prymidon
Prymidon to lek przeciwpadaczkowy z grupy barbituranów, stosowany w leczeniu padaczki, szczególnie napadów uogólnionych toniczno-klonicznych i częściowych. Mechanizm działania opiera się na nasileniu hamującego działania GABA poprzez wiązanie z receptorem GABA-A, co prowadzi do zwiększonego napływu jonów chlorkowych do komórki nerwowej i w efekcie do hiperpolaryzacji błony komórkowej.
W organizmie prymidon jest metabolizowany do fenobarbiatalu i fenyloetylomalondiamidu (PEMA), które wykazują działanie przeciwdrgawkowe. Lek charakteryzuje się długim okresem półtrwania (10-12 godzin), co umożliwia dawkowanie 2-3 razy na dobę. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, zwykle rozpoczynając od małych dawek, które stopniowo się zwiększa.
Do najczęstszych działań niepożądanych prymidonu należą: senność, zawroty głowy, ataksja, nudności oraz zaburzenia poznawcze. Przy długotrwałym stosowaniu może prowadzić do uzależnienia oraz indukować enzymy wątrobowe, co skutkuje licznymi interakcjami z innymi lekami. Ze względu na profil działań niepożądanych i dostępność nowszych leków przeciwpadaczkowych, prymidon jest obecnie rzadziej stosowany w praktyce klinicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Asduter 15 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Asduter, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4 oraz działaniem na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i receptor α1-adrenergiczny. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o około 107%, jednocześnie zmniejszając AUC i Cmax aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu o 32% i 47%, co wymaga redukcji dawki arypiprazolu o połowę. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, a dehydroarypiprazolu o 77% i 43%, co również wskazuje na konieczność zmniejszenia dawki o około 50%. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o 68% i 73%, a dehydroarypiprazolu o 69% i 71%, co wymaga podwojenia dawki leku. Po odstawieniu inhibitorów lub induktorów dawkę należy odpowiednio dostosować do pierwotnej wartości.
antagonista receptora H2, arypiprazol, chinidyna, dehydroarypiprazol, dekstrometorfan, diltiazem, efawirenz, enzymy CYP2D6 i CYP3A4, escytalopram, famotydyna, farmakoterapia, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, newirapina, odstęp QT, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prymidon, receptor α1-adrenergiczny, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, SNRI, sole litu, SSRI, walproinian, warfaryna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Levetiracetam NeuroPharma 100 mg/ml
Lewetyracetam, substancja czynna leku Levetiracetam NeuroPharma (100 mg/ml, roztwór doustny), wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawka do 60 mg/kg mc./dobę). U dzieci obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu przy stosowaniu leków indukujących enzymy, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy metabolitu leku, ale nie wpływa na klirens samego lewetyracetamu, co nie wymaga zmiany dawkowania. Doustne środki antykoncepcyjne, digoksyna i warfaryna nie wykazują klinicznie istotnych interakcji z lewetyracetamem, a żywność nie wpływa na stopień wchłaniania leku, jedynie nieznacznie zmniejszając jego szybkość.
czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, etynyloestriadiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający, leki indukujące enzymy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, napad padaczkowy, padaczka, politerapia, probenecyd, progesteron, prymidon, terapia przeciwpadaczkowa, warfaryna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coldrex o smaku cytrynowym
Preparat Coldrex o smaku cytrynowym zawiera paracetamol (750 mg/5 g), chlorowodorek fenylefryny (10 mg/5 g) oraz inne składniki, i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Nie należy łączyć go z innymi lekami zawierającymi paracetamol lub sympatykomimetykami ze względu na ryzyko przedawkowania i działań niepożądanych. Przedawkowanie paracetamolu może prowadzić do ciężkiej niewydolności wątroby, potencjalnie wymagającej przeszczepu lub skutkującej zgonem. Szczególnie narażeni są pacjenci z obniżonym poziomem glutationu, np. osoby ciężko niedożywione, z anoreksją, niskim BMI, regularnie spożywające alkohol lub z chorobami wątroby. Współstosowanie paracetamolu z flukloksacyliną zwiększa ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową (HAGMA), zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, posocznicą lub niedoborem glutationu, co wymaga monitorowania 5-oksoproliny w moczu.
5-oksoprolina w moczu, anoreksja, chlorowodorek fenylefryny, choroba serca i naczyń, choroba zakrzepowo-zatorowa, ciężkie niedożywienie, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutation, guz chromochłonny nadnerczy, jaskra zamykającego się kąta, karbamazepina, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, methemoglobinemia, mukowiscydoza, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja fruktozy, niewydolność wątroby lub nerek, niski wskaźnik masy ciała, paracetamol, posocznica, prymidon, przedawkowanie paracetamolu, reduktaza methemoglobinowa, rozrost gruczołu krokowego, ryfampicyna, sacharoza, sympatykomimetyk, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie łaknienia, zakażenie wirusem HIV, zespół Raynauda, ziele dziurawca - Leksykon substancji czynnych
Cholekalcyferol – Interakcje
Cholekalcyferol (witamina D3) wchodzi w liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego biodostępność, metabolizm oraz efekt terapeutyczny. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, fenobarbital, prymidon oraz ryfampicyna, przyspieszają metabolizm witaminy D3, co może wymagać zwiększenia dawki suplementu. Izoniazyd hamuje aktywację metaboliczną witaminy D3, a glikokortykosteroidy zwiększają jej metabolizm i zmniejszają wchłanianie wapnia, co również może wymagać korekty dawkowania. Żywice jonowymienne (kolestyramina, kolestypol), olej parafinowy oraz orlistat ograniczają wchłanianie witaminy D3 z przewodu pokarmowego, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych między podaniem leków. W terapii chorób układu sercowo-naczyniowego, szczególnie przy stosowaniu glikozydów nasercowych (np. digoksyny) i diuretyków tiazydowych (hydrochlorotiazyd), istnieje ryzyko hiperkalcemii, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia wapnia w surowicy i moczu oraz kontrola EKG.
1-hydroksylaza 25-hydroksywitaminy D, 25-dihydroksywitamina D, 25-hydroksywitamina D, aktynomycyna, antybiotyk chinolonowy, biodostępność, bisfosfonian, cholekalcyferol, digoksyna, diuretyk tiazydowy, dysfagia, działanie niepożądane, estramustyna, fenobarbital, fenytoina, fluorek sodu, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hormon tarczycy, imidazolowy lek przeciwgrzybiczny, indukcja enzymów wątrobowych, izoniazyd, ketokonazol, kolestypol, kolestyramina, kwas fitynowy, kwas szczawiowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający zawierający glin, lewotyroksyna, niewydolność nerek, olej parafinowy, orlistat, osteoporoza, parathormon, prymidon, ryfampicyna, tetracyklina, witamina D3, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gabitril 15 mg
Tiagabina, substancja czynna Gabitrilu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89% oraz szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Przyjmowanie leku podczas posiłku powoduje zmniejszenie maksymalnego stężenia (Cmax) i opóźnienie czasu jego osiągnięcia (Tmax), jednak całkowita ilość wchłoniętego leku pozostaje niezmieniona. Objętość dystrybucji wynosi około 1 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie (ok. 96%), co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Tiagabina jest metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A cytochromu P450, bez indukcji lub hamowania ich aktywności, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Jednakże leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon, znacząco zwiększają klirens tiagabiny, skracając jej okres półtrwania z 7-9 godzin do 2-3 godzin, co wymaga dostosowania dawkowania.
AUC leku, biodostępność leku, chlorowodorek jednowodny, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, enzymy CYP3A, fenobarbital, fenytoina, induktor enzymów wątrobowych, interakcja lek-pokarm, izomer 5-okso-tiolenowy, karbamazepina, klirens wątrobowy, lek przeciwpadaczkowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, prymidon, tiagabina, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Sabril 500 mg
Wigabatryna (Sabril 500 mg) cechuje się unikatowym profilem farmakokinetycznym – nie jest metabolizowana, nie wiąże się z białkami osocza i nie indukuje enzymów cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. W badaniach klinicznych zaobserwowano zmniejszenie stężenia fenytoiny w osoczu o 16-33% podczas jednoczesnego stosowania, jednak bez istotnego znaczenia terapeutycznego. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z karbamazepiną, fenobarbitalem, prymidonem i walproinianem sodu. Należy jednak zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z klonazepamem ze względu na ryzyko nasilenia działania uspokajającego, a nawet śpiączki. Ponadto, wigabatryna może obniżać wyniki oznaczeń aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) o 30-100% oraz aminotransferazy asparaginianowej (AspAT), co może prowadzić do niemiarodajnych wyników testów funkcji wątroby. Zwiększa także ilość aminokwasów w moczu, co może skutkować fałszywie dodatnimi wynikami testów diagnostycznych rzadkich zaburzeń metabolicznych, np. acydurii alfa-aminoadypinowej.
acyduria alfa-aminoadypinowa, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cytochrom P450, depresja OUN, działanie uspokajające, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klonazepam, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwpadaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, prymidon, Sabril, sedacja, układ GABA-ergiczny, walproinian sodu, wigabatryna, zaburzenie metaboliczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Urotrim 200 mg
Trimetoprim, substancja czynna leku Urotrim, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie trimetoprim z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny (np. warfaryna), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego i zwiększonego ryzyka krwawień. Trimetoprim wydłuża okres półtrwania leków hipoglikemizujących (tolbutamid, repaglinid, rozyglitazon), co może prowadzić do hipoglikemii i wymaga ścisłej kontroli glikemii. Ponadto, lek nasila toksyczność i wydłuża okres półtrwania fenytoiny, co wymaga monitorowania jej stężenia w surowicy. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania trimetoprimu z lekami hamującymi czynność szpiku kostnego oraz z lekami mogącymi wywoływać hiperkaliemię (inhibitory ACE, sartany, diuretyki oszczędzające potas), ze względu na ryzyko supresji szpiku i hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek.
amantadyna, badanie laboratoryjne, barbiturany, bloker receptora angiotensynowego, charakterystyka produktu leczniczego, cyklosporyna, dapson, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, dysfagia, działanie przeciwdrgawkowe, farmakokinetyka, fenytoina, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, INR, kanaliki nerkowe, klirens kreatyniny, kreatynina, krzepnięcie krwi, kumaryna, kwas foliowy, kwas p-aminosalicylowy, lamiwudyna, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, niewydolność nerek, prokainamid, prymidon, przesączanie kłębuszkowe, reduktaza dihydrofoliowa, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, spironolakton, stężenie w surowicy, szpik kostny, terapia przeciwcukrzycowa, test radioimmunologiczny, tolbutamid, trimetoprim, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Prymidon – Właściwości farmakodynamiczne
Prymidon, klasyfikowany w kodzie ATC jako N03AA03, jest lekiem przeciwdrgawkowym z grupy barbituranów i ich pochodnych. Jego działanie terapeutyczne wynika zarówno z aktywności samej cząsteczki, jak i dwóch głównych metabolitów: fenobarbitalu oraz amidu kwasu fenyloetylomalonowego (PEMA). Mechanizm działania prymidonu polega na modulacji transportu jonów sodowych, potasowych i wapniowych przez błony komórkowe neuronów, co prowadzi do stabilizacji potencjału spoczynkowego i redukcji nadpobudliwości neuronalnej. Efekt ten hamuje nadmierną aktywność elektryczną mózgu, co jest podstawą jego właściwości przeciwdrgawkowych.
aktywność neuronalna, barbiturany, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwpadaczkowe, fenobarbital, jony potasowe, jony sodowe, jony wapniowe, lek przeciwdrgawkowy, napad padaczkowy, padaczka, PEMA, pobudliwość neuronalna, prymidon, przemiana metaboliczna, stabilizacja błony komórkowej, synergizm farmakologiczny, transport jonowy, wyładowanie padaczkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Klonafen 0,5 mg
Klonazepam, stosowany w terapii padaczki, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi oraz substancjami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Induktory enzymów wątrobowych, takie jak fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, lamotrygina, barbiturany i hydantoina, mogą przyspieszać metabolizm klonazepamu, obniżając jego stężenie w osoczu nawet o 38%, co może wymagać zwiększenia dawki. Interakcje z walproinianem mogą prowadzić do rozwoju napadów nieświadomości, a jednoczesne stosowanie z opioidami znacząco zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii. Ponadto inhibitory CYP3A4 (np. flukonazol) hamują metabolizm klonazepamu, zwiększając jego stężenie i działanie, co wymaga monitorowania objawów nadmiernej sedacji.
barbiturat, cytochrom CYP3A4, depresja krążeniowo-oddechowa, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie sedatywne, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, hydantoina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z opioidami, karbamazepina, klonazepam, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm klonazepamu, napad nieświadomości, padaczka, prymidon, sedacja, sertralina, SSRI, stan padaczkowy, walproinian, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon substancji czynnych
Octan cyproteronu – Interakcje
Octan cyproteronu w skojarzeniu z etynyloestradiolem, jak w preparacie Syndi-35, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapeutyczną oraz profil bezpieczeństwa. Szczególnie istotne są interakcje z induktorami enzymów mikrosomalnych (np. fenytoina, barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do krwawień międzymiesiączkowych i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji podczas terapii oraz przez 28 dni po jej zakończeniu. Ponadto, inhibitory proteazy HIV/HCV i nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy mogą powodować zmienne zmiany stężeń estrogenów i progestagenów, co wymaga monitorowania i dostosowania terapii. W terapii lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w leczeniu HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir z dazabuwirem, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir) obserwowano istotne podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT) do ponad 5-krotności górnej granicy normy, co wymusza zmianę metody antykoncepcji na alternatywną przed rozpoczęciem leczenia i odroczenie stosowania octanu cyproteronu o około 2 tygodnie po zakończeniu terapii.
aminotransferaza, barbiturat, cyklosporyna, czynność nadnerczy, czynność nerek, czynność tarczycy, czynność wątroby, dazabuwir, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gruźlica, gryzeofulwina, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, karbamazepina, krwawienie międzymiesiączkowe, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm węglowodanów, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, octan cyproteronu, okskarbazepina, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, prymidon, rybawiryna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, topiramat, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir - Leksykon leków
Interakcje leku – Lepsitam 1000 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Lepsitam, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, nie wpływając istotnie na stężenia w surowicy innych leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna, prymidon) ani odwrotnie. U dzieci stosujących dawkę do 60 mg/kg mc./dobę obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd (500 mg 4x/dobę) zmniejsza klirens nerkowy metabolitu leku, nie wpływając na klirens lewetyracetamu, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Nie stwierdzono wpływu lewetyracetamu (do 1000 mg/dobę) na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), a dawka 2000 mg/dobę nie modyfikuje parametrów digoksyny i warfaryny, w tym czasu protrombinowego. Pokarm nie zmienia stopnia wchłaniania, jedynie nieznacznie spowalnia szybkość absorpcji leku.
czas protrombinowy, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, enzymy wątrobowe, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, leki przeciwpadaczkowe, leki przeczyszczające, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, napad padaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, stężenie w surowicy, terapia przeciwpadaczkowa, terapia wspomagająca, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Predasol 25 mg
Predasol, zawierający prednizolonu sodu bursztynian, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wpływające na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Nasilenie działania prednizolonu obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu estrogenów, inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) oraz leków zawierających kobicystat, co może prowadzić do wydłużenia okresu półtrwania i zwiększenia ryzyka ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, barbiturany, prymidon) oraz efedryna mogą osłabiać działanie Predasolu poprzez przyspieszenie metabolizmu prednizolonu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych i przeczyszczających oraz na zwiększone ryzyko toksyczności glikozydów nasercowych w wyniku niedoboru potasu.
antykoagulant doustny, atropina, barbiturat, chlorochina, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyklosporyna, drgawki, działanie diabetogenne, efedryna, fenytoina, fluorochinolon, glikemia, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hydroksychlorochina, immunosupresja, indometacyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, kardiomiopatia, ketokonazol, kobicystat, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek antycholinergiczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeczyszczający, lek zwiotczający niedepolaryzujący, meflochina, miopatia, morfologia krwi, NLPZ, osteoporoza, owrzodzenie żołądka, parametry krzepnięcia, pochodna kumaryny, poziom TSH, prazykwantel, prednizolonu sodu bursztynian, protyrelina, prymidon, ryfampicyna, salicylan, somatropina, test alergiczny, uszkodzenie ścięgna, zakażenie utajone - Leksykon leków
Interakcje leku – Acidum folicum Hasco 5 mg
Kwas foliowy wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, co ma istotne znaczenie kliniczne podczas terapii preparatem Acidum Folicum Hasco. Leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, prymidon) oraz doustne środki antykoncepcyjne i leki przeciwgruźlicze zwiększają zapotrzebowanie na kwas foliowy, co może wymagać dostosowania dawki suplementu. Antagoniści kwasu foliowego, tacy jak metotreksat, aminopteryna, pirymetamina, trymetoprym oraz sulfonamidy, wykazują dwukierunkowe interakcje, gdzie kwas foliowy może osłabiać ich działanie terapeutyczne, a jednocześnie ich stosowanie zwiększa zapotrzebowanie na foliany. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężenia leków przeciwpadaczkowych pochodnych hydantoiny (np. fenytoiny), gdyż kwas foliowy może obniżać ich poziom w osoczu, co wymaga często zwiększenia dawki leków przeciwdrgawkowych.
alkohol etylowy, aminopteryna, antagonista kwasu foliowego, choroba nowotworowa, cykloseryna, doustny środek antykoncepcyjny, fenobarbital, fenytoina, izoniazyd, karbamazepina, kwas foliowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm folianów, metotreksat, pirymetamina, pochodna hydantoiny, prymidon, przewód pokarmowy, reduktaza dihydrofolianowa, schorzenie autoimmunologiczne, sulfasalazyna, sulfonamid, trymetoprym - Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chrono 500 333 mg + 145 mg
Walproinian sodu (Depakine Chrono) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Istotne jest monitorowanie stężeń leków takich jak fenobarbital (zwiększenie stężenia i ryzyko sedacji, szczególnie u dzieci), fenytoina (wzrost frakcji wolnej, ryzyko toksyczności), lamotrygina (wydłużenie okresu półtrwania o 100%, zwiększone ryzyko ciężkiej wysypki) oraz karbamazepina (nasilenie toksyczności). Walproinian może także zwiększać stężenia rufinamidu i zydowudyny, a zmniejszać stężenia olanzapiny i propofolu, co wymaga dostosowania dawek i ścisłej obserwacji klinicznej. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie walproinianu z meflochiną, które jest przeciwwskazane ze względu na obniżenie progu drgawkowego i zwiększenie częstości napadów. Ponadto, antybiotyki typu karbapenemu mogą obniżać stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu 2 dni, co wymaga monitorowania poziomu leku w osoczu.
acetazolamid, adefowir dipiwoksylu, aktywność aminotransferaz, antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, biodostępność nimodypiny, cholestyramina, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, czas protrombinowy, Depakine Chrono, działanie sedatywne, encefalopatia, erytromycyna, estrogen, felbamat, fenobarbital, fenytoina, funkcja psychomotoryczna, glukuronidacja walproinianu, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hipokarnitynemii, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, kanabidiol, karbamazepina, klirens walproinianu, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lopinawir, meflochina, metabolizm wątrobowy, metamizol, metotreksat, neutropenia, niedobór karnityny, nimodypina, okres półtrwania, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, piwampicylina, piwmecylinam, próg drgawkowy, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, środek przeciwzakrzepowy, stężenie litu w surowicy, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Biotynox 5 mg
Biotyna wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej stężenie w osoczu oraz skuteczność terapeutyczną preparatu Biotynox. Leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon) obniżają stężenie biotyny poprzez przyspieszenie jej metabolizmu, co wymaga monitorowania poziomu witaminy i ewentualnej korekty dawki. Kwas walproinowy zmniejsza aktywność biotynidaz, zaburzając metabolizm biotyny, natomiast wysokie dawki kwasu pantotenowego i kwasu liponowego konkurują o wchłanianie, obniżając skuteczność biotyny. Spożycie alkoholu etylowego prowadzi do zmniejszenia stężenia biotyny poprzez zaburzenia wchłaniania, przyspieszenie metabolizmu i zwiększone wydalanie, co wymaga ograniczenia spożycia alkoholu i możliwej korekty dawkowania. Hormony steroidowe indukują enzymy wątrobowe, przyspieszając katabolizm biotyny i zwiększając zapotrzebowanie na witaminę.
alkohol etylowy, antybiotykoterapia, awidyna, biotyna we krwi, biotynidaza, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, glikoproteina, hormon steroidowy, karbamazepina, katabolizm biotyny, kwas liponowy, kwas pantotenowy, kwas walproinowy, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm biotyny, mikroflora jelitowa, niedobór biotyny, nikotynizm, prymidon, stężenie biotyny, witamina B5 - Leksykon leków
Interakcje leku – Concerta 36 mg
Metylofenidat, substancja czynna Concerta, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Nie jest metabolizowany przez układ cytochromu P450 w stopniu klinicznie istotnym, jednak może hamować metabolizm leków przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny), przeciwdrgawkowych (fenobarbital, fenytoina, prymidon) oraz przeciwdepresyjnych (TLPD, SSRI), co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawkowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych oraz na konieczność monitorowania czasu krzepnięcia i stężeń leków przeciwdrgawkowych. Zaleca się także unikanie spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na ryzyko nasilonych działań niepożądanych OUN i nieprzewidywalne uwalnianie metylofenidatu z tabletek o przedłużonym uwalnianiu.
agonista dopaminy, agonista receptora alfa-2, anestetyk halogenowy, antagonista dopaminy, cytochrom P450, dopamina, fenobarbital, fenytoina, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, lek dopaminergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, metylofenidat, nadciśnienie tętnicze, obciążenie metaboliczne wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, prymidon, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Normeg 500 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Normeg, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, bez wpływu na ich stężenia w surowicy ani na własną farmakokinetykę. U dzieci stosujących lewetyracetam do 60 mg/kg mc./dobę obserwowano wzrost klirensu leku o około 20% przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe, co nie wymaga korekty dawki. Probenecyd (500 mg 4x/dobę) zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Istotne jest ścisłe monitorowanie stężeń u pacjentów stosujących jednocześnie lewetyracetam i metotreksat ze względu na zmniejszenie klirensu metotreksatu i ryzyko toksyczności. Lewetyracetam w dawkach dobowych 1000 mg i 2000 mg nie wpływa na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyny oraz warfaryny, a czas protrombinowy pozostaje niezmieniony.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, prymidon, warfaryna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Rigevidon 0,03 mg + 0,15 mg
Złożone środki antykoncepcyjne zawierające 0,03 mg etynyloestradiolu i 0,15 mg lewonorgestrelu, takie jak Rigevidon, wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do zmniejszenia stężenia hormonów w osoczu i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. Szczególnie istotne są przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z zielem dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum) oraz lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii WZW C (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir, dazabuwir, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir), które zwiększają ryzyko hepatotoksyczności i wymagają przejścia na alternatywną metodę antykoncepcji na czas terapii oraz przez 2 tygodnie po jej zakończeniu. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna, efawirenz, a także inhibitory proteazy wzmocnione rytonawirem, mogą znacząco obniżać skuteczność antykoncepcyjną poprzez przyspieszony metabolizm hormonów, co wymaga stosowania alternatywnych lub mechanicznych metod antykoncepcji.
aminotransferazy, amprenawir, aprepitant, atazanawir, boceprevir, bosentan, dabrafenib, darunawir, dazabuwir, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzalutamid, eslikarbazepina, etorykoksyb, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fibrynoliza, fosamprenawir, fosfenytoina, frakcje lipidów, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, hepatotoksyczność, induktor enzymu, indynawir, inhibitor proteazy, intoksykacja alkoholowa, karbamazepina, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, lewonorgestrel, lopinawir, metabolizm hormonów steroidowych, modafinil, newirapina, nieprawidłowe krwawienie, ombitaswir, parametry tarczycowe, perampanel, prymidon, Rigevidon, rufinamid, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sofosbuwir, topiramat, typranawir, wemurafenib, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wskaźniki krzepnięcia, złożony środek antykoncepcyjny - Leksykon leków
Interakcje leku – Levetiracetam Teva 1500 mg
Lewetyracetam (Levetiracetam Teva, 1500 mg) charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, co potwierdzono zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawka do 60 mg/kg mc./dobę). U dzieci stosujących leki indukujące enzymy obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co nie wymaga zmiany dawkowania. Brak istotnych interakcji stwierdzono również z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyną i warfaryną (dawki do 2000 mg lewetyracetamu), bez wpływu na farmakokinetykę i parametry układu krzepnięcia.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolit lewetyracetamu, metotreksat, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, próg drgawkowy, prymidon, terapia przeciwpadaczkowa, walproinian, warfaryna, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Diemono 2 mg
Dienogest, metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4 w jelitach i wątrobie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi lub hamującymi ten enzym. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina, barbiturany, prymidon, okskarbazepina, topiramat, felbamat), gryzeofulwina oraz ziele dziurawca zwyczajnego, mogą obniżać stężenie dienogestu w osoczu nawet o 83%, co skutkuje zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej i zmianami w profilu krwawień. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i erytromycyna, zwiększają ekspozycję na dienogest odpowiednio 2,9- i 1,6-krotnie, co może nasilać działania niepożądane. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów i induktorów enzymu CYP3A4, w tym leków przeciwwirusowych (inhibitory proteazy HIV, nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, inhibitory HCV), konieczne jest monitorowanie kliniczne ze względu na zmienność stężeń hormonów płciowych.
antybiotyk, barbiturany, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dienogest, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymów, inhibicja CYP3A4, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, klirens hormonów płciowych, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm węglowodanów, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, parametry biochemiczne nadnerczy, parametry biochemiczne tarczycy, parametry biochemiczne wątroby, parametry krzepnięcia, progestagen, prymidon, ryfampicyna, topiramat, walerianian estradiolu - Leksykon substancji czynnych
Norgestymat – Interakcje
Norgestymat, stosowany w dawce 250 µg w połączeniu z 35 µg etynyloestradiolu (preparat Elin), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą prowadzić do zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej oraz wystąpienia krwawień śródcyklicznych. Kluczowym mechanizmem jest indukcja enzymów mikrosomalnych przez leki takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, czy preparaty zawierające dziurawiec zwyczajny, co zwiększa klirens hormonów płciowych. Indukcja enzymatyczna pojawia się po kilku dniach i utrzymuje do 4 tygodni po odstawieniu leku indukującego. W przypadku krótkotrwałego stosowania leków indukujących enzymy zaleca się stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. Przy długotrwałym stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe wskazana jest zmiana na niehormonalną metodę antykoncepcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciw HIV/HCV (np. rytonawir, newirapina, efawirenz), które mogą zmieniać stężenia hormonów i wymuszają stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji.
aminotransferaza, barbiturat, bozentan, cyklosporyna, dazabuwir, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, frakcja lipidowa, funkcja tarczycy, glekaprewir, glikokortykosteroid, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronidacja, gryzeofulwina, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymów mikrosomalnych, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, klirens hormonów płciowych, lamotrygina, lek bronchodylatacyjny, lek immunosupresyjny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm węglowodanów, metoklopramid, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, norgestymat, okskarbazepina, ombitaswir, parametry krzepnięcia, parametry wątrobowe, parytaprewir, pibrentaswir, prednizolon, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, teofilina, topiramat, węgiel aktywny, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir - Leksykon leków
Interakcje leku – Atenza 27 mg
Metylofenidat wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm leku nie jest zależny od enzymów cytochromu P450, co ogranicza wpływ induktorów i inhibitorów tych enzymów na jego stężenie. Jednak metylofenidat może hamować metabolizm leków takich jak pochodne kumaryny, fenobarbital, fenytoina, prymidon oraz trójpierścieniowe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), co wymaga monitorowania stężeń tych leków i dostosowania dawek. Ponadto, stosowanie metylofenidatu z lekami przeciwnadciśnieniowymi może obniżać ich skuteczność, a łączenie z lekami podwyższającymi ciśnienie tętnicze lub inhibitorami MAO nieselektywnymi i nieodwracalnymi (przeciwwskazane przez co najmniej 2 tygodnie po odstawieniu) niesie ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania z lekami serotoninergicznymi ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego oraz z anestetykami halogenowymi w dniu zabiegu chirurgicznego z powodu ryzyka nagłego wzrostu ciśnienia i tachykardii.
agonista dopaminy, agonista receptora alfa-2, anestetyk halogenowy, antagonista dopaminy, cytochrom P450, dializa otrzewnowa, drgawka, drżenie mięśniowe, fenobarbital, fenytoina, hemodializa pozaustrojowa, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, kołatanie serca, lek dopaminergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, majaczenie, metylofenidat, nadciśnienie tętnicze, objaw wegetatywny, omam, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ośrodkowe, podwójne widzenie, prymidon, przełom nadciśnieniowy, rozszerzenie źrenicy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wąski indeks terapeutyczny, wzmożony odruch, zaburzenie akomodacji, zaburzenie poznawcze, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mizodin 250 mg
Mizodin, zawierający prymidon w dawce 250 mg, wywołuje głównie na początku terapii działania niepożądane ze strony układu nerwowego, takie jak senność, apatia, ataksja, bóle i zawroty głowy, a także zaburzenia widzenia i nudności. Częstość występowania tych objawów jest określona zgodnie z klasyfikacją MedDRA, gdzie senność i apatia występują bardzo często (≥1/10), a nudności i wymioty często (≥1/100 do <1/10). Ponadto, mogą pojawić się reakcje idiosynkratyczne, w tym ciężkie reakcje skórne (złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, zespół DRESS), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. U pacjentów pediatrycznych i osób starszych obserwuje się paradoksalne pobudzenie, przeciwne do działania sedatywnego prymidonu.
ataksja, demineralizacja kości, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mizodin, morfologia krwi, niedokrwistość megaloblastyczna, oczopląs, osteopenia, osteoporoza, personel medyczny, pobudzenie paradoksalne, prymidon, przykurcz Dupuytrena, reakcja paradoksalna, senność, toczeń rumieniowaty, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Interakcje leku – Solderol 30000 j.m.
Witamina D3 (cholekalcyferol) zawarta w preparacie Solderol wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza hiperkalcemii. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężenia wapnia w surowicy u pacjentów stosujących jednocześnie preparaty zawierające duże dawki wapnia oraz tiazydowe leki moczopędne, które nasilają retencję wapnia. Współpodawanie z glikozydami naparstnicy wymaga ścisłego nadzoru kardiologicznego i monitorowania EKG ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. Kortykosteroidy ogólnoustrojowe mogą obniżać skuteczność witaminy D3 poprzez hamowanie wchłaniania wapnia, natomiast żywice jonowymienne i leki przeczyszczające zawierające olej parafinowy zmniejszają jej wchłanianie z przewodu pokarmowego. Preparaty magnezu zwiększają ryzyko hipermagnezemii, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania.
azotan galu, barbituran, cholekalcyferol, choroba wątroby, EKG, enzym mikrosomalny, etydronian, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hipermagnezemia, kalcytonina, kolestyramina, kortykosteroid, lek przeciwdrgawkowy, lek przeczyszczający, metabolizm witaminy D, osteopenia, osteoporoza, pamidronian, plikamycyna, pochodna hydantoiny, prymidon, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tantum Flu o smaku cytrynowym 600 mg + 10 mg
Przedawkowanie preparatu Tantum Flu (600 mg paracetamolu + 10 mg fenylefryny chlorowodorku) stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, głównie z powodu toksyczności paracetamolu, której dawka toksyczna u dorosłych wynosi ≥10 g, a u pacjentów z grup ryzyka ≥5 g. Toksyczność paracetamolu manifestuje się w pierwszej dobie niespecyficznymi objawami, takimi jak bladość skóry, nudności, wymioty, brak łaknienia i ból brzucha, a uszkodzenie wątroby pojawia się po 12-48 godzinach. Ciężkie powikłania obejmują zaburzenia metabolizmu glukozy, kwasicę metaboliczną, encefalopatię, krwotoki, hipoglikemię, obrzęk mózgu, ostrą niewydolność nerek z ostrą martwicą kanalikową, arytmie serca oraz zapalenie trzustki. Fenylefryna chlorowodorek w dawkach wyższych niż toksyczne dla paracetamolu wywołuje objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, tachykardia, zapaść krążeniowa) oraz ośrodkowego układu nerwowego (nerwowość, splątanie, drgawki).
alergiczne zapalenie skóry, alfa-adrenolityk, arytmia serca, białkomocz, depresja oddechowa, encefalopatia, fenobarbital, fentolamina, fenytoina, hipoglikemia, jaskra zamkniętego kąta, karbamazepina, krwiomocz, krwotok, kwasica metaboliczna, leki indukujące enzymy wątrobowe, metionina, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, ostra martwica kanalikowa, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, prymidon, przedawkowanie fenylefryny, przedawkowanie leku, przerost gruczołu krokowego, reakcja alergiczna, ryfampicyna, toksyczność paracetamolu, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie metabolizmu glukozy, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Acidum folicum Richter 5 mg
Kwas foliowy wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, które mogą istotnie wpływać na skuteczność terapii. Mechanizmy tych interakcji obejmują zwiększony metabolizm lub zmniejszone wchłanianie kwasu foliowego (np. doustne środki antykoncepcyjne, leki przeciwgruźlicze, etanol, żywice jonowymienne) oraz konkurencyjne blokowanie reduktazy dihydrofolianowej przez antagonistów kwasu foliowego (sulfonamidy, trimetoprym, pirymetamina, sulfasalazyna, metotreksat). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwdrgawkowymi (fenobarbital, fenytoina, prymidon), gdzie kwas foliowy może zwiększać metabolizm tych leków, co wymaga monitorowania ich stężenia w surowicy i dostosowania dawki, aby zapobiec ryzyku napadów padaczki. W przypadku etanolu obserwuje się zmniejszone wchłanianie i przyspieszony metabolizm kwasu foliowego, co może obniżać skuteczność suplementacji, zwłaszcza przy dawkach stosowanych w profilaktyce wad rozwojowych płodu.
antagonista kwasu foliowego, doustny środek antykoncepcyjny, etanol, fenobarbital, fenytoina, hiperlipidemia, interakcja lekowa, kwas foliowy, kwas tetrahydrofoliowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwnowotworowy, metotreksat, padaczka, pirymetamina, prymidon, reduktaza dihydrofolianowa, stężenie folianów, sulfasalazyna, sulfonamid, trimetoprym, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Cezarius 1000 mg
Lewetyracetam, substancja czynna produktu Cezarius, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, co jest istotne w terapii przeciwpadaczkowej z politerapią. Badania kliniczne potwierdzają brak wpływu lewetyracetamu na stężenia w surowicy innych leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna, prymidon) oraz odwrotnie, również brak wpływu tych leków na farmakokinetykę lewetyracetamu. U dzieci stosujących dawki do 60 mg/kg mc./dobę odnotowano wzrost klirensu lewetyracetamu o około 20% przy stosowaniu induktorów enzymatycznych, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Probenecyd (500 mg 4x/dobę) zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co nie ma znaczenia klinicznego. Lewetyracetam w dawce dobowej 1000 mg nie wpływa na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), a dawka 2000 mg nie modyfikuje farmakokinetyki digoksyny i warfaryny, ani czasu protrombinowego.
czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymów wątrobowych, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek zobojętniający, lewetyracetam, lewonorgestrel, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, obniżenie progu drgawkowego, politerapia, probenecyd, produkt przeciwpadaczkowy, prymidon, sulfonamid, terapia przeciwpadaczkowa, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Prymidon – Przeciwwskazania stosowania
Prymidon, substancja czynna leku Mizodin 250 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na prymidon, barbiturany oraz na substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nadwrażliwości krzyżowej, gdyż prymidon metabolizowany jest do fenobarbitalu, który należy do grupy barbituranów. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest również ostra przerywana porfiria, ze względu na wpływ fenobarbitalu na enzymy syntezy porfiryn, co może prowadzić do zaostrzenia objawów choroby. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego oraz ocena wywiadu rodzinnego i osobniczego w kierunku porfirii, a w razie potrzeby diagnostyka enzymatyczna i oznaczenie porfiryn w moczu i kale.
badanie enzymatyczne, barbituran, fenobarbital, lek przeciwpadaczkowy, metabolit, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, objawy porfiryczne, ostra przerywana porfiria, pochodna barbituranów, prymidon, reakcja alergiczna, synteza porfiryny, szlak metaboliczny, wywiad alergologiczny, zaostrzenie choroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Trexan Neo 10 mg
Metotreksat wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania leków o działaniu hepatotoksycznym (np. retinoidy, azatiopryna, leflunomid) oraz hematotoksycznym (np. metamizol, leflunomid, sulfonamidy), ze względu na ryzyko uszkodzenia wątroby i mielosupresji. Monitorowanie enzymów wątrobowych oraz parametrów morfologii krwi jest niezbędne. Podtlenek azotu jest przeciwwskazany z powodu ryzyka ciężkiej mielosupresji i neurotoksyczności. Leki zmniejszające wydalanie nerkowe metotreksatu (probenecyd, pętlowe diuretyki, fenylbutazon, lewetyracetam) oraz inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol) mogą opóźniać eliminację metotreksatu, co wymaga monitorowania stężenia leku i ewentualnej korekty dawki.
5-fluorouracyl, 7-hydroksymetotreksat, acytretyna, amidopiryna, antagonista kwasu foliowego, azatiopryna, barbiturat, białko osocza, cefalotyna, chloramfenikol, cholestyramina, cyklosporyna, cyprofloksacyna, doksorubicyna, doustny lek antykoncepcyjny, etretinat, fenobarbital, fenylbutazon, fenytoina, folinian wapnia, glikopeptyd, hematopoeza, immunosupresja, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kofeina, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas p-aminobenzoesowy, leflunomid, lek hematotoksyczny, lek hepatotoksyczny, lek moczopędny pętlowy, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwdrgawkowy, lewetyracetam, limfoproliferacja, martwica tkanek miękkich, merkaptopuryna, metabolizm folianów, metamizol, metotreksat, metyloksantyna, mielosupresja, morfologia krwi, neurotoksyczność, niedobór kwasu foliowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pancytopenia, pancytopenia megaloblastyczna, pantoprazol, penicylina, pirazol, płytki krwi, podanie dooponowe, podtlenek azotu, probenecyd, prokarbazyna, prymidon, receptor adenozynowy, retinoid, salicylan, sulfasalazyna, sulfonamid, szczepionka żywa, szpik kostny, teofilina, tetracyklina, toksyczność hematologiczna, trimetoprym-sulfametoksazol, układ krwiotwórczy, uszkodzenie wątroby, zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Interakcje leku – Normeg 750 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Normeg, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna czy prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawki do 60 mg/kg mc./dobę). Nie obserwuje się wzajemnego wpływu na stężenia tych leków w surowicy, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania w politerapii. U dzieci stosujących leki indukujące enzymy wątrobowe odnotowano wzrost klirensu lewetyracetamu o około 20%, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co nie ma znaczenia klinicznego. Lewetyracetam nie modyfikuje farmakokinetyki doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyny ani warfaryny, a także nie wpływa na czas protrombinowy podczas terapii warfaryną.
czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, funkcja poznawcza, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymów wątrobowych, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, napad padaczkowy, osmotyczny środek przeczyszczający, padaczka, politerapia, politerapia padaczki, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, warfaryna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bazdygor 200 mg + 500 mg
Przedawkowanie leku Bazdygor, zawierającego 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu w jednej tabletce, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Toksyczność ibuprofenu objawia się głównie zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, krwawienia), układu nerwowego (oczopląs, zawroty głowy, drgawki, śpiączka) oraz poważnymi powikłaniami, takimi jak kwasica metaboliczna, zaburzenia krzepnięcia (wydłużenie INR), ostre uszkodzenie nerek i wątroby. Dawka toksyczna u dzieci to >400 mg/kg m.c., natomiast u dorosłych zależność dawka-efekt jest mniej wyraźna. Paracetamol w dawce ≥10 g (20 tabletek Bazdygor) u dorosłych, a już ≥5 g (10 tabletek) u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. induktory enzymów wątrobowych, nadużywanie alkoholu, niedobór glutationu) może prowadzić do ciężkiej hepatotoksyczności, manifestującej się w pierwszych 24 godzinach nudnościami, wymiotami i bólem brzucha, a następnie zaburzeniami funkcji wątroby, kwasicą metaboliczną i encefalopatią wątrobową.
acetylocysteina, astma oskrzelowa, białkomocz, czas protrombinowy, diazepam, drgawki, dziurawiec, encefalopatia wątrobowa, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hipoglikemia, ibuprofen i paracetamol, induktory enzymów wątrobowych, jadłowstręt, karbamazepina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, kwasica metaboliczna, lorazepam, martwica kanalików nerkowych, metionina, mukowiscydoza, niedobór glutationu, obrzęk mózgu, oczopląs, ostra niewydolność nerek, prymidon, ryfampicyna, szum w uszach, węgiel aktywny, zaburzenia metabolizmu glukozy, zaburzenia odżywiania, zaburzenia rytmu serca, zakażenie HIV, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Interakcje leku – Escapelle 1,5 mg
Produkt leczniczy Escapelle zawierający lewonorgestrel 1,5 mg wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, zwłaszcza cytochrom CYP3A4, co prowadzi do znaczącego obniżenia stężenia lewonorgestrelu w osoczu (np. efawirenz zmniejsza AUC o około 50%). Do leków o wysokim potencjale indukcji należą barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, rytonawir, ryfabutyna oraz preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny. W przypadku stosowania tych leków w ciągu ostatnich 4 tygodni u pacjentek wymagających antykoncepcji awaryjnej, zaleca się preferowanie niehormonalnej metody, tj. wkładki wewnątrzmacicznej z miedzią, lub alternatywnie podanie podwójnej dawki lewonorgestrelu (3000 µg) w ciągu 72 godzin po stosunku, choć brak jest dedykowanych badań klinicznych potwierdzających skuteczność tej strategii.
antykoncepcja awaryjna, antykoncepcja niehormonalna, barbituran, cyklosporyna, cytochrom CYP3A4, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, Escapelle, fenytoina, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymów wątrobowych, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, lewonorgestrel, metabolizm leku, nudności, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, stężenie w osoczu, stosunek niezabezpieczony, toksyczność cyklosporyny, wkładka wewnątrzmaciczna - Leksykon substancji czynnych
Prymidon – Właściwości farmakokinetyczne
Prymidon, substancja czynna preparatu Mizodin, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (90-100%) oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy około 3 godzin po podaniu. Lek efektywnie przenika przez barierę krew-mózg, co jest kluczowe dla jego działania przeciwpadaczkowego, a także przez barierę łożyskową i do mleka kobiet karmiących piersią. Prymidon i jego metabolit PEMA wykazują niski stopień wiązania z białkami osocza, co zwiększa dostępność farmakologiczną, podczas gdy fenobarbital, drugi główny metabolit, wiąże się z białkami w około 50%. Metabolizm prymidonu prowadzi do powstania fenobarbitalu i PEMA, które również wykazują aktywność farmakologiczną, a ich okresy półtrwania wynoszą odpowiednio 75-126 godzin dla fenobarbitalu i 10-25 godzin dla PEMA, podczas gdy okres półtrwania prymidonu wynosi 3-23 godziny.
Monitorowanie stężenia prymidonu w surowicy jest zalecane dla optymalizacji terapii, z zakresem terapeutycznym 5-12 μg/ml (23-55 mmol/l), gdzie stężenie około 12 μg/ml zapewnia najlepszy efekt przeciwpadaczkowy przy akceptowalnym profilu działań niepożądanych. Wydalanie prymidonu odbywa się głównie przez nerki, z około 40% dawki eliminowanej w postaci niezmienionej z moczem, co wymaga ostrożności w dawkowaniu u pacjentów z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji leku i metabolitów. Indywidualne różnice farmakokinetyczne należy uwzględnić przy planowaniu terapii, aby zapewnić skuteczność i bezpieczeństwo leczenia.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białko osocza, biodostępność, działanie niepożądane, działanie przeciwpadaczkowe, efekt przeciwpadaczkowy, fenobarbital, fenyloetylomalonoamid, kumulacja leku, mizodin, monitorowanie stężenia leku, okres półtrwania, PEMA, prymidon, przemiana metaboliczna, stężenie terapeutyczne, wydalanie leku, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Acidum folicum Richter 5 mg
Acidum Folicum Richter to preparat zawierający kwas foliowy w dawkach 5 mg i 15 mg, stosowany w profilaktyce i leczeniu niedoborów tej witaminy. Wskazania obejmują przewlekłe choroby hematologiczne z hemolizą (np. talasemie, niedokrwistość sierpowatokrwinkową, malarię), niedokrwistość megaloblastyczną oraz stany przewlekłego niedożywienia i alkoholizmu. Kwas foliowy jest kluczowy dla procesów krwiotwórczych, a jego niedobór prowadzi do poważnych zaburzeń hematologicznych, w tym produkcji nieprawidłowych erytrocytów. Preparat jest również zalecany u pacjentów dializowanych oraz u osób przyjmujących leki wpływające na metabolizm kwasu foliowego, takie jak barbiturany, prymidon, cyklosporyna, sulfasalazyna i trimetoprim, a także u kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne.
alkoholizm, antykoncepcja hormonalna, barbituran, chemioterapeutyk, choroba hematologiczna, choroba zapalna jelit, cyklosporyna, dializa, doustny środek antykoncepcyjny, erytrocyt, hemoliza krwi, kwas foliowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, malaria, megaloblast, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niszczenie krwinek czerwonych, proces krwiotwórczy, prymidon, przewlekłe niedożywienie, sulfasalazyna, szpik kostny, talasemia, trimetoprim, zaburzenie hematologiczne, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Interakcje leku – Vetira 100 mg/ml
Lewetyracetam, stosowany w postaci roztworu doustnego o stężeniu 100 mg/ml (Vetira), wykazuje minimalne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna oraz prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. U dzieci przyjmujących leki indukujące enzymy obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd w dawce 500 mg cztery razy na dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu leku, nie wpływając na sam lewetyracetam. Nie stwierdzono wpływu lewetyracetamu w dawkach dobowych 1000-2000 mg na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyny oraz warfaryny, a także na parametry układu endokrynnego i czas protrombinowy.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolit lewetyracetamu, metotreksat, osmotyczny lek przeczyszczający, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, terapia przeciwpadaczkowa, toksyczność lekowa, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Mywy 3 mg + 0,02 mg
Produkt leczniczy MYWY, zawierający 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcji oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy mikrosomalne (np. barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, bosentan, preparaty ziołowe jak dziurawiec zwyczajny), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do ryzyka krwawień międzymiesiączkowych i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. W przypadku krótkotrwałego stosowania takich leków zaleca się dodatkową mechaniczną metodę antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu wskazane jest stosowanie alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji. Inhibitory proteazy HIV oraz nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy mogą zmieniać stężenia estrogenów i progestagenów, co wymaga indywidualnej oceny i ewentualnego stosowania dodatkowej antykoncepcji mechanicznej.
aktywność reninowa osocza, aminotransferaza alaninowa, antagonista aldosteronu, antagonista mineralokortykosteroidów, barbiturany, bosentan, cyklosporyna, drospirenon i etynyloestradiol, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne, etorykoksyb, felbamat, fenytoina, glekaprewir z pibrentaswirem, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie międzymiesiączkowe, lamotrygina, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdrgawkowy, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okskarbazepina, ombitaswir z parytaprewirem, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir z welpataswirem, steroidowy produkt antykoncepcyjny, teofilina, tizanidyna, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Interakcje leku – Normeg 1000 mg
Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Normeg, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawka do 60 mg/kg mc./dobę). U dzieci stosujących leki indukujące enzymy wątrobowe zaobserwowano wzrost klirensu lewetyracetamu o około 20%, co jednak nie wymaga korekty dawkowania. Probenecyd w dawce 500 mg 4x/dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co ma ograniczone znaczenie kliniczne. Lewetyracetam nie modyfikuje farmakokinetyki doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyny ani warfaryny (dawka dobową 2000 mg), a także nie wpływa na parametry hormonalne i czas protrombinowy.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie depresyjne na OUN, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens metotreksatu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek indukujący enzymy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolit lewetyracetamu, metabolizm wątrobowy, metotreksat, napad drgawkowy, Normeg, osmotyczny środek przeczyszczający, padaczka, parametr farmakokinetyczny, politerapia, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, stężenie metotreksatu, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Luminalum Unia 100 mg
Fenobarbital, substancja czynna Luminalum UNIA, wykazuje silne właściwości indukujące mikrosomalne enzymy wątrobowe, co prowadzi do przyspieszenia metabolizmu wielu leków i osłabienia ich działania terapeutycznego. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi (np. prymidon, karbamazepina, kwas walproinowy, fenytoina), które wymagają ścisłego monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Fenobarbital zmniejsza skuteczność doustnych antykoncepcyjnych zawierających estrogeny oraz leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, acenokumarol), co zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych i nieplanowanej ciąży. Ponadto, lek nasila działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy w połączeniu z alkoholem, lekami psychotropowymi, opioidowymi oraz lekami nasennymi, co może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, włącznie z depresją oddechową i śpiączką.
acetazolamid, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk, barbiturany, bilirubina, brak laktazy, ciśnienie tętnicze, cyjanokobalamina, depresja oddechowa, doksycyklina, doustny preparat antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, działanie uspokajające, encefalopatia, fenobarbital, fentolamina, fenytoina, glukuronylotransferaza, guanetydyna, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hormon, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor MAO, INR, interakcja z alkoholem, karbamazepina, ketamina, krzywica, kwas walproinowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek psychotropowy, lek sercowo-naczyniowy, maprotylina, metoksyfluran, metotreksat, metronidazol, metyrapon, mikrosomalne enzymy wątrobowe, napad padaczkowy, nefrotoksyczność, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, ośrodkowy układ nerwowy, osteopenia, pochodna fenotiazyny, pochodna kwasu bursztynowego, pochodna tioksantenu, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, próg drgawkowy, prymidon, ryfampicyna, sprzęganie bilirubiny, środek znieczulający wziewny, witamina D, wziewny środek znieczulający, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mizodin 250 mg
Prymidon, substancja czynna leku Mizodin (250 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (90-100%) oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) we krwi około 3 godziny po podaniu doustnym. Lek przenika przez barierę krew-mózg, barierę łożyskową oraz do mleka kobiet karmiących, co ma istotne znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i w okresie laktacji. Prymidon i jego metabolit PEMA wykazują niskie wiązanie z białkami osocza, natomiast fenobarbital, aktywny metabolit prymidonu, wiąże się z białkami osocza w około 50%. Okres półtrwania prymidonu wynosi od 3 do 23 godzin, podczas gdy fenobarbital charakteryzuje się znacznie dłuższym okresem półtrwania (75-126 godzin), a PEMA od 10 do 25 godzin.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białko osocza, biodostępność, działanie przeciwpadaczkowe, fenobarbital, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, mizodin, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, PEMA, profil bezpieczeństwa, prymidon, stężenie maksymalne leku, stężenie terapeutyczne, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Azalia 75 mcg
Produkt leczniczy Azalia zawierający dezogestrel (75 mikrogramów) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne wątrobowe (głównie CYP3A4), co prowadzi do zwiększonego klirensu progestagenu i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. Indukcja enzymatyczna może pojawić się już po kilku dniach stosowania induktora, osiągając maksimum w ciągu kilku tygodni i utrzymując się do 4 tygodni po zakończeniu terapii. W przypadku krótkotrwałego leczenia induktorami enzymów zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. Przy terapii długotrwałej rekomenduje się rozważenie zmiany metody antykoncepcji na taką, która nie jest podatna na indukcję enzymatyczną. Szczególnie wysokie ryzyko zmniejszenia skuteczności Azalii występuje przy stosowaniu leków przeciwdrgawkowych (np. karbamazepina, fenytoina), przeciwprątkowych (ryfampicyna, ryfabutyna), barbituranów oraz ziela dziurawca zwyczajnego.
antybiotyk, barbiturat, bloker kanału wapniowego, boceprewir, bosentan, cyklosporyna, dezogestrel, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym mikrosomalny wątroby, erytromycyna, etonogestrel, felbamat, fenytoina, flukonazol, gryzeofulwina, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymu wątrobowego, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens hormonu płciowego, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciw HCV, lek przeciw HIV, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwprątkowy, lek rozszerzający naczynia, metabolit dezogestrelu, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksykarbazepina, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, telaprewir, topiramat - Leksykon leków
Przedawkowanie – Metafen 200 mg + 325 mg
Przedawkowanie leku Metafen, zawierającego 200 mg ibuprofenu i 325 mg paracetamolu na tabletkę, charakteryzuje się dwufazowym obrazem klinicznym. Wczesne objawy wynikają głównie z toksyczności ibuprofenu i obejmują nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, szumy uszne oraz ból głowy, a w cięższych przypadkach zaburzenia OUN, takie jak senność, pobudzenie, dezorientacja, śpiączka i drgawki. Późniejsze objawy są związane z hepatotoksycznością paracetamolu, która może wystąpić przy dawce ≥10 g u dorosłych lub ≥5 g u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. induktory enzymów wątrobowych, nadużywanie alkoholu, niedobór glutationu). Uszkodzenie wątroby manifestuje się nieprawidłowymi wynikami badań wątrobowych, kwasicą metaboliczną, a w ciężkich przypadkach encefalopatią, krwotokami, obrzękiem mózgu oraz ostrą niewydolnością nerek z objawami takimi jak silny ból lędźwiowy, krwiomocz i białkomocz.
astma oskrzelowa, białkomocz, encefalopatia, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność paracetamolu, hiperglikemia, jadłowstręt, karbamazepina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, kwasica metaboliczna, lek indukujący enzymy wątrobowe, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, obrzęk mózgu, ośrodkowy układ nerwowy, ostra martwica kanalików nerkowych, ostra niewydolność nerek, prymidon, przedawkowanie ibuprofenu, ryfampicyna, szum uszny, toksyczność paracetamolu, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, wydłużenie czasu protrombinowego, zaburzenie rytmu serca, zakażenie HIV, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Interakcje leku – Medoxa 30 mg
Prednizon, jako glikokortykosteroid, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które należy uwzględnić podczas terapii. Szczególnie istotne są interakcje z glikozydami nasercowymi, gdzie niedobór potasu indukowany przez prednizon może nasilać ich działanie, zwiększając ryzyko arytmii, co wymaga monitorowania stężenia potasu i EKG. Współstosowanie z inhibitorami ACE zwiększa ryzyko zaburzeń hematologicznych, a z lekami moczopędnymi i przeczyszczającymi – ryzyko hipokaliemii, co wymaga regularnej kontroli elektrolitów. Prednizon osłabia działanie leków przeciwcukrzycowych, co może wymagać korekty dawek i częstszego monitorowania glikemii. Ponadto, pochodne kumaryny wykazują zmienną odpowiedź na terapię przeciwzakrzepową, co wymaga częstszego monitorowania INR. Istotne jest także zwiększone ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ, salicylanów i indometacyny, co uzasadnia stosowanie gastroprotekcji i monitorowanie objawów.
atropina, barbiturat, chlorochina, ciśnienie śródgałkowe, cyklosporyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, efedryna, estrogen, fenytoina, fluorochinolon, gastroprotekcja, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hormon pobudzający tarczycę, hormon wzrostu, hydroksychlorochina, indometacyna, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor enzymu CYP3A, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulinooporność, itrakonazol, jaskra, karbamazepina, kardiomiopatia, ketokonazol, kobicystat, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwreumatyczny, meflochina, miopatia, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, pochodna kumaryny, prazykwantel, prednizon, protyrelina, prymidon, ryfampicyna, salicylan, somatotropina, stężenie elektrolitów, tendinopatia, test alergiczny, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wskaźnik koagulologiczny, zerwanie ścięgna Achillesa - Leksykon leków
Interakcje leku – Dexamethasone Zentiva 0,5 mg
Deksametazon, jako glikokortykosteroid, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina) przyspieszają metabolizm deksametazonu, obniżając jego stężenie w osoczu i osłabiając efekt terapeutyczny, co może wymagać zwiększenia dawki. Inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) hamują metabolizm, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Estrogeny wydłużają okres półtrwania leku, nasilając jego działanie. Leki zobojętniające sok żołądkowy mogą zmniejszać wchłanianie deksametazonu, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy między ich podaniem. Deksametazon może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych oraz somatotropiny, a także wpływać na wyniki badań endokrynologicznych (np. obniżenie wzrostu TSH po protyrelinie).
antykoagulant, atropina, barbiturat, chlorochina, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyklosporyna, działanie hiperglikemiczne, efedryna, estrogen, fenytoina, fluorochinolon, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, hydroksychlorochina, indometacyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, jaskra, karbamazepina, kardiomiopatia, ketokonazol, kobicystat, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek zobojętniający, lek zobojętniający sok żołądkowy, lek zwiotczający niedepolaryzujący, meflochina, metabolizm wątrobowy, miopatia, napad drgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, owrzodzenie żołądka, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, powikłanie sercowo-naczyniowe, prazykwantel, protyrelina, prymidon, równowaga elektrolitowa, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, somatotropina, test alergiczny, tyreotropina, uszkodzenie błony śluzowej, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie ścięgna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wrzód trawienny, zaburzenie psychiczne, zerwanie ścięgna, zerwanie ścięgna Achillesa - Leksykon leków
Interakcje leku – Trund 250 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Trund, wykazuje korzystny profil interakcji farmakologicznych, nie wpływając istotnie na stężenia w surowicy innych leków przeciwpadaczkowych, takich jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawka do 60 mg/kg mc./dobę). U dzieci obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymów wątrobowych, jednak nie wymaga to modyfikacji dawki. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co nie ma klinicznego znaczenia. Istotną interakcją jest zmniejszenie klirensu metotreksatu, prowadzące do wzrostu jego stężenia i ryzyka toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania stężeń obu leków. Lewetyracetam w dawkach dobowych 1000 mg i 2000 mg nie wpływa na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyny ani warfaryny, a czas protrombinowy pozostaje niezmieniony.
czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dna moczanowa, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymatyczna wątroby, karbamazepina, klirens metotreksatu, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolizm wątrobowy, metotreksat, polipragmazja, probenecyd, produkt przeciwpadaczkowy, próg drgawkowy, prymidon, senność, warfaryna, zaburzenia koordynacji ruchowej, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Aridya 2 mg
Produkt leczniczy Aridya zawiera dienogest, progestagen metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450 3A4 (CYP3A4) w jelitach i wątrobie. Induktory CYP3A4, takie jak leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, barbiturany, karbamazepina, okskarbamazepina, topiramat, felbamat), ryfampicyna (redukcja AUC dienogestu do 83%), gryzeofulwina oraz preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca zwyczajnego, mogą znacząco zwiększać metabolizm dienogestu, prowadząc do obniżenia jego stężenia i zmniejszenia skuteczności terapeutycznej, co manifestuje się zaburzeniami profilu krwawień. Indukcja enzymatyczna pojawia się już po kilku dniach i może utrzymywać się do 4 tygodni po zakończeniu stosowania induktora. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (2,9-krotne zwiększenie AUC dienogestu) oraz erytromycyna (1,6-krotne zwiększenie AUC), zmniejszają klirens dienogestu, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Leki przeciwwirusowe (inhibitory proteazy HIV, nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, inhibitory HCV) wykazują zmienny wpływ na metabolizm dienogestu, zarówno indukując, jak i hamując CYP3A4, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka interakcji.
antybiotyk, barbiturat, cytochrom P450 3A4, dienogest, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, felbamat, fenytoina, gryzeofulwina, hormon płciowy, indukcja enzymatyczna, inhibicja enzymatyczna, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, klirens hormonu płciowego, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbamazepina, progestagen, prymidon, ryfampicyna, stan stacjonarny, topiramat, zaburzenia krwawienia z macicy - Leksykon leków
Interakcje leku – Folacid 0,4 mg 0,4 mg
Kwas foliowy, będący substancją czynną preparatu Folacid w dawce 0,4 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężeń leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, fenobarbital, prymidon), gdyż kwas foliowy może przyspieszać ich metabolizm, co zwiększa ryzyko nasilenia napadów padaczkowych. Leki zobojętniające kwas żołądkowy zawierające związki glinu lub magnezu obniżają wchłanianie kwasu foliowego, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy między ich podaniem. Ponadto, kwas foliowy może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych, obniżając stężenie witaminy B12, co należy uwzględnić przy interpretacji wyników diagnostycznych.
aminopteryna, antagonista kwasu foliowego, doustny środek antykoncepcyjny, etanol, fenobarbital, fenytoina, izoniazyd, kwas dihydrofoliowy, kwas foliowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający, metotreksat, niedobór kwasu foliowego, pirydoksyna, pirymetamina, preparat estrogenowo-progesteronowy, prymidon, reduktaza dihydrofolianowa, salazosulfapirydyna, sulfonamid, trymetoprym, witamina B12 - Leksykon leków
Interakcje leku – Kyleena 19,5 mg/system
System domaciczny Kyleena zawierający 19,5 mg lewonorgestrelu wykazuje głównie miejscowy mechanizm działania, co ogranicza kliniczne znaczenie interakcji farmakokinetycznych w porównaniu do preparatów hormonalnych stosowanych ogólnoustrojowo. Niemniej jednak, leki indukujące enzymy mikrosomalne wątroby, takie jak fenytoina, karbamazepina, rifampicyna czy ziele dziurawca, mogą zwiększać klirens lewonorgestrelu, potencjalnie obniżając jego stężenie w osoczu. Z kolei inhibitory CYP3A4, w tym azolowe leki przeciwgrzybicze (flukonazol, itrakonazol), blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) oraz makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna), mogą zmniejszać klirens lewonorgestrelu, prowadząc do jego podwyższonego stężenia. Wpływ leków antyretrowirusowych jest zmienny i wymaga indywidualnej oceny. Pomimo tych interakcji, skuteczność antykoncepcyjna Kyleeny pozostaje prawdopodobnie zachowana, choć zaleca się monitorowanie działań niepożądanych i skuteczności terapii.
antybiotyk makrolidowy, artefakt obrazowania, azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbiturat, bloker kanału wapniowego, choroba przenoszona drogą płciową, cytochrom P450 3A4, diltiazem, dziurawiec, enzym mikrosomalny wątroby, erytromycyna, felbamat, fenytoina, flukonazol, gryzeofulwina, hormon płciowy, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor enzymów, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens hormonów płciowych, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, mechanizm działania, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, preparat hormonalny, prymidon, rezonans magnetyczny, rifampicyna, skuteczność antykoncepcyjna, substancja lecznicza, system terapeutyczny domaciczny, topiramat, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lamotrix 100 mg
Dawkowanie lamotryginy wymaga precyzyjnego dostosowania, aby minimalizować ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym wysypki. Schemat dawkowania różni się w zależności od trybu leczenia (monoterapia vs. leczenie skojarzone) oraz obecności inhibitorów (walproinian) lub induktorów glukuronidacji (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna, lopinawir/rytonawir). W monoterapii dawka początkowa wynosi 25 mg/dobę, zwiększana do 100–200 mg/dobę, z możliwością wzrostu do 500 mg/dobę u niektórych pacjentów. W leczeniu skojarzonym z walproinianem dawka początkowa to 12,5 mg/dobę (25 mg co drugi dzień), z dawką podtrzymującą 100–200 mg/dobę. W przypadku induktorów glukuronidacji dawka początkowa wynosi 50 mg/dobę, a dawka podtrzymująca 200–400 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 700 mg/dobę. U dzieci dawkowanie jest oparte na masie ciała, z dawkami początkowymi od 0,15 do 0,6 mg/kg/dobę i dawkami podtrzymującymi do 15 mg/kg/dobę, maksymalnie do 400 mg/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować przy ponownym rozpoczynaniu terapii po przerwie dłuższej niż pięciokrotny okres półtrwania leku oraz przy modyfikacji terapii towarzyszącej, zwłaszcza przy odstawianiu lub włączaniu walproinianu i induktorów glukuronidacji.
antykoncepcja hormonalna, ciężka wysypka, dawka podtrzymująca, fenobarbital, fenytoina, induktor glukuronidacji, inhibitor glukuronidacji, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie skojarzone, lek przeciwpadaczkowy, lopinawir/rytonawir, monoterapia, napad nieświadomości, okres półtrwania, padaczka, prymidon, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, walproinian, zaburzenia wątroby, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachowanie samobójcze - Leksykon substancji czynnych
Lewetyracetam – Interakcje
Lewetyracetam charakteryzuje się unikatowym mechanizmem działania i niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. U pacjentów pediatrycznych stosujących dawki do 60 mg/kg mc./dobę nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji, choć u dzieci przyjmujących leki indukujące enzymy wątrobowe klirens lewetyracetamu może wzrosnąć o około 20%, co jednak nie wymaga modyfikacji dawkowania. Probenecyd w dawce 500 mg 4x/dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co nie ma istotnych konsekwencji klinicznych. Lewetyracetam nie wpływa na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyny ani warfaryny (dawki do 2000 mg/dobę), a ich stosowanie nie wymaga korekty dawkowania.
aktywne wydzielanie kanalikowe, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lewetyracetamu, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolit lewetyracetamu, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osmotyczny lek przeczyszczający, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, skuteczność przeciwdrgawkowa, stężenie metotreksatu we krwi, stężenie w surowicy, sulfonamid, toksyczność metotreksatu, warfaryna, wydzielanie kanalikowe nerkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Lepsitam 750 mg
Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Lepsitam, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna oraz prymidon, bez wpływu na ich stężenia w surowicy. U dzieci stosujących dawki do 60 mg/kg mc./dobę obserwuje się zwiększenie klirensu lewetyracetamu o około 20% przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, a dawki dobowej 1000 mg lewetyracetamu nie zmienia farmakokinetyki doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), a dawki do 2000 mg nie wpływają na digoksynę i warfarynę. W przypadku jednoczesnego stosowania z metotreksatem obserwuje się zmniejszenie klirensu metotreksatu i wzrost jego stężenia, co wymaga ścisłego monitorowania stężeń obu leków.
czas protrombinowy, digoksyna, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, induktor enzymów wątrobowych, karbamazepina, klirens metotreksatu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający, Lepsitam, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, napad padaczkowy, osmotyczny lek przeczyszczający, padaczka lekooporna, politerapia, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, środek antykoncepcyjny, warfaryna