napad pobudzenia ruchowego
Wskazanie

Napad pobudzenia ruchowego to stan, w którym pacjent wykazuje znacznie wzmożoną aktywność motoryczną, często połączoną z pobudzeniem psychicznym, agresją lub lękiem. Może wystąpić w przebiegu różnych zaburzeń psychicznych, takich jak schizofrenia, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zaburzenia otępienne, a także w stanach intoksykacji substancjami psychoaktywnymi czy w zespole odstawiennym.

Leczenie napadu pobudzenia ruchowego wymaga szybkiej interwencji farmakologicznej. W Polsce najczęściej stosuje się benzodiazepiny (Relanium, Xanax, Lorafen), neuroleptyki klasyczne (Clopixol Acuphase, Haloperidol WZF) oraz atypowe leki przeciwpsychotyczne (Rispolept, Olzapin, Zolafren, Zyprexa, Solian, Ketrel). W ciężkich przypadkach może być konieczne łączenie leków z różnych grup, np. benzodiazepiny z neuroleptykiem.

Największym wyzwaniem w leczeniu pacjenta z napadem pobudzenia ruchowego jest zapewnienie bezpieczeństwa zarówno samemu pacjentowi, jak i personelowi medycznemu. Trudności sprawiają również: konieczność szybkiego ustalenia przyczyny pobudzenia, często ograniczona współpraca pacjenta, ryzyko wystąpienia działań niepożądanych po zastosowaniu leków (np. zaburzenia oddychania, hipotonia, złośliwy zespół neuroleptyczny), a także konieczność równoczesnego monitorowania stanu somatycznego pacjenta.

W przypadkach nawracających napadów pobudzenia ruchowego kluczowe jest opracowanie długoterminowej strategii leczenia choroby podstawowej i zapobiegania kolejnym epizodom. Może to obejmować regularne przyjmowanie leków normotymicznych (Lithium Carbonicum GSK, Depakine, Lamitrin, Tegretol), przeciwpsychotycznych w formie depot (Rispolept Consta, Xeplion, Abilify Maintena) lub odpowiednio dobraną terapię behawioralno-poznawczą.