ostry stan lękowy
Wskazanie

Ostry stan lękowy to nagły, intensywny epizod niepokoju charakteryzujący się objawami fizycznymi (jak tachykardia, duszność, drżenie, pocenie się) oraz psychicznymi (lęk przed utratą kontroli, derealizacja, uczucie zagrożenia). Często towarzyszy atakom paniki lub nasila się w przebiegu zaburzeń lękowych, może być również reakcją na silny stresor zewnętrzny lub efektem ubocznym niektórych substancji.

W leczeniu ostrych stanów lękowych stosuje się przede wszystkim benzodiazepiny ze względu na ich szybkie działanie anksjolityczne. Wśród preparatów dostępnych w Polsce najczęściej wykorzystuje się: Xanax (alprazolam), Relanium (diazepam), Lorafen (lorazepam) czy Afobam (alprazolam). W przypadkach mniej nasilonych objawów można stosować hydroksyzynę (Atarax, Hydroxyzinum) lub doksylaminę (Dormigen).

Największym wyzwaniem w terapii ostrych stanów lękowych jest balansowanie między szybkim uśmierzeniem objawów a ryzykiem uzależnienia od benzodiazepin przy dłuższym stosowaniu. Istotne jest, aby farmakoterapia była elementem kompleksowego leczenia, obejmującego psychoterapię (zwłaszcza poznawczo-behawioralną) oraz wprowadzenie technik relaksacyjnych. Problemem bywa również różnicowanie z innymi stanami zagrażającymi życiu (np. ostrym zespołem wieńcowym, zatorowością płucną), które mogą dawać podobne objawy somatyczne.

W przypadku nawracających stanów lękowych wskazane jest wdrożenie przewlekłego leczenia lekami przeciwdepresyjnymi o działaniu przeciwlękowym (SSRI, SNRI), takimi jak Sertraline (sertralina), Efectin (wenlafaksyna) czy Elicea (escitalopram). Terapia długoterminowa powinna być ukierunkowana na identyfikację i modyfikację czynników wyzwalających ataki oraz naukę strategii radzenia sobie z lękiem.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl