napad toniczno-kloniczny
Wskazanie

Napad toniczno-kloniczny (dawniej nazywany grand mal) to najczęściej rozpoznawany rodzaj napadu padaczkowego, charakteryzujący się gwałtownym przebiegiem z utratą przytomności. Napad składa się z dwóch faz: tonicznej, podczas której dochodzi do napięcia wszystkich mięśni ciała, oraz klonicznej, objawiającej się rytmicznymi drgawkami. Pacjent często wydaje charakterystyczny krzyk na początku napadu, spowodowany skurczem mięśni klatki piersiowej i przepony, może dojść również do zasinienia warg, nietrzymania moczu i pogryzienia języka.

W leczeniu napadów toniczno-klonicznych stosuje się leki przeciwpadaczkowe. Wśród najczęściej wykorzystywanych preparatów dostępnych w Polsce można wymienić: Valprolek, Depakine, Convulex (walproinian sodu), Tegretol, Neurotop (karbamazepina), Keppra (lewetyracetam), Lamitrin (lamotrygina), Trileptal (okskarbazepina), Topamax (topiramat) oraz Sabril (wigabatryna). W przypadku nagłego napadu stosuje się doraźnie diazepam w postaci wlewek doodbytniczych (Diazepam Desitin, Relsed) lub midazolam w postaci roztworu do podania dośluzówkowego (Buccolam).

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z napadami toniczno-klonicznymi jest osiągnięcie pełnej kontroli napadów przy jednoczesnym zminimalizowaniu działań niepożądanych leków. Około 30% pacjentów cierpi na padaczkę lekooporną, co oznacza, że mimo stosowania odpowiednio dobranych leków nadal doświadczają napadów. Dodatkowo, leki przeciwpadaczkowe często powodują działania niepożądane, takie jak senność, zawroty głowy, zaburzenia równowagi, podwójne widzenie czy problemy poznawcze, co znacząco obniża jakość życia pacjentów. Istotnym problemem jest również konieczność regularnego przyjmowania leków oraz ryzyko interakcji z innymi lekami, co jest szczególnie ważne u pacjentów z chorobami współistniejącymi.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl