Właściwości farmakokinetyczne
Mizodin 250 mg

Właściwości farmakokinetyczne prymidonu

Prymidon, substancja czynna leku Mizodin (250 mg, tabletki), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis poszczególnych parametrów farmakokinetycznych tego leku przeciwpadaczkowego.¹

Wchłanianie i biodostępność

Prymidon charakteryzuje się szybkim i na ogół całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Należy jednak zaznaczyć, że występują znaczne różnice indywidualne w szybkości i stopniu absorpcji leku. Biodostępność prymidonu jest bardzo wysoka i wynosi od 90 do 100%, co oznacza, że praktycznie cała podana dawka leku dociera do krążenia ogólnego. Maksymalne stężenie leku we krwi (Cmax) pojawia się po około 3 godzinach od momentu doustnego podania.²

Dystrybucja w organizmie

Po wchłonięciu do krwiobiegu prymidon wykazuje zdolność do przenikania przez ważne bariery biologiczne. Lek przenika przez barierę krew-mózg, co jest istotne dla jego działania przeciwpadaczkowego, gdyż umożliwia mu dotarcie do ośrodkowego układu nerwowego. Prymidon przenika również przez barierę łożyskową, co ma znaczenie podczas stosowania leku u kobiet w ciąży. Ponadto substancja czynna przenika do mleka kobiet karmiących piersią, co należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjentek do leczenia tym lekiem w okresie laktacji.³

W kontekście wiązania z białkami osocza, zarówno prymidon jak i jego metabolit PEMA (fenyloetylomalonamid) wiążą się z białkami osocza w małym stopniu. Natomiast fenobarbital, który jest jednym z aktywnych metabolitów prymidonu, wiąże się z białkami osocza w znacznie większym stopniu – około 50% ilości tego metabolitu występuje w formie związanej z białkami.⁴

Metabolizm i okres półtrwania

Prymidon podlega w organizmie przemianom metabolicznym, w wyniku których powstają dwa główne metabolity o działaniu przeciwpadaczkowym: fenobarbital i PEMA (fenyloetylomalonamid). Okres półtrwania (t₁/₂) związku macierzystego, czyli prymidonu, wynosi od 3 do 23 godzin. Metabolity charakteryzują się dłuższymi okresami półtrwania – w przypadku fenobarbitalu wynosi on od 75 do 126 godzin, natomiast dla PEMA okres ten mieści się w przedziale od 10 do 25 godzin.⁵

Stężenie terapeutyczne

Terapeutyczne stężenie prymidonu w surowicy, zapewniające skuteczne działanie przeciwpadaczkowe przy akceptowalnym profilu bezpieczeństwa, wynosi od 5 do 12 μg/ml (odpowiada to zakresowi od 23 do 55 mmol/l). Warto zaznaczyć, że część klinicystów uznaje za optymalne stężenie na poziomie 12 μg/ml, czyli górną granicę zakresu terapeutycznego.⁶

Wydalanie

Eliminacja prymidonu z organizmu odbywa się głównie przez nerki. Około 40% podanej dawki prymidonu jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Pozostała część leku ulega metabolizmowi, a powstałe metabolity (fenobarbital i PEMA) są również wydalane przez nerki.⁷