipotensja, bradykardia, zaburzenia rytmu serca, a w skrajnych przypadkach zatrzymanie akcji serca. Równocześnie obserwuje się objawy neurologiczne: zaburzenia widzenia, zawroty głowy, drgawki, parestezje oraz pobudzenie psychoruchowe. Szczególnie niebezpieczna jest methemoglobinemia, która może wystąpić przy długotrwałym lub zbyt częstym stosowaniu leku, zwłaszcza u osób starszych i dzieci. Objawy methemoglobinemii obejmują bóle głowy, senność, nudności, sinicę, tachykardię oraz poważne zaburzenia oddychania i układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza przy stężeniu methemoglobiny przekraczającym 30%.
astenia, benzokaina, bezdech, błękit metylenowy, ból głowy, bradykardia, chloroheksydyny dichlorowodorek, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dializa otrzewnowa, drgawka, hemodializa, hemoliza, hiperwentylacja, hipotensja, methemoglobinemia, migotanie przedsionków, nudność i wymioty, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, podwójne widzenie, sinica, stan splątania, szum uszny, tachykardia, technika nerkozastępcza, tlenoterapia, tlenoterapia hiperbaryczna, transfuzja wymienna, układ sercowo-naczyniowy, utlenienie hemoglobiny, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlonor 5 mg

Amlodypina, substancja czynna preparatu Amlonor, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia neurologiczne (senność, zawroty głowy, ból głowy), sercowo-naczyniowe (kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności), obrzęki obwodowe (szczególnie okolicy kostek) oraz zmęczenie. Działania te występują z różną częstością, od bardzo często (≥1/10 pacjentów) do bardzo rzadko (<1/10 000 pacjentów). Wśród rzadkich, ale poważnych działań niepożądanych wymienia się m.in. zawał mięśnia sercowego, zapalenie wątroby, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quinckego) oraz leukopenię i małopłytkowość. W trakcie leczenia należy zwracać szczególną uwagę na objawy kardiologiczne, neurologiczne oraz retencję płynów, które są najczęściej zgłaszanymi problemami klinicznymi.
amlodypina, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, cholestaza, depresja, drżenie, duszność, enzym wątrobowy, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niestrawność, objaw żołądkowo-jelitowy, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, omdlenie, parestezja, plamica, podwójne widzenie, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, splątanie, substancja czynna, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, szum uszny, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka, wzmożona potliwość, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie mikcji, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlozek 10 mg

Lek Amlozek zawiera amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg (w postaci amlodypiny bezylanu) i należy do antagonistów kanałów wapniowych. W trakcie terapii obserwuje się liczne działania niepożądane, z których najczęstsze to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki okolicy kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie tętnicze, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), zapalenie wątroby, żółtaczka, reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego) oraz zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość).
amlodypina, antagonista wapnia, bezsenność, cholestaza, depresja, duszność, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hepatocyt, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, podwójne widzenie, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia mikcji, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bloxazoc 95 mg

Metoprolol, substancja czynna produktu Bloxazoc, wykazuje działania niepożądane u około 10% pacjentów, z częstością i nasileniem zależnymi od dawki. Najczęściej obserwowaną niepożądaną reakcją jest małopłytkowość (≥1/10), prowadząca do zwiększonego ryzyka krwawień. Często (≥1/100 do <1/10) występują zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, koszmary senne, zaburzenia snu, pamięci, dezorientacja, omamy, nerwowość i zaburzenia koncentracji. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) zgłaszane są zmęczenie, zawroty głowy, ból głowy, parestezje, zaburzenia smaku oraz kurcze mięśni. Metoprolol może również powodować zaburzenia widzenia, suchość i podrażnienie oczu, szumy uszne, a w układzie sercowo-naczyniowym – bradykardię, kołatanie serca, przemijające nasilenie niewydolności serca, wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz rzadkie przypadki wstrząsu kardiogennego u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego.
biegunka, ból brzucha, ból stawu, bradykardia, bursztynian metoprololu, depresja, dezorientacja, duszność wysiłkowa, kołatanie serca, koszmary senne, kurcz mięśni, łuszczyca, małopłytkowość, metoprolol, nadwrażliwość na światło, nadwrażliwość skóry, niewydolność serca, nudności, obrzęk, omamy, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezja, podrażnienie oczu, podwyższone aminotransferazy, skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, szum uszny, wstrząs kardiogenny, wymioty, zaburzenie libido, zaburzenie pamięci, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zgorzel, zimne kończyny
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ibenal 125 mg

Przedawkowanie ibuprofenu, szczególnie w formie czopków Ibenal 125 mg, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, gdy dawka przekracza 200 mg/kg masy ciała. Objawy toksyczności obejmują przede wszystkim dolegliwości ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, rzadziej biegunka oraz krwawienia z przewodu pokarmowego), a także objawy neurologiczne takie jak oczopląs, niewyraźne widzenie, szumy uszne, ból głowy, zaburzenia równowagi, senność, dezorientacja, a w ciężkich przypadkach drgawki i śpiączka. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia metaboliczne (hiperkaliemia, kwasica metaboliczna, wydłużenie czasu protrombinowego/INR), ostra niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby, niedociśnienie, depresja oddechowa oraz zaostrzenie astmy oskrzelowej. Wystąpienie tych objawów wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i intensywnego monitorowania stanu pacjenta.
astma oskrzelowa, ból brzucha, czas protrombinowy, depresja oddechowa, diazepam, drgawek, enzym wątrobowy, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, leczenie nerkozastępcze, lorazepam, niedociśnienie, niewyraźne widzenie, oczopląs, ostra niewydolność nerek, przedawkowanie ibuprofenu, sinica, szum uszny, uszkodzenie wątroby, utrata przytomności, zaburzenie równowagi, zawrót głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Agen 5 5 mg

Agen, zawierający amlodypinę bezylan w dawkach 5 mg i 10 mg, jest lekiem stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego i chorób układu sercowo-naczyniowego. Profil bezpieczeństwa amlodypiny obejmuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się na początku leczenia lub przy zwiększaniu dawki. Do najczęstszych objawów należą senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Szczególną uwagę należy zwrócić na obrzęk obwodowy, zaburzenia neurologiczne (np. drżenie, parestezje), kardiologiczne (zaburzenia rytmu serca, w tym bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków), a także poważne reakcje skórne i wątrobowe, które mogą wymagać przerwania terapii.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból stawów, bradykardia, cholestaza, depresja, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niestrawność, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, omdlenie, parestezja, plamica, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, szum uszny, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia smaku, zaczerwienienie twarzy, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlonor 10 mg

Amlonor, zawierający amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Profil bezpieczeństwa leku jest dobrze poznany i obejmuje działania niepożądane o różnej częstości występowania. Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki okolicy kostek oraz zmęczenie. Działania te zwykle pojawiają się na początku terapii i ulegają zmniejszeniu w trakcie dalszego stosowania. Rzadziej występują poważniejsze reakcje, takie jak leukopenia, małopłytkowość, reakcje alergiczne, hiperglikemia, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i intensywnej opieki medycznej.
amlodypina, bezsenność, ból głowy, bradykardia, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, choroba Parkinsona, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia mikcji, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Metyloprednizolon – Działania niepożądane

Metyloprednizolon, glikokortykosteroid stosowany w różnych formach farmaceutycznych (tabletki, iniekcje, preparaty miejscowe), charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od drogi podania, dawki oraz czasu terapii. Miejscowe stosowanie może powodować reakcje skórne, takie jak pieczenie, świąd, rumień, zanik skóry, rozstępy czy trądzik steroidowy. Systemowe podanie wiąże się z ryzykiem ogólnoustrojowych powikłań endokrynologicznych (zespół Cushinga, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, hipokaliemia, zaburzenia tolerancji glukozy), metabolicznych (retencja sodu, dyslipidemia), psychicznych (depresja, zaburzenia psychotyczne, myśli samobójcze), neurologicznych (zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego, napady drgawkowe), okulistycznych (zaćma tylna podtorebkowa, jaskra), sercowo-naczyniowych (zaburzenia rytmu, nadciśnienie, zdarzenia zakrzepowe) oraz mięśniowo-szkieletowych (osteoporoza, miopatia, martwica kości). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko twardzinowego przełomu nerkowego u pacjentów z uogólnioną postacią twardziny układowej oraz zahamowanie wzrostu u dzieci i młodzieży. Działania niepożądane mogą wystąpić nawet przy krótkotrwałej terapii, a ich częstość często określana jest jako „częstość nieznana”.
atrofia mięśni, centralna retinopatia surowicza, duszność, dyslipidemia, eozynopenia, glikokortykosteroid, hipokaliemia, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, kwasica metaboliczna, leukocytoza, limfopenia, lipomatoza nadtwardówkowa, martwica kości, metyloprednizolon, miopatia, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, polyglobulia, przebarwienie skóry, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, rozstęp skórny, rumień, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, szum uszny, teleangiektazja, trądzik steroidowy, trombocytopenia, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, twarz księżycowata, wrzód trawienny, zaburzenie afektywne, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zaćma tylna podtorebkowa, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie pajęczynówki, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapaść naczyniowa, zasadowica hipokaliemiczna, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawrót głowy, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, złamanie patologiczne, zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Kidofen 60 mg

Produkt leczniczy Kidofen w postaci czopków zawierających 60 mg ibuprofenu przy krótkotrwałym stosowaniu nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn, co potwierdza charakterystyka produktu leczniczego. Niemniej jednak, lekarz powinien uwzględnić możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak bóle głowy, zawroty głowy, bezsenność, szumy uszne oraz zmęczenie, które mogą pośrednio ograniczać zdolność pacjenta do bezpiecznego kierowania pojazdami. W przypadku przedawkowania ibuprofenu mogą pojawić się objawy takie jak oczopląs i nieostre widzenie, stanowiące bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi oraz u osób starszych, u których ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone.
bezsenność, ból głowy, czopek, dezorientacja, duszność, działanie niepożądane ibuprofenu, działanie niepożądane układu nerwowego, gorączka, hipotonia, ibuprofen, jałowe zapalenie opon mózgowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nieostre widzenie, nudność, objaw neurologiczny, obrzęk języka, obrzęk krtani, obrzęk twarzy, oczopląs, reakcja nadwrażliwości, senność, sztywność karku, szum uszny, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs, wymioty, zaburzenie koncentracji, zaburzenie koordynacji, zawrót głowy, zmęczenie
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Tlen medyczny 99,5 %

Ocena wpływu tlenoterapii na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest kluczowa w praktyce klinicznej. Terapia normobaryczna, prowadzona przy normalnym ciśnieniu atmosferycznym, nie wpływa na funkcje psychomotoryczne pacjenta, co pozwala na bezpieczne wykonywanie czynności wymagających koncentracji. Natomiast terapia hiperbaryczna (HBOT), podczas której pacjent oddycha tlenem o stężeniu 99,5% pod ciśnieniem przekraczającym 2 atmosfery, może powodować zaburzenia wzroku (w tym krótkowzroczność po wielokrotnych sesjach, zwłaszcza powyżej 100 zabiegów) oraz słuchu, a także objawy neurotoksyczności OUN, takie jak niewyraźne widzenie, szumy uszne, zawroty głowy, zaburzenia oddychania i drgawki. Objawy te mogą utrzymywać się od kilku tygodni do nawet roku, a ich nasilenie i czas trwania zależą od liczby i częstotliwości sesji HBOT.
drgawki uogólnione, dysfagia, działanie niepożądane, hiperbaryczna terapia tlenowa, hiperoksja, klaustrofobia, krótkowzroczność postępująca, neurotoksyczność, niewyraźne widzenie, objaw neurotoksyczny, ośrodkowy układ nerwowy, ostrość wzroku, szum uszny, terapia hiperbaryczna, tlen medyczny, tlenoterapia normobaryczna, uraz ciśnieniowy, widzenie obwodowe, zaburzenie oddychania, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie wzroku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bupropion Neuraxpharm 150 mg

Bupropion Neuraxpharm w dawce 150 mg (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania. Najczęściej obserwowane działania obejmują bardzo częste bezsenność, bóle głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności i wymioty. Często występują również pobudzenie, lęk, bóle brzucha, zaparcia, wysypka, świąd, wzmożone pocenie się, gorączka, ból w klatce piersiowej oraz osłabienie. Rzadko (około 0,1%) notuje się napady drgawkowe, głównie uogólnione toniczno-kloniczne, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z predyspozycjami do drgawek. W zakresie układu krwiotwórczego odnotowano niedokrwistość, leukopenię i trombocytopenię o nieznanej częstości, co może manifestować się osłabieniem, podatnością na infekcje i skłonnością do krwawień.
ataksja, bupropion chlorowodorek, choroba posurowicza, depersonalizacja, dysgeusia, dystonia, działanie niepożądane, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, leukopenia, myśl samobójcza, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, parkinsonizm, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, szum uszny, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie mowy, zaburzenie pamięci, zaburzenie stężenia glukozy, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zachowanie samobójcze, zespół serotoninowy, zespół Stevens-Johnsona
Leksykon leków
Przedawkowanie – Nurofen dla dzieci Junior pomarańczowy 40 mg/ml

Przedawkowanie ibuprofenu, szczególnie w preparacie Nurofen Junior (40 mg/ml), może prowadzić do poważnych objawów toksyczności, które pojawiają się przy dawkach powyżej 100 mg/kg masy ciała, a przy dawkach przekraczających 400 mg/kg masy ciała ryzyko powikłań jest znacznie większe. Objawy obejmują przede wszystkim dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, rzadziej biegunka i krwawienia), a także zaburzenia neurologiczne od łagodnych (oczopląs, zaburzenia widzenia, szumy uszne, ból głowy) do ciężkich (zaburzenia równowagi, zawroty głowy, senność, pobudzenie, dezorientacja, śpiączka, napady drgawkowe). W ciężkich przypadkach obserwuje się także kwasicę metaboliczną, hipotermię, hiperkaliemię, wydłużenie czasu protrombinowego/INR, ostrą niewydolność nerek i wątroby, hipotensję, depresję oddechową oraz sinicę. U pacjentów z astmą może dojść do zaostrzenia objawów choroby.
ciężkie zatrucie, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, depresja oddechowa, diazepam, hiperkaliemia, hipotensja, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, lek rozszerzający oskrzela, lorazepam, napad drgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność narządowa, niewydolność wątroby, nudności, objawy toksyczności, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, przedawkowanie ibuprofenu, sinica, szum uszny, układ nerwowy, węgiel aktywny, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krążeniowo-oddechowe, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi, zaburzenie widzenia
Leksykon leków
Działania niepożądane – Norvasc 10 mg

Amlodypina, substancja czynna Norvascu, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, których częstość występowania jest zróżnicowana i zależy od indywidualnych cech pacjenta oraz dawki leku. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki obwodowe (w tym okolicy kostek) oraz zmęczenie. Działania te pojawiają się głównie na początku terapii lub po zwiększeniu dawki. Rzadziej występują poważniejsze reakcje, takie jak leukopenia, małopłytkowość, reakcje alergiczne, hiperglikemia, zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków), zawał mięśnia sercowego, zapalenie wątroby, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz obrzęk naczynioruchowy. Warto podkreślić, że obrzęki obwodowe występują bardzo często (≥1/10), a inne objawy, takie jak kołatanie serca i nagłe zaczerwienienie, występują często (≥1/100 do <1/10).
amlodypina, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, cholestaza, drżenie, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśniowe, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nagłe zaczerwienienie, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niestrawność, nieżyt nosa, Norvasc, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, obrzęk uogólniony, odbarwienie skóry, parestezja, plamica, profil bezpieczeństwa amlodypiny, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, splątanie, suchość jamy ustnej, szum uszny, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia mikcji, zaburzenia nastroju, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał serca, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Vilpin Combi 10 mg + 10 mg

Lek Vilpin Combi, zawierający peryndopryl (w postaci tozylanu) oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych wynikających z działania obu substancji czynnych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy, senność, parestezje), narządów zmysłów (zaburzenia widzenia, szum uszny), sercowo-naczyniowe (obrzęki, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze), układu oddechowego (suchy kaszel, duszność), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), skórne (świąd, wysypka) oraz mięśniowo-szkieletowe (obrzęk stawów, kurcze mięśni). Częstość występowania tych działań waha się od często (≥1/100 do <1/10) do bardzo często (≥1/10), co wymaga szczególnej uwagi zwłaszcza na początku leczenia.
amlodypina, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, inhibitor ACE, kaszel napadowy, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk stawów, ostra niewydolność nerek, parestezja, peryndopryl, szum uszny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – IBUPROFEN eubioco 200 mg

Produkt leczniczy IBUPROFEN eubioco 200 mg w formie tabletek powlekanych nie posiada jednoznacznych danych dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Niemniej jednak, działania niepożądane takie jak bóle głowy (≥1/1 000 do <1/100), zawroty głowy (≥1/10 000 do <1/1 000), bezsenność, pobudzenie, rozdrażnienie oraz zmęczenie, mogą negatywnie wpływać na funkcje psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Dodatkowo, z częstością nieokreśloną mogą wystąpić depresja, reakcje psychotyczne oraz szumy uszne, które również mogą zaburzać percepcję i koncentrację. Przy długotrwałym stosowaniu lub dawkach przekraczających dostępne bez recepty, ryzyko poważniejszych działań niepożądanych, takich jak zaburzenia układu sercowo-naczyniowego (np. kołatanie serca, niewydolność serca), ciężkie zmęczenie czy reakcje nadwrażliwości, wzrasta, co może dodatkowo upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów. W przypadku przedawkowania objawy takie jak senność, pobudzenie, dezorientacja, napady drgawkowe oraz nasilony ból głowy stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, bezsenność, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba układu nerwowego, dezorientacja, duszność, działanie niepożądane, funkcja psychomotoryczna, gorączka, ibuprofen, kołatanie serca, mieszana choroba tkanki łącznej, nadwrażliwość na ibuprofen, napad drgawkowy, niewydolność serca, nudność, obsługiwanie maszyn, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie, przedawkowanie ibuprofenu, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, sprawność psychomotoryczna, sztywność karku, szum uszny, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wymioty, zaburzenie krwi, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie widzenia, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ibuprex 200 mg

Przedawkowanie ibuprofenu może prowadzić do wieloukładowych objawów toksycznych, których nasilenie zależy od dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. W populacji pediatrycznej dawka przekraczająca 400 mg/kg masy ciała wywołuje objawy intoksykacji, natomiast u dorosłych nie ustalono jednoznacznej dawki progowej. Klinicznie dominują objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu oraz potencjalnie zagrażające życiu krwawienia z przewodu pokarmowego. W zakresie ośrodkowego układu nerwowego obserwuje się bóle głowy, szumy uszne, senność, a w ciężkich przypadkach pobudzenie, dezorientację, śpiączkę oraz napady drgawkowe. Dodatkowo, w ciężkich zatruciach mogą wystąpić kwasica metaboliczna, wydłużenie czasu protrombinowego (INR), ostra niewydolność nerek oraz uszkodzenie wątroby. U pacjentów z astmą oskrzelową przedawkowanie może zaostrzyć przebieg choroby podstawowej.
astma oskrzelowa, ból głowy, ból nadbrzusza, czas protrombinowy, diazepam, ibuprofen, INR, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z żołądka, kwasica metaboliczna, lek rozszerzający oskrzela, lorazepam, napad drgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, przedawkowanie ibuprofenu, śpiączka, szum uszny, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Coripren 20 mg + 20 mg

Produkt leczniczy Coripren, zawierający 20 mg enalaprylu maleinianu i 20 mg lerkanidypiny chlorowodorku, został oceniony w pięciu badaniach klinicznych z podwójnie ślepą próbą oraz dwóch badaniach otwartych, obejmujących 1141 pacjentów. Profil bezpieczeństwa wykazuje, że działania niepożądane są zbliżone do tych obserwowanych w monoterapii poszczególnymi składnikami. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były kaszel (4,03%), zawroty głowy (1,67%) oraz ból głowy (1,67%), klasyfikowane jako często występujące. Inne działania niepożądane, takie jak małopłytkowość, hiperkaliemia, reakcje nadwrażliwości, niedociśnienie czy zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), występowały niezbyt często lub rzadko, co wskazuje na stosunkowo korzystny profil bezpieczeństwa preparatu.
AlAT, AspAT, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból stawów, częstomocz, elektrolity, enalaprylu maleinian, hemoglobina, hiperkaliemia, kaszel, kołatanie serca, lerkanidypiny chlorowodorek, małopłytkowość, monoterapia, nadwrażliwość, niedociśnienie, niestrawność, nudności, nykturia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, obrzęk warg, obrzęki obwodowe, osłabienie, pokrzywka, rumień, szum uszny, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wielomocz, wysypka, zaburzenia erekcji, zaburzenia psychiczne, zapalenie dziąseł, zapalenie skóry, zaparcie, zapaść krążeniowa, zawroty błędnikowe, zawroty głowy, zawroty głowy ortostatyczne, zmęczenie
Leksykon chorób i schorzeń
Skurcz połowiczy twarzy – Objawy

Skurcz połowiczy twarzy (HFS) to przewlekłe, postępujące schorzenie neurologiczne charakteryzujące się mimowolnymi, napadowymi skurczami mięśni unerwianych przez nerw twarzowy (VII nerw czaszkowy), rozpoczynającymi się najczęściej w obrębie mięśnia okrężnego oka (orbicularis oculi) u około 92% pacjentów. Początkowo objawy obejmują sporadyczne drgania powieki, mimowolne zamykanie oka, łzawienie oraz unoszenie brwi (objaw Babińskiego-2). W ciągu kilku miesięcy do lat skurcze rozprzestrzeniają się na mięśnie policzkowe (m. buccinator), okrężne ust (m. orbicularis oris), zygomaticus major, mentalis, a w zaawansowanych przypadkach także na m. platysma. Charakter skurczów ewoluuje od klonicznych, sporadycznych do częstych, tonicznych, a w końcowym stadium mogą występować niemal nieprzerwanie, powodując asymetrię twarzy, trudności w mowie, jedzeniu i połykaniu. Objawy utrzymują się także podczas snu, co jest cechą diagnostyczną. Choroba dotyka głównie osoby w 4. i 5. dekadzie życia, z przewagą kobiet, a średni czas od pojawienia się objawów do leczenia wynosi około 8 lat.
hemifacial spasm, mięsień okrężny oka, mięsień okrężny ust, mięsień platysma, mięsień policzkowy, mikrochirurgiczna dekompresja naczyniowa, nerw twarzowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, niedowład nerwu twarzowego, objaw Babińskiego-2, remisja, skurcz połowiczy twarzy, stwardnienie rozsiane, szum uszny, tinnitus, toksyna botulinowa, trudność w połykaniu, VII nerw czaszkowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Elicea Q-Tab 20 mg

Escytalopram, dostępny w postaci tabletek do rozpadu w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu depresji. Działania niepożądane najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i obejmują nudności, bóle głowy oraz zaburzenia snu (występujące u ≥10% pacjentów). Inne często obserwowane objawy (1-10%) to m.in. zmniejszony apetyt, lęk, zaburzenia libido, zawroty głowy, biegunka, suchość w ustach i nadmierne pocenie się. Rzadziej występują hiponatremia, zespół serotoninowy, reakcje anafilaktyczne, a bardzo rzadko ciężkie reakcje skórne i zaburzenia krzepnięcia. Częstość nieznana obejmuje poważne zdarzenia, takie jak wydłużenie odstępu QT, arytmie komorowe oraz myśli i zachowania samobójcze.
arytmia komorowa, atak paniki, badanie kliniczne kontrolowane placebo, ból głowy, bruksizm, dyskineza, działanie niepożądane, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kontynuacja leczenia, krwawienie, lęk, łysienie, mania, myśl samobójcza, niepokój, nudność, objaw pozapiramidowy, osteoporoza, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, splątanie, szum uszny, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie libido, zaburzenie snu, zawrót głowy, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, złamanie kości
Leksykon leków
Działania niepożądane – Clarithromycin Adamed 500 mg

Klarytromycyna w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący głównie działania niepożądane ze strony układu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które występują często (≥1/100 do <1/10 pacjentów) i mają zwykle łagodne, przemijające nasilenie. Rzadziej obserwuje się podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (≥1/1000 do <1/100 pacjentów) oraz wysypkę skórną, a także działania o nieznanej częstości, takie jak zapalenie wątroby, reakcje alergiczne skórne, reakcje nadwrażliwości, bóle mięśniowe, szumy uszne i utrata słuchu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby lub nerek, osoby starsze oraz tych przyjmujących leki o potencjalnych interakcjach, gdyż u tych grup ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone.
antybiotyk makrolidowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból mięśniowy, ciężka reakcja skórna, dysbioza jelitowa, kandydoza jamy ustnej, klarytromycyna, nudności, podrażnienie błony śluzowej żołądka, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych, prątki, rabdomioliza, reakcja alergiczna skórna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do infuzji, statyna, szum uszny, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, upośledzona funkcja nerek, upośledzona funkcja wątroby, uszkodzenie wątroby, utrata słuchu, wymioty, wysypka, zaburzenie słuchu, zaburzenie smaku, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Paroksetyna – Działania niepożądane

Paroksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych, lękowych oraz obsesyjno-kompulsyjnych. Działania niepożądane tego leku występują z różną częstością: bardzo często (≥1/10) obejmują nudności i zaburzenia czynności płciowych, często (≥1/100 do <1/10) senność, bezsenność, pobudzenie, zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zaburzenia koncentracji, niewyraźne widzenie, ziewanie, zaparcia, biegunkę, wymioty, suchość błony śluzowej jamy ustnej, pocenie się, osłabienie, wzrost masy ciała oraz wzrost poziomu cholesterolu i zmniejszenie apetytu. Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) obserwuje się leukopenię, nieprawidłowe krwawienia, zaburzenia kontroli glikemii, splątanie, omamy, objawy pozapiramidowe, rozszerzenie źrenic, tachykardię zatokową, przemijające zmiany ciśnienia tętniczego, wysypkę, świąd oraz zaburzenia układu moczowego. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) występują hiponatremia, mania, lęk, depersonalizacja, napady paniki, akatyzja, drgawki, zespół niespokojnych nóg, bradykardia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, hiperprolaktynemia, zaburzenia miesiączkowania, bóle stawów i mięśni. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą pojawić się trombocytopenia, ciężkie reakcje alergiczne (w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy), zespół SIADH, zespół serotoninowy, ostra jaskra, krwawienia z przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby, ciężkie skórne reakcje (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka), priapizm oraz obrzęki obwodowe. Częstość występowania myśli i zachowań samobójczych, agresji oraz bruksizmu jest nieznana, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, drgawki, dystonia ustno-twarzowa, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, krwotok poporodowy, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, mioklonia, nadwrażliwość na światło, napad paniki, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra jaskra, paroksetyna, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szum uszny, tachykardia zatokowa, toksyczna martwica naskórka, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedawkowanie – Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva 10 mg + 100 mg

Przedawkowanie leku Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva, zawierającego rozuwastatynę oraz kwas acetylosalicylowy (ASA, 100 mg), wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy przedawkowania ASA obejmują od łagodnych do umiarkowanych symptomów takich jak zawroty głowy, ból głowy, szum uszny, splątanie oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból żołądka), po ciężkie zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej: początkową zasadowicę oddechową, następnie kwasicę oddechową i metaboliczną. W ciężkich przypadkach obserwuje się także hipertermię, drgawki, omamy, hipoglikemię oraz depresję ośrodkowego układu nerwowego prowadzącą do śpiączki, zapaści krążeniowej i zatrzymania oddychania. Dawka śmiertelna ASA wynosi 25-30 g, a stężenie salicylanów w osoczu powyżej 300 mg/l (1,67 mmol/l) wskazuje na konieczność pilnej interwencji. Przedawkowanie rozuwastatyny objawia się podwyższeniem enzymów wątrobowych i kinazy kreatynowej (CK), co wymaga monitorowania parametrów wątrobowych i mięśniowych, jednak specyficzne objawy są mniej wyraźne, a hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji rozuwastatyny.
aktywność kinazy kreatynowej, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, hemodializa, hipertermia, hiperwentylacja, hipoglikemia, kinaza kreatynowa, kwasica metaboliczna, kwasica oddechowa, niepokój ruchowy, odwodnienie, omamy, parametry wątrobowe, płukanie żołądka, rozuwastatyna i kwas acetylosalicylowy, salicylany, siarczan sodu, śpiączka, stan splątania, stężenie salicylanów w osoczu, szum uszny, węgiel aktywowany, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zapaść krążeniowa, zasadowica oddechowa, zatrzymanie oddychania
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sobycombi 5 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Sobycombi, zawierający bisoprolol fumaranu i amlodypinę bezylan, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, wynikających z farmakologicznych właściwości obu składników. Do najczęściej obserwowanych należą zawroty głowy i ból głowy (często, ≥1/100 do <1/10), senność (często, związana z amlodypiną), kołatanie serca (często, związane z amlodypiną) oraz zaburzenia widzenia, w tym podwójne widzenie (często, związane z amlodypiną). Niezbyt często występują zaburzenia snu i depresja (≥1/1 000 do <1/100), bradykardia, nasilenie niewydolności serca i zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego (wszystkie związane z bisoprololem). Rzadziej obserwuje się omdlenia, zmniejszone wydzielanie łez, zaburzenia słuchu oraz szum uszny. Bardzo rzadko (poniżej 1/10 000) mogą wystąpić leukopenia, małopłytkowość, reakcje alergiczne, hiperglikemia, zapalenie spojówek, neuropatia obwodowa oraz zawał mięśnia sercowego.
arytmia, bezsenność, bisoprolol fumaran i amlodypina, bradykardia, diplopia, drżenie, hiperglikemia, hipertonia, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niewydolność serca, omamy, omdlenie, parestezja, reakcja alergiczna, szum uszny, tachykardia komorowa, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenia słuchu, zaburzenia widzenia, zapalenie spojówek, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół suchego oka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ropivacaine Kabi 2 mg/ml

Produkt leczniczy Ropivacaine Kabi (roztwór do infuzji 2 mg/ml) charakteryzuje się profilem działań niepożądanych typowym dla amidowych leków miejscowo znieczulających o długim czasie działania. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są nudności oraz spadek ciśnienia tętniczego (hipotensja, występująca bardzo często ≥1/10), które mogą być trudne do odróżnienia od efektów samej blokady nerwowej lub stanu klinicznego pacjenta. Inne często występujące działania obejmują parestezje, zawroty głowy, ból głowy (≥1/100 do <1/10), bradykardię i tachykardię (≥1/100 do <1/10), a także zatrzymanie moczu (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się reakcje alergiczne, w tym anafilaksję (≥1/10 000 do <1/1000), poważne powikłania kardiologiczne, takie jak zatrzymanie czynności serca (≥1/10 000 do <1/1000), oraz objawy toksyczności ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN), które narastają wraz ze wzrostem stężenia leku we krwi i obejmują drgawki, parestezje okołoustne, zaburzenia widzenia i słuchu. W populacji pediatrycznej należy zwrócić uwagę na rzadziej występującą hipotensję oraz częstsze wymioty (>1/10).
arytmia serca, bezdech, blokada nerwowa, blokada nerwu, blokada neuraksjalna, bradykardia, całkowita blokada rdzeniowa, drgawki grand mal, duszność, dysfunkcja rdzenia kręgowego, dyskineza, dyzartria, hiperkapnia, hipoksja, hipotensja, hipotermia, krwiak kanału kręgowego, kwasica metaboliczna, kwasica oddechowa, lek miejscowo znieczulający z grupy amidów, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość słuchowa, neuropatia, objaw neuropsychiatryczny, obniżenie ciśnienia tętniczego, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, parestezja, pokrzywka, popunkcyjny ból głowy, reakcja anafilaktyczna, ropień zewnątrzoponowy, szum uszny, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność OUN, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie pajęczynówki, zatrzymanie czynności serca, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół ogona końskiego, zespół tętnicy rdzeniowej przedniej, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Diemono 2 mg

Dienogest w dawce 2 mg (produkt leczniczy Diemono) jest związany z szeregiem działań niepożądanych, które najczęściej występują w pierwszych miesiącach terapii i stopniowo ustępują. Najczęstsze objawy to ból głowy (9,0%), dyskomfort piersi (5,4%), obniżony nastrój (5,1%) oraz trądzik (5,1%). Znaczne zmiany w profilu krwawień menstruacyjnych obserwuje się u większości pacjentek, z początkowym występowaniem przedłużonych (38,3%) i nieregularnych krwawień (35,2%), które w czwartym okresie referencyjnym (po około 12 miesiącach) ulegają poprawie – brak miesiączki wzrasta do 28,2%, a przedłużone krwawienia spadają do 4,0%. Pomimo tych zmian, pacjentki rzadko zgłaszają je jako działania niepożądane. U młodych pacjentek (12 do <18 lat) istotnym problemem jest zmniejszenie gęstości mineralnej kości (BMD) w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (L2–L4), które po 12 miesiącach terapii dotyczy około 72% badanych.
biegunka, BMD, ból brzucha, ból głowy, ból kości, ból pleców, brak miesiączki, częste krwawienie, depresja, Diemono, dienogest, duszność, dyskomfort piersi, dysplazja włóknisto-torbielowata sutka, gęstość mineralna kości, hirsutyzm, kandydoza pochwy, kołatanie serca, kurcz mięśni, łamliwość paznokci, lęk, łysienie, migrena, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nieregularne krwawienie, nudność, obniżony nastrój, osłabienie, przedłużone krwawienie, rzadkie krwawienie, stwardnienie piersi, suche oko, szum uszny, torbiel jajnika, trądzik, uderzenie gorąca, utrata libido, wzdęcie, zaburzenia krwawienia menstruacyjnego, zaburzenie snu, zakażenie dróg moczowych, zanikowe zapalenie sromu i pochwy, zapalenie dziąseł, zapalenie skóry, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Działania niepożądane – Acitren 25 mg

Podczas terapii acytretyną (Acitren) u większości pacjentów obserwuje się działania niepożądane, które najczęściej ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku. Początkowo może wystąpić przejściowe pogorszenie objawów łuszczycy. Najczęstsze objawy to suchość błon śluzowych, zwłaszcza ust, co można łagodzić stosowaniem tłustych maści. Działania niepożądane obejmują m.in. bóle głowy (często), senność (niezbyt często), neuropatię obwodową (rzadko) oraz bardzo rzadkie łagodne nadciśnienie śródczaszkowe wymagające natychmiastowej interwencji. W obrębie oczu często występuje suchość i zapalenie błon śluzowych, nietolerancja soczewek kontaktowych, a rzadko ślepota nocna i owrzodzenia rogówki. Zgłaszano także zaburzenia słuchu i szumy uszne o częstości nieznanej. W układzie oddechowym bardzo często obserwuje się suchość i zapalenie błon śluzowych, a w przewodzie pokarmowym suchość ust i nasilone pragnienie (bardzo często), zapalenie żołądka i zaburzenia trawienne (często), a także zapalenie dziąseł (niezbyt często). Wątroba może reagować zapaleniem (niezbyt często) i żółtaczką (bardzo rzadko), co wymaga przerwania leczenia i konsultacji hepatologicznej.
acytretyna, dysfonia, egzostoza, hiperostoza, hiperwitaminoza A, krwawienie z odbytnicy, kseroftalmia, łuszczyca, łysienie, madaroza, nadciśnienie śródczaszkowe, nadwrażliwość typu I, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, owrzodzenie rogówki, pęcherzowe zapalenie skóry, retynoid, ślepota nocna, szum uszny, zakażenie sromu i pochwy, zapalenie czerwieni warg, zapalenie dziąseł, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zespół kwasu retynowego, zespół przesiąkania włośniczek, ziarniniak ropotwórczy, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Metoprolol Biofarm ZK 95 mg

Metoprolol Biofarm ZK w dawce 95 mg (odpowiadającej 100 mg winianu metoprololu) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejsze klinicznie dotyczą układu sercowo-naczyniowego. Do najczęstszych należą bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia oraz niedociśnienie ortostatyczne, które mogą prowadzić do omdleń, zwłaszcza u osób starszych. U pacjentów z niewydolnością serca możliwe jest przejściowe zaostrzenie objawów, a u chorych z chorobami naczyń obwodowych – ryzyko martwicy. Ponadto metoprolol może wywoływać objawy ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, parestezje, depresja, zaburzenia snu), układu oddechowego (skurcz oskrzeli, duszność wysiłkowa), przewodu pokarmowego (nudności, bóle brzucha, zaburzenia smaku), a także reakcje skórne (wysypka, zaostrzenie łuszczycy) i hematologiczne (trombocytopenia, leukopenia). Występują również zaburzenia endokrynologiczne, takie jak zaostrzenie utajonej cukrzycy i zwiększenie masy ciała, oraz zaburzenia seksualne, w tym impotencja i choroba Peyroniego.
badanie EKG, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból przedsercowy, bradykardia, bursztynian metoprololu, choroba naczyń obwodowych, choroba Peyroniego, chromanie przestankowe, impotencja, kołatanie serca, konwencja MedDRA, koszmar senny, kurcz mięśni, leukopenia, martwica, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, nieżyt nosa, obniżenie ciśnienia tętniczego, osłabienie mięśni, parestezja, plastyczne stwardnienie prącia, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, szum uszny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trombocytopenia, utajona cukrzyca, winian metoprololu, wysypka, zaburzenie przewodzenia w sercu, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie słuchu, zaburzenie widzenia, zaostrzenie łuszczycy, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Raynauda, zmiana łuszczycopodobna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketonal 50 mg/ml

Ketonal (ketoprofen) w roztworze do wstrzykiwań (50 mg/ml) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość, hemoliza, plamica, agranulocytoza, małopłytkowość), reakcje alergiczne (w tym anafilaksję i wstrząs anafilaktyczny), zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hiperkaliemia), oraz objawy ze strony układu nerwowego i psychicznego (depresja, majaczenie, splątanie). Ketoprofen hamuje agregację płytek, co wydłuża czas krwawienia i może prowadzić do krwawień, np. z nosa. Często obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, a także poważniejsze powikłania, w tym krwawienia i perforacje, które mogą wystąpić u 1-4% pacjentów po długotrwałym stosowaniu NLPZ. Ponadto, mogą wystąpić zaburzenia czynności wątroby (zwiększenie aminotransferaz AspAT i AlAT) oraz reakcje skórne, w tym ciężkie zespoły pęcherzowe (Stevens-Johnson, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka).
agranulocytoza, agregacja płytek krwi, astenia, astma oskrzelowa, biegunka, ból głowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, drgawka, duszność, enteropatia, hemoliza, hiperkaliemia, hiponatremia, jadłowstręt, jałowe zapalenie opon mózgowych, ketoprofen, koszmar senny, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwioplucie, krwotok miesiączkowy, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, łysienie, majaczenie, małopłytkowość, marmurkowatość skóry, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nudność, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, parestezja, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, splątanie, świąd, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wyprysk, wysypka, zaburzenie mowy, zaburzenie orientacji, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie gardła, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie okrężnicy, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawał serca, zawrót głowy, zespół nerczycowy, zespół Nicolaua, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Arprenessa 5 mg

Arprenessa, zawierająca peryndopryl z argininą, jest inhibitorem ACE o profilu działań niepożądanych typowym dla tej klasy leków. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy, bóle głowy, parestezje, niedociśnienie tętnicze, kaszel, duszność oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcie, biegunka, nudności, wymioty). W badaniu EUROPA ciężkie działania niepożądane wystąpiły u 0,3% pacjentów leczonych peryndoprylem (n=16/6122) w porównaniu do 0,2% w grupie placebo (n=12/6107), z niedociśnieniem tętniczym u 6 pacjentów, obrzękiem naczynioruchowym u 3 oraz nagłym zatrzymaniem akcji serca u 1 pacjenta. Zgłaszano także częstsze wykluczenia z powodu kaszlu i niedociśnienia w grupie peryndoprylu (6,0% vs 2,1%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej.
agranulocytoza, astenia, bezmocz, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dławica piersiowa, duszność, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pemfigoid, peryndopryl z argininą, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości na światło, rumień wielopostaciowy, senność, SIADH, skurcz oskrzeli, splątanie, szum uszny, tachykardia, udar, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie stężenia kreatyniny
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Difortan tabs 7,5 mg

Meloksykam (Difortan TABS, 7,5 mg) nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn, co potwierdza jego profil farmakokinetyczny oraz dotychczasowe dane dotyczące działań niepożądanych. Niemniej jednak, istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego i narządu wzroku, które mogą obniżać sprawność psychomotoryczną. Do najważniejszych należą zawroty głowy (≥ 1/1 000, < 1/100), senność (≥ 1/1 000, < 1/100), zaburzenia widzenia (≥ 1/10 000, < 1/1 000), ból głowy (≥ 1/100, < 1/10) oraz zaburzenia błędnika. Rzadziej obserwuje się zaburzenia psychiczne, takie jak zaburzenia nastroju, koszmary senne czy stany splątania i dezorientacji. W przypadku przedawkowania mogą pojawić się objawy uniemożliwiające prowadzenie pojazdów, w tym letarg, senność, drgawki czy śpiączka.
ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezorientacja, drgawki, działanie niepożądane, koszmar senny, letarg, meloksykam, nieostre widzenie, profil bezpieczeństwa, profil farmakokinetyczny, przedawkowanie meloksykamu, senność, śpiączka, sprawność psychomotoryczna, stan splątania, szum uszny, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie błędnika, zaburzenie nastroju, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Metoprolol Biofarm ZK 23,75 mg

Metoprolol Biofarm ZK, zawierający 23,75 mg metoprololu bursztynianu (odpowiadającego 25 mg metoprololu winianu) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układy sercowo-naczyniowy, nerwowy, oddechowy, pokarmowy, hematologiczny, skórny oraz inne. Do najczęstszych należą bradykardia, zaburzenia przewodzenia serca, niedociśnienie ortostatyczne, zawroty głowy, depresja, zaburzenia snu, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i bóle brzucha. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaostrzenia utajonej cukrzycy, trombocytopenii, leukopenii oraz potencjalne hepatotoksyczne działanie manifestujące się nieprawidłowymi wynikami badań czynności wątroby i zapaleniem wątroby. Działania niepożądane klasyfikowane są zgodnie z MedDRA, jednak częstość wielu z nich pozostaje nieokreślona.
arytmia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Peyroniego, chromanie przestankowe, duszność wysiłkowa, hiperglikemia, impotencja, leukopenia, łuszczyca, metoprolol bursztynianu, metoprolol winianu, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, parestezja, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, szum uszny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trombocytopenia, utajona cukrzyca, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Raynauda
Leksykon leków
Działania niepożądane – Levofloxacin Genoptim 250 mg

Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk stosowany w leczeniu zakażeń bakteryjnych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, potwierdzonych w badaniach klinicznych na ponad 8300 pacjentach oraz w obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. Do najczęstszych działań należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, wymioty, nudności), układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy), a także zaburzenia psychiczne (bezsenność). Istotne są również rzadkie, ale poważne reakcje, takie jak neutropenia, agranulocytoza, reakcje anafilaktyczne, zespół SIADH, hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą, a także zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes. Lewofloksacyna może powodować także uszkodzenia ścięgien (np. ścięgna Achillesa), rabdomiolizę, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevens-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, antybiotyk fluorochinolonowy, arytmia komorowa, dyskineza, enzym wątrobowy, eozynofilia, hiperglikemia, hipoglikemia, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, lewofloksacyna, nadciśnienie śródczaszkowe, neuropatia czuciowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, oporność drobnoustrojów, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja psychotyczna, rumień trwały polekowy, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, skurcz oskrzeli, śpiączka hipoglikemiczna, szum uszny, tachykardia, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie pozapiramidowe, zakażenie grzybicze, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie ścięgna, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevens-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Urosal 300 mg + 300 mg

Produkt leczniczy Urosal zawiera 300 mg metenaminy oraz 300 mg fenylu salicylanu w każdej tabletce. W dokumentacji brak jest szczegółowych danych dotyczących objawów i postępowania w przypadku przedawkowania, jednak na podstawie farmakologii składników aktywnych można wyróżnić potencjalne objawy: metenamina może powodować podrażnienie przewodu pokarmowego i dróg moczowych, krwiomocz oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek, natomiast fenylu salicylan może wywołać zawroty głowy, szumy uszne, nudności, wymioty, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, wydłużenie czasu protrombinowego, hipoglikemię oraz dysfunkcje wątroby. Brak jest danych o dawce toksycznej dla obu substancji.
czas protrombinowy, fenylu salicylan, hipoglikemia, krwiomocz, laktoza jednowodna, leczenie objawowe, metenamina, nietolerancja substancji, nudności i wymioty, ośrodek toksykologiczny, parametr życiowy, płukanie żołądka, podrażnienie dróg moczowych, podrażnienie przewodu pokarmowego, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, sacharoza, szum uszny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zawrót głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Epigapent 800 mg

Gabapentyna (Epigapent) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Najczęstsze działania obejmują objawy ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ataksja), zakażenia wirusowe, zaburzenia psychiczne (depresja, lęk, splątanie), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), a także objawy ogólne takie jak uczucie zmęczenia i gorączka. Wśród działań rzadkich i nieznanych znajdują się poważne reakcje alergiczne, zespół Stevensa-Johnsona, rabdomioliza, ostra niewydolność nerek oraz zaburzenia hematologiczne jak leukopenia i małopłytkowość. U dzieci obserwowano specyficzne działania, m.in. zapalenie ucha środkowego, agresywne zachowania i hiperkinezy. W przypadku pacjentów dializowanych odnotowano miopatie z podwyższonym stężeniem kinazy kreatynowej.
ataksja, ból neuropatyczny, choreoatetoza, depresja oddechowa, diplopia, drgawka, duszność, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, fosfokinaza kreatynowa, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hipoglikemia, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ostra niewydolność nerek, osutka polekowa, padaczka, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zakażenie dróg moczowych, zakażenie układu oddechowego, zakażenie wirusowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Nalewka z kwiatostanu głogu – Wskazania do stosowania

