Leki w grupie
„leki przeciwdrgawkowe”

Leki przeciwdrgawkowe (przeciwpadaczkowe) to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych w leczeniu padaczki i innych zaburzeń drgawkowych. Działają one poprzez zmniejszenie pobudliwości neuronów, stabilizację błon komórkowych, modyfikację przewodnictwa jonowego lub wpływ na neuroprzekaźniki, co w efekcie hamuje nieprawidłowe wyładowania elektryczne w mózgu i zapobiega napadom drgawkowym.

W zależności od mechanizmu działania, leki przeciwdrgawkowe dzielą się na kilka głównych grup: leki blokujące kanały sodowe (karbamazepina, fenytoina, lamotrygina), modulatory kanałów wapniowych (etosuksymid, gabapentyna, pregabalina), leki nasilające działanie GABA (benzodiazepiny, barbiturany, wigabatryna, tiagabina), oraz leki o wielokierunkowym mechanizmie działania (kwas walproinowy, topiramat, lewetyracetam).

Wśród najważniejszych leków przeciwpadaczkowych w Polsce stosuje się: kwas walproinowy (Depakine, Convulex), karbamazepinę (Tegretol, Amizepin), lamotryginę (Lamitrin, Lamotrix), lewetyracetam (Keppra, Trund), okskarbazepinę (Trileptal, Karbagen), topiramat (Topamax, Epiramat), pregabalinę (Lyrica, Pregabalin), lakozamid (Vimpat), zonisamid (Zonegran), oraz perampanel (Fycompa).

Największą zaletą nowoczesnych leków przeciwdrgawkowych jest możliwość indywidualizacji terapii, poprawa kontroli napadów przy jednoczesnym zmniejszeniu działań niepożądanych. Wiele z nich cechuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, pozwalającym na dawkowanie raz lub dwa razy na dobę, co zwiększa compliance pacjentów. Nowsze leki mają również mniejszy potencjał interakcji lekowych i rzadziej powodują enzymatyczną indukcję wątrobową.

Stosowanie leków przeciwdrgawkowych wiąże się jednak z ryzykiem działań niepożądanych. Najczęstsze z nich to: senność, zawroty głowy, ataksja, zaburzenia widzenia, nudności, wymioty oraz reakcje skórne. Poważnym zagrożeniem są idiosynkratyczne reakcje nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka. Niektóre leki przeciwpadaczkowe wykazują działanie teratogenne (np. kwas walproinowy), co ogranicza ich stosowanie u kobiet w wieku rozrodczym. Istotnym problemem jest też możliwość indukcji zachowań samobójczych, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi w wywiadzie.

Wśród podgrup leków przeciwdrgawkowych warto wymienić: klasyczne leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, kwas walproinowy, karbamazepina, fenobarbital), leki przeciwpadaczkowe drugiej generacji (lamotrygina, topiramat, lewetyracetam, okskarbazepina), leki stosowane w padaczce lekoopornej (lakozamid, perampanel, brywaracetam, eslikarbazepina), oraz leki o wąskim spektrum działania stosowane w określonych zespołach padaczkowych (etosuksymid w napadach nieświadomości, wigabatryna w napadach zgięciowych u niemowląt).

Lista leków w tej grupie

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl