napad niepokoju
Wskazanie

Napad niepokoju (atak paniki) to nagły, intensywny epizod lęku i dyskomfortu, który osiąga szczyt w ciągu kilku minut. Charakteryzuje się szeregiem objawów fizycznych i psychicznych, takich jak: przyspieszone bicie serca, duszność, drżenie ciała, pocenie się, uczucie dławienia, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, derealizacja lub depersonalizacja oraz lęk przed utratą kontroli lub śmiercią. Napady niepokoju występują najczęściej w przebiegu zaburzenia panicznego, mogą jednak pojawić się również w innych zaburzeniach lękowych.

W leczeniu farmakologicznym napadów niepokoju stosuje się dwie główne grupy leków: benzodiazepiny oraz leki przeciwdepresyjne. Benzodiazepiny, takie jak Xanax (alprazolam), Relanium (diazepam), Lorafen (lorazepam) czy Lexotan (bromazepam), działają szybko i są skuteczne w przerywaniu ostrego napadu paniki. Z kolei leki przeciwdepresyjne, głównie z grupy SSRI, takie jak Seroxat (paroksetyna), Zoloft (sertralina), Brintellix (wortioksetyna) czy Lexapro (escitalopram), są stosowane w leczeniu długoterminowym i profilaktyce napadów.

Największą trudnością w leczeniu napadów niepokoju jest ryzyko uzależnienia od benzodiazepin przy ich długotrwałym stosowaniu, dlatego zaleca się ich krótkoterminowe użycie, głównie w początkowej fazie leczenia. Innym wyzwaniem jest opóźniony efekt terapeutyczny leków przeciwdepresyjnych, które zaczynają działać dopiero po 2-4 tygodniach regularnego przyjmowania. Pacjenci często doświadczają również nasilenia objawów lękowych na początku terapii SSRI, co może prowadzić do przedwczesnego przerwania leczenia. Kluczowe znaczenie ma także łączenie farmakoterapii z psychoterapią poznawczo-behawioralną (CBT), która uczy pacjentów technik radzenia sobie z lękiem i zapobiega nawrotom.