napad padaczkowy uogólniony
Wskazanie

Napad padaczkowy uogólniony to rodzaj napadu, w którym nieprawidłowa aktywność elektryczna obejmuje obie półkule mózgowe jednocześnie. Charakteryzuje się nagłą utratą przytomności, często z towarzyszącymi drgawkami toniczno-klonicznymi (dawniej zwanymi grand mal), oraz ponapadowym splątaniem. Inne typy napadów uogólnionych to napady nieświadomości (absence), miokloniczne, atoniczne czy toniczne.

W leczeniu napadów padaczkowych uogólnionych stosuje się leki przeciwpadaczkowe dobrane do typu napadu. Wśród leków pierwszego wyboru w napadach toniczno-klonicznych wymienia się walproinian (Depakine, Convulex, Valprolek), lamotryginę (Lamitrin, Lamotrix, Epitrigine) oraz lewetiracetam (Keppra, Levetiracetam Teva, Vetira). W napadach nieświadomości skuteczne są walproinian, etosuksymid (Petinimid) oraz lamotrygina. W napadach mioklonicznych stosuje się głównie walproinian, lewetiracetam i klobazam (Frisium).

Największym wyzwaniem w leczeniu uogólnionych napadów padaczkowych jest osiągnięcie całkowitej kontroli napadów przy jednoczesnym minimalizowaniu działań niepożądanych leków. Około 30% pacjentów cierpi na padaczkę lekooporną, gdzie napady występują mimo stosowania odpowiednich leków przeciwpadaczkowych. Dodatkową trudnością jest dobór właściwego leku, gdyż niektóre preparaty skuteczne w padaczce ogniskowej mogą nasilać napady uogólnione (np. karbamazepina, okskarbazepina, gabapentyna czy pregabalina).

Istotnym aspektem leczenia jest również regularne przyjmowanie leków – nawet pojedyncze pominięcie dawki może sprowokować napad. Pacjenci z napadami uogólnionymi wymagają szczególnej edukacji dotyczącej czynników prowokujących napady, takich jak deprywacja snu, nadużywanie alkoholu, stres czy migające światła (w przypadku padaczki fotoczułej). Kontrola tych czynników, wraz z farmakoterapią, stanowi podstawę skutecznego leczenia.