reakcja anafilaktyczna
Reakcja anafilaktyczna (anafilaksja) to nagła, ciężka, systemowa reakcja alergiczna o potencjalnie zagrażającym życiu charakterze. Występuje w wyniku ekspozycji na alergen u osoby wcześniej uczulonej. Do najczęstszych czynników wywołujących należą pokarmy (szczególnie orzechy, skorupiaki), leki (antybiotyki, NLPZ), jad owadów oraz lateks.
Patofizjologicznie anafilaksja polega na masywnym uwolnieniu mediatorów zapalnych (m.in. histamina, leukotrieny) z komórek tucznych i bazofilów. Prowadzi to do rozszerzenia naczyń, zwiększenia ich przepuszczalności, skurczu oskrzeli i innych objawów. Klinicznie manifestuje się wielonarządowo – charakterystyczne są objawy skórne (pokrzywka, obrzęk), oddechowe (duszność, obrzęk krtani), sercowo-naczyniowe (spadek ciśnienia, tachykardia) oraz żołądkowo-jelitowe (wymioty, biegunka).
Leczenie anafilaksji wymaga natychmiastowego działania. Lekiem pierwszego rzutu jest adrenalina podana domięśniowo, najlepiej w przednio-boczną część uda. Dodatkowo stosuje się tlenoterapię, płynoterapię, leki przeciwhistaminowe i glikokortykosteroidy. Każdy pacjent po przebytej anafilaksji powinien zostać zaopatrzony w ampułkostrzykawkę z adrenaliną oraz przeszkolony w jej stosowaniu. Kluczowe jest również ustalenie czynnika wywołującego i jego unikanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dentocaine (40 mg + 0,005 mg)/ml
Produkt leczniczy DENTOCAINE, zawierający 40 mg/ml artykainy chlorowodorku oraz 5 µg/ml adrenaliny (w postaci adrenaliny winianu), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które są istotne w kontekście stosowania w praktyce stomatologicznej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego (neuropatia, neuralgia, parestezje, przeczulica, zaburzenia smaku i czucia), miejscowych reakcji w miejscu iniekcji, zaburzeń sercowo-naczyniowych (bradykardia, tachykardia, niedociśnienie tętnicze) oraz reakcji alergicznych, w tym anafilaktycznych. Neurologiczne objawy, takie jak parestezje, mogą utrzymywać się dłużej niż oczekiwany czas znieczulenia, a w rzadkich przypadkach opóźnione porażenie twarzy utrzymujące się do 6 miesięcy. Działania niepożądane o charakterze ogólnoustrojowym, w tym reakcje alergiczne i zaburzenia rytmu serca, wymagają szczególnej uwagi i monitorowania.
alodynia, artykaina chlorowodorek i adrenalina, blokada nerwu, bradykardia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, enoftalmia, neuralgia, neuropatia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, obrzęk języka, parestezja, podwójne widzenie, porażenie twarzy, przeczulica, przeczulica słuchowa, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenicy, skurcz oskrzeli, sodu pirosiarczyn, szum w uszach, tachykardia, zaburzenie smaku, zaburzenie układu nerwowego, zapalenie dziąseł, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Syntarpen
Kloksacylina w dawce 500 mg w postaci tabletek powlekanych wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, które mogą wystąpić zarówno po podaniu doustnym, jak i parenteralnym. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kierunku nadwrażliwości na penicyliny i cefalosporyny. W przypadku wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego należy natychmiast podać epinefrynę, lek przeciwhistaminowy oraz kortykosteroid, a także monitorować podstawowe parametry życiowe: oddech, tętno i ciśnienie tętnicze. Długotrwałe stosowanie wymaga regularnej kontroli funkcji nerek, wątroby oraz morfologii krwi, aby zapobiec powikłaniom takim jak nadkażenia drobnoustrojami opornymi czy rozwój infekcji grzybiczych.
antybiotyk penicylinowy, ciśnienie tętnicze krwi, Clostridium difficile, czynność nerek, enzymy wątrobowe, epinefryna, infekcja grzybicza, kloksacylina, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, morfologia krwi obwodowej, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, oporne szczepy bakterii, parametry hematologiczne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, Syntarpen, wstrząs anafilaktyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lorazepam TZF
Lorazepam TZF w postaci roztworu do wstrzykiwań (2 mg/mL i 4 mg/mL) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z opioidami, co może prowadzić do sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i jak najkrótszego czasu terapii, z monitorowaniem objawów depresji oddechowej i sedacji. Dotętnicze podanie jest przeciwwskazane z powodu ryzyka skurczu tętnic i zgorzeli. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z miastenią, ataksją, ostrym zatruciem alkoholem lub lekami działającymi hamująco na OUN, zespołem bezdechu sennego, ciężką niewydolnością oddechową, a także u osób w podeszłym wieku, z zaburzeniami układu krążenia, nerek i wątroby oraz u pacjentów z ryzykiem uzależnienia. Długotrwałe stosowanie (powyżej 2-4 tygodni) nie jest zalecane ze względu na wysokie ryzyko uzależnienia fizycznego i psychicznego, nawet przy dawkach terapeutycznych.
ataksja rdzeniowo-móżdżkowa, benzodiazepiny, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dehydrogenaza alkoholowa, depresja endogenna, depresja oddechowa, disulfiram, długotrwałe stosowanie benzodiazepin, glikol propylenowy, jaskra z zamkniętym kątem, leczenie doraźne, lorazepam, makrogol 400, martwica kanalików nerkowych, metronidazol, miastenia, morfologia krwi, niewydolność nerek, obniżony nastrój, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, osłabienie mięśniowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, sedacja, stan padaczkowy, zaburzenia czynności wątroby, zespół bezdechu sennego, zespół Lennoxa-Gastauta - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Euthyrox N 75 75 mcg
Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna leku Euthyrox N 75 (75 µg/tabletka), jest syntetycznym analogiem naturalnego hormonu tarczycy. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest szczegółowa ocena pacjenta oraz wykluczenie przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na lewotyroksynę lub składniki pomocnicze. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nieleczoną niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki oraz nieleczoną nadczynność tarczycy, gdyż podanie lewotyroksyny w tych stanach może prowadzić do przełomu nadnerczowego lub tyreotoksykozy. Wskazane jest wyrównanie zaburzeń endokrynologicznych przed włączeniem terapii, aby uniknąć poważnych powikłań.
hormon tarczycy, lek przeciwtarczycowy, lek tyreostatyczny, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy płodu, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, przełom nadnerczowy, przełom tarczycowy, reakcja anafilaktyczna, tyreotoksykoza, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wszystkich warstw serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Human Albumin 50 g/l Takeda 50 g/l
Human Albumin 50 g/l Takeda to roztwór do infuzji zawierający 50 g/l białka całkowitego, z co najmniej 95% albuminy ludzkiej, o właściwościach nieznacznie hipoonkotycznych. W trakcie terapii mogą wystąpić działania niepożądane o różnej częstości, klasyfikowane według MedDRA. Najpoważniejsze reakcje immunologiczne to wstrząs anafilaktyczny (częstość ≥1/100 do <1/10), reakcje nadwrażliwości i alergiczne o różnym nasileniu, które wymagają natychmiastowego przerwania infuzji i interwencji medycznej. Działania niepożądane obejmują również objawy neurologiczne (ból głowy, zaburzenia smaku), kardiologiczne (zawał mięśnia sercowego, migotanie przedsionków, tachykardia), naczyniowe (niedociśnienie, nagłe zaczerwienienie), oddechowe (obrzęk płuc, duszność), żołądkowo-jelitowe (nudności ≥1/1000 do <1/100, wymioty), skórne (pokrzywka, świąd, wysypka rzadko ≥1/10 000 do <1/1000) oraz ogólnoustrojowe (dreszcze, gorączka bardzo rzadko <1/10 000).
albumina ludzka, dreszcze, duszność, dysgeuzja, gorączka, migotanie przedsionków, monitorowanie działań niepożądanych, niedociśnienie, nudność, obrzęk płuc, podmiot odpowiedzialny, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór hipoonkotyczny, świąd, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka skórna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Micafungin Accord 100 mg
Micafungin Accord, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, ma jedno bezwzględne przeciwwskazanie – nadwrażliwość na mykafunginę (substancję czynną, w stężeniu 10 mg/ml dla dawki 50 mg i 20 mg/ml dla dawki 100 mg), inne echinokandyny (kaspofungina, anidulafungina) lub substancje pomocnicze preparatu. Ze względu na strukturalne podobieństwo echinokandyn istnieje ryzyko reakcji krzyżowych, dlatego u pacjentów z historią nadwrażliwości na kaspofunginę lub anidulafunginę stosowanie Micafungin Accord jest przeciwwskazane. Przed terapią konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych reakcji na leki z grupy echinokandyn.
alergia krzyżowa, anidulafungina, charakterystyka produktu leczniczego, echinokandyna, kaspofungina, Micafungin Accord, mykafungina, mykafungina sodowa, nadwrażliwość, postępowanie przeciwalergiczne, proszek do sporządzania koncentratu, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, substancja pomocnicza, terapia przeciwgrzybicza, wywiad alergologiczny - Leksykon substancji czynnych
Kwas L-asparaginowy – Działania niepożądane
Kwas L-asparaginowy, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego Aminomel 10E (1,91 g/l) oraz Aminomel 12,5E (2,39 g/l), może wywoływać liczne działania niepożądane, w tym poważne reakcje immunologiczne takie jak anafilaksja, reakcje rzekomoanafilaktyczne oraz nadwrażliwość. Preparaty te zawierają także znaczące stężenia potasu (odpowiednio 45 mmol/l i 56,25 mmol/l), co predysponuje do hiperkaliemii. Ponadto obserwuje się zaburzenia oddychania, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego, oraz szeroki zakres dysfunkcji wątroby (hiperamonemia, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestaza, stłuszczenie, zapalenie i kamica pęcherzyka żółciowego) i nerek (azotemia). Miejscowe reakcje w miejscu podania infuzji obejmują zator, zapalenie żyły, ból, rumień, obrzęk i stwardnienie tkanek. W badaniach laboratoryjnych mogą wystąpić podwyższone wartości bilirubiny oraz enzymów wątrobowych (ALT, AST), wskazujące na uszkodzenie hepatocytów.
aminotransferaza, azotemia, cholestaza, duszność, encefalopatia, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hiperwentylacja, hipoksja, hipotensja, kamica pęcherzyka żółciowego, kołatanie serca, kwas L-asparaginowy, marskość wątroby, nadciśnienie, niewydolność wątroby, obrzęk uogólniony, parestezja, podwyższenie enzymów wątrobowych, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sinica, stłuszczenie wątroby, stridor, świąd, świszczący oddech, tachykardia, ucisk w gardle, wstrząs, wysypka, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zator żylny, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Omeprazole Sandoz 40 mg
Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej dostępny w formie proszku do infuzji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować w trakcie terapii. Najczęstsze objawy (1-10%) to bóle głowy, bóle brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności i wymioty. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne (SCARs), takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, DRESS oraz AGEP, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Istotne są również zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipomagnezemia z możliwą hipokalcemią i hipokaliemią, które mogą prowadzić do poważnych komplikacji, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi. Rzadkie, ale klinicznie istotne są zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość, agranulocytoza i pancytopenia, co uzasadnia okresową kontrolę morfologii krwi podczas długotrwałej terapii.
agranulocytoza, agresja, bezsenność, ból głowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, depresja, drożdżyca przewodu pokarmowego, encefalopatia, fotowrażliwość, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omeprazol, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezje, pobudzenie, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie skóry, zapalenie wątroby z żółtaczką, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Arpixor 20 mg
Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania leku Arpixor, zawierającego arypiprazol, jest nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, co może prowadzić do reakcji alergicznych od łagodnych zmian skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy jednowodnej w tabletkach, której zawartość różni się w zależności od dawki: 5 mg – 45,34 mg, 10 mg – 40,34 mg, 15 mg – 60,51 mg, 20 mg – 80,68 mg, 30 mg – 121,02 mg. Pacjentom z nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy stosowanie Arpixoru jest przeciwwskazane, zwłaszcza przy wyższych dawkach, które zawierają większe ilości laktozy i mogą nasilać objawy nietolerancji.
Arpixor, arypiprazol, dysfagia, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, postać farmaceutyczna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, substancja pomocnicza, trudności w połykaniu, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenia świadomości, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Napritum 500 mg
Lek Napritum zawierający naproksen w dawkach 250 mg i 500 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wrzodową, aktywnym krwawieniem z przewodu pokarmowego, a także u osób z historią co najmniej dwóch epizodów owrzodzenia lub krwawienia z przewodu pokarmowego. Przeciwwskazania obejmują również nadwrażliwość na naproksen, naproksen sodowy lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (60,83 mg w tabletce 250 mg i 121,66 mg w tabletce 500 mg). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji krzyżowych u pacjentów z astmą aspirynową, zapaleniem błony śluzowej nosa, polipami nosa oraz pokrzywką po zastosowaniu NLPZ, które mogą prowadzić do ciężkich reakcji anafilaktycznych. Naproksen jest także przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min), ciężką niewydolnością serca oraz ciężką niewydolnością wątroby ze względu na ryzyko kumulacji leku i zaostrzenia choroby.
astma, astma aspirynowa, choroba wrzodowa, czynność skurczowa macicy, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, owrzodzenie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, polip nosa, przewód tętniczy, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, retencja płynów, tabletka leku, trymestr ciąży, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Caspofungin Adamed 70 mg
Produkt leczniczy Caspofungin Adamed zawiera kaspofunginę w dawce 70 mg (w postaci kaspofunginy octanu) i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze. Preparat występuje w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, gdzie po rozpuszczeniu 1 ml koncentratu zawiera 7,2 mg kaspofunginy. Zawartość sodu w fiolce wynosi 0,018-0,053 mmol (0,425-1,219 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z nadwrażliwością na sód. Należy unikać ponownego podawania u pacjentów z wcześniejszymi reakcjami nadwrażliwości, które mogą manifestować się objawami skórnymi, oddechowymi lub anafilaktycznymi. Szczególną ostrożność zaleca się także u pacjentów z historią reakcji na inne echinokandyny ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych.
Caspofungin, echinokandyna, infuzja, kaspofungina, kaspofungina octan, koncentrat roztworu do infuzji, lek przeciwgrzybiczny, nadwrażliwość, objawy układu oddechowego, postępowanie terapeutyczne, proszek liofilizowany, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, woda do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia krwi II – Działania niepożądane
Czynnik krzepnięcia II (protrombina), obecny w preparatach Beriplex P/N i Octaplex, jest kluczowym elementem terapii zaburzeń krzepnięcia, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych. Reakcje alergiczne i anafilaktyczne występują niezbyt często (Beriplex) lub rzadko (Octaplex, ≥ 1/10 000 do < 1/1000), z możliwością ciężkich przebiegów, w tym wstrząsu anafilaktycznego. Powikłania zakrzepowo-zatorowe są szczególnie istotne klinicznie – często obserwowane przy Beriplexie, a w przypadku Octaplexu obejmują zakrzepicę żył głębokich (często), zakrzepicę, zator tętnicy płucnej i zakrzepicę w urządzeniu (niezbyt często). Ponadto, terapia może indukować powstawanie inhibitorów przeciwko czynnikom kompleksu protrombiny, co osłabia skuteczność leczenia i wymaga konsultacji w ośrodkach specjalistycznych. Wśród działań ogólnoustrojowych częstość podwyższenia temperatury ciała jest różna: często dla Beriplexu i bardzo rzadko (<1/10 000) dla Octaplexu, przy czym po Octaplexie zgłaszano także drżenia, zatrzymanie akcji serca, zapaść krążeniową, duszność i nudności.
częstoskurcz, czynnik krzepnięcia krwi II, D-dimery, duszność, hemofilia, inhibitor, kompleks czynników krzepnięcia, krwawienie z nosa, krwioplucie, leczenie substytucyjne, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, płytki krwi, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, próby wątrobowe, protrombina, przeciwciało hamujące, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, trombina, trombocytopenia typu II, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapaść krążeniowa, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie akcji serca, zespół protrombiny, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Berinert 3000 3000 j.m.
Lek Berinert, dostępny w dawkach 2000 j.m. oraz 3000 j.m. (inhibitor C1-esterazy pochodzenia ludzkiego), jest przeciwwskazany u pacjentów z historią zagrażających życiu reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, po podaniu produktów zawierających ludzki inhibitor C1-esterazy lub substancji pomocniczych preparatu. Po rekonstytucji stężenie inhibitora C1-esterazy wynosi 500 j.m./ml, a zawartość białka całkowitego to 65 mg/ml. Istotnym aspektem jest również zawartość sodu w preparacie, która wynosi do 486 mg (około 21 mmol) na 100 ml roztworu, co wymaga uwagi u pacjentów z koniecznością kontroli spożycia sodu.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Legalon 140 140 mg
Lek Legalon 140 zawiera standaryzowany wyciąg z owoców ostropestu plamistego, którego głównym składnikiem aktywnym jest sylimaryna (obliczana jako sylibinina). Pomimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, stosowanie leku może wiązać się z występowaniem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowanych według systemu MedDRA. Reakcje nadwrażliwości, takie jak świąd, wysypka, pokrzywka czy obrzęk naczynioruchowy, występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000). Duszność, jako objaw układu oddechowego, oraz luźny stolec i wysypka w obrębie skóry i tkanki podskórnej, występują bardzo rzadko (<1/10 000). Luźny stolec jest zazwyczaj przejściowy i nie wymaga odstawienia leku.
duszność, działanie niepożądane, interwencja medyczna, luźny stolec, obrzęk naczynioruchowy, ostropest plamisty, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, świąd, sylibinina, sylimaryna, układ immunologiczny, układ oddechowy, układ pokarmowy, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie oddychania, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Avaxim 160 U
Szczepionka Avaxim 160 U, inaktywowana i adsorbowana przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A, wymaga podania domięśniowego, z wykluczeniem drogi donaczyniowej, śródskórnej oraz podania w mięsień pośladkowy ze względu na zmienność tkanki tłuszczowej. W wyjątkowych przypadkach, np. u pacjentów z trombocytopenią lub ryzykiem krwawienia, dopuszcza się podanie podskórne. Zaleca się obecność adrenaliny do wstrzyknięć na wypadek reakcji anafilaktycznej oraz obserwację pacjenta przez 15 minut po szczepieniu, aby zapobiec powikłaniom związanym z omdleniami, które mogą manifestować się przemijającymi zaburzeniami widzenia, parestezjami czy ruchami toniczno-klonicznymi. Szczepionka zawiera 2 mg etanolu, 10 µg fenyloalaniny (0,17 µg/kg dla osoby 60 kg), <1 mmol potasu (39 mg) i sodu (23 mg), co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią i alergią na neomycynę (śladowe ilości).
U pacjentów z niedoborami odporności lub w trakcie leczenia immunosupresyjnego odpowiedź immunologiczna może być obniżona, dlatego zaleca się przesunięcie szczepienia do zakończenia terapii lub monitorowanie odpowiedzi poszczepiennej. Pomimo ograniczonej skuteczności, szczepienie osób z przewlekłym niedoborem odporności, np. zakażonych HIV, jest wskazane, jeśli stan kliniczny na to pozwala. Szczepionka może nie zapobiec rozwojowi choroby, jeśli pacjent jest w okresie inkubacji wirusa. U pacjentów z chorobami wątroby należy rozważyć ryzyko i korzyści, gdyż brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie. Dokumentacja medyczna powinna zawierać nazwę i numer serii szczepionki dla celów monitorowania bezpieczeństwa i skuteczności.
biologiczny produkt leczniczy, choroba wątroby, drgawki toniczno-kloniczne, fenyloketonuria, HIV, inaktywowana szczepionka adsorbowana, leczenie immunosupresyjne, nadwrażliwość na neomycynę, niedobór odporności, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź poszczepienna, okres inkubacji wirusa, omdlenie, parestezje, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, roztwór adrenaliny, trombocytopenia, wirusowe zapalenie wątroby typu A - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidon Zentiva
Stosowanie pirfenidonu wymaga rygorystycznego monitorowania parametrów wątrobowych, w tym aktywności aminotransferaz AlAT, AspAT oraz stężenia bilirubiny, zgodnie z harmonogramem: przed rozpoczęciem terapii, następnie co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy, a później co 3 miesiące przez cały okres leczenia. Wzrost aktywności aminotransferaz w zakresie >3 do <5 × górnej granicy normy (GGN) bez hiperbilirubinemii i objawów uszkodzenia wątroby wymaga wykluczenia innych przyczyn, ścisłego monitorowania oraz rozważenia zmniejszenia dawki lub czasowego przerwania terapii. W przypadku jednoczesnego wzrostu aminotransferaz >3 do <5 × GGN z hiperbilirubinemią lub objawami uszkodzenia wątroby, a także przy aktywności ≥5 × GGN, konieczne jest trwałe przerwanie leczenia. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg Childa-Pugha) ekspozycja na lek wzrasta o 60%, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP1A2. Pirfenidon jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
AlAT, aminotransferaza, anoreksja, AspAT, bilirubina, galaktozemia, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitor CYP1A2, klasyfikacja Childa-Pugha, nadwrażliwość na światło, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symkinet MR 10 mg
Symkinet MR, zawierający chlorowodorek metylofenidatu w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, zidentyfikowanych zarówno w badaniach klinicznych, jak i w raportach po wprowadzeniu leku do obrotu. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem różnic między grupami wiekowymi. Najczęstsze działania obejmują zmniejszenie łaknienia (bardzo często), bezsenność i nerwowość (bardzo często), ból głowy (bardzo często), a także zaburzenia rytmu serca i nadciśnienie tętnicze (często). U dzieci długotrwałe stosowanie może prowadzić do opóźnienia wzrostu i umiarkowanego zmniejszenia masy ciała, natomiast u dorosłych częściej obserwuje się zaburzenia snu i objawy wegetatywne. Rzadkie, ale poważne działania obejmują incydenty naczyniowo-mózgowe, nagłą śmierć sercową oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, chlorowodorek metylofenidatu, drgawki, ginekomastia, incydent naczyniowo-mózgowy, jadłowstręt, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok mózgowy, leukopenia, małopłytkowość, mania, migrena, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nastrój depresyjny, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, plamica małopłytkowa, podwójne widzenie, pokrzywka, priapizm, psychostymulant, reakcja anafilaktyczna, ruchy choreoatetotyczne, rumień, skurcz dodatkowy komór, śpiączka wątrobowa, szczękościsk, sztywność mięśni, tachykardia, urojenie, wysypka polekowa, zaburzenie erekcji, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie jamy nosowej i gardła, zapalenie naczyń, zapalenie tętnic mózgowych, zapalenie żołądka i jelit, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bendamustine Kabi
Bendamustyna chlorowodorek, jako lek cytostatyczny, wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego, ze szczególnym uwzględnieniem liczby leukocytów (>4000/μL), płytek krwi (>100 000/μL), hemoglobiny oraz neutrofili, wykonywanych co najmniej raz w tygodniu. Leczenie wiąże się z ryzykiem mielosupresji, długotrwałej limfocytopenii (<600/μL) i obniżenia liczby limfocytów T CD4+ (<200/μL), co predysponuje do ciężkich zakażeń oportunistycznych, takich jak Pneumocystis jirovecii, VZV, CMV oraz postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML), zwłaszcza w terapii skojarzonej z rytuksymabem lub obinutuzumabem. Konieczne jest rozważenie profilaktyki PJP u pacjentów z limfocytopenią CD4+ <200/μL oraz monitorowanie objawów infekcji. Ponadto, u nosicieli HBV istnieje ryzyko reaktywacji wirusa, co wymaga wstępnego badania serologicznego i konsultacji hepatologicznej oraz ścisłego monitorowania w trakcie i po terapii.
bendamustyna chlorowodorek, działanie mutagenne, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, hemoglobina, lek cytostatyczny, lek przeciwhistaminowy, leukocyt, limfocyt T pomocniczy CD4+, limfocytopenia, mielosupresja, neutrofil, nieczerniakowy rak skóry, niewydolność serca, obinutuzumab, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, płytki krwi, Pneumocystis jirovecii, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rytuksymab, sepsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wirus cytomegalii, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wynaczynienie, zakażenie bakteryjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tussicom 400 400 mg/5 g
Lek Tussicom zawierający N-acetylo-L-cysteinę jest generalnie dobrze tolerowany, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Reakcje nadwrażliwości, takie jak skurcz oskrzeli, duszność, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy i tachykardia występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), natomiast wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktyczne są bardzo rzadkie (<1/10 000) i stanowią zagrożenie życia. W obrębie układu nerwowego najczęściej zgłaszany jest ból głowy (niezbyt często), a także szumy uszne. Bardzo rzadko obserwuje się krwawienia, co może być związane z mukolitycznym działaniem leku. Ponadto, po dużych dawkach może wystąpić rozszerzenie naczyń krwionośnych i nagłe zaczerwienienie twarzy (częstość nieznana). W początkowym okresie stosowania mogą pojawić się skurcz oskrzeli, nadmierne wydzielanie śluzu i drażniący kaszel (bardzo rzadko).
acetylocysteina, astma oskrzelowa, duszność, dyspepsja, działanie mukolityczne, działanie niepożądane, flush syndrome, hipotensja, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, parametry hemodynamiczne, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli, stomatitis, tachykardia, tinnitus, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, Tussicom, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie układu oddechowego, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pollinex Tree -dawki do leczenia podstawowego: 600 SU/ml, 1600 SU/ml, 4000 SU/ml; – dawki do leczenia podtrzymującego: 4000 SU/ml
Przedawkowanie preparatu Pollinex Tree, zawierającego alergoidy pyłku olchy, brzozy i leszczyny, stanowi istotne ryzyko kliniczne, zwłaszcza przy nieprzestrzeganiu protokołu dawkowania, błędach w przygotowaniu lub podaniu dawki oraz niewłaściwej drodze podania (donaczyniowej lub domięśniowej zamiast podskórnej). Preparat występuje w różnych stężeniach: 600 SU/ml (fiolka nr 1, zielona), 1600 SU/ml (fiolka nr 2, żółta) oraz 4000 SU/ml (fiolka nr 3, czerwona), z objętościami 1 ml w leczeniu podstawowym i 1,5 ml w leczeniu podtrzymującym. Ryzyko działań niepożądanych rośnie wraz ze wzrostem stężenia i objętości, od reakcji miejscowych i łagodnych systemowych przy 600 SU/ml, do wysokiego ryzyka reakcji anafilaktycznych przy 4000 SU/ml. Szczególnie niebezpieczne jest omyłkowe podanie preparatu drogą donaczyniową lub domięśniową, co może prowadzić do gwałtownego wzrostu stężenia alergoidów w krwiobiegu i ciężkich reakcji systemowych.
aldehyd glutarowy, alergoid, alergoid pyłku drzew, działanie niepożądane, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, immunoterapia swoista alergenowa, jednostka standaryzowana, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, mieszanka alergoidów pyłku drzew, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, Pollinex Tree, protokół dawkowania, reakcja anafilaktyczna, reakcja systemowa, zawiesina do wstrzykiwań, zestaw ratunkowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Oralair 100 IR & 300 IR 100 IR; 300 IR
Immunoterapia alergenowa podjęzykowa lekiem ORALAIR jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężką, niekontrolowaną lub niestabilną astmą oskrzelową (FEV1 < 80% wartości należnej) oraz u osób, które doświadczyły ciężkiego zaostrzenia astmy w ciągu ostatnich 3 miesięcy. Ponadto, preparatu nie należy stosować u pacjentów z aktywną lub słabo kontrolowaną chorobą autoimmunologiczną, zaburzeniami odporności (wrodzonymi lub nabytymi), stanami immunosupresji oraz nowotworami złośliwymi istotnymi dla przebiegu choroby. Ze względu na podjęzykową drogę podania, przeciwwskazaniem są także ciężkie stany zapalne jamy ustnej, takie jak liszaj płaski, owrzodzenia czy kandydoza, które mogą zwiększać przepuszczalność błony śluzowej i ryzyko reakcji niepożądanych. Inicjacja terapii w czasie ciąży jest zabroniona z powodu ryzyka reakcji systemowych, w tym anafilaktycznych, zagrażających matce i płodowi.