Nalewka z kwiatostanu głogu (Crataegi inflorescentiae tinctura) to roślinny macerat (1:5) w 60% etanolu, pozyskiwany z kwiatostanów Crataegus monogyna i Crataegus oxyacantha. W praktyce klinicznej występuje w preparatach takich jak Tinctura Crataegi i Venoforton (10% składu), stosowanych w łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach układu sercowo-naczyniowego. Wskazania obejmują stany łatwego męczenia się, początkowe upośledzenie wydolności serca oraz dolegliwości serca o podłożu nerwowym, gdzie nalewka działa zarówno na układ krążenia, jak i komponenty psychoneurologiczne. Preparaty złożone z nalewką wspomagają także leczenie objawów niewydolności żylnej, zaburzeń krążenia obwodowego i mózgowego, takich jak obrzęki i uczucie ciężkości nóg, zimne kończyny, zawroty głowy, szumy uszne oraz osłabienie funkcji poznawczych.
Skuteczność terapeutyczna nalewki opiera się na długotrwałym stosowaniu oraz tradycyjnym doświadczeniu klinicznym, co należy uwzględnić przy zalecaniu preparatów pacjentom, zwłaszcza w początkowych stadiach niewydolności serca, które nie wymagają silniejszych leków kardiologicznych. Preparaty złożone, takie jak Venoforton, są wskazane u pacjentów powyżej 12 roku życia. W przypadku bardziej zaawansowanych zaburzeń kardiologicznych konieczne jest rozważenie terapii ukierunkowanej na konkretne patologie. Nalewka z kwiatostanu głogu stanowi wartościowy element wspomagający terapię zaburzeń sercowo-naczyniowych o łagodnym przebiegu, zwłaszcza gdy objawy mają komponent psychosomatyczny.
Crataegi inflorescentiae tinctura, Crataegus monogyna, crataegus oxyacantha, drętwienie palców, farmakoterapia, krążenie mózgowe, krążenie obwodowe, łatwe męczenie się, nalewka z kwiatostanu głogu, niewydolność krążenia, niewydolność żylna, obrzęk nóg, osłabienie pamięci, szum uszny, upośledzona wydolność serca, zaburzenie koncentracji, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zawrót głowy
Leksykon chorób i schorzeń
Nadwrażliwość na dźwięki (hiperakuzja) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Hiperakuzja to zaburzenie słuchowe charakteryzujące się zmniejszoną tolerancją na codzienne dźwięki, które mogą być odbierane jako bolesne lub przerażające. Objawy obejmują dyskomfort, ból, uczucie ciśnienia w uchu oraz reakcje lękowe, a często współwystępują z szumami usznymi (do 86% przypadków) i zaburzeniami psychicznymi, takimi jak lęk czy depresja. Diagnostyka powinna obejmować szczegółowy wywiad, pomiar tolerancji na dźwięki oraz ocenę wpływu na funkcjonowanie pacjenta, z udziałem audiologa i otolaryngologa. Terapia dźwiękowa, polegająca na stopniowej ekspozycji na dźwięki o niskim natężeniu przez co najmniej 6 godzin dziennie, trwa zwykle 12-18 miesięcy i ma na celu habituację układu słuchowego. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest kluczowa w zarządzaniu emocjonalnymi reakcjami na dźwięk, zwiększając poziom dyskomfortu słuchowego (LDL) i zmniejszając nasilenie hiperakuzji.
aparat słuchowy, aspartam, audiolog, audiometria tonalna, benzodiazepina, biały szum, fonofobia, generator szumu, glutaminian monosodowy, habituacja, hiperakuzja, hipnoterapia, klomipramina, kwestionariusz hiperakuzji, nadwrażliwość na dźwięki, ochronnik słuchu, otolaryngolog, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szum uszny, terapia poznawczo-behawioralna, terapia zajęciowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ słuchowy, zaburzenie psychiczne, zaburzenie słuchowe, zatyczka do uszu, zespół Williamsa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bromocorn 2,5 mg

Bromokryptyna, substancja czynna leku Bromocorn, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układy psychiczny, nerwowy, sercowo-naczyniowy, żołądkowo-jelitowy oraz mięśniowo-szkieletowy. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się jako często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000) oraz bardzo rzadko (< 1/10 000). Do najczęstszych objawów należą ból głowy, senność, zawroty głowy, nudności, zaparcia i przekrwienie błony śluzowej nosa. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne działania niepożądane, takie jak zaburzenia zastawkowe serca, zwłóknienia narządowe, zaburzenia kompulsywne (uzależnienie od hazardu, hiperseksualność, kompulsywne wydawanie pieniędzy, napadowe objadanie się) oraz zespół przypominający złośliwy zespół neuroleptyczny po nagłym odstawieniu leku, co wymaga stopniowego zmniejszania dawki.
agonista dopaminy, arytmia, bezsenność, ból brzucha, bromokryptyna, choroba Raynauda, dezorientacja, duszność, dyskineza, hiperseksualność, hipotonia ortostatyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, łysienie, nadciśnienie tętnicze, nagłe zaśnięcie, napad drgawkowy, obrzęk obwodowy, omam, parestezja, pobudzenie psychoruchowe, przekrwienie błony śluzowej nosa, reakcja alergiczna skórna, szum uszny, udar mózgu, uzależnienie od hazardu, wada zastawkowa, włóknienie zaotrzewnowe, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie psychotyczne, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwłóknienie opłucnej, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rimal 10 mg + 5 mg

Lek Rimal, zawierający kombinację ramiprylu i amlodypiny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które odpowiadają profilom obu substancji czynnych stosowanych osobno. Do najczęstszych działań należą hiperkaliemia, bóle głowy, zawroty głowy, palpitacje, niedociśnienie tętnicze, suchy kaszel, nudności, wymioty, bóle brzucha, wysypka, skurcze mięśni, zmęczenie oraz obrzęki obwodowe. Częstość występowania tych działań mieści się w zakresie ≥1/100 do <1/10 pacjentów. Rzadziej obserwuje się poważniejsze reakcje, takie jak agranulocytoza, pancytopenia, reakcje anafilaktyczne, zespół Stevensa-Johnsona, zapalenie wątroby, ostre niewydolności nerek czy zapalenie trzustki, które mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
agranulocytoza, aminotransferaza, dławica piersiowa, elektrolit, enzym wątrobowy, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, leukopenia, morfologia krwi, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, palpitacja, parestezja, ramipryl i amlodypina, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, stan splątania, stężenie mocznika, szum uszny, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie erekcji, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zapalenie naczyń, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka