ostry niedobór magnezu
Wskazanie

Ostry niedobór magnezu (hipomagnezemia) to stan, w którym stężenie magnezu w surowicy krwi spada poniżej 0,7 mmol/l. Niedobór ten może być wynikiem niedostatecznej podaży, upośledzonego wchłaniania jelitowego, nadmiernej utraty przez nerki lub przewód pokarmowy, a także przesunięcia magnezu z przestrzeni pozakomórkowej do wewnątrzkomórkowej. Najczęstsze przyczyny to przewlekły alkoholizm, długotrwałe stosowanie leków moczopędnych, niedożywienie, przedłużające się wymioty lub biegunka oraz endokrynopatie.

Objawy ostrego niedoboru magnezu obejmują zaburzenia nerwowo-mięśniowe (drgawki, skurcze mięśni, tężyczkę), zaburzenia rytmu serca (zwłaszcza torsade de pointes), osłabienie, drżenie, zaburzenia psychiczne oraz hipokalcemię i hipokaliemię oporną na suplementację. W ciężkich przypadkach hipomagnezemia może prowadzić do drgawek, zaburzeń świadomości, a nawet śpiączki.

W leczeniu ostrego niedoboru magnezu stosuje się preparaty dożylne siarczanu magnezu, takie jak Magnezin, Inj. Magnesii Sulfurici czy MgSO4. W przypadkach nagłych podaje się 2 g siarczanu magnezu (20 ml 10% roztworu) dożylnie w ciągu 10-15 minut, a następnie kontynuuje się wlew ciągły. W mniej pilnych przypadkach można stosować suplementację doustną preparatami takimi jak Magvit, Magne B6, Magnez VIS, Slow-Mag czy Asmag.

Największą trudnością w leczeniu ostrego niedoboru magnezu jest zidentyfikowanie jego przyczyny i jednoczesne leczenie zaburzeń elektrolitowych towarzyszących (szczególnie hipokaliemii i hipokalcemii). Wyzwaniem bywa również monitorowanie efektywności leczenia, gdyż poziom magnezu w surowicy nie zawsze odzwierciedla całkowite zasoby magnezu w organizmie. Pacjenci z ciężką hipomagnezemią wymagają ścisłego monitorowania kardiologicznego ze względu na ryzyko zagrażających życiu arytmii. Ponadto zbyt szybkie uzupełnianie magnezu drogą dożylną może powodować zaczerwienienie, pocenie się, hipotensję, a nawet zatrzymanie czynności serca.