astma oskrzelowa, choroba autoimmunologiczna, ciężkie zaostrzenie astmy, FEV1, grzybica jamy ustnej, immunosupresja, immunoterapia alergenowa, immunoterapia podjęzykowa, kandydoza, laktoza jednowodna, liszaj płaski, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, niedobór odporności, nietolerancja laktozy, nowotwór złośliwy, owrzodzenie, parametr spirometryczny, reakcja anafilaktyczna, stan zapalny jamy ustnej, zaburzenie odporności - Leksykon substancji czynnych
Lansoprazol – Przedawkowanie
Przedawkowanie lansoprazolu, choć rzadko raportowane i o niskiej ostrej toksyczności, może prowadzić do nasilenia znanych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych tolerowano dawki do 180 mg/dobę doustnie oraz do 90 mg dożylnie bez istotnych objawów toksyczności. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka przy dawkach >180 mg/dobę p.o.), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy, senność), zmiany biochemiczne (parametry wątrobowe, zaburzenia elektrolitowe), objawy kardiologiczne (zaburzenia rytmu, tachykardia) oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, które mogą wystąpić niezależnie od dawki.
badanie kliniczne, biegunka, ból brzucha, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, droga dożylna, działanie niepożądane leku, eliminacja leku, hemodializa, kapsułka dojelitowa, leczenie objawowe, mikrogranulki, nudność, objaw alergiczny, objaw kardiologiczny, oczyszczanie pozaustrojowe, ostra toksyczność, parametr wątrobowy, płukanie żołądka, przedawkowanie lansoprazolu, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, toksyczność, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie biochemiczne, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu, zawrót głowy, żółcień chinolinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teicoplanin AptaPharma 200 mg
Teikoplanina w postaci proszku i rozpuszczalnika do roztworu do wstrzykiwań/infuzji (dawki 200 mg i 400 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania. Najczęstsze działania obejmują leukopenię, małopłytkowość, eozynofilię oraz reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny i zespół czerwonego człowieka. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy oraz obrzęk naczynioruchowy. Dodatkowo, teikoplanina może powodować ototoksyczność, objawiającą się głuchotą, szumami usznymi i zaburzeniami przedsionkowymi. Zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, neutropenia i pancytopenia, występują niezbyt często, natomiast zapalenie żył i zakrzepowe zapalenie żył mają częstość nieznaną. W miejscu podania mogą pojawić się ból, gorączka, ropień oraz dreszcze.
agranulocytoza, aminotransferazy, Clostridioides difficile, drgawki, eozynofilia, fosfataza zasadowa, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, nefrotoksyczność, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szumy uszne, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia przedsionkowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zespół czerwonego człowieka, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olfen 75 SR 75 mg
Olfen 75 SR zawiera diklofenak sodowy w dawce 75 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Stosowanie diklofenaku wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości, które mogą wystąpić zarówno w trakcie krótkotrwałej, jak i długotrwałej terapii. Najczęstsze działania niepożądane obejmują dolegliwości ze strony układu nerwowego (bóle i zawroty głowy), przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, niestrawność) oraz skóry (wysypka). Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, takie jak krwawienia z przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa, zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości, a także zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza). Diklofenak w dawkach wysokich (150 mg/dobę) i przy długotrwałym stosowaniu zwiększa ryzyko zakrzepicy tętniczej, prowadzącej do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu, a także może powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca.
agranulocytoza, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak sodowy, jałowe zapalenie opon mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zakrzepica tętnic, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevens-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diphereline SR 3,75 3,75 mg
Diphereline SR 3,75 zawiera 3,75 mg tryptoreliny octanu i jest stosowany głównie u pacjentów z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem gruczołu krokowego zależnym od hormonów. Lek podawany jest w formie zawiesiny o przedłużonym uwalnianiu do wstrzykiwań. Działania niepożądane występują u ponad 90% pacjentów, co utrudnia jednoznaczne przypisanie ich do leku, zwłaszcza że pacjenci są często w starszym wieku i mają choroby współistniejące. Najczęstsze objawy to uderzenia gorąca i spadek libido, będące efektem farmakologicznym obniżenia stężenia testosteronu, podobne do efektów kastracji chirurgicznej lub innych agonistów GnRH. Rzadziej obserwuje się reakcje immuno-alergiczne oraz odczyny w miejscu podania (występujące u <5% pacjentów).
agonista GnRH, aminotransferaza alaninowa, atrofia jąder, brak wytrysku, dna moczanowa, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, gruczolak przysadki, hiperlipidemia, jadłowstręt, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, rak gruczołu krokowego zależny od hormonów, reakcja anafilaktyczna, szum w uszach, trombocytoza, tryptorelin octan, udar przysadki, uderzenia gorąca, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia wytrysku, zapalenie kości i stawów, zawiesina o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amitriptylinum VP 10 mg
Amitryptylina w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych jest bezwzględnie przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego, zaburzeniami przewodnictwa i rytmu serca, niewydolnością tętnic wieńcowych oraz u pacjentów z ciężką chorobą wątroby. Ponadto, stosowanie amitryptyliny jest absolutnie przeciwwskazane w skojarzeniu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. niepokojem psychoruchowym, stanami splątania, drżeniami mięśniowymi, miokloniami i hipertermią. Zaleca się zachowanie okresów karencji: 14 dni po zakończeniu terapii nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO oraz co najmniej 1 dzień po odwracalnym inhibitorze MAO (moklobemid), a także 14 dni po odstawieniu amitryptyliny przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami MAO.
amitryptyliny chlorowodorek, blok serca, ciężka choroba wątroby, częstoskurcz nadkomorowy, drżenie mięśniowe, działanie kardiotoksyczne, hipertermia, hipokaliemia, hiponatremia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra zamykającego się kąta, mioklonia, moklobemid, myśli samobójcze, nadczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niepokój psychoruchowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność tętnic wieńcowych, niewydolność wątroby, przerost prostaty, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, stan splątania, wydłużony odstęp QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Piramil 5 mg
Produkt leczniczy Piramil (ramipryl), jako inhibitor ACE, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron, zwłaszcza przy pierwszym podaniu lub zwiększeniu dawki, ze względu na ryzyko nagłego spadku ciśnienia tętniczego i pogorszenia czynności nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ciężkim nadciśnieniem, niewydolnością serca, zwężeniem zastawkowym, jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, niedoborem płynów lub soli, marskością wątroby oraz poddawanych dużym operacjom. Przed terapią zaleca się wyrównanie odwodnienia i hipowolemii, a u osób starszych dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane. Podwójna blokada układu RAA (inhibitory ACE z AIIRA lub aliskirenem) jest przeciwwskazana z powodu zwiększonego ryzyka niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek, a w razie konieczności wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego. U pacjentek w ciąży lub planujących ciążę leczenie ramiprylem jest przeciwwskazane i należy je natychmiast przerwać po potwierdzeniu ciąży.
agranulocytoza, antagonista receptora angiotensyny II, ewerolimus, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, kolagenoza, lek moczopędny oszczędzający potas, leukopenia, małopłytkowość, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, racekadotryl, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, syrolimus, temsyrolimus, toczeń rumieniowaty, twardzina, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, wodobrzusze, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zastoinowa niewydolność serca, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ceftriaxone TZF 2 g
Ceftriakson, jako cefalosporyna III generacji, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ceftriakson, inne cefalosporyny oraz beta-laktamy (penicyliny, monobaktamy, karbapenemy) ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Szczególną ostrożność należy zachować u wcześniaków do 41 tygodnia wieku postkoncepcyjnego oraz noworodków do 28 dni życia z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoalbuminemią lub kwasicą, gdyż ceftriakson może wypierać bilirubinę z albumin, zwiększając ryzyko encefalopatii bilirubinowej. Ponadto, u noworodków wymagających dożylnego podawania preparatów wapnia, stosowanie ceftriaksonu jest przeciwwskazane z powodu ryzyka wytrącenia się soli wapniowej i poważnych powikłań układowych.
antybiotyk beta-laktamowy, bilirubina, cefalosporyna, cefalosporyna trzeciej generacji, ceftriakson, encefalopatia bilirubinowa, hiperbilirubinemia, hipoalbuminemia, kwasica, lidokaina, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, penicylina, preparat wapnia, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, sól wapniowa, układ nerkowy, układ sercowo-naczyniowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adablok 5 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Adablok, wykazuje działania niepożądane głównie o charakterze cholinolitycznym, których częstość i nasilenie zależą od dawki. Najczęściej obserwowanym efektem jest suchość w jamie ustnej, występująca u 11% pacjentów przy dawce 5 mg oraz u 22% przy dawce 10 mg, zwykle o łagodnym nasileniu. Inne często występujące działania niepożądane obejmują zaparcia, nudności, niestrawność, ból brzucha oraz refluks żołądkowo-przełykowy. Rzadziej pojawiają się poważniejsze zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak niedrożność okrężnicy i zaklinowanie stolca. Ponadto, lek może powodować zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie), suchość skóry i błon śluzowych (w tym jamy nosowej), a także objawy ze strony układu nerwowego, takie jak senność, zaburzenia smaku, zawroty głowy i ból głowy.
dysfonia, działanie cholinolityczne, hiperkaliemia, jaskra, majaczenie, migotanie przedsionków, niedrożność jelita, niedrożność okrężnicy, obrzęk naczyniowy, pęcherz nadreaktywny, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, solifenacyna bursztynian, suchość jamy ustnej, torsade de pointes, trudność w oddawaniu moczu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zaklinowanie stolca, zapalenie pęcherza moczowego, zatrzymanie moczu, zespół suchego oka, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vellofent 133 mcg
Lek Vellofent, zawierający fentanyl w postaci cytrynianu w tabletkach podjęzykowych, jest przeciwwskazany u pacjentów bez tolerancji na opioidy, z nadwrażliwością na fentanyl lub substancje pomocnicze, a także u osób z ostrą depresją oddechową, ostrymi chorobami obturacyjnymi płuc oraz u pacjentów stosujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO) lub hydroksymaślan sodu. Ze względu na silne działanie opioidowe i ryzyko ciężkiej depresji oddechowej, lek jest przeznaczony wyłącznie do doraźnego leczenia bólu przebijającego u pacjentów z przewlekłym bólem nowotworowym, którzy już otrzymują leczenie podtrzymujące opioidami. Przeciwwskazane jest stosowanie Vellofentu w innych typach bólu oraz w trakcie terapii inhibitorami MAO i hydroksymaślanem sodu ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, w tym przełomu serotoninowego i depresji oddechowej.
ból nowotworowy, ból przebijający, choroba nowotworowa, choroba obturacyjna płuc, cytrynian fentanylu, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie opioidowe, fentanyl, hydroksymaślan sodu, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, leczenie podtrzymujące opioidami, nadwrażliwość, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodek oddechowy, ostra depresja oddechowa, przełom serotoninowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, tabletka podjęzykowa, tolerancja na opioidy, zatrzymanie oddechu - Leksykon substancji czynnych
Distygmina – Działania niepożądane
Distygmina, aktywny składnik leku Ubretid, jest inhibitorem acetylocholinoesterazy, którego działania niepożądane mają głównie charakter muskarynowy, a rzadziej nikotynowy, i są ściśle zależne od dawki. Do najczęstszych objawów należą nudności, wymioty, biegunka, nadmierna potliwość oraz bradykardia (występująca bardzo często, ≥1/10), co jest typowe dla inhibitorów acetylocholinoesterazy. Działania muskarynowe, takie jak zwężenie źrenic i nadmierne łzawienie (często, ≥1/100 do <1/10), mogą być łagodzone atropiną. Jednakże działania nikotynowe, w tym drżenia mięśniowe, kurcze, osłabienie i porażenie mięśni (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000), nie reagują na atropinę i wymagają różnicowania z miastenią. Szczególnie niebezpieczne są powikłania kardiologiczne, takie jak bradykardia (bardzo często), częstoskurcz komorowy (rzadko), migotanie przedsionków, dławica piersiowa i zatrzymanie akcji serca (bardzo rzadko), które mogą prowadzić do zagrażających życiu zdarzeń, zwłaszcza w okresie pooperacyjnym.
atropina, biegunka, blokada nerwowo-mięśniowa, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, częstoskurcz komorowy, distygmina, dławica piersiowa, drżenie mięśniowe, dysfagia, dystrofia mięśniowa, działanie antycholinergiczne, działanie muskarynowe, działanie nikotynowe, inhibitor acetylocholinoesterazy, kurcz mięśniowy, łzawienie, miastenia, migotanie przedsionków, nadmierna potliwość, napad kloniczno-toniczny, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg oddechowych, niepokój ruchowy, nietrzymanie moczu, nudności, osłabienie mięśni, perystaltyka, porażenie mięśni, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, wydzielanie śliny, wydzielina oskrzelowa, wymioty, zaburzenie akomodacji, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie mowy, zatrzymanie akcji serca, zawrót głowy, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bilastyna Hitaxa 20 mg
Bilastyna, stosowana w dawce 20 mg u pacjentów z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, z częstością działań niepożądanych wynoszącą 12,7% wobec 12,8% w grupie kontrolnej. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (4,01% vs 3,38% placebo), senność (3,06% vs 2,86%), zawroty głowy (0,83% vs 0,59%) oraz zmęczenie (0,83% vs 1,32%). W badaniach klinicznych II i III fazy objęto 2525 pacjentów, w tym 1697 przyjmujących bilastynę 20 mg oraz 1362 placebo. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, z uwzględnieniem m.in. zaburzeń sercowo-naczyniowych (wydłużenie odstępu QT 0,53%, arytmia zatokowa 0,30%, blok prawej odnogi pęczka Hisa 0,24%) oraz reakcji nadwrażliwości o nieznanej częstości, takich jak anafilaksja czy obrzęk naczynioruchowy. Profil bezpieczeństwa u dzieci (dawka 10 mg) i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z częstością działań niepożądanych porównywalną do placebo (68,5% vs 67,5%).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia zatokowa, bezsenność, biegunka, bilastyna, blok prawej odnogi pęczka Hisa, ból brzucha, ból głowy, ból w nadbrzuszu, częstoskurcz, duszność, gamma-glutamylotransferaza, gorączka, kołatanie serca, lęk, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk warg, opryszczka twarzy, osłabienie, podrażnienie oka, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość w jamie ustnej, świąd, szumy uszne, utrata świadomości, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wyprysk, wysypka, wzmożone pragnienie, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmęczenie, zwiększenie łaknienia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Luminastil 50 mg
Chlorowodorek difenhydraminy zawarty w leku Luminastil 50 mg wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, sklasyfikowanych według systemów narządowych MedDRA oraz częstości występowania. Do działań bardzo częstych (≥10%) należy zmęczenie, które może upośledzać codzienne funkcjonowanie pacjenta. Często występują również uspokojenie, senność, zaburzenia uwagi, równowagi oraz zawroty głowy, co znacząco wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Działania o częstości nieznanej obejmują reakcje nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, duszność, obrzęk naczynioruchowy), dezorientację, paradoksalne pobudzenie, drgawki, ból głowy, parestezje, dyskinezy, niewyraźne widzenie, tachykardię, kołatanie serca, zgęstnienie wydzieliny oskrzelowej, nudności, wymioty, drżenie mięśni oraz zaburzenia oddawania moczu, w tym zatrzymanie moczu, co jest szczególnie istotne u pacjentów z przerostem gruczołu krokowego.
chlorowodorek difenhydraminy, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych, drżenie mięśni, dyskineza, działanie niepożądane, kołatanie serca, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalne pobudzenie, parestezja, przerost gruczołu krokowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, suchość jamy ustnej, tachykardia, zaburzenie równowagi, zaburzenie uwagi, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zatrzymanie moczu, zawrót błędnikowy, zawroty głowy, zgęstnienie wydzieliny oskrzelowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alneta 5 mg
Amlodypina, substancja czynna leku Alneta w dawkach 5 mg lub 10 mg, jest antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na amlodypinę, pochodne dihydropirydyny lub substancje pomocnicze, co może skutkować reakcjami alergicznymi od łagodnych zmian skórnych po anafilaksję. Przeciwwskazania hemodynamiczne obejmują ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego oraz zwężenie drogi odpływu z lewej komory, np. zwężenie zastawki aortalnej dużego stopnia. W tych stanach stosowanie amlodypiny może prowadzić do pogorszenia perfuzji narządowej, dekompensacji układu sercowo-naczyniowego oraz nasilenia niedokrwienia mięśnia sercowego.
amlodypina, antagonista wapnia, choroba wieńcowa, działanie wazodylatacyjne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, obciążenie następcze, parametry hemodynamiczne, perfuzja narządowa, perfuzja wieńcowa, pochodna dihydropirydyny, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń obwodowych, wstrząs kardiogenny, wywiad alergologiczny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty