pierwotnie uogólniona padaczka z typowymi napadami nieświadomości
Wskazanie

Pierwotnie uogólniona padaczka z typowymi napadami nieświadomości (absencjami) to rodzaj padaczki idiopatycznej, która zazwyczaj rozpoczyna się w wieku dziecięcym, najczęściej między 4. a 10. rokiem życia. Charakteryzuje się nagłymi, krótkimi (trwającymi 5-30 sekund) epizodami utraty świadomości, podczas których pacjent przerywa dotychczasową aktywność, wpatruje się w przestrzeń, często występuje mruganie powiekami. Po napadzie pacjent natychmiast wraca do poprzedniej aktywności, nie pamiętając incydentu.

W badaniu EEG u pacjentów z napadami nieświadomości charakterystyczne są zespoły iglica-fala o częstotliwości 3 Hz, pojawiające się synchronicznie w obu półkulach mózgu. Napady absencji mogą występować kilka, kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt razy dziennie, co może prowadzić do znaczących problemów edukacyjnych i społecznych u dzieci.

W leczeniu pierwotnie uogólnionej padaczki z napadami nieświadomości stosuje się przede wszystkim walproiniany (Depakine, Convulex, Depakine Chrono) oraz etosuksymid (Petinimid). W przypadku nieskuteczności tych leków lub przeciwwskazań do ich stosowania, alternatywą może być lamotrygina (Lamitrin, Lamotrix, Plexxo) lub lewetiracetam (Keppra, Cezarius, Levetiracetam). U dziewcząt i młodych kobiet należy unikać walproinianów ze względu na ich potencjalną teratogenność i wpływ na funkcje endokrynne.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z tym rodzajem padaczki jest właściwa diagnostyka, gdyż napady nieświadomości mogą być błędnie interpretowane jako roztargnienie, problemy z koncentracją czy nawet zaburzenia zachowania. Kolejnym wyzwaniem jest odpowiednie dobranie leku, szczególnie u dziewcząt w wieku rozrodczym. Istotnym problemem jest także przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, zwłaszcza w przypadku nastolatków. Około 30% pacjentów z napadami nieświadomości może z czasem rozwinąć inne typy napadów, co wymaga modyfikacji leczenia.

Skuteczność leczenia przeciwpadaczkowego w przypadku typowych napadów nieświadomości jest stosunkowo wysoka – u około 70-80% pacjentów udaje się uzyskać całkowitą kontrolę napadów. Rokowanie jest zazwyczaj dobre, szczególnie gdy terapia została wdrożona odpowiednio wcześnie, a u części pacjentów możliwe jest nawet odstawienie leków po okresie kilkuletniej remisji.