napad uogólniony miokloniczny
Wskazanie

Napad uogólniony miokloniczny to typ napadu padaczkowego charakteryzujący się nagłymi, krótkotrwałymi skurczami mięśniowymi (miokloniami), które dotyczą symetrycznie obu stron ciała. Napady te trwają zwykle kilka sekund i mogą obejmować zarówno pojedyncze grupy mięśniowe, jak i całe ciało. Występują najczęściej w przebiegu padaczki mioklonicznej młodzieńczej (JME), ale mogą być również elementem innych zespołów padaczkowych, jak zespół Dravet czy padaczka miokloniczno-astatyczna.

W leczeniu napadów uogólnionych mioklonicznych stosuje się przede wszystkim leki przeciwpadaczkowe o szerokim spektrum działania. Najskuteczniejsze są walproiniany (Depakine, Convulex, Depakine Chrono), lewetyracetam (Keppra, Levetiracetam GSK, Vetira), zonisamid (Zonegran), topiramat (Topamax, Epitoram) oraz klobazam (Frisium). W przypadku kobiet w wieku rozrodczym należy unikać walproinianów ze względu na ich teratogenność, preferując lewetyracetam lub lamotryginę (Lamitrin, Lamotrix, Epitrigine).

Największą trudnością w leczeniu napadów uogólnionych mioklonicznych jest uzyskanie pełnej kontroli napadów przy minimalizacji działań niepożądanych leków. U około 20-30% pacjentów występuje lekooporność, co wymaga zastosowania politerapii. Wyzwaniem jest również przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów, szczególnie młodzież, u której JME występuje najczęściej. Czynniki wyzwalające napady, takie jak deprywacja snu, stres czy spożywanie alkoholu, mogą znacząco zmniejszać skuteczność leczenia farmakologicznego.

Ważnym aspektem terapii jest również postępowanie w życiu codziennym – pacjenci powinni regularnie się wysypiać, unikać alkoholu i intensywnych bodźców świetlnych (np. dyskoteki, gry komputerowe). W przypadku złej kontroli napadów konieczna jest weryfikacja rozpoznania i rozważenie innych zespołów padaczkowych, które mogą wymagać odmiennego postępowania terapeutycznego.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